Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2 3 ... 5

#1 14-12-2018 o 23h51

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934


https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523267704648630292/unknown.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523842789566447617/unknown.png    https://media.tenor.com/images/1cb15731fea216131a7dd6e4dbd5df09/tenor.gif    https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523842789566447617/unknown.png


https://cdn.discordapp.com/attachments/480494527929384974/567057015105388559/unknown.png

O B S A D A


                                                                                   Raspberry            Eugene Wunsche
                                                                                   Airi                                        Savvy Oh
                                                                                   Kaniya                        Gemma Cadler
                                                                                   Pani                           Dashiell Hunter   
                                                                                   Chitaru                          Pearl Tikaani
                                                                                   Deny                       Mirabelle Herriot
                                                                                   Okinkow                     Zachary Fenix
                                                                                   Kaniya                  Marcus Anderson
                                                                                   Airi                                    Warren Day
                                                                                   Deny                              Sierra Chase

Regulamin znamy i przestrzegamy.

Ostatnio zmieniony przez Airi (14-04-2019 o 20h43)


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#2 14-12-2018 o 23h52

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 108


https://i.imgur.com/u9IP71Z.png?1
https://i.imgur.com/MFe9XEB.png
https://i.imgur.com/Ejr4D4x.png
┌                                                                                                                         ┐
M o j e  m i l c z e n i e  j e s t  i n t e n c j o n a l n e
t h e m e
└                                                                                                                         ┘
┌                                                                                                                         ┐
Podstawy
i m i o n a  ♢   Eugene Bryan       n a z w i s k o  ♢   Wunsche       w i e k ♢   23 l.   
u r o d z i n y ♢    4 kwietnia       z o d i a k ♢   baran         
p ł e ć ♢    mężczyzna        o r i e n t a c j a ♢    biseksualny

k o l o r  o c z u ♢  brązowy       k o l o r  w ł o s ó w ♢  blond
w z r o s t ♢  185 centymetrów       w a g a ♢  78 kilogramów
└                                                                                                                         ┘
┌                                                                                                                         ┐
Inne
Studiuje historię i tak jak we  wszystkim stara się być perfekcyjny. To on jest
zawsze  na wszystko  przygotowany i ma dokładne  notatki,  którymi niezbyt
chętnie  się  dzieli,  chyba  że   ktoś zaproponuje coś  ciekawego w  zamian.
Wiceprzewodniczący samorządu uczelnianego, który traktuje swoją  funkcję
aż nazbyt poważnie  (w końcu studia to poważny biznes).
Najbardziej kocha
swój samochód  (czerwony mustang  BOSS z 1970r.)  i jeżeli ktoś ośmieliłby
się coś przy nim kombinować już  może sobie kopać grób i wybierać trumnę.
Swoją  maskę poważnego  człowieka zdejmuje tylko  przy  przyjaciołach i na
meczach  hokeja.  Zawody sportowe i  adrenalina z tym związana  powodują,
że  ten  nie może  usiedzieć  spokojnie,  dlatego  zawzięcie  kibicuje  miśkom.
Okropny uparciuch, gdy coś sobie  postanowi to zrobi to za wszelką cenę nie
patrząc na  konsekwencje. Eugene  nie  lubi  zostawiać  niczego  na  ostatnią
chwilę, woli się od razu zabrać  do pracy, zaplanować  wszystko i mieć to pod 
kontrolą, niż działać pod wpływem stresu.
Straszny z niego żarłok, prawie cały
czas  można  go  przyłapać  na tym, że  coś je.  Gdy  chce  się  coś  od  niego
załatwić najłatwiej przekupić go jedzeniem.       
└                                                                                                                         ┘

Ostatnio zmieniony przez Raspberry (15-12-2018 o 16h35)


https://i.imgur.com/IX8Ya5j.gif https://i.imgur.com/EM85ogn.gif https://i.imgur.com/m1f3hzW.gif

Online

#3 14-12-2018 o 23h53

Straż Cienia
Kaniya
Szeregowiec
Kaniya
...
Wiadomości: 144

THEME
https://fontmeme.com/permalink/181214/2ea4a634940c744c7836ae7b54554e50.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/481770566857129987/523621382983122947/gem.png
Gemma Cadler    genderfae    dwadzieścia trzy lata    29. stycznia    wodnik
czarne włosy      ciemnobrązowe oczy      170 cm      studentka medycyny
——————————————————————————————————————————————————
Studiuje medycynę, żeby móc legalnie grzebać w trupach, panuje zostać patologiem.
Jej ojciec jest zastępcą komisarza w Kanadyjskiej Królewskiej Policji Konnej, więc wiele
rzeczy uchodzi jej na sucho. Jeżeli nie wyjdą jej studia, zostanie seryjną morderczynią,
już to sobie wszystko na taką okazję zaplanowała.
Na drugim roku studiów jakimś cudem
została wybrana do samorządu, należała do niego niecałe dwa miesiące, po czym ją wyrzucili.
Ma oficjalny zakaz wstępu na mecze hokejowe, bo rzucała popcornem w zawodników, nic sobie
z tego nie robi i za każdym razem i tak dostaje się do środka, żeby testować nowe metody rzucania
popcornem.
Posiada motocykl, czarne cudeńko, Road King Classic. Hobbistycznie zajmuje się robotyką,
w wolnych chwilach pracuje też nad promieniem śmierci.
Absolutnie poważnie uważa, że najlepiej bronić
się siekierą, ale w sztuki walki też umie. W liceum była cheerleaderką, nie mówisz o tym (pamiętaj, siekiera).

https://img.buzzfeed.com/buzzfeed-static/static/2015-07/7/22/enhanced/webdr08/anigif_enhanced-buzz-22975-1436320815-5.gif

THEME
https://fontmeme.com/permalink/190109/ec378e5bd21f0f7a1335357b94f1a8ec.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/481770566857129987/532716245548662813/marcus.png
Marcus Anderson dwadzieścia cztery lata 4. maja byk student medycyny
brązowe włosy brązowe oczy 178 cm bramkarz w głównym składzie miśków
——————————————————————————————————————————————————
Jakimś cudem na weterynarię się nie dostał, a na medycynę tak. Jego pokój w akademiku
to istny zwierzyniec, ale dzięki znajomościom rodziców nie wywalili go nawet po tym, jak
mu raz wąż uciekł... Mieści tam trzy koty, akwarium, węża, dwa gekony, papugę i dwa króliki.
Incydent z wężem był jedynym takim przypadkiem ucieczki, chociaż kotom zdarza się wędrować
po kampusie — ale przynajmniej na ich widok nikt nie krzyczy. Dyplomatycznie powiedzmy, że nie
jest uosobieniem gracji.
Nadal ma wszystkie zęby mimo bycia bramkarzem w drużynie hokeja. Jego
młodsza siostra, Paige, studiuje stomatologię na pierwszym roku.
Szpanuje swoim prawie całkowicie
własnoręcznie odrestaurowanym Volkswagenem T1. Ma raczej ambiwalentny stosunek do nauki, ale tyle
wydał już na książki, że skończy te studia, a potem stworzy jakąś sztukę walki z użyciem tych tomiszczy.
https://media.giphy.com/media/fs04XSGVcKn0HGw8dz/giphy.gif

zwierzyniec

Ostatnio zmieniony przez Kaniya (14-01-2019 o 02h14)


https://66.media.tumblr.com/aa95cb952d13a3f1e2a899e718df9732/tumblr_ohw3hnkGyj1viokjyo1_540.gif

Offline

#4 14-12-2018 o 23h56

Straż Obsydianu
Deny
Pokonała Dahu
Deny
...
Wiadomości: 2 655

https://zapodaj.net/images/4a3cb77a66d9f.jpg

https://zapodaj.net/images/fd788bae7fa76.png

Ostatnio zmieniony przez Deny (13-01-2019 o 01h52)


https://zapodaj.net/images/401a8d3e378ae.png

https://zapodaj.net/images/84d2c489b65c3.pnghttps://zapodaj.net/images/27b977bf78fe8.png https://66.media.tumblr.com/75440dc255f0a2393eb130157c80ad16/tumblr_phdbnbbhux1uocsx1o1_540.gif https://zapodaj.net/images/d5ab6cc388cf5.png





https://66.media.tumblr.com/97b46c4862ea1d1c6850ac07254b361b/tumblr_owq03gRBxH1umjgk1o3_250.gif https://66.media.tumblr.com/68c9d779b42225419ba32c7f7eecd4dd/tumblr_p7bm7nNye41umjgk1o6_250.gif https://66.media.tumblr.com/aa9fd8c9827fa881c1817afccd27ac65/tumblr_pbsxgq9OKT1umjgk1o7_250.gif







https://zapodaj.net/images/e89e0dc49faed.pnghttps://zapodaj.net/images/7b2c102250eb9.png





https://78.media.tumblr.com/c121f7b50b41b70609b234fcbaecdf4e/tumblr_p816hqQiyl1rdlm3eo1_r2_250.gif




https://zap

Offline

#5 15-12-2018 o 00h28

Straż Obsydianu
Pani
Żołnierz Straży
Pani
...
Wiadomości: 484

https://fontmeme.com/permalink/181215/6461cb45e1c2d90b31d0c85082d598e3.png
Rich kid, asshole, paint me as a villain
THEME
https://i.imgur.com/3sFSqHR.jpg

█  1           Dashiell     Stanford    Hunter    Syn  "tych"  prawników
█  2           Mężczyzna       Dwadzieścia  cztery  lata        4 grudnia
█  3           Studia prawnicze      Szósty rok      Przeciętny student
█  4           Środkowy napastnik w  drużynie hokeja       Perkusista
█  5           190 centymetrów      78 kilogramów       Wysportowany
        █  6           Brązowe włosy        Ciemne oczy        Lekka opalenizna 
     

Tradycja prawnicza w rodzinie Hunterów sięga do tylu pokoleń wstecz,
że właściwie ciężko jest znaleźć kogoś, kto nie miał własnej kancelarii.
Rodzice wymagają od Dashiella, by podążył ich śladami.
Tak naprawdę Dash nigdy nie chciał być prawnikiem. To widać.
Woli grać hokeja i urywać się z wykładów.
Na kampusie jest raczej lubiany, choć ma też paru wrogów,
zwłaszcza teraz, kiedy został kapitanem.

Ostatnio zmieniony przez Pani (12-02-2019 o 12h14)


j' a i             c o n n u              l a             c h a l e u r             d e              t o n             p e r r o n,             a            t r a v e r s          l e             f r o i d,             j  e             r e t r o u v e r a i             m o n             c h e m i n              j u s q u ' à             t o i.

https://i.gifer.com/3NvsU.gif https://i.gifer.com/3NvsR.gif https://i.gifer.com/3NvsS.gif https://i.gifer.com/3NvsQ.gif https://i.gifer.com/3NvsT.gif

o h            n e              m' é p a r g n e             p l u s.             c' e s t             u n e              g e n t i l l e s s e              q u e              t u               n e              p e u x            é v i t e r  !           n e             m' e n t e n d s - t u            p a s              h u r l e r  ?[/s

Offline

#6 15-12-2018 o 02h10

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934


https://cdn.discordapp.com/attachments/480494527929384974/567061413701353492/unknown.png

Ostatnio zmieniony przez Airi (14-04-2019 o 21h00)


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#7 15-12-2018 o 20h19

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 739

https://cdn.discordapp.com/attachments/523281442126692374/534026723377938453/inCollage_20190113_161032898.jpg
"Najprzyjemniejszą rzeczą na świecie jest uciec od tego, co akurat powinno się robić."
┌---------------------┐
https://fontmeme.com/permalink/181215/93fdd286e9d6ffc06c3bbe75428ff6c2.png
└---------------------┘
┌----------------------------------┐
WIEK 23 lata URODZINY 1 stycznia
PŁEĆ kobieta ORIENTACJA Biseksualna
WZROST 184 cm SYLWETKA Umięśniona
└----------------------------------┘
┌-------------------------------------------------------------------------------┐
Jej rodzina nie ma pojęcia, że Pearl gra w hokej.
Studiuje medycynę, żeby zadowolić rodziców lekarzy.
Nienawidzi sukienek, ponieważ w domu jest zmuszona do ich noszenia.
Jeśli osoba spoza grona jej bliskich nazwie ją „perełką” dostanie w twarz.
Uwielbia się zakładać, o wszystko i z każdym. Najczęściej o wyniki meczów.
Nienawidzi wracać do domu, bo tam musi udawać idealną córkę i studentkę.
Poza domem zmienia się diametralnie. Jest szczera do bólu, zgryźliwa i agresywna.
Kiedyś grała w koszykówkę, ale została wyrzucona z drużyny za niesportowe zachowanie.
Gra na pozycji prawego obrońcy i nikt nie może zaprzeczyć, że jest na równi z mężczyznami.
Na boisku staje się brutalna i nie zawsze gra fair play. Ale po incydencie z koszykówką, hamuje się.
Słowo trenera jest święte. Słowa wykładowcy, czasem może nawet ich wysłucha, żeby nie pytać o wszystko Gemmy.

└-------------------------------------------------------------------------------┘
https://cdn.discordapp.com/attachments/523281442126692374/534017530235453444/inCollage_20190113_152802003.jpg
"Wśród przyjaciół obowiązują pewne zasady, pewne przykazania, a najważniejsze z nich brzmi: nie będziesz pożądał siostry przyjaciela swego."
Ale jeden pożądał i dlatego Lucas jest teraz w więzieniu.

https://fontmeme.com/permalink/190113/3441cf7062c5d5877d03b7311d460eef.png

Ostatnio zmieniony przez Chitaru (13-01-2019 o 16h34)


https://cdn.discordapp.com/attachments/503937099876270082/531558728504442891/8ca001091e653568fcbed1c7e5816a01.png

Offline

#8 16-12-2018 o 18h22

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934

_______________________________https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523912811617845251/unknown.png

     Mężczyzna o azjatyckich rysach twarzy patrzył, jak rok młodsze od niego studentki zawieszają plakaty na drzwiach akademika. Dobrze wiedział, co się na nich znajdowało. Widział je już wcześniej przed aulą, w której miał zajęcia tamtego dnia. Wtedy jednak nie miał czasu na to, aby zawiesić na długo wzrok na twarzy osoby zaginionej. Mimo tego, że znał kapitana drużyny hokejowej i wiedział, jak zachowuje się na treningach, kiedy patrzył na jego zdjęcia powieszone na każdej tablicy informacyjnej i drzwiach, miał wrażenie, że nie wie, kim jest ten człowiek. Na zdjęciu, które wybrano, Ethan Chase uśmiechał się od ucha do ucha. Ktokolwiek robił mu to zdjęcie, zapewne ani fotograf, ani model nie sądzili, że fotografia zostanie kiedyś wklejona plakaty wraz z napisami „zaginął” lub „poszukiwany”.
     Był piątek. Mijał tydzień od dnia, w którym Ethan opuścił Toronto. Cokolwiek się wydarzyło, Savvy był pewny, że Ethan nie robił im wszystkim głupiego żartu i nie miał zamiaru wyskoczyć nagle ze schowka na szczotki. Był zbyt zafascynowany hokejem, aby przekreślić swój udział w nadchodzącym sezonie zimowym. Sav w dalszym ciągu pamiętał jego przeszywający wzrok, który skierował na grupę graczy rezerwowych podczas swojego przemówienia. Większość uznała za motywujące. Ale większość też nie odczytała drugiego dna. Nie Savvy. Savvy myślał wtedy o tym, która droga będzie najszybsza, aby uciec od tego bagna. Teraz, kiedy ich kapitan przepadł jak kamień w wodę, nie miał zamiaru udawać przed innymi, że nie miał z nim problemu. Nie miał zamiaru też się cieszyć. Mimo wszystko, choć nie życzył Ethanowi źle, czuł spokój, kiedy nie widywał go na treningach.
     A treningi… No właśnie, treningi. Poniedziałkowy odbył się normalnie, wtorkowy również, natomiast na ten w środę przyszła mniejsza połowa uczestników. W dniu kolejnym liczba ponownie zmalała. Oh nawet sam zaczął się zastanawiać, czy warto się pojawiać, ale zaciskał zęby i był na wszystkich. Kiedy policja pojawiła się na terenie uniwersytetu w sprawie zaginięcia młodego mężczyzny, wybrano tymczasowego kapitana, którym został Dashiell Hunter. A piątkowe spotkanie na tafli lodu zostało permanentnie odwołane. Dlatego właśnie Savvy się tam kierował. Wiedział, że nawet, jeżeli tam kogoś spotka, znajdzie się dla niego miejsce na lodzie, a widownia będzie opustoszała.
     Planował po prostu pojeździć na łyżwach. Bez ochraniaczy i kasku.
     Dziewczyny sprawnym ruchem podniosły lekki już karton z plakatami i pognały w inne miejsce. Savvy rozejrzał się na boki, czując, jak przeciąg, który wpadł do korytarza muska go swoim zimnem. Przystanął przy zdjęciach Chase’a przez krótką chwilę. Powstrzymał westchnienie, jakby bał się, że ktoś to zaobserwuje, po czym wyszedł z akademika.
     Zanim założył łyżwy i wszedł na salę, wysłał wiadomość do Eugene mówiącą o tym, gdzie jest i pytającą, czy nie ma ochoty do niego dołączyć. Zaznaczył, że reszta hokejowej ekipy najprawdopodobniej całkowicie olała sprawę i nie wzbraniając się przed odwołaniem treningu, poszła w ślady Ethana sprzed tygodnia i wybrała się na imprezę, aby spróbować przegonić stres. Tym razem nie powstrzymał westchnięcia. On nie potrafiłby pić z myślą o tym, co działo się ostatnio. A zakładał, że o tym myśleli. Że rozmawiali i wymieniali opinie.
     Zamknął konwersację z przyjacielem i włożył telefon do kieszeni bluzy. Sunął wolno po lodzie, starając się odpłynąć myślami do rzeczy przyjemnych. Kusiło go, aby włożyć do uszu słuchawki i posłuchać muzyki, ale już go kiedyś ktoś okrzyczał za takie zachowanie. Miał uważać! Mieć oczy i uszy szeroko otwarte.
     Nigdy nie wiadomo, kiedy zaginie twój kapitan z drużyny hokeja. Nigdy też nie wiadomo, kiedy wybuchnie pożar i trzeba będzie się ewakuować. Albo, kiedy autobus zmieni swój rozkład jazdy i wywiezie cię gdzieś, gdzie wcale nie chciałeś jechać.
     Savvy długo nie był sam. Ciche klapnięcie drzwiami sprawiło, że momentalnie skierował wzrok w ich stronę. Ktoś miał podobny pomysł do niego i postanowił poćwiczyć. Tyle, że on nie ćwiczył, a jeździł tak, jakby miał na sobie łyżwy figurowe. Miał szczęście, że w momencie klapnięcia drzwiami znajdował się blisko barierki.
     Momentalnie złapał się za nią i schował. Wychylił na chwilę głowę, aby zobaczyć, kto przyszedł na lodowisko. Wtedy zobaczył Pearl Tikaani i od razu pomyślał: „no tak!”. Przecież mógł się tego spodziewać. Nadal schowany, z zaciśniętymi rękami na barierce myślał, co będzie, jak koleżanka z drużyny już go zauważy. Nie miał jej za wredną, ale bał się jej umiejętności, tego, że była w pierwszym składzie. I jej spojrzenia. Zimnego jak lód spojrzenia. Kiedy mógł, unikał jej osoby, jednak, kiedy już spotykali się cudem na wieczornym bieganiu po kampusie, biegli już razem, a Savvy udawał, że jej tempo wcale nie jest dla niego za szybkie.
     Miał po prostu nadzieję, że Eugene szybko odpisze na jego wiadomość i albo do niego dołączy, albo da mu powód do tego, aby wyjść.

Ostatnio zmieniony przez Airi (16-12-2018 o 22h54)


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#9 16-12-2018 o 19h54

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 739

-------------------------------------------------https://fontmeme.com/permalink/181215/93fdd286e9d6ffc06c3bbe75428ff6c2.png
   Te wszechobecne plakaty z Ethanem zaczynały ją denerwować. Nie musieli nimi obklejać każdej ściany, żeby poinformować o jego zaginięciu. Choć Pearl nie była z nim blisko i tak odczuwała mocno brak kapitana drużyny. Pamiętała tą jedną randkę, na którą poszła z nim po przegranym zakładzie i to jak profesjonalnie zepchnęła go do friendzone, cały czas mówiąc tylko o hokeju i drużynie, choć chłopak usilnie zmieniał temat. To było miłe wspomnienie. Pamiętała go jako ostrego i wymagającego kapitana, dzięki któremu naprawdę wzięła się za sport na poważnie. Jego znikniecie było ciosem. A to, że pozycję kapitana przejął Dash, a nie ona, było jeszcze gorsze. Tylko dlatego, że ten tęczowy kucyk był trochę szybszy, a ona była dziewczyną!
   Do tego niezdyscyplinowanie drużyny i opuszczanie treningów. Ona by na to nie pozwoliła. Każdego dnia chodziła na lodowisko oraz biegała z rana i przed snem. Gdyby mogła dowodzić, inni też robiliby to samo i zimowy turniej byłby dla nich pestką. Wszyscy w odwołanym treningu zobaczyli okazję do imprezy i picia. Tikaani nawet wtedy wolała pójść na lód. Jeśli nie mogła odegrać meczu, to choć pojeździć i wbić kilka bramek, by poćwiczyć celność. Gdyby przyszła choć jeszcze jedna osoba, mogłaby mieć bramkarza, albo sama poćwiczyć grę na tej pozycji.
   W końcu wyjęła telefon i napisała do Gemmy, żeby przyszła na lodowisko. Będą mogły się razem pośmiać i pojeździć bez gry w hokeja. Luźniejszy dzień nawet Pearl się należał.
   W szatni nie kłopotała się z zakładaniem ochraniaczy i kasku, które były potrzebne tylko gdy grała przeciw komuś. Choć nadal miała nadzieję, że znajdzie kogoś do gry. Może napisze do jednej osoby z drużyny i zagrają jeden na jednego. Savvy mógłby się poczuć pewniej bez tej presji wywoływanej przez resztę drużyny, może powinna do niego napisać. Ewentualnie do Gem, żeby po prostu jej potowarzyszyła. Miała w plecaku schowaną przekąskę na później, dość sporych rozmiarów i nie była pewna czy samotny trening zmęczy ją na tyle, by zjeść całość.
   Po krótkiej rozgrzewce była gotowa do wejścia na lodowisko. Miała zamiar zostać tam jak najdłużej, a potem wieczorny bieg odbyć w drodze powrotnej.
   Włożyła słuchawki do uszu i szybkim krokiem wskoczyła ma lód. Znów była w swoim żywiole, nie to, co na wykładach. Kilka razy słyszała, że nie powinna mieć słuchawek w uszach podczas jazdy, ale gdy była sama, nie czuła takiego przymusu. Muzyka sprawiała, że potrafiła się odprężyć i dać z siebie wszystko, nawet w samotności.
   Nie zdążyła zrobić połowy okrążenia, gdy zobaczyła Savvyego, schowanego za bandą jakby się wstydził, że przyszedł sam trenować. A ona była z niego dumna. Jej opinia o nim wzrosła dziesięciokrotnie w tym momencie. Patrzyła na niego pytającym wzrokiem, oczekując, aż się podniesie.
    — Savvy! — zawołała z uśmiechem i wyjęła słuchawki z uszu. — Czyli jednak są w tej drużynie osoby, którym naprawdę zależy na hokeju! — dodała, chwaląc go i krytykując cała resztę jednym zdaniem.
   Nie musiała dodawać, że brak nowego „kapitana” sprawił, że tak jak Oh zyskał w jej oczach, tak Hunter stracił.
    — Chcesz rozegrać drobny meczyk jeden na jeden? — spytała, ponieważ na to właśnie liczyła.

Ostatnio zmieniony przez Chitaru (16-12-2018 o 20h09)


https://cdn.discordapp.com/attachments/503937099876270082/531558728504442891/8ca001091e653568fcbed1c7e5816a01.png

Offline

#10 16-12-2018 o 20h39

Straż Obsydianu
Deny
Pokonała Dahu
Deny
...
Wiadomości: 2 655

...........................................................................https://zapodaj.net/images/036fc0c106c99.png


       Sezon jesienny, szczególnie gdy ta pora roku coraz mniej miała z pięknych złoto-czerwonych opisów, a coraz więcej z błota zalegającego nie należał do moich ulubionych. Od kilku dni czułam, że zbliża się jakieś choróbsko, ale nie miałam czasu poświęcić temu zbyt wiele uwagi. Obowiązków natomiast przybywało, a zniknięcie kapitana drużyny hokejowej było największym z nich. Atmosfera na uczelni zdawała się zagęszczać, nikt nic nie wiedział, a policja stale prosiła o przedłużanie zgody na pobyt na kampusie. Poza tym wiele było spraw do omówienia, dlatego jeździłam stale to z akademika do biura, to z biura na komisariat i tak w kółko, odpowiadając na pytania, które w zasadzie mogłyby mnie nie interesować.
       W zasadzie powinnam być zmartwiona, wydaje mi się, że jak przystało na dobrą dziewczynę, właśnie taka reakcja byłaby odpowiednia, jednak nie mogłam uciszyć jakiejś dziwnej ulgi. Ethan Chase nie był mi bliski, ale nie mogłam powiedzieć, że go nie znałam. Chciałabym go nigdy nie poznać. Był podłym typem, bezczelnym gnojkiem, który uwielbiał mi uprzykrzać życie. Nie miał pomysłu na to jak zaistnieć w towarzystwie, więc obrażał mnie, by pokazać jaki to nie jest z niego gieroj! Za każdym razem gdy go widziałam, już się we mnie gotowało, ale też bałam się, co tym razem powie, w jaki sposób mnie poniży. Był natomiast nietykalny! W końcu gwiazdka z grona reszty gwiazdek na lodzie. Tutaj wszyscy ich uwielbiali i żyli od meczu do meczu. Czasem obawiałam się, że Dryblasy w łyżwach mają siebie za stojących ponad prawem akademickim. Udawałam oczywiście, że wcale mnie to nie boli, chłód i opanowanie przede wszystkim. Nie mogłam dać mu satysfakcji, a teraz co? Teraz go nie ma... zniknął. Jak okrutna nie była to myśl, uważam, że zasłużył na swoje.
       Wychodząc ze sklepu jak na złość akurat zauważyłam plakat na drzewie, z podobizną sportowca. Patrzyłam na niego przez chwilę, przecierając kawałkiem swetra, jaki wystawał z rękawa płaszcza zaparowane okulary. Na tym zdjęciu wyglądał jak całkiem miły koleś. Chciałam prychnąć pod nosem, ale zamiast tego kichnęłam cichutko, kręcąc głową na boki. Przeziębienie jak nic. Leki natomiast były za drogie. Jednak nie ze mną te numery! Spojrzałam w dół z uśmiechem chorej satysfakcji na reklamówkę z trzema cebulami. Taki sobie syrop ukręcę, że instytut matki i dziecka go uzna, ot co! Już by przemysł farmakologiczny chciał się dobrać do moich pieniążków, ale figa! Nie ze mną te numery, przebrzydli zdziercy! W dodatku w sklepie była promocja, a za każde zakupione warzywo dostałam dodatkowe pięć punktów na moją kartę-skarbonkę. Co miesiąc jest nowa gazetka z fantami, na jakie można wymieniać punkty i nie ukrywam, ostrzę sobie ząbki na rękawiczki i futrzaną czapę, ale no! Jeszcze nic nie jest pewne, wciąż nieco brakuje.
       W nie najgorszym humorze podeszłam do swojego roweru i wsadziłam zakupy do koszyka, odpinając łańcuch. Wsiadłam na niego, poprawiając spódniczkę i skarpetkę, która nieco się obsunęła. To dlatego, że że rajstopy ubrałam gładkie... powinnam sięgnąć po frotowe.
       Drogę na kampus znałam niemalże na pamięć, intuicyjnie wybierając odpowiednie kierunki. W głowie już planowałam, jak to sporządzę swój syrop, śpieszyło mi się do tak wybornej piątkowej rozrywki, więc przyznaję... nie zeszłam z roweru na pasach, tak jak wypada. Ale przecież nikt nie jechał, w piątek można być trochę buntowniczym, prawda? W końcu jestem młoda, muszę mieć jakiś dreszczyk emocji! Czułam ekscytację, że robię coś nieodpowiedniego, ale zaraz los miał mi dać nauczkę. Nauczką natomiast był czarny samochód, który nagle pokazał się znikąd i jechał tak, że bez radaru mogłabym mu przyznać punkty karne. Gdybym była z policji, oczywiście.
       Sama nie wiem dlaczego po prostu nie przyspieszyłam, ale to był moment. Wrzasnęłam głośno, wykonując bardzo gwałtowny manewr, lecąc na bok, świadoma tego, że o to za moment zginę. W uszach rozległ mi się pisk. Zamknęłam oczy, gdy pośladki boleśnie spotkały się z ulicą, pewnie robiąc mokrą plamę na płaszczu. Uderzenie bolało, tak jak rower, który upadł mi na nogi. Tylko, że nic oprócz tego nie nastąpiło.
       Zaskoczona otworzyłam oczy, a przed nimi zauważyłam znaczek "L".
       - "L" jak loser... to się zgadza przynajmniej - mruknęłam pod nosem ściągając z siebie rower, w chwili w której usłyszałam dźwięk otwierających się drzwi. Uniosłam głowę i zaraz miałam ochotę uderzyć się w czoło. No pewnie! Któż to mógł za tym stać, jak nie nowy Naczelny Dryblas! Zmrużyłam oczy, poprawiając okulary na nosie, wzrokiem przemierzając sylwetkę mężczyzny.
       - Słyszałeś o czymś takim, jak przepisy drogowe, Dashielu Hunter?! Parszywy kapitanie parszywej drużyny, ze swoim parszywym samochodem uderzającym w bogu ducha winnych ludzi?! - wyrzuciłam z siebie autentycznie wściekła niczym osa. Zmroziłam go spojrzeniem, ale nim zdążył cokolwiek powiedzieć, rozejrzałam się dookoła. W jednej chwili oczy otworzyłam szerzej.
       - Moja cebula! - jęknęłam szukając zguby, ale tej nigdzie nie było. - Gdzie ona? - dodałam, a kiedy zauważyłam jej zarys gdzieś pod samochodem mężczyzny, nawet się nie zastanawiałam, natychmiast odsuwając rower. Kolano zapiekło nieco, musiałam je podrażnić przy upadku, bo rajstopy się porwały brzydko. No, ale są sprawy ważne i ważniejsze. Spróbowałam dostać się pod jego samochód na tyle na ile to możliwe, jednak był nisko zawieszony.
       - No już prawie... no chodź do mnie... - mruknęłam sama do siebie, palcami gładząc już suchą skórkę warzywa. Od spalin wzięło mnie na kaszel, co jeszcze bardziej podkręciło niechęć do chłopaka, który znajdował się najpewniej gdzieś obok. Mogłabym się na nim skupić, ale w moim życiu cebula była dalece przed Dashiellem Hunterem w hierarchii wartości. 
       - Arrrrrgh! Dlaczego wy zawsze musicie oznaczać same problemy?! - zapytałam nie dając za wygraną i nie wyłaniając się spod samochodu. Mogłabym poprosić, żeby przesunął samochód, ale moja duma nie pozwalała, natomiast, żeby odjechał, zanim ja odjadę... też nie pozwalała. Generalnie skoro było mu tak spieszno, to teraz ma nauczkę! Ważniak jeden! Pan wszechświata! Takim się nie ufa, normalnie nie wchodziłabym z nim w bliższe kontakty, bo to jeden z tych, co poprawne młode panienki na złą drogę sprowadza, ale teraz nie miałam wyboru. Poza tym nie ze mną te numery! Widzę co za zło czai mu się w oczach! Ile demonów nosi pod skórą. Nie zwiedziesz mnie na manowce, parszywy Dashiellu!

Ostatnio zmieniony przez Deny (16-12-2018 o 20h40)


https://zapodaj.net/images/401a8d3e378ae.png

https://zapodaj.net/images/84d2c489b65c3.pnghttps://zapodaj.net/images/27b977bf78fe8.png https://66.media.tumblr.com/75440dc255f0a2393eb130157c80ad16/tumblr_phdbnbbhux1uocsx1o1_540.gif https://zapodaj.net/images/d5ab6cc388cf5.png





https://66.media.tumblr.com/97b46c4862ea1d1c6850ac07254b361b/tumblr_owq03gRBxH1umjgk1o3_250.gif https://66.media.tumblr.com/68c9d779b42225419ba32c7f7eecd4dd/tumblr_p7bm7nNye41umjgk1o6_250.gif https://66.media.tumblr.com/aa9fd8c9827fa881c1817afccd27ac65/tumblr_pbsxgq9OKT1umjgk1o7_250.gif







https://zapodaj.net/images/e89e0dc49faed.pnghttps://zapodaj.net/images/7b2c102250eb9.png





https://78.media.tumblr.com/c121f7b50b41b70609b234fcbaecdf4e/tumblr_p816hqQiyl1rdlm3eo1_r2_250.gif




https://zap

Offline

#11 17-12-2018 o 15h58

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 108

__________________https://i.imgur.com/u9IP71Z.png?1
    Była jedna rzecz którą prawdopodobnie lubiłem bardziej niż jedzenie. Wydawanie pieniędzy, szczególnie na zupełnie niepotrzebne pierdoły, sprawiało mi niezmierną satysfakcję i wprawiało w bardzo dobry humor. Czekając na światłach stukałem rytm lecącej z radia - które oczywiście było na kasety, bo po prostu mam słabość do retro rzeczy - piosenki. Na siedzeniu obok kierowcy wyjątkowo teraz nie siedział Savvy, a mój nowy nabytek w postaci gramofonu i kilku winyli, żeby mieć co puszczać. Nawet nie wiem po co właściwie go kupiłem, ale gdy go zobaczyłem na wystawie w antykwariacie nie mogłem się powstrzymać. I pomyśleć, że wpadłem tylko po książkę.
    W końcu udało mi się dostać do akademika i już miałem wchodzić do środka, żeby nie stać na zimnie, ale moją uwagę przykuł powieszony na drzwiach plakat. Wzdrygnąłem się. Kapitan drużyny hokejowej szczerze mówiąc był mi dość obojętny, póki nie przychodziło do meczy lub póki nie gnębił Mirabelle. Tym ostatnim szczególnie mi podpadł i zepsuł sobie całą dobrą opinię u mnie i szczerze mówiąc sam nie wiedziałem co sądzić o tej sprawie, która była teraz na językach wszystkich. Doszły mnie nawet plotki, że zwiał do stanów, bo jakaś laska jest z nim w ciąży. Czy to była informacja wyssana z palca? Jak najbardziej, naprawdę nie rozumiem co ludzi kusi do tworzenia takich historii.
      Na razie moj nowy nabytek musiał nacieszyć się miejscem na mojej szafce nocnej, pewnie później znajdę mu coś lepszego, albo kupię ładną pasującą półeczkę, żeby było ładnie, aesthetic i nie gryzło aż tak w oczy. Jednak nie zdążyłem przetestować gramofonu, bo zanim nawet wyciągnąłem płytę z opakowania, dostałem sms od Tlenku Wodoru. Uśmiechnąłem się do ekranu telefonu, po czym szybko odpisałem, że zaraz tam będę.
    Zabierając najpotrzebniejsze rzeczy zebrałem się do wyjścia, ale nie od razu skierowałem się na zewnątrz. Ledwo wyszedłem z pokoju i już poczułem przyjemny zapach słonego popcornu. Co prawda nie byłem głodny, ale lubiłem popcorn i to bardzo (tak jak inne przekąski), więc nie mogłem się powstrzymać i poszedłem spytać się czy mógłbym się poczęstować, chociaż ziarenkiem.
    Popcorn okazał się być przygotowywany, przez Gemmę, czyli był choć mały procent nadziei, że się ze mną podzieli. Poprawiłem torbę z łyżwami na ramieniu, po czym oparłem się o ścianę obok dziewczyny i uśmiechnąłem się wkładając w to cały posiadany urok osobisty.
    - Hej Gem! Co tam? - zacząłem. - Wiesz, że jesteś moją ulubioną osobą zaraz po Savvym? Naprawdę. - Nie kłamałem, każdy kto miał ze sobą jedzenie wskakiwał w zaskakującym tempie na drugie miejsce na mojej prywatnej liście. Jednak nie wyżej, bo mimo wszystko Savvy był niezastąpiony.
    - O! Widzę, że robisz popcorn. - Uśmiechnąłem się jeszcze szerzej udając, że wcześniej w ogóle nie zdawałem sobie z tego sprawy. Aktorem jednak byłem kiepskim.

Ostatnio zmieniony przez Raspberry (17-12-2018 o 15h59)


https://i.imgur.com/IX8Ya5j.gif https://i.imgur.com/EM85ogn.gif https://i.imgur.com/m1f3hzW.gif

Online

#12 17-12-2018 o 19h09

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934

_______________________________https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523912811617845251/unknown.png

     Czuł, jak strach, że go znajdzie, przyśpiesza jego rytm serca. Wstrzymując oddech obserwował wchodzącą na lodowisko dziewczynę. Nieprzyjemny chłód przeszedł całe jego ciało, kiedy ta jak gdyby nigdy nic sunęła po lodzie. Savvy jednak nie miał odwagi drgnąć. Pearl nie zrobiła całego okrążenia, a zauważyła go blisko barierki, nadal kucającego. Wyprostował się momentalnie, przygryzając mocno dolną wargę, aby na wstępie nie powiedzieć czegoś, czego mógł choć trochę żałować. Na jego szczęście, Pearl odezwała się pierwsza. Na jego nieszczęście, odebrała jego intencje niepoprawnie.
     Uśmiech miała ciepły, a oczy dalej zimne. Przełknął cicho ślinę, czując, jak miękną mu kolana. Często kręciło mu się w głowie z byle powodu. Czasami nawet mdlał. Obserwował cienki kabelek granatowej słuchawki, którą dziewczyna wyjęła z ucha. Zwisał swobodnie, kołysząc się lekko wraz z ruchami koleżanki z drużyny.
     -T-to…- wyksztusił cicho. Przeraził go jego własny, ochrypnięty głos. Odwrócił głowę, zakasłał cicho, położył dłoń na gardle. –Właściwie ja chciałem… pojeździć tylko- wydusił w końcu.
     Rozmowy z ludźmi, których nie znał dobrze tak właśnie wyglądały. Zwłaszcza z kobietami. Pearl nie ułatwiała mu niczego swoją sylwetką, wysokim wzrostem i zdecydowanie większą dyspozycją pewności siebie.
     Niepewnie odsunął dłoń od szyi i wskazał na siebie luźną piąstką, by zaraz później przechylić ją w stronę Tikaani.
     -Ja z tobą? Jeden na jeden?- zapytał nieprzytomnie. Na jego usta wkradł się nieśmiały, drobny uśmiech. –Przecież nie widzisz mnie na lodzie pierwszy raz. Wiesz, że jestem… Chodzi mi o to, że nie jestem w stanie grać na równi z tobą.
     Wyprostował głowę. I nawet przez moment był dumny z siebie. Wtedy jego telefon wydał z siebie śmieszny dźwięk. Jakby ktoś przycisnął gumową kaczuszkę do kąpieli. To mogło oznaczać tylko wiadomość od Eugene. Dziękuję, przyjacielu, zawsze mnie wspierasz, pomyślał Sav, ale nie wyjął telefonu z kieszeni od razu. Źle czułby się na myśl, że podczas rozmowy ze znajomą nagle miałby wyciągnąć telefon i zacząć czytać wiadomość.
     -To nie ja, to Gie… Eugene! Bo wiesz, wcześniej napisałem mu, że lodowisko jest wolne. Pewnie wpadnie tu ze swoimi figurówkami. Albo napisał mi, żebym to ja poszedł do niego. Może ja… sprawdzę, dobrze? Przepraszam.- Pośpiesznie wyjął telefon z kieszeni. Przejechał palcem po ekranie. Chciał wysłać przyjacielowi animowaną buźkę, której używali często, ale zamiast tego wysłał mu w odpowiedzi serce. Skrzywił się nieznacznie, po czym równie szybko wsunął urządzenie do kieszeni i zasunął ją. Jak dobrze, że nie wysłał serca do kogoś innego. O Gene nie musiał się martwić. On go znał.
     -Będzie tu. Niedługo- powiedział, wracając wzrokiem do dziewczyny.
     Odwrócił wzrok, ale dobrze wiedział, że nie mogli tak tkwić wiecznie.
     -Jeżeli chcesz poćwiczyć, to ja pójdę po kije. I może po kask- wydukał.
     Choć Eugene był fanem hokeja, sam nigdy w niego nie grał. Savvy miał nadzieję, że kiedy przyjaciel przyjdzie, uratuje go od marnej imitacji gry, którą za chwilę miał odprawić na lodowisku.
     Cieszył się też w duchu, że nikt inny nie widział go w takim stanie. Pearl była albo naprawdę bardzo wyluzowana i cierpliwa, albo wyjątkowo umiejętnie potrafiła ukrywać irytację. Wahał się, czy powinien iść po kask. Trener nie byłby zadowolony, gdyby dowiedział się, że Savvy ćwiczył bez kasku. Brak ochraniaczy by mu jeszcze wybaczył. Ale kask? Kask musiał być.
     Zgarnął ze stojaka pierwsze lepsze kije i jedyny krążek, który się tam znajdował. Inne trzymali w pomieszczeniu zamkniętym, podobnie jak ładnie oznakowane kije, którymi grali tylko na zawodach. Oh kiedyś musiał przenieść je z jednego miejsca w drugie. I był to jego pierwszy i ostatni kontakt fizyczny z owymi kijami.
     Wyciągnął do dziewczyny rękę ze sprzętem, tym razem jadąc po lodzie nieco pewniej. Położył krążek na środku lodowiska.

Ostatnio zmieniony przez Airi (17-12-2018 o 19h14)


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#13 17-12-2018 o 23h51

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 739

-------------------------------------------------https://fontmeme.com/permalink/181215/93fdd286e9d6ffc06c3bbe75428ff6c2.png
   Po głośnych i szybkich piosenkach lecących w słuchawkach, cichy i delikatny głos Savvyego brzmiał dla niej jak szept. Był taki delikatny i melodyjny, jak jazda figurowa w porównaniu do hokeja. Musiała przyznać, że trochę bawiła ją jego niepewność. Mało który chłopak podchodził do niej w ten sposób. Zwykle próbowali jej przypomnieć, że jako dziewczyna i tak jest od nich słabsza, choćby nie wiadomo jak się starała. Jednak podejście Oh też nie do końca się jej podobało. Był jej kolegą z drużyny, powinni być sobie równi! A ona czuła, że jej obecność sprawia mu pewien dyskomfort.
   Szybko dowiedziała się o co chodziło. Omal nie zaśmiała się na te słowa. Co umiejętności miały do rzeczy w przyjacielskim sparringu?
    — Oczywiście, że z tobą. Widzisz tu kogoś innego? — spytała, rozglądają się po lodowisku. — Jedyne czego ci brakuje w porównaniu do mnie, to pewność siebie — stwierdziła w uśmiechem.
   Jego niepewność była urocza, ale na pewno nie pomagała mu na boisku i w tworzeniu relacji z drużyną, która wymagała silnego charakteru i wytrwałości podczas meczów.
   Uniosła głowę na dźwięk wiadomości. To na pewno nie był jej telefon. Gdyby Gemma odpisała, usłyszałaby dźwięk przesyłanego buziaka. A więc to Savvy wcześniej z kimś korespondował. Nie musiała się długo zastanawiać, bo sam jej o tym powiedział. Eugene? No i już wiadomo, kto pomoże jej z zabranym lunchem.
    — To świetnie. Wcześniej pisałam do Gemmy, bo myślałam, że nikogo nie będzie, więc ona też pewnie przyjedzie — przyznała.
   Przytaknęła, gdy Savvy zaproponował, że przyniesie sprzęt. Gdyby nie jego niepewność w głosie, pomyślałaby, że naprawdę pali się do gry. Ale on wydawał się przerażony tą wizją. Czy naprawdę się jej bał?! Wiele razy pytała się o to w myślach, ale nadal nie wiedziała, czy jest po prostu nieśmiały, czy jednak tu chodzi o nią i zrobiła coś, przez co tak ją postrzega.
   Nie protestowała, gdy wspomniał o kaskach, choć sama nie pomyślałaby o tym, żeby ich użyć. Nie czuła z jego strony takiego zagrożenia, by musieć stosować jakąkolwiek ochronę. Ale skoro on tego chciał, dostosuje się.
   Przyjmując od chłopaka kij podziękowała mu i pojechała na swoja pozycję, tuż naprzeciw niego. Już miał się zacząć mecz, ale nie mogła wytrzymać. Byli sami, to była idealna okazja, by zapytać go, co o niej myśli.
    — Savvy, czy ty się mnie boisz? — spytała, delikatnie marszcząc brew.
   Cisza, która zapanowała na lodowisku była dla niej jasną odpowiedzią.
    — Naprawdę? — Zaśmiała się, jakby usłyszała to od niego, a nie tylko wywnioskowała. — Ale ty wiesz, że cię lubię, nie? I jesteś ostatnią osobą w drużynie, której mogłabym zrobić krzywdę.
   Hokeista w końcu przestał milczeć, co już samo w sobie ucieszyło Pearl. No bo jaka dziewczyna mogła być zadowolona z tego, że boi się jej chłopak? Może zgrywała wytrzymałą i pewną siebie na potrzeby sportu, ale ni znaczyło to, że nie ma swojej delikatniejszej strony, którą takie postrzeganie jej osoby mogło urazić.
   Nagle, tuż po wypowiedzi Savvyego, echem po lodowisku poniósł się głośny, obłąkańczy śmiech.
    — Przepraszam, Gemma dzwoni!
   Pearl przepraszając szybko, wyjęła telefon, a później odebrała połączenie.
   Dowiedziała się, że przyjaciółka szykuje popcorn przed wyjściem na lodowisko i niedługo się zjawi. Tikaani mogła się tego spodziewać i w sumie, tak było. Znała dobrze zwyczaje współlokatorki i potrafiła przewidzieć niektóre jej ruchy. Oczywiście, nie wszystkie, bo Gemmy nikt w pełni nie potrafił pojąć.
   Nie zdążyła jeszcze schować telefonu do kieszeni, a on już wydał kolejny dźwięk. Głośny buziak poniósł się echem po lodowisku. Wiadomość od Gemmy.
    — Weźmie ze sobą jedzenie i Eugene'a — wyjaśniła chłopakowi i schowała komórkę do kieszeni.


https://cdn.discordapp.com/attachments/503937099876270082/531558728504442891/8ca001091e653568fcbed1c7e5816a01.png

Offline

#14 18-12-2018 o 00h53

Straż Cienia
Kaniya
Szeregowiec
Kaniya
...
Wiadomości: 144

__________________https://fontmeme.com/permalink/181214/2ea4a634940c744c7836ae7b54554e50.png
          Gemma spędzała piątkowe popołudnie nad notatkami z medycyny sądowej. Jej notatki z tego przedmiotu wkraczały na zupełnie inny poziom. Nie żeby zazwyczaj robiła jakieś pożałowania godne notatki, ale dla medycyny sądowej Gem żyła w tym semestrze, bo więcej zajęć w prosektorium, i zdecydowanie odzwierciedlało się to w jej notatkach. Aż przechodziły ją ciarki ekscytacji na samą myśl o przyszłym tygodniu i kolejnej wizycie w prosektorium. Niestety nie potrafiła się skoncentrować tak bardzo, jak by sobie tego życzyła. Wszystko przez tego kretyna, który wisi teraz rozwieszony po całym kampusie albo nawet i mieście. Jak idiota planował znikać na tydzień, to mógł ją chociaż uprzedzić, by sobie na spokojnie zdążyła kupić jakieś zastępstwo, żeby nie chodziła taka rozproszona. Ona potrzebowała czasu na takie poważne decyzje, jak zakup odpowiedniej zabawki, co ten palant sobie myśli. A jak zamierzał znikać na stałe, tak śmiertelnie na stale, to samolub mógł jej zostawić swoje ciało. Zrekompensowałoby to w brak uprzedzenia o zniknięciu.
          Sfrustrowana cisnęła notatki w kąt tylko po to, by zaraz do nich podejść, pozbierać rozsypane kartki i zacząć je przepraszać. W tym samym momencie dostała wiadomość od Pearl z zaproszeniem na lodowisko. Bardzo przekonującą wiadomość. Gemmie przydałaby się przerwa, a jeżdżenie na łyżwach okazało się zaskakująco przyjemnym zajęciem. Kiedy już przestała siniaczyć sobie kolana i tyłek i o mało co tracić palce pod ostrzami. Pearl miała nieziemskie pokłady cierpliwości do nauki, zaczęła od kupienia Gem łyżew. Tych samych, które teraz zamierzała ze sobą zabrać. Liczyły już kilka lat, ale Gemma przeczytała niemalże każdy dostępny poradnik o konserwacji i dbała o nie jak głupia. Była zdecydowanie zbyt sentymentalna, w domu rodzinnym głęboko w szafie wisiał nawet jej strój cheerleaderki, także... zdecydowanie zbyt sentymentalna.
          Chwyciła trzy opakowania popcornu, worek z łyżwami, kask i kluczyki motocyklu i była gotowa do wyjścia do piętrowej kuchni z mikrofalówką. Pierwszą paczkę popcornu standardowo lekko przypaliła. Przy drugiej zadzwoniła do Pearl powiedzieć, że w ogóle będzie i będzie z jedzeniem, oczywiście. Przy trzeciej paczce w kuchni pojawił się Eugene. Dokładnie ta osoba, której potrzebowała. Zaśmiała się cicho, znali się w sumie już kilka lat, a chłopak nadal mówił to samo za każdym razem, gdy widział ją z jedzeniem. Urocze. Bezbłędnie zjawiał się, gdy robiła jedzenie, dlatego wzięła aż trzy paczki.
          — Eugene! Czy jako twoja druga ulubiona osoba mogę liczyć na wstęp na lodowisko? Za powiedzmy... — udała, że się bardzo poważnie zastanawia — jedną paczkę świeżutkiego popcornu? Jako dowód wdzięczności oczywiście — dodała pospiesznie. W końcu nie zniżyłaby się do przekupstwa. Nie w tak publicznym miejscu.
          Trzasnęła mikrofalówkę, bo coś zaczęła się zacinać, napisała do Pearl wiadomość o szalenie długiej trzywyrazowej treści: "jedzenie i Eugene'a", po czym wyciągnęła ostatnią paczkę zrobionego popcornu i zgarnęła jeszcze jedną z blatu, ostatnią zostawiając dla Gienia. Nie uwierzyłaby, że odmówiłby jedzenia. Nie w tym życiu. I ku niczyjemu zaskoczeniu, wcale się nie myliła.
          — To do zobaczenia na miejscu! — machnęła mu ręką z kaskiem i kluczykami, ruszając na zewnątrz.
          W sumie było już zimno. W sumie nadal chodziła w skórzanej kurtce. No cóż. Zawsze dobrze reagowała na leki.


https://66.media.tumblr.com/aa95cb952d13a3f1e2a899e718df9732/tumblr_ohw3hnkGyj1viokjyo1_540.gif

Offline

#15 19-12-2018 o 00h08

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934

_______________________________https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523912811617845251/unknown.png

     Mimowolnie wrócił do gryzienia dolnej wargi i niepewnego wpatrywania się w swoją rozmówczynię. Nie śmiał zacząć się rozglądać i zażartować na temat tego, że byli tam sami. W dużej przestrzeni było słychać tylko ich głosy. Nawet muzyki nikt nie włączył. Przemilczał więc pytanie retoryczne, przemilczał absurdalne porównanie Pearl jego do niej, przemilczał jej uśmiech. Nie musiał długo czekać, aby dowiedzieć się, że oprócz swojego przyjaciela, zobaczy też Gemmę.
     Gemmę Cadler znał jeszcze z liceum. Pamiętał, jak jej ciemne loki wirowały w powietrzu, kiedy wraz z innymi cheerleaderkami skakała i krzyczała. Nie pamiętał jednak z liceum jej motoru, który przypominał mu Ghost Rider’a. Dostała go w dzień, w którym Savvy prawie pod niego wszedł. Nie wiedział właściwie, kiedy dokładnie widział ją razem ostatnim, ale wiedział, że lepszego spotkania po tym odstępie czasowym nie mógł sobie wyobrazić. Nie rozmawiali ze sobą specjalnie, mimo tego Gem była jedną z tych kobiet, których Sav nie obawiał się bardzo, chociaż rzucanie popcornu na lód nigdy nie było czymś, co uważał za miłe. Kiedyś nawet, późno w nocy miał okazję otworzyć drzwi do akademika, kiedy te były już zamknięte z powodu godzin nocnych. Stróż wiedział o tym, że w budynku jest gość, który czasem wstaje z łóżka, przejdzie się po korytarzu i do niego wróci. Chociaż, wtedy akurat Savvy był przytomny.
     Zajął pozycję, czekając, aż dziewczyna zacznie. Nie mieli nikogo, kto upuściłby im krążek, więc zdecydowali się na inną metodę. Już zgiął lekko kolana, przygotował kij, kiedy nagle… Pearl wcale nie zaczęła. Zamiast tego zadała niespodziewane pytanie. Poczuł się, jakby był sparaliżowany. Nie mógł wyksztusić słowa, cenne sekundy natomiast leciały nieubłagalnie. I leciały, i leciały, aż młoda kobieta zadała kolejne pytanie, później następne. Na dodatek stwierdziła jeszcze, że jest ostatnią osobą w drużynie, której mogłaby zrobić krzywdę. Nie było to stwierdzenie, które mu się spodobało. Koniec końców przecież nie był jedynym rezerwowym, który nieustannie grzał ławę podczas większych wydarzeń sportowych. Ale był jedynym rezerwowym, który stosował wokół siebie stoicką postawę. Nie okazywał emocji. Uśmiechał się czasami, cieszył z wygranych, bo tego właśnie wymagali. Ale nigdy nie mówił im, że ma dość, ani o tym, że najchętniej czasem uderzyłby swoim kijem hokejowym kogoś lub wybił jakieś okno. Tymczasem Tikaani brała go za niewinnego chłopaka, tego miłego, ugodowego. Zastanawiał się, czy inni myśleli tak samo. Może jeszcze byli pewni, że świetnie radził sobie na uczelni, podczas gdy prawda była taka, że gdyby nie Eugene, w niektórych momentach mogłoby być naprawdę ciężko. W oczach Pearl był kimś w rodzaju dziecka, osobą, która nie jest dla innych żadnym rodzajem zagrożenia. Był pewny, że zamierzała dać mu fory w ich „meczu jeden na jeden”. Nie miał siły psychicznej, aby się przed nią przyznać, że ta wizja nieco go zdołowała. Ale czy Pearl nie miała racji? Savvy nie lubił się nad sobą użalać. Ale lubił uciekać od problemów. Zajmować się czymś, co lubił. To mu przywracało uśmiech na ustach. Nie był świadomy tego, że jego postawa również uderzała nieco w dumę dziewczyny. Tej, którą przypisywało się pod typowo kobiecą dumę.
     Pearl była jedną z trzech kobiet w drużynie. Mimo koedukacji, która w obecnych czasach była dopuszczalna, zaledwie garstka kobiet decydowała się na brutalny sport, a jeszcze mniejsza ilość dostawała się do drużyny. Nie mówiąc już o pierwszym składzie.
     -Nie boję się ciebie, Pearl- powiedział. I momentalnie odnalazł pierwszy pozytyw w tym, że jego głos nie był zachrypnięty. –Możemy nazwać to tak, że czuję do ciebie respekt.
     Uświadomiła go w tym, że nie tylko jego telefon wydawał z siebie dziwne dźwięki. W zasadzie, te jej w jego odczuciu były jeszcze dziwniejsze, ale może była to tylko kwestia zaskoczenia lub przyzwyczajenia do gumowej kaczki.
     Po krótkiej rozmowie przez telefon i otrzymaniu wiadomości przez Pearl, ich kontakt wzrokowy znów zaczął istnieć.
     -To dobrze- uśmiechnął się lekko na wspomnienie osób, które niebawem miały pojawić się na lodowisku. Był pewny, że przy Eugene nabierze nieco pewności siebie. Czuł, że ma szansę naprawdę dobrze się bawić.
     Przełożył kij z ręki do ręki i nie tracąc uśmiechu, zapytał:
     -Zaczynamy?


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#16 19-12-2018 o 19h32

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 739

-------------------------------------------------https://fontmeme.com/permalink/181215/93fdd286e9d6ffc06c3bbe75428ff6c2.png
   Czuła, że jej pytania wprawiły Savvyego w dyskomfort. A jednak chciała wiedzieć. Chciała być brana za silną i niedostępną, jednak przez wrogów i osoby postronne, nie resztę drużyny, z którą powinna porozumiewać się bez słów podczas meczów. Savvy nie był osobą, od której chciałaby słyszeć zająknięcia. Chwilami miała wrażenie, że zacznie do niej mówić przez „Pani”, o ile zacznie do niej więcej mówić, bo w tym momencie milczał uparcie.
   A gdy w końcu coś powiedział, nie mogła zareagować, bo jej, nawiasem mówiąc idealnie dobrany do sytuacji, dzwonek rozległ się po całym boisku. Gem zawsze miała świetne wyczucie czasu. Pearl nie zdziwiłaby się, gdyby dostała w głowę popcornem tuż przez strzałem bramki.
   Na wieść o Eugene, Savvy momentalnie się rozweselił. I Pearl odczuła ulgę, bo przez jego postawę sama zaczynała się spinać i myśleć nie potrzebnie.
   Na powrót poprawnie chwyciła kij i przybrała odpowiednią postawę.
    — Jasne — zgodziła się, ale nim jeszcze zaczęła, musiała dodać coś, co nie dawało jej spokoju. — Ale respekt zachowaj dla trenera. Kuple z drużyny mają być sobie równi, włącznie z kapitanem.
   Gdy ktoś w drużynie czuje się lepszy lub gorszy zaburza równowagę. Lepszy będzie chciał grać sam, wierząc, że nikt nie zrobi tego lepiej, niż on. Ten czujący się słabszym, nie będzie chciał przyjmować krążka, a każdy jego ruch będzie niepewny, więc będzie wolał podać do innych. Tylko współpraca mogła działać na ich korzyść. Po naprawdę wielu przegranych meczach koszykówki, gdy Pearl jeszcze czuła się tą wybitną i twierdziła, że inni nie są wystarczający, w końcu nauczyła się ważnej zasady. Masz drużynę, nie graj sam. Żeby nie grać samemu, musisz im ufać, a oni muszą tobie.
    — A skoro jesteśmy równi, to pamiętaj, że nie dam ci forów — powiedziała i z chytrym uśmieszkiem puściła mu oczko.
   Może nie do końca była to prawda. Miała zamiar nie faulować, co w jej strony już było traktowane jak duże ułatwienie. Mimo wielu nauczek i odsiedzianych kar, tego jeszcze nie przezwyciężyła i wiele razy była karana za niedozwolone akcje. Na przykład w ostatnim meczu towarzyskim. Kto by się spodziewał, że jakiś mięśniak padnie na lód, po jednym zderzeniu z nią? A wystarczyło, żeby zachował poprawną postawę i nic by się nie stało, to była jego wina! Ale to Pearl odsiedziała karę za niesportowe zachowanie. Cóż, Savvyemu nie będzie robić takich rzeczy, to już chyba wystarczające fory. Jeszcze pojawiłby się Eugene i też kazałby jej siedzieć na ławce kar.
    — Raz. Dwa — zaczęła odliczać. — Trzy— zawołała i szybko przejęła krążek.
   Chciała wbić bramkę, nim Savvy się zorientuje, żeby pierwszy stracony punkt był dla niego motywacją, ale już po chwili zauważyła jego kij wysuwający się w stronę krążka. Zdziwiła się tym, że tak szybko zareagował, że prawie oddała mu go bez walki. Prawie, bo to nie byłoby w jej stylu.
   Szybko wysunęła kij przytrzymujący krążek w przeciwną stronę, by chłopak musiał się bardziej postarać. Mógł się poszczycić szybkością i zwinnością, jednak żeby dobrze z nich korzystać powinien być bardziej agresywny. Nie czuła, żeby próbował jej przeszkodzić za wszelką cenę. Brakowało jej tej silnej woli walki. Ale zamiast udowodnić Tikaani, że się myli, Oh przeszedł do defensywy. I choć widać było, że się stara, Pearl postarała się bardziej i strzeliła bramkę.
   Po czterech kolejnych bramkach z rzędu, Pearl zaczęła rozumieć błędy chłopaka. Zbyt szybko poddawał się w walce o krążek i przechodził do obrony. Czuł się pewniej w pozycji bramkarza, więc właśnie ją próbował przyjąć. Jednak jego atuty nie pasowały do tej roli. Nadawałby się bardziej na skrzydłowego lub obrońcy.
   Pearl zdjęła kask i rozciągnęła mięśnie.
    — Przerwa? — zapytała, a gdy chłopak nie zaprotestował podjechała do bandy i on zrobił to samo. — Nie powinieneś być bramkarzem — stwierdziła prosto, dając mu chwilę do niezastanawiania się, dlaczego tak jest.
   Wzięła łyk wody z bidona, który zostawiła na trybunach.
— Nie możesz w pełni wykorzystać swoich atutów na tej pozycji. Jesteś szybki i zwinny, bramkarz ma zbyt ograniczone pole manewru. Powinieneś spróbować gry na ataku. — Spojrzała na niego z uśmiechem. Dała mu kuksańca w ramię i odezwała się ostatni raz w trakcie przerwy. — I rozluźnij się wreszcie. Pewność siebie to tutaj podstawa.
   Znów wrócili na boisko.
    — No, teraz masz mi strzelić bramkę — zarządziła i wyrzuciła krążek na środek boiska.
   Pierwszy punkt znów zdobyła ona, ale nie pozwoliła się mu tak łatwo poddać. Następna bramka należała już do Savvyego, szybkim ruchem zabierając Pearl krążek chłopakowi udało się dotrzeć z nim do bramki i nie dać jej się pokonać.
    — Super! — zawołała i wjechała prosto na niego.
   Uścisnęła go jak podczas meczów z całą drużyną, gdy ktoś strzelił bramkę. Choć wtedy to wyglądało jak wielka ludzka plątanina, a po wygranym meczu już nawet niektórzy leżeli na lodzie. Tym razem tylko oboje uderzyli w bandę.
    — Widzisz, wiedziałam, że świetnie ci pójdzie! — powiedziała z szerokim uśmiechem. Uwielbiała, gdy ktoś na jej oczach robił postępy. — Nawet Dashowi byłoby łyso, gdybyś go tak wykiwał.


https://cdn.discordapp.com/attachments/503937099876270082/531558728504442891/8ca001091e653568fcbed1c7e5816a01.png

Offline

#17 19-12-2018 o 20h46

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 108

__________________https://i.imgur.com/u9IP71Z.png?1
    Nie potrzebowałem dużo czasu, żeby zastanowić się nad propozycją Gemmy. Po pierwsze oferowała jedzenie, a po drugie jeśli będę miał trochę szczęścia to nawet nie będę musiał się zbytnio wysilać, żeby ją wkręcić.
    - Takie dowody wdzięczności mogę dostawać codziennie. - Zdecydowanie zbyt łatwo było mnie przekupić, wystarczyło pomachać mi czymś do zjedzenia przed nosem i  ja już byłem w stanie zgodzić się na wszystko… no prawie. Zgarnąłem pozostawioną przez dziewczynę paczkę, po czym schowałem ją do torby, a przynajmniej taki miałem zamiar. Nawet nie wiem jak to się stało, że nim dotarłem do samochodu, nie było już dużej części paczki. Pewnie krasnoludki maczały w tym palce. Z resztą i tam miałem zamiar przytulić się też do reszty popcornu, który wzięła ze sobą Gemma, więc co to za różnica czy zjem to teraz czy później.
    - Mhm… do zobłaczenia - powiedziałem, nie robiąc sobie nic z tego, że miałem pełną buzię i prawdopodobnie trudno było zrozumieć cokolwiek z tego.
    Wsiadłem do samochodu i położyłem swoją torbę na siedzeniu Sava. Zanim ruszyłem sprawdziłem jeszcze telefon, który pokazywał jedną nieodczytaną wiadomość. Zmarszczyłem lekko nos, widząc serduszko wysłane przez przyjaciela, po czym wzruszyłem ramionami i wysłałem buziaka w odpowiedzi, wahałem się jeszcze między tym śmiesznym animowanym gołębiem, którego ostatnio znalazłem.
    Pewnie żadnym zaskoczeniem było to, że gdy już dotarłem na miejsce z popcornu została tylko pusta paczka i wspomnienia. Przeklęte krasnoludki nic mi nie zostawiły. Teraz zostało mi tylko wprowadzić Gemme na lodowisko i ładnie się uśmiechać, żeby wyłudzić jeszcze trochę więcej od niej.
     Przemycenie jej było o wiele prostsze niż bym się spodziewał, nawet nie musiałem się za bardzo wysilać. Oczywiście musiałem zapewnić wszystkich, że będę jej pilnował jako odpowiedzialny wiceprzewodniczący i nie pozwolę jej rzucać popcornu na lodowisko. Nie wiem jak z tym drugim, ale wierzyłem w to, że z pierwszym warunkiem nie będę miał większych problemów. W końcu przyszliśmy tylko kulturalnie pojeździć.
    Gdy problem z wprowadzeniem mojej znajomej na lodowisko został rozwiązany, wpadłem na znakomity pomysł, który nie miał opcji, żeby nie przeszedł. Ja to jednak jestem genialny.
- Wiem, że zakazali nam rzucania popcornu na lodowisko, ale… - zacząłem, uśmiechając się zawadiacko - Ale jestem pewien, że byłby w stanie złapać rzucony przez ciebie popcorn do buzi. Mogę się nawet założyć o to. Co ty na to? - zaproponowałem.
    Kiedyś potrafiłem spędzać tutaj prawie całe dnie ćwicząc kiedy tylko mogłem, a teraz czasami zdarzały się nawet tygodnie, gdzie nawet nie postawiłem nogi na lodowisku. Brakowało mi zarówno treningów, jak i występów, ale kontuzja lewego kolana była czymś czego nie potrafiłem pokonać. Miałem nawet kilka prób powrócenia do łyżwiarstwa, ale wszystko kończyło się tylko na zniszczonych nadziejach i frustracji. Uraz cały czas dawał o sobie znać, nawet pomimo tego, że minęły już dwa lata.
    Dopiero po dłuższej chwili zorientowałem się, że na wspominki zebrało mi się w nieodpowiednim momencie. Prawdopodobnie przez kilka minut wpatrywałem się w sznurówki bez słowa, jakbym nie wiedział jak je zawiązać. Szybko skończyłem zakładanie łyżew, po czym posłałem uśmiech w stronę Gemmy, próbując wybrnąć z niezręcznej sytuacji.
    - Trochę się zamyśliłem, wybacz- powiedziałem - Gotowa? - zapytałem, po czym nie czekając na odpowiedź, wstałem z miejsca skierowałem się w stronę wejścia na lodowisko.
    Zanim jednak wszedłem na lód, oparłem się o barierkę i przez chwilę przyglądałem się toczącej się grze, nie chcąc im na razie ich rozpraszać. Uśmiechnąłem się widząc, że Savvyemu dobrze idzie, nie za często miał okazję wchodzić na boisko, czego w ogóle nie rozumiałem. W końcu w tym małym meczu padł gol dla mojego przyjaciela, a ja wykorzystując jego przerwanie w końcu podjechałem do nich na łyżwach z taką gracją jakbym co najmniej zaraz miał rozpocząć występ na krajowych. Pewnych rzeczy chyba nie da się wyzbyć.
    - Witam - powiedziałem, zaznaczając swoją obecność tutaj. - To był ładny gol.


https://i.imgur.com/IX8Ya5j.gif https://i.imgur.com/EM85ogn.gif https://i.imgur.com/m1f3hzW.gif

Online

#18 20-12-2018 o 23h16

Straż Obsydianu
Pani
Żołnierz Straży
Pani
...
Wiadomości: 484

.........................................................................https://fontmeme.com/permalink/181215/6461cb45e1c2d90b31d0c85082d598e3.png
             Ostatni tydzień był dla mnie naprawdę trudny, choć ukrywałem to dobrze. Zaginął mój współlokator, kapitan i przyjaciel w jednej osobie. W dodatku musiałem przejąć jego obowiązki w drużynie. Szczerze mówiąc, zawsze zazdrościłem mu pozycji i on o tym wiedział, ale nigdy nie chciałem zastępować go… w taki sposób. Kiedy nie wiadomo było czy w ogóle wróci. Zaczynałem nawet podejrzewać, że uciekł z jakąś dziewczyną albo przed jej wściekłym ojcem. Chociaż uważałem za dziwne to, że mnie nie poinformował. Poza tym zbliżał się sezon i wiedziałem, że Ethan w życiu by go nie przepuścił. Próbowałem się do niego dodzwonić nawet tego samego ranka, ale oczywiście nie odbierał.
Przez to wszystko byłem mocno rozkojarzony.  Zacząłem szykować się na trening, mając nadzieję, że podczas gry zapomnę chociaż na chwilę o tym, co mnie przytłaczało. Potem przypomniało mi się, że trening został odwołany. Mimo wszystko miałem ochotę pograć. Wyjąłem telefon, chcąc do kogoś napisać, ale po chwili zastanowienia uznałem, że na pewno mieli już plany na piątek. Ja tez pewnie bym je miał, ale przez to, że mój kumpel zaginął, ludzie obchodzili się ze mną jak z jajkiem. Żadnego zaproszenia na piwo czy coś w tym stylu. Niedługo, cholera, zaczną mi składać kondolencje, jak jakiejś starej wdowie. Ethan, ty idioto, odezwij się.
             Czułem się w swoim pokoju jak w krypcie i w końcu postanowiłem z niej wypełznąć. Po drodze złapałem swoja ulubioną kurtkę. Była już tak znoszona, że miałem zakaz pokazywania się w  niej w domu. Nosiłem ją z nieopisaną przyjemnością i satysfakcją.
Ludzie na uczelni byli szczerze zdziwieni moim widokiem. Albo coś. W każdym razie patrzyli na mnie z taką intensywnością, jak nigdy dotąd. Wyjąłem z kieszeni kurtki okulary przeciwsłoneczne, chociaż pogoda była raczej pochmurna i włożyłem je na nos. Jeszcze zaczną błyskać flesze.
             Auto stało tam, gdzie je zaparkowałem. Nie żebym spodziewał się czegoś innego. Zdjąłem okulary i włożyłem je do schowka.
             Jechałem dość szybko, przyznaję, choć i tak wolniej niż zwykle. Nie byłem w nastroju na szalone rajdy. Na szczęście.
To był dosłownie ułamek sekundy, zdążyłem tylko zarejestrować ruch kątem oka, tuż przed maską. Gwałtownie zahamowałem, modląc się w duchu. Pisk opon wwiercił mi się w uszy.
Wysiadłem natychmiast po zatrzymaniu samochodu, gotowy wyjaśnić osobę, która postanowiła, ze wjeżdżanie komuś przed maskę na przejściu dla pieszych to dobry pomysł.
Pierwszym zaskoczeniem było dla mnie to, że osoba, którą niemal potrąciłem była dziewczyną. Drugim, że był to nie kto inny, jak Mirabelle Herriot. Ja to miałem szczęście. Ze wszystkich osób w mieście- ona. Zamierzałem pomóc jej wstać, w końcu nie byłem az takim dupkiem, ale sama odrzuciła od siebie rower. Pewnie spieszyło jej się na spotkanie oazy albo coś w tym stylu.
W normalnych warunkach pewnie nawet nie zapamiętałbym jej imienia, ale wyjątkowo lubiła uprzykrzać życie mnie i chłopakom z drużyny. Skrzywiłem się. Wykład za 3… 2… 1…
– Oczywiście, Mirabelle. Słyszałem na przykład, że nie powinno się wjeżdżać rowerem na pasy, ale w końcu jestem tylko parszywym kapitanem parszywej drużyny, co ja mogę wiedzieć – Uśmiechnąłem się krzywo. Była irytująca, ale całkiem zabawna. Miała szczęście, że nie porysowała mi auta.
Zawsze wiedziałem, że jest dziwna, ale kiedy zaczęła wsuwać się pod moje auto i jęczeć coś o cebuli, uznałem, że to już byt wiele jak dla mnie. Potarłem twarz.
– Łał. Okej. Zrujnowałem ci zakupy, na to wygląda.
Sięgnąłem do kieszeni kurtki po portfel. Szczerze mówiąc nie miałem bladego pojęcia ile kosztuje cebula.
– Eee… Pięćdziesiąt wystarczy? I proszę cię, wyjdź spod auta, to dziwnie wygląda – poprosiłem i rozejrzałem się niespokojnie. Miałem nadzieję, że nikt nie widział mnie z tą wariatką.

Ostatnio zmieniony przez Pani (20-12-2018 o 23h16)


j' a i             c o n n u              l a             c h a l e u r             d e              t o n             p e r r o n,             a            t r a v e r s          l e             f r o i d,             j  e             r e t r o u v e r a i             m o n             c h e m i n              j u s q u ' à             t o i.

https://i.gifer.com/3NvsU.gif https://i.gifer.com/3NvsR.gif https://i.gifer.com/3NvsS.gif https://i.gifer.com/3NvsQ.gif https://i.gifer.com/3NvsT.gif

o h            n e              m' é p a r g n e             p l u s.             c' e s t             u n e              g e n t i l l e s s e              q u e              t u               n e              p e u x            é v i t e r  !           n e             m' e n t e n d s - t u            p a s              h u r l e r  ?[/s

Offline

#19 21-12-2018 o 00h01

Straż Obsydianu
Deny
Pokonała Dahu
Deny
...
Wiadomości: 2 655

...........................................................................https://zapodaj.net/images/036fc0c106c99.png


       Warknęłam pod nosem, kiedy do moich uszu dotarły słowa, którym było niebezpiecznie blisko do tego, aby nazwać je pouczeniem. Co on sobie myślał, do jasnej ciasnej? Kto chwilę po tym, jak o mały włos kogoś nie zabił, postanawia udzielić tej osobie nagany? Niezależnie czy bym szła, czy nie, mogłam zginąć, a ten proszę! Będzie mi błędy wypominał. W dodatku kiedy sam zauważył, że zrujnował mi zakupy, tylko bardziej mnie podenerwował.
       Widocznie dla kogoś takiego, jak Naczelny Dryblas cudza własność nic nie znaczyła. No przecież! Dla tych gwiazd ślizgających się po lodzie podczłowiek taki jak ja, który na nogach nie nosi butów z kawałkiem metalu nie jest czymkolwiek istotnym! Można gardzić i pomiatać! Bufon jeden, nadęty. Nie musiałam go widzieć, byłam pewna, że stoi przy tym samochodzie niczym indyk szukający sobie indyczej partnerki. Chociaż jak tak na niego patrzę, to gatunek pewnie nie robi mu większego znaczenia. Rozpustny bezwstydnik, w dodatku kawał chama, ot co!
       Wysiliłam się jeszcze bardziej. Było mi chłodno w jedną dłoń, którą podpierałam się na asfalcie, ale opłaciło się, bo pchnęłam cebulę do siebie i zaraz moje skostniałe paluszki zacisnęły się na jej skórce. W tej samej chwili dotarły do mnie kolejne słowa Dashiella i aż się we mnie zagotowało.
       Razem ze swoją cebulą, wysunęłam się spod samochodu, a potem podniosłam z ziemi. Miałam nieco pobrudzony płaszcz, cudownie. Okulary zsunęły mi się z nosa, więc szybko naprawiłam ich położenie, patrząc jak wryta na banknot, jaki wyciągnął mężczyzna.
       - Po pierwsze, dla ciebie pani przewodnicząca. Nie przechodzę na ty z ludźmi twojego pokroju, Dashiellu Hunter - zauważyłam, zadzierając nieco nosa. Irytowało mnie to, jaki jest wysoki. Musiałam sobie zrobić krok do tyłu, aby różnica w naszym wzroście nie była aż tak dotkliwa. W końcu prędzej zginę, niż dam mu poczuć jakąkolwiek przewagę. - Po drugie, nie chcę twoich pieniędzy! - trochę skłamałam. Nie pogardziłabym zastrzykiem gotówki i teraz zastanawiałam się ile on musiał mieć w portfelu, aby tak sobie szastać banknotem o tak wysokim nominale... podejrzewałam, że raczej nie oddałby mi go, gdyby miał jeden. Może dwa? Albo może nawet... trzy. Na mą duszę, takie pieniądze nosić przy sobie, toż to strach! Tego jednak nigdy miałam mu nie powiedzieć. - Myślisz, że jak masz środki finansowe, to możesz się tak zachowywać? Pomachać pieniędzmi i już? Wszystko będzie załatwione, bo zniżyłeś się do tego, aby zapłacić? Poza tym, na litość! Chcesz na mnie zrobić wrażenie? Pochwalić się, że masz przy sobie taki majątek? - prychnęłam, podbródkiem wskazując na banknot. - Nie planuję z tej cebuli budować pałacu, tylko zrobić syrop, więc nie wiem co miałabym zrobić z tak olbrzymią sumą pieniędzy - oznajmiłam z przekąsem, a potem spojrzałam na swoją cebulę.
       Warzywo nieco ucierpiało, było z jednej strony mocno obite, ale to się wykroi i oczyści. Najważniejsze, że ją miałam, bo inaczej bym się zapłakała. Inna sprawa była taka, że puściła mi rajstopa. W takim miejscu nie ma jak ratować, będę musiała wyrzucić... już mnie zabolało serce na samą myśl. Lubiłam swoje rzeczy, nie miałam ich wielu, więc tym bardziej wizja wywalenia którejś była mocno nieprzyjemna.
       Jęknęłam cicho, patrząc po raz ostatni na tą część garderoby, a następnie podniosłam rower z ziemi, postawiłam na stópce i w koszyku na nowo umieściłam swoje zakupy.
       - Powinieneś przede wszystkim przeprosić! - w końcu na powrót się do niego zwróciłam, a spojrzenie utkwiłam w jego oczach. Nie rozumiałam dlaczego był taki popularny. Ok, dobra... wysoki, dobrze zbudowany, bogaty i przystojny, ale przecież był podłym niegodziwcem! Na jego widok, aż się biblia w kieszeni otwiera i chęć wypędzenia demona tam, skąd przybył. No, ale przecież dopiero co jeden zniknął.
       - Rodzice nie nauczyli ciebie czegoś takiego? Potrafisz to w ogóle, czy może cały przydział twoich zdolności poszedł w ślizganie się po zamarzniętej wodzie? - wycedziłam, łapiąc się pod boki. Nie bałam się go! Sam mnie podenerwował, bo sięgnął po pieniądze i za grosz skruchy w nim nie było. Już miałam coś dodawać, ale zawiał wiatr i jakoś tak zakręciło mi się w nosie, więc po chwili głośnego nabierania powietrza kichnęłam zamaszyście, zginając się przy tym w dół, a okulary, które miałam na nosie upadły na ziemię.
       - Ech... - mruknęłam zaraz się po nie schylając, ale zanim założyłam je na nos, musiałam je wytrzeć. Robiąc to zerkałam na niego, na powrót przybierając groźną minę.
       - Tak się przejmujesz co ludzie powiedzą, ale na niewychowanego grzdyla wyjść możesz, co? Idealnie to pasuje do parszywego kapitana parszywej drużyny - po raz kolejny padły te same słowa. - No, ale nie myśl sobie. W życiu bym od ciebie nic nie wzięła, oprócz przeprosin. Te mi się należą, więc dalej, zapewniam, że korona nie spadnie, wielkiemu panu Dashiellowi, jak raz od wielkiego dzwona wykaże się empatią. Trudne słowo, co? Mogę wyjaśnić, jeśli potrzeba - hohoho, uśmiechnęłam się pod noskiem, bo to było całkiem... kozackie. Dogadałam mu, że w pięty pójdzie. Niezły ze mnie słowny wojownik, byłam ciekawa jak się pozbiera po tym ciosie, a podczas oczekiwań pociągnęłam jeszcze nosem. Cóż, syropek będzie jak ta lala, chociaż przez Dryblasa będę go miała mniej. Jak nic ten mężczyzna wpędzi mnie do grobu!


https://zapodaj.net/images/401a8d3e378ae.png

https://zapodaj.net/images/84d2c489b65c3.pnghttps://zapodaj.net/images/27b977bf78fe8.png https://66.media.tumblr.com/75440dc255f0a2393eb130157c80ad16/tumblr_phdbnbbhux1uocsx1o1_540.gif https://zapodaj.net/images/d5ab6cc388cf5.png





https://66.media.tumblr.com/97b46c4862ea1d1c6850ac07254b361b/tumblr_owq03gRBxH1umjgk1o3_250.gif https://66.media.tumblr.com/68c9d779b42225419ba32c7f7eecd4dd/tumblr_p7bm7nNye41umjgk1o6_250.gif https://66.media.tumblr.com/aa9fd8c9827fa881c1817afccd27ac65/tumblr_pbsxgq9OKT1umjgk1o7_250.gif







https://zapodaj.net/images/e89e0dc49faed.pnghttps://zapodaj.net/images/7b2c102250eb9.png





https://78.media.tumblr.com/c121f7b50b41b70609b234fcbaecdf4e/tumblr_p816hqQiyl1rdlm3eo1_r2_250.gif




https://zap

Offline

#20 21-12-2018 o 22h24

Straż Obsydianu
Pani
Żołnierz Straży
Pani
...
Wiadomości: 484

.........................................................................https://fontmeme.com/permalink/181215/6461cb45e1c2d90b31d0c85082d598e3.png
             Moje słowa odniosły skutek, to na pewno. Pierwszy pozytywny- raczyła podnieść się z jedni. Drugi już mniej.
Chyba rzeczywiście ją zdenerwowałem.
Cofnąłem się o krok, kiedy rozpoczęła swoją tyradę. Chyba coś w niej uruchomiłem. Przez kilka sekund po prostu stałem i patrzyłem na nią w milczeniu. Miałem nadzieję, że wystarczy to przeczekać.
Pomachać pieniędzmi? Majątek?
– Po prostu chciałem…
Jeszcze nie skończyła. Okej.
Z konsternacją spojrzałem na banknot w mojej dłoni, po czym schowałem go do kieszeni, wzruszając ramionami. Nie to nie.
Herriot przez chwilę skupiła się na swojej drogocennej cebuli, a ja po raz pierwszy od początku tego nieszczęsnego spotkania miałem okazję, żeby właściwie przyjrzeć się „Pani Przewodniczącej”.  Raczej nie poturbowałem jej zbyt mocno, choć widok podartej rajstopy wzbudził we mnie dziwne poczucie winy. Szybko je stłumiłem. Choć przyznaję, nie pomógł mi w tym fakt, iż kichnęła tak mocno, że aż spadły jej okulary. Nie zdążyłem nawet się po nie schylić, poza tym pewnie wolałaby je wyrzucić niż dotknąć czegoś, co trzymałem choćby przez moment. Ciekawe jak radziła sobie z klamkami na uczelni.
Znowu zaczęła mnie obrażać, lecz byłem do tego przyzwyczajony. Zaskoczyła mnie jednak, gdy zażądała przeprosin. Uniosłem brwi. Nie chce pieniędzy, tylko magicznego słowa. Naprawdę nietypowe.
– W porządku – Tym razem zrobiłem kilka kroków do przodu. Nawet wyjąłem ręce z kieszeni. Będzie pięknie i oficjalnie. Mama byłaby dumna.
– Bardzo panią przepraszam za poniesione straty i obiecuję, że następnym razem będę jeździł zgodnie z przepisami. Nie chciałem sprawić pani przykrości.
Spuściłem wzrok, jak przystało na grzecznego chłopca.
– Życzę szybkiego powrotu do zdrowia. Do widzenia.
Odwróciłem się na pięcie i szybko wsiadłem do auta. Jeszcze  byłaby gotowa oskórować mnie za tę cebulę, wolałem nie ryzykować.
             Oczywiście nie dotrzymałem złożonej Pani Przewodniczącej obietnicy. Gdybym wlókł się zgodnie z przepisami, nie dotarłbym na trening na czas. Chociaż tym razem zwracałem baczniejszą uwagę na drogę. Może ktoś jeszcze miał ochotę pobawić się dziś w próg zwalniający.
Mimo wszystko na miejsce dotarłem z niewielkim opóźnieniem. Co gorsza usłyszałem głosy dochodzące z lodowiska. Jeśli ktoś napomknie coś o tym dupku Ethanie, to po prostu wyjdę. Z siebie.
Z chwili relaksu nici, ale może chociaż zagramy. To byłaby miła odmiana. Szybko udałem się do szatni. Kiedy już miałem na sobie łyżwy, czułem się jak zupełnie inna osoba. Jeszcze fajniejsza, o ile to możliwe.
             Ku mojemu zaskoczeniu na lodzie zobaczyłem osoby, których najmniej się tam spodziewałem. Może oprócz Pearl. Wiedziałem, że ostrzyła sobie zęby na moje miejsce. Niedoczekanie.
Nie sądziłem jednak, że spotkam tam Savvy’ego, a tym bardziej Eugene, który nawet nie należał do drużyny.
– Cześć wszystkim, wiem, że tęskniliście. I tylko mi się, zdawało, czy ktoś o mnie wspominał? – Wyszczerzyłem się.


j' a i             c o n n u              l a             c h a l e u r             d e              t o n             p e r r o n,             a            t r a v e r s          l e             f r o i d,             j  e             r e t r o u v e r a i             m o n             c h e m i n              j u s q u ' à             t o i.

https://i.gifer.com/3NvsU.gif https://i.gifer.com/3NvsR.gif https://i.gifer.com/3NvsS.gif https://i.gifer.com/3NvsQ.gif https://i.gifer.com/3NvsT.gif

o h            n e              m' é p a r g n e             p l u s.             c' e s t             u n e              g e n t i l l e s s e              q u e              t u               n e              p e u x            é v i t e r  !           n e             m' e n t e n d s - t u            p a s              h u r l e r  ?[/s

Offline

#21 22-12-2018 o 00h07

Straż Cienia
Airi
Pokonała kurę
Airi
...
Wiadomości: 934

_______________________________https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/523912811617845251/unknown.png

     Mimo tego, że Pearl powiedziała, że nie da mu forów, nie uwierzył jej. Aż do rozpoczęcia rozgrywki. Później już nie miał czasu na to, aby myśleć, czy dziewczyna się powstrzymuje, czy nie. Zapomniał o tym. Po prostu. Skupił się na tym, aby się przed nią nie zbłaźnić. Reagował szybko, ale kiedy tylko krążek wypadał mu poza kontrolę, tracił nadzieję i poddawał się niemal od razu. Kiedy Pearl wbiła mu czwartą bramkę pod rząd, zaczął dziękować losowi, że nikt ich nie widział.
     Zrobili sobie przerwę. To właśnie wtedy Savvy usłyszał coś, czego nie spodziewał się kompletnie. Po tylu latach gry na bramce, ktoś nagle powiedział mu, że to nie jest pozycja dla niego. Wycelował w Pearl zdziwione spojrzenie. Zmarszczył lekko brwi, jakby był na nią zdenerwowany, choć nie był. On po prostu nie dowierzał temu, że mówiła do niego całkiem poważnie. Po raz kolejny, ale pierwszy od dłuższego czasu zaczął zastanawiać się, czy aby na pewno koledzy z drużyny się z niego nie nabijają, ale przypomniał sobie, że wszyscy pojechali bawić się w klubach. Do tego, dała mu kuksańca w ramię, podczas gdy on dalej stał jak wryty i analizował.
     Po powrocie do gry i kolejnych kilku minutach porażek, wreszcie udało mu się strzelić bramkę. Uśmiechnął się pod nosem mimowolnie, w czym miała też udział dziewczyna, ponieważ pochwaliła go głośno. I przytuliła! Savvy niepewnie podniósł jedną rękę i poklepał Pearl po plecach. Nie nadawał się do odwzajemniania uścisków, ale nie chciał robić jej przykrości i na siłę się z niego wyswabadzać. Uścisk nie był jakimś tam syropem z cebuli, nie musiał przed nim uciekać.
     -Tak myślisz, Pearl?- zapytał zadowolony. Nie przemyślał tego pytania.
     Wtedy też zorientował się, że jednak nie byli sami. Eugene właśnie zamykał za sobą barierkę i podjechał do nich, jak najprawdziwszy łyżwiarz figurowy z zawodu. Twarz Savvy’ego rozjaśniła się w szerokim uśmiechu. Momentalnie odepchnął się i podjechał w stronę przyjaciela, jak ten pies, który nie widział swojego ukochanego człowieka… aż cały dzień. Savvy natomiast nie miał w sobie tyle gracji, co Gene, a nagły przypływ radości sprawił, że zderzył się z blondynem. Sam zaczął tracić równowagę, ale w ostatniej chwili ją złapał, wyprostował się i złapał Eugene za nadgarstek, aby ten się nie przewrócił. Już chwilę później zaczął się śmiać z tej sytuacji. Puścił chłopaka, a uśmiech nie schodził mu z twarzy.
     -Widziałeś? Ale super!- ucieszył się.
     Nieświadomy kontrastu, który właśnie pokazał. Jego głos wykazywał o wiele więcej entuzjazmu, był głośniejszy. Zupełnie, jakby byli tam sami. Nigdy się tak nie cieszył na treningach. Nigdy się tak nie śmiał, nie na tym lodowisku i nie w towarzystwie osób z drużyny. W momencie, w którym przypomniał sobie o obecności Pearl, poczerwieniał na twarzy i odwrócił się w jej stronę.
     -Ach, przepraszam, nie chciałem się tak zachować- zaczął się tłumaczyć. –To przez stres- szybko znalazł wyjaśnienie.
     Zauważył Gemmę. Wyciągnął rękę wysoko i pomachał do niej, starając się złapać z nią kontakt wzrokowy, bo nie chciał wykrzykiwać przywitania. Pomyślał, że przywita się słownie, kiedy kobieta wejdzie na lodowisko. Z tą czynnością zdążył wyrzucić z siebie resztki emocji, więc po chwili jego usta znów nabrały spokojniejszego, mniej entuzjastycznego wyrazu.
     Nie musiał długo czekać, a w hali pojawił się ich nowy, wszyscy myśleli, że tymczasowy, kapitan. Savvy obserwował, jak Dashell dołącza do nich na tafli lodu. Był do niego przyzwyczajony na treningach i poza nimi również zdarzyło mu się porozmawiać już tyle razy, że przestał liczyć. Uważał go za sympatycznego gościa, choć Dash był tym, który obracał się w towarzystwie również „tych wrednych”. Chociaż, nie był z nimi. Przyszedł pojeździć na łyżwach, w dodatku sam. Savvy pomyślał o Ethanie i o tym, że odkąd zgłoszono jego zaginięcie a plotka się rozniosła, dużo liczba osób obchodziła się z Dashem inaczej, niż wcześniej.
     -Dash, cześć- odpowiedział mu, nie zmieniając wyrazu twarzy. –Pearl ze mną ćwiczyła- poinformował automatycznie, posyłając w stronę dziewczyny przyjazne spojrzenie.


https://i.pinimg.com/originals/3e/85/f7/3e85f7e80a1b261d5d962dce4da294d9.gif https://i.pinimg.com/originals/29/56/38/295638f623ddd7c8b23db4b5c55c8d58.gif

Offline

#22 22-12-2018 o 01h05

Straż Cienia
Kaniya
Szeregowiec
Kaniya
...
Wiadomości: 144

__________________https://fontmeme.com/permalink/181214/2ea4a634940c744c7836ae7b54554e50.png
          Taktycznie przemilczała maniery Eugene'a, bo w sumie mówienie z pełnymi ustami niezbyt jej przeszkadzało. Chyba że cząstki jedzenia lądowały w wyniku na niej, ale Gienio nie pozwoliłby sobie na takie marnotrawstwo. Tylko pokręciła głową, wkładając kask. Dwie paczki popcornu i łyżwy wylądowały w schowku motocyklu.
          Schowek był zaiste magicznym miejscem, w którym było i mieściło się wszystko. Trochę jak damska torebka, chociaż pewnie torebka też by się w schowku znalazła. Gemma nawet kiedyś wykonała odpowiednie obliczenia, z których wyszło, że do schowka i kufrów zmieściłoby się ponad pół standardowego człowieka. Gdyby tylko dobrze rozczłonkować i upchnąć. Nigdy nie wiadomo, kiedy taka wiedza może się przydać.
          Gdy Gem odpaliła silnik i ruszyła, natychmiast pożałowała wyjścia tylko w skórzanej kurtce. Podczas jazdy tak p****** złem, że aż w pewnym momencie chciała zawrócić, bo perspektywa drogi powrotnej z lodowiska do akademika ją przerastała. Ale popcorn by się zmarnował.
          Zaparkowała z prawdziwą ulgą, by po chwili uświadomić sobie, że cokolwiek Eugene by nie wymyślił, nikt jej nie wpuści z popcornem na widoku. Aż tacy głupi nie byli, niestety. W jednym z kufrów wygrzebała plecak, gdzie umieściła paczki z jedzeniem. Do plecaka wrzuciła też pełno tabletek na odporność — witaminę C i D, cynk, miedź, jeżówkę, czosnek, tran, bez, żeń-szeń, imbir, kurkumę (trochę azjatycka metoda, na wzmocnienie odporności nawet działało, na raka niezbyt). Gdzieś w środku powinna znaleźć wodę do popicia, bo ta w schowku raczej już się do tego nie nadawała.
          Przybrała niewinną minę, kiwała w odpowiednich momentach i w końcu mogła wejść na lodowisko. Przez chwilę rozważała propozycję Eugene'a.
          — Czemu nie, to byłoby całkiem miłe urozmaicenie. W końcu rzucanie popcornu na lodowisko, będąc na nim, to żadne wyzwanie. O wiele ciekawsze jest rzucanie z widowni, kiedy trzeba ominąć szyby i siatkę. O, widzisz. — Otworzyła jedną paczkę, wyjęła ziarenko i rzuciła. Ale za słabo i za nisko, więc ziarenko odbiło się od szkła. — To wymaga prawdziwego skilla, którego cały czas jeszcze doskonale nie opanowałam. I udam, że wcale nie chodzi o to, że chcesz po prostu więcej jedzenia.
          Zasznurowała łyżwy, odpowiadając Geniowi "prawie", choć pewnie mógł jej już nie usłyszeć. Wstała z zamiarem poszukania wody i runęła jak długa. Zapomniała, że chociaż jeździć się jako tako nauczyła, chodzić w łyżwach nie umiała.
          — K**** — wysapała pod nosem. Leżała tak kilka sekund, zanim się podniosła.
          Chyba lepiej będzie połknąć tabletki na ślinę. Jak rozłoży na kilka razy, to nawet powinna sobie poradzić. Odmachała Savvy'emu między trzecim a czwartym łyknięciem, po którym to w końcu ruszyła na lód. Nie zapomniała o popcornie, oczywiście. Zanim się doczłapała, na taflę zdążył wejść także Dash. Podjechała do grupki.
          — Cześć ludzie i tęcze. Eugene, łap! — powiedziała i wystrzeliła znienacka ziarenko popcornu w nos chłopaka. Przystała na jego propozycję, ale nie zamierzała mu zadania ułatwiać. Niech się chłopak trochę wysili, skoro chciał jeść. — Słońce moje najjaśniejsze — zwróciła się do Pearl — myślałam, że nie macie dzisiaj treningu. Nie żeby mi przeszkadzało, jeżeli macie, wtedy po prostu wrócę na widownię. — Potrząsnęła sugestywnie paczkami z popcornem.

Ostatnio zmieniony przez Kaniya (22-12-2018 o 01h06)


https://66.media.tumblr.com/aa95cb952d13a3f1e2a899e718df9732/tumblr_ohw3hnkGyj1viokjyo1_540.gif

Offline

#23 25-12-2018 o 19h54

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 739

-------------------------------------------------https://fontmeme.com/permalink/181215/93fdd286e9d6ffc06c3bbe75428ff6c2.png
   Była już dość zmęczona treningiem. Wbrew temu, co myśleli niektórzy w drużynie, Savvy był wymagającym przeciwnikiem. Szczególnie, gdy zaczął grać pewniej. Jego zwinność przysparzała Tikaani spore problemy, gdy próbowała odebrać mu krążek lub sama broniła się przed tym zagraniem. I pomyśleć, że chłopak nie wszedł do głównego składu. Gdyby częściej brał udział w meczach sparingowych i zebrał większe doświadczenie na pewno by tam trafił. Pearl już postanowiła sobie, że przy następnej okazji upewni się, by chłopak zagrał w nim i to na odpowiedniej pozycji, choćby miała sama tego dnia grzać ławkę. Widziała w nim potencjał, który mógł pomóc im wybrać zimowy turniej i nie chciała pozwolić, aby się zmarnował. Na zwycięstwie zależało jej bardziej, niż pomniejszym meczu z inną drużyną.
    — Jasne, że tak — odpowiedziała zadowolona i w końcu wypuściła chłopaka z objęć.
   Widziała zadowolenie w oczach i głosie Savvyego. Był z siebie dumny, zobaczył jak to jest poczuć smak zwycięstwa. Chciała częściej obserwować u niego ten stan.
   Gdy usłyszała skrzypienie bramki wejściowe, zdała sobie sprawę, że już nie byli sami. Na lodowisku pojawił się Eugene, a tuż za nim Gemma.
    — Przybyła primabalerina. — Bynajmniej, nie chodziło jej o Cadler.
    Jak Savvy zareagował na chłopaka, podobnie Pearl szybko trafiła w pobliże przyjaciółki. Uśmiechnęła się na jej widok i objęła na powitanie.
    — Bo nie mamy. A przynajmniej, nie oficjalnie. Możemy teraz zwyczajnie pojeździć, chyba że macie ochotę wziąć udział w meczu — stwierdziła. Ona i Savvy mogliby wziąć po jednej osobie spoza drużyny i grać sprawiedliwie przeciw sobie. — Gem, zostałam pokonana! Savvy wbił mi bramkę! — zawołała, wzdychając teatralnie jakby poniosła największą porażkę w życiu. — Muszę pogadać o nim z... — Usłyszała głos z trybun. — Rainbow Dash, o wilku mowa!
   Gestem przywołała do siebie TYMCZASOWEGO kapitana drużyny.
    — Pamiętasz, że w przyszłym tygodniu mamy mecz z Dzikimi Wężami, nie? — spytała, mając nadzieję, że chłopak poczuwa się na tyle do swojej nowej roli, by wiedzieć o takich rzeczach. Rozumiała, że stracił przyjaciela, ale rozczulanie się nad nim, nie pomoże mu się pozbierać. — Wystawmy Savvyego na pozycję skrzydłowego. — Jej głos był tak zdecydowany, jakby sama była kapitanem.
   Zaczęła krążyć wokół zebranych, by nie zostawać w miejscu i nadal być rozgrzaną. Próbowała naśladować grację z jaką na lód wjechał Eugene, ale była tylko nędzną parodią tego, co zaprezentował chłopak. Jej łyżwy nie były przystosowane do takich ruchów, tak jak jazda, która była szybka i agresywna, a nie delikatna i pełna kunsztu.


https://cdn.discordapp.com/attachments/503937099876270082/531558728504442891/8ca001091e653568fcbed1c7e5816a01.png

Offline

#24 25-12-2018 o 20h45

Straż Obsydianu
Deny
Pokonała Dahu
Deny
...
Wiadomości: 2 655

...........................................................................https://zapodaj.net/images/036fc0c106c99.png


       Osłoniłam się bardziej płaszczem, teraz zauważając, że ten zmoczyłam czy to podczas upadku, czy podczas mojego łapania cebuli. Nie mniej jednak wniosek był jeden - będę musiała to jakoś sprać, mam tylko nadzieję, że zabrudzenie zejdzie bez problemu. Ewentualnie zawsze mogłabym naszyć jakąś łatkę. Klub teatralny miał dużo ścinek dobrych jakościowo materiałów. Czasem chodziłam i co lepsze perełki sobie wybierałam, skoro oni i tak przeznaczali je do utylizacji.
       Teraz jednak, zamiast planować ewentualny schemat postępowań, gdyby plama nie chciała zejść, musiałam być czujna. Szczególnie, gdy chłopak się poruszył, nieoczekiwanie skracając nieco dystans między nami. Nie na długo, bo wraz z jego krokami w przód, ja poczyniłam kroki w tył. Nigdy nie wiadomo, co takim jak on chodzi po głowie. Poza tym dobrze znałam historyjki o panu Hunter, a i w szkolnych toaletach nieraz słyszałam płaczące dziewczęta powtarzające jego imię. Jak nic mamy tutaj przykład gracza łamiącego niewinne, czyściutkie, damskie serca! Tacy są najgorsi. Kalają te piękne cnotliwe istoty i mącą im w głowach. Wybawią się, wycisną z nich co najlepsze, a potem porzucają, zamiast wziąć odpowiedzialność za własne czyny i uświęcić związek. Nawet już nie chodzi o małżeństwo, rozumiem, że w dzisiejszych czasach wiele młodych ludzi się do tego nie pali, ale jednakże, skoro już decydują się na jakieś zbliżenie cielesne, to chyba powinna stać za tym miłość, szczerość i oddanie, prawda? No, ale on, podobnie, jak jego zaginiony przyjaciel nie mieli o tym pojęcia! Zło sączyło się z ich ust, aura grzechu wisiała w powietrzu, rozpusta błyszczała w ich oczach! Dla pewności wykonałam jeszcze jeden kroczek w tył, marszcząc nieco brwi.
       Przyznaję, zaskoczyły mnie jego podziękowania. Otworzyłam szerzej oczy patrząc na niego, kiedy on zdążył się już pożegnać, pozostawiając mnie w osłupieniu. Czy to cud? Może mam na niego taki dobry, wychowawczy wpływ? Nawet nazwał mnie panią, nie przypuszczałabym! Odjechał, a ja nadal stałam jak wryta, z tą różnicą, że teraz dłoń przystawiłam do nieco sinych ust. Doprawdy, zatem nawet w czarnych owcach światło nadziei tli się jeszcze i czeka, aż ktoś mojego pokroju je rozpali!
       Zaśmiałam się cicho pod nosem. Chyba mimo wszystko przesadzałam, to w końcu wciąż Naczelny Dryblas, w dodatku przez niego moje rajstopy były dziurawe, a skóra nieco starta, teraz pokazała się tam odrobina czerwieni, ale bardziej było mi żal ubrania. Ciężko to będzie złapać nitką, ale trzeba będzie się postarać, to w końcu porządne rajstopy, szkoda byłoby wywalać, nawet roku nie mają.
       Chciałam już wsiadać na rower, kiedy coś zaszeleściło pod moim butem. Spojrzałam w dół i dostałam zawału... no może prawie. Natychmiast schyliłam się łapiąc za banknot, a przy tym upewniając się, że nikt tego nie widział. Pięćdziesiąt dolarów. Serce zabiło mi szybciej. Musiało wypaść Dashiellowi. Rozwinęłam je niepewnie, przełykając ślinę. Tyle pieniędzy, a on głupio chował je do kieszeni! O taki majątek trzeba dbać, a nie! Popisywać się na lewo i prawo. Może odpowiednim zachowaniem byłoby dać mu nauczkę, ale z drugiej strony, jakby zauważył brak i miał się przez to załamać. Nie lubię go, oczywiście, że nie, ale nie chcę, żeby płakał przeze mnie.
       - Nawet nie wiem, gdzie go szukać - mruknęłam do siebie, miętosząc banknot między palcami, jednak w dalszym ciągu ostrożnie. - Ech, kłamstwo... pojechał w stronę stadionu - dodałam po chwili i już wiedziałam, że decyzja zapadła. Z resztą nie dalej jak minutę później byłam już w drodze.
       Chciałam go złapać jeszcze zanim dotrze na miejsce, ale chyba było to niemożliwe, nawet używając skrótów przez parki i chodniczki. Jedyne co z tego miałam to zgrzanie się szaloną jazdą. Włosy mi się rozwiały, wystając z kucyka, wiatr hulał pod płaszczem, a dłonie miałam nieźle zgrabiałe i zaczerwienione, podobnie, jak całą twarz. Jestem za dobra, ale zwyczajnie... ciążyły mi cudze pieniądze w kieszeni. Nawet jeśli wiedziałam, że długo tam nie zabawią, czułam się z tym źle. Dlatego też przekroczyłam próg stadionu, chociaż nie czułam się dobrze w tym miejscu.
       Pani portierka potwierdziła, że chłopak jaki czas temu wchodził na teren budynku, z resztą... widziałam jego samochód. No nic, załatwię to szybciutko i już mnie nie ma. Po tej gonitwie rowerowej czułam się jeszcze gorzej i naprawdę miałam ochotę pójść spać, chyba nawet syropu nie chciało mi się robić, a przecież miałam mieć taką świetną piątkową zabawę.
       Niepewnie weszłam przez jedne z drzwi na lodowisko, które było w dole. Okulary mi zaparowały, przetarłam je niezgrabnym ruchem, ale widziałam tylko kilka sylwetek na lodzie i nic poza tym. Musiałam więc zejść schodkami w dół i dopiero przy kilku ostatnich, dotarło do mnie kto tam się znajduje.
       Stali tam tacy... idealni i promenujący. Jak ściągnięci z broszury nakłaniającej młodych ludzi do studiów. Każdy wybierany, emanujący aurą, która przyciąga spojrzenia. Nie dało się koło takich osób przejść obojętnie, a teraz, gdy byli w jednym skupisku to odczucie tylko się powiększało. Przełknęłam ślinę, nie rozumiejąc co robi tam Gemma i Eugene, ale mimo, że nie byli częścią drużyny, nie odstawali niczym. Po prostu tworzyli razem dziwną, lecz jak najbardziej spójną kompozycję. Zapatrzona szłam przez moment bezwiednie, niczym ćma do ognia, aż nie dotarło do mnie, że podnoszę nogę, by przekroczyć wyższy próg przy wejściu przez bandę, a gdybym opuściła ją po drugiej stronie, stanęłabym już na lodzie.
       - Łaaaa! - zawołałam niezbyt dźwięcznie, panicznie łapiąc się ogrodzenia, chociaż nic się nie działo. No może nie do końca nic, bo teraz do mnie dotarło kto jeszcze się tam znajdował. Nikt inny, jak Savvy Oh!!! Serce zaczęło mi bić jak szalone. Dobrze, że wchodząc tutaj byłam już cała czerwona, więc jasnym było, że to przez mróz. W ustach mi zaschło, oddech przyspieszył.
       Och nie! Jak ja wyglądałam? Włosy rozczochrane, okulary popalcowane, poplamiony płaszcz i jeszcze te rozdarte rajstopy. Zerknęłam w dół. Całe szczęście przynajmniej skarpetki były odpowiednio podciągnięte i do tych nie miałam żadnych zarzutów. Nie mniej jednak czułam się, jak skończona idiotka. To wszystko przez Naczelnego Dryblasa! Jak on mógł mi to zrobić? taka kompromitacja! Zerknęłam w ich kierunku, a dokładniej w kierunku chłopaka o Azjatyckich rysach.
       - Ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja... - mój głos był tak cichy, że nie wiedziałam nawet, czy mnie słyszą, czy nie. Zacięłam się walcząc z olbrzymią ochotą, aby uciec stąd jak najdalej. W zasadzie czemu nie? Już miałam się wycofać, kiedy banknot w zamykanej kieszonce płaszcza zapiekł okrutnie moją podświadomość. To było jak impuls. Wyciągnęłam go ostrożnie, rozprostowałam, a potem jedną ręką (tak na wszelki wypadek) nadal trzymając się bandy, wychyliłam się nieco w przód i wyciągnęłam drugą w której były pieniądze. Przynajmniej tym razem już wzrok skierowałam na Dashiella, więc łatwiej było mi znaleźć słowa.
       - Dashiellu, musiało ci to wypaść - powiedziałam tym razem głośno i wyraźnie artykułując słowa. - Powinieneś uważniej podchodzić do kwestii majątkowych. Miałeś szczęście, że trafiło na mnie. Myślisz, że mało jest złodziei na świecie? - pouczyłam go, a potem jeszcze zamachałam delikatnie banknotem w powietrzu, dając do zrozumienia, żeby po to podjechał, bo ja... na lód się nie wybieram. Poza tym byłam nadal bardzo zawstydzona, dlatego też powiodłam spojrzeniem po reszcie, na nieco dłużej zatrzymując się na wiceprzewodniczącym, a następnie, tak dla pewności, że znów nie zawieszę się na Savvy, wlepiłam wzrok w czubek mojego buta, tego, który teraz jakoś tak wsparty był o próg barierki.
       - Przepraszam, nie chciałam wam przerywać zabawy - dodałam nieco niepewnie. W końcu przy chłopaku pochodzącym z Korei chciałam pokazać, jaka jestem dobrze wychowana. Jestem pewna, że zwracał na to uwagę. Był całkiem inny, niż reszta drużyny, taki delikatny, miły, grzeczny. Na samą myśl miałam ochotę się uśmiechnąć i jakoś tak marzyłam już o tym, żeby Dashiell zabrał ten banknot, bo wówczas mogłabym nieco przygładzić włosy, aby nie straszyć ich takim upiornym wyglądem.


https://zapodaj.net/images/401a8d3e378ae.png

https://zapodaj.net/images/84d2c489b65c3.pnghttps://zapodaj.net/images/27b977bf78fe8.png https://66.media.tumblr.com/75440dc255f0a2393eb130157c80ad16/tumblr_phdbnbbhux1uocsx1o1_540.gif https://zapodaj.net/images/d5ab6cc388cf5.png





https://66.media.tumblr.com/97b46c4862ea1d1c6850ac07254b361b/tumblr_owq03gRBxH1umjgk1o3_250.gif https://66.media.tumblr.com/68c9d779b42225419ba32c7f7eecd4dd/tumblr_p7bm7nNye41umjgk1o6_250.gif https://66.media.tumblr.com/aa9fd8c9827fa881c1817afccd27ac65/tumblr_pbsxgq9OKT1umjgk1o7_250.gif







https://zapodaj.net/images/e89e0dc49faed.pnghttps://zapodaj.net/images/7b2c102250eb9.png





https://78.media.tumblr.com/c121f7b50b41b70609b234fcbaecdf4e/tumblr_p816hqQiyl1rdlm3eo1_r2_250.gif




https://zap

Offline

#25 26-12-2018 o 23h34

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 108

__________________https://i.imgur.com/u9IP71Z.png?1
    Entuzjazm Savvyego udzielił mi się od razu. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu cisnącego mi się na usta, nawet wtedy gdy prawie się wywaliłem i gdyby nie pomoc przyjaciela wylądowałbym na tyłku, chociaż pewnie i to nie zrujnowało by mi teraz humoru. Przez chwilę przypatrywałem mu się przez dłuższą chwilę, zupełnie nie wiedziałem, w końcu nie zrobił niczego nieodpowiedniego, a przynajmniej ja nic takiego nie widziałem. Pewnie stałbym tak dalej, gdyby nie popcorn, który trafił w moją twarz. Zmarszczyłem nos i z wyrzutem popatrzyłem na Gemmę.
    - Ej! Nie byłem przygotowany - powiedziałem, patrząc ze smutkiem na ziarenko popcornu, które leżało na tafli lodu. Tak marnować jedzenie, pokręciłem głową, po czym spojrzałem na Gemmę.
    - Następnym razem złapię. Zobaczysz. - Zaśmiałem się. Żadne ziarenko się już przy mnie nie zmarnuje. ŻADNE. Nawet jeśli miałem być jak tresowany piesek, bo właśnie pewnie tak to wyglądało. Gem i jej rasowy pupil, który umie łapać popcorn, ale czego się nie robi dla dobrego jedzonka.
    Skinąłem głową w stronę najszybszego kucyka na przywitanie i pewnie nie zwróciłbym na niego większej uwagi, gdyby nie propozycja Pearl dotycząca udziału Savvyego w meczu.
    - Zgadzam się z Pearl i podpisuję się pod tym rękami i nogami. - Objąłem Sava ramieniem, wyglądając trochę jak dumny ojciec, który właśnie próbuje pochwalić się swoim zdolnym dzieckiem przed innymi znajomymi. I wtedy właśnie przypomniałem sobie, że właściwie to nawet nie należę do drużyny i pewnie nie za bardzo mam głos w tej sprawie, ale z drugiej strony to ja byłem tu wiceprzewodniczącym i gdyby nie ja to nawet kasy na głupie kije by nie dostali, więc jakąś siłę przebicia na pewno miałem, nie zapominajmy jeszcze o tym, że byłem na każdym ich meczu.
    - Myślę, że jako naczelny kibic mam tu coś do powiedzenia, plus nie widzę, żeby inne misie kolorowe protestowały. - To, że ich tu nie ma to tylko mały szczegół. Dodatkowo i tak musieli kogoś wytypować na zastępstwo, skoro kapitan wziął i zniknął. Dzikie węże miały tak lamerską nazwę, że aż wypadało im skopać tyłki. Plus jestem pewien, że Sav spisze się świetnie, w końcu to ja go tu znam najlepiej i wiem, że czasami wychodzi z niego bestia, ale tylko czasami.
    - Wszystko dobrze? - zapytałem, ze zmarszczonymi brwiami przyglądając się wyczynom Perełki. - Wyglądasz jakbyś miała udar. - Oparłem rękę na biodrze, patrząc na nią jeszcze przez chwilę.
    - Jeśli to miała być jazda figurowa to osobiście czuję się urażony. - Roześmiałem się. Zastanawiało mnie skąd ta nagła próba dziewczyny, w życiu bym nie pomyślał o niej w kategori tego sportu.
    - Powinnaś popracować nad postawą. Głównie chodzi o to, żeby ładnie się prezentować, no i oczywiście jest jeszcze technika, skoki i tak dalej… Na razie wyglądasz jakbyś próbowała przepchnąć się przez tłum podczas promocji świątecznych po karpia za pół darmo. Jeżeli opowiadasz taką historię to przynajmniej rób to z gracją. - Może i byłem trochę ostry, ale hej mnie też nigdy nikt nie oszczędzał na treningach i jakoś żyję. Plus z doświadczenia wiem, że zimny prysznic na początku potrafi zdziałać dużo dobrego, a przynajmniej w moim przypadku zadziałało.
    - Natomiast szybkość też może być atutem, a tego akurat ci nie brak - postanowiłem lekko ją skomplementować, żeby nie wyszło też, że jestem zupełnym gburem. Ja po prostu traktowałem ten sport na poważnie, czasami aż nazbyt poważnie.
    Pewnie nawet zacząłbym udzielać dziewczynie lekcji, ale na lodowisko wtargnęło nagłe tornado o imieniu Mirabelle. Zupełnie zignorowałam fakt przyniesienia przez nią pieniędzy dla Rainbow Dash, bardziej interesował mnie fakt tego jak była ubrana. Poczekałem chwilę, aż chłopak odbierze swoją własność, po czym pojechałem do Miry i spojrzałem na nią krytycznym wzrokiem.
    - Gdzie masz szalik i czapkę? O rękawiczkach już nawet nie wspomnę… - Zszedłem z lodu i nawet nie dałem jej czasu na odpowiedź, bo już stąpałem do swoich rzeczy, żeby zabrać to czego jej brakowało. Ja byłem samochodem, więc nawet nie zauważę ich braku, ale znając życie przewodnicząca jak zawsze była tutaj swoim jednośladowcem.
    - Nawet nie próbuj protestować. Oddasz mi potem. - Wcisnąłem na jej głowę czapkę, było to może trochę brutalne, ale z nią nie dało się inaczej. Gdyby zapytał pewnie by odmówiła.
    - Czy ty wiesz ile choróbsk można teraz złapać, jeżeli się o siebie nie dba. A ty dodatkowo jeździsz na rowerze. Przewieje cię i zapalenie płuc gotowe, albo i gorzej. A jak ja sobie dam radę bez przewodniczącej? Hmm? - Zacząłem opatulać ją w szalik. No jak tak można! Na pewno w regulaminie gdzieś był punkt o tym, że w tak zimne dni za wyjście bez czapki jest się skazanym na wieczne potępienie.
    - Byłabyś uziemiona do łóżka i nawet nie miałabyś sił na swoje hobby. - Nie wspomniałem o co chodzi, bo nie zamierzałem wyjawiać jej małej tajemnicy, choć nie wiedziałem czego było się wstydzić. Ważne, że ona wiedziała o co chodzi.
    - Dawaj ręce - powiedziałem, trzymając już gotowe do założenia rękawiczki.


https://i.imgur.com/IX8Ya5j.gif https://i.imgur.com/EM85ogn.gif https://i.imgur.com/m1f3hzW.gif

Online

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2 3 ... 5