Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2 3

#1 24-03-2019 o 01h03

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 724

wątek  współtworzony  z  cudowną  użytkowniczką,  Morenn
https://cdn.discordapp.com/attachments/481561190388989973/559133678119419914/ezgif.com-crop14.gif
❝  somewhere       up       above       the       stars         the        wreckage       of       a       universe        floats        past
somewhere            up           above           my           heart           a           tiny           little           seed           is           sown,
a      government      is      overthrown,      who      knows      when      we'll      be      coming      home      at      last  ❞

https://cdn.discordapp.com/attachments/423205398154313729/559134929590419456/project.png                                                                                       
ILLUMINATION   to  stacja  kosmiczna,   która  od  ponad sześciuset  lat   zastępuje 
ludziom   zniszczoną   Ziemię.   Ma   wielkość   Hiszpanii   i   mieści   dokładnie
95667022  ludzi.   Głową  kosmicznej   społeczności   jest   pięćdziesięcioletni
Andrew    Adud.                                                                                                                   

DOKŁADNIE 100 LAT TEMU   zaczęto badania,   które  miały  doprowadzić naukowców 
do dokładnego czasu utraty wody, a w rezultacie pożywienia.  Zostało 46 lat,
20 godzin,  15 minut  i  32 sekundy. Już wtedy rozpoczęto przygotowania do
opuszczenia statku.                                                                                                           

ZIEMIA niespodziewanie stała się najlepszą kandydatką na  ponowne osiedlenie 
się. Nie spodziewano się zobaczyć ją w tak dzikim i dobrym stanie  -  pokrytą
roślinnością,   z   chodzącymi   po   niej   mutantami,   wielkimi   jaszczurami...
A przede wszystkim zamieszkaną przez inną rasę, Reptylian.                               

RUCH PŁASKOSTACJONISTÓW  w tym okresie stał się niesamowicie popularny.   Część 
ortodoksyjnych  wyznawców  tej  teorii  mówiło,   że  ASAN  -  rząd  -  ukrywa
przed   mieszkańcami   Illumination   fakt,   że  Ziemia  w  rzeczywistości  jest
hologramem,   w  dodatku  wierzą,   że  kończące  się  jedzenie  to  wyłącznie
kłamstwa  i  pomówienia.     Wiele  rodzin  odmówiło  w  tym  czasie  szkolenia
swoich  dzieci  na  techników,  medyków  czy  mechaników,  bojąc  się,  że  te
zostaną  wysłane  na  samobójczą  misję.      Na   Ziemię,   w   której   istnienie
nie wierzą.                                                                                                                           

STREFA 51 to część statku, w której prowadzi się eksperymenty. Mają tam wstęp 
wyłącznie naukowcy.  Dowodzi nią trójka ludzi  -  Michael Murphy,   doktor do
spraw endogennych,  Alexander  Wade,  doktor do spraw egzogennych  oraz
Martha Stuart, doktor do spraw fuzyjnych.                                                               

PROJECT EVA wszedł w życie dokładnie czterdzieści lat temu.  Zaczęto mutować 
DNA,   tworzyć  obiekty,   będące  silniejsze,   regenerujące  się,   posiadające
moce.  Projekt  od  lat  kończył  się  fiaskiem,  aż  do  pamiętnego dnia sprzed
dwudziestu  trzech  lat.  Wtedy  udało  się  uzyskać  zadowalające wyniki i  w
konsekwencji  pięć  obiektów  zostało  uznanych  za  najbliższe  pierwotnymi
założeniom.                                                                                                                         
Nie  są  traktowani  jak  ludzie.   Na szyje założono im obroże,   które służą do
'unieszkodliwienia zagrożenia'. Za kilka dni wraz z mechanikiem, technikiem,
medykiem, biologiem oraz dowódcą oddziału mają zostać wysłani na Ziemię.
Ich głównym zadaniem jest ochrona.                                                                           


P                          O                          S                          T                          A                          C                          I                          E
DOWÓDCA; MECHANIK, ERMIRA          TECHNIK INFORMATYK, MORENN          BIOLOG, EO
MEDYK, EREYA          JĘZYKOZNAWCA, ILLIAN

TELEKINEZA (o ograniczonej mocy i powierzchni), RISSE          TUTAJ MIC,  MARCEPANI <3
KONTROLA TEMPERATURY CIAŁA, ACEROLA          TERMOWZROK, TAMA          KRIOKINEZA, NEYU

Moce można zmienić, wcześniej to z nami konsultując.
Nazewnictwo eksperymentów: pierwsze litera od mocy,
druga od nazwiska naukowca odpowiedzialnego (Murphy,
Wade, Stuart), myślnik, a po nim data stworzenia, na
przykład TW-1303 (telekineza, Wade, trzynasty marca).
Eksperymenty nie mają prawdziwych imion.



R                      E                      G                      U                       L                      A                      M                       I                      N
przestrzegamy regulaminu forum, sceny +18 na pw, zgłoszenia w wiadomo -
ściach prywatnych, wygląd, art,  dystans do siebie,  będziemy mieli discorda,
gdzie z, chęcią razem z Morenn wszystko dokładniej objaśnimy.                         

Ostatnio zmieniony przez Ermira (26-04-2019 o 13h00)


idk, brzuch mnie boli gryzę dzisiaj
https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif
O  N  E      D  A  Y  ,      Y  O  U  '  R  E      G  O  I  N  G      T  O     R  E  A  L  I  Z  E      T  H  A  T      E  V  E  R  Y  B  O  D  Y      L  O  V  E  S      Y  O  U      B  U  T      N  O  B  O  D  Y      L  I  K  E  S      Y  O  U
A    N    D                  T    H    A    T                  I    S                   T    H    E                  L    O    N    E    L    I    E    S     T                  F    E    E    L    I    N    G                  I    N                  T    H    E                   W    O    R    L    D

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif

Offline

#2 24-03-2019 o 18h02

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 724

i  '  m      u  n  c  o  n  t  r  o  l  l  a  b  l  e,      e  m  o  t  i  o  n  a   l                                                                                         
c  h  a  o  t  i  c  a  l  l  y      p  r  o  p  o   r  t  i  o  n  a  l                                                                                                             
i  '  m      v  i  s  c  e  r  a  l,      r  e   l  o  a  d  a  b  l  e                                                                                                                 
e  v  e  r  y  b  o  d  y      k  n  o  w  s       t  h  a  t      i  '  m      a      l  i  t  t  l  e      t  w  i  s  t  e  d                                   

https://cdn.discordapp.com/attachments/423205398154313729/557988325445730335/iwonka.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/505860756500381724/557987350970499093/yvonne.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/423205398154313729/557988325445730335/iwonka.png

◼        ◼      ◼      ◼      ◼      ◼      ◼      ◼       ◼      ◼        ◼

                                                           yvonne bynes    dwadzieścia siedem lat    16.04    kobieta    technology freak
                                                           jedynaczka    wychowywana przez ojca; głównego zarządce wydziałów, mechanika
                                                           sprawna manualnie    od małego zainteresowana tworzeniem robotów
                                                           173cm    65kg    widocznie kobieca, lekko umięśniona sylwetka    pełna blizn
                                                           szatynka    szare oczy    pełne usta    szpara między jedynkami    szorstkie dłonie

◼        ◼      ◼      ◼      ◼      ◼      ◼      ◼       ◼      ◼        ◼

  To jej ojciec miał być dowódcą misji, jednak zaledwie kilka miesięcy temu ciężko zachorował,
doszczętnie    tracąc    jakiekolwiek    siły    fizyczne.      Yvonne    jako    jego    najbliższa    krewna
przejęła     tę      rolę,      przechodząc      niemal    bezbłędnie     wszystkie    szkolenia      i     kursy...
Nawet  jeśli  zostało  to  na  niej  wymuszone.                                                                                                 

  coming soon
  coming soon
  coming soon

relacyjki

Ostatnio zmieniony przez Ermira (07-04-2019 o 09h48)


idk, brzuch mnie boli gryzę dzisiaj
https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif
O  N  E      D  A  Y  ,      Y  O  U  '  R  E      G  O  I  N  G      T  O     R  E  A  L  I  Z  E      T  H  A  T      E  V  E  R  Y  B  O  D  Y      L  O  V  E  S      Y  O  U      B  U  T      N  O  B  O  D  Y      L  I  K  E  S      Y  O  U
A    N    D                  T    H    A    T                  I    S                   T    H    E                  L    O    N    E    L    I    E    S     T                  F    E    E    L    I    N    G                  I    N                  T    H    E                   W    O    R    L    D

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif

Offline

#3 24-03-2019 o 18h32

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 11 608

M E W A
https://s6.ifotos.pl/img/cyziapng_qwqerax.png

I N F O R M A C J E
Maeve Mewa Stuart - Wishniewsky | kobieta | 27 lat | urodzona 13.01 | pan
dr językoznawstwa na Uniwersytecie Illumination  |  specjalista od języków Ziemi
rodzice:  Adrianna Wishniewsky & Malcom Stuart | rodzeństwo: siostra Eliza (6l.)
rodzice wykładają informatykę na Uniwersytecie Illumination, a Eliza to mały gnój.

A P A R Y C J A
175 cm wzrostu  |  55 kg wagi  |  chuda  | płaska, znikomy biust | blada karnacja
długie czarne włosy | czerwone oczy | kolczyki w uszach | tatuaż: dwie kropki na szyi

I N N E  I N F O R M A C J E
Czarna owca w rodzinie, która nigdy nie lubiła liczyć, za to polubiła te całkowicie nieprzydatne rzeczy.
Jest wykładowcą na Uniwersytecie, wykłada głównie język polski, jej pierwszą, wielką fascynację. Stąd wzięło się
nazywanie Maeve mewą - są to wyrazy zbliżone fonetycznie.
Jej pierwszy chłopak był płaskostacjonistą. Mewa nie przyznaje się do tego związku, ani do znajomości z chłopakiem.
Bardzo się cieszy mogąc wziąć udział w misji, w której dostała miejsce ze względu na całkowicie nieprzydatną wiedzę, aczkolwiek ma pewne obawy - nie potrafi ani biegać, ani utrzymać pistoletu w dłoniach.

Ostatnio zmieniony przez Ilian (25-03-2019 o 21h16)


https://s6.ifotos.pl/img/kekkpng_qseqxsh.png

Offline

#4 24-03-2019 o 18h36

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 338

https://cdn.discordapp.com/attachments/506526075665514507/559430163763298306/CollageMaker_20190324_182808411.jpg

☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡☆彡★彡

Nazwa KM-0101
Zarejestrowana 01.01
Znak zodiaku Koziorożec
Orientacja Niebywale słaba
Umiejętność Kriokineza
Wynalazek Doktor Michael Murphy
Rola Eksperyment

Sylwetka Szczupła, klepsydra
Cera Lazurowa
Wzrost 165 cm
Waga 53 kg
Włosy Biały wycieniowany z bladym błękitem, lekko falowane, gęste i zadbane; zawsze są porządnie wyczesane, schludnie ułożone, w efekcie delikatnie i swobodnie opadają na jej ramiona; grzywka - odrobinkę gęsta, sięgająca do nosa, która jest podzielona równolegle na dwie części, dzięki czemu przyozdabiają obie strony głowy; widoczny głęboki przedziałek po prawej części głowy; długość włosów - w miarę długa; sięgają do jej obojczyków
Oczy Intensywnie ciemno niebieskie; pokrywają swym odcieniem całą gałkę oczną prócz wyrazistych czarnych źrenic
Blizny Brak
Tatuaże Ciemno niebieskie, cztery nie za cienkie ani nie za grube paski, o zróżnicowanej długości, które swym wizerunkiem przypominają ślady po wodospadzie łez
Piercing Brak
Znaki szczególne Całe gałki oczne pokryte intensywnie ciemno niebieskim kolorem, jedynie widoczne czarne źrenice w jakiś sposób się wyróżniają, rzęsy mocno wytuszowane czarnym tuszem, usta w odcieniu granatowym, metalowa obroża na szyi, styl nieznany; dominujące kolory to granatowy, błękitny, ciemno oraz jasno niebieski, lazurowy oraz czarny

Krótki opis magii Kriokineza - to umiejętność o psychokinetycznym działaniu mikro polegającym na zmniejszeniu temperatury obiektu (poprzez zmniejszenie częstotliwości drgań cząsteczek, zmniejsza się temperatura obiektu). Wysokość temperatury przedmiotu ulega zmianie dopiero podczas kontaktu dotykowego z właścicielką tej zdolności. Jest w stanie również zmieniać stopnie Celsjusza wokół siebie, jak i na określonym obszarze - im większa przestrzeń jest pod panowaniem mocy, to tym bardziej ją to wycieńcza, co może doprowadzić do silnych zawrotów głowy, wiotkości ciała, paranoi, a ostatecznie do utraty przytomności. A więc takie zmiany zachodzą w jej najbliższym otoczeniu - nie więcej niż metr odległości. Poza tym potrafi również zmieniać stan skupienia ciał ciekłych w lód.

Dodatkowe Jeden z lepszych wynalazków doktora Michaela Murphyego
Nie była ona jednak taka idealna, bo z niewiadomych przyczyn lub może z wiadomych - kto wie - prawie na swoim koncie miała śmierć samego doktora
Preferuje przesiadywanie w czterech ścianach, w kompletnej ciszy oraz samotności
Woli funkcjonować w trybie nocnym; zachwyca ją pora nocy, widok księżyca, gwiazd na granatowym niebie, otaczającej ją ciemności
Trudno zdobyć jej zaufanie
Pesymistka do szpiku kości
Zdarzają jej się halucynacje
Boryka się z lekką bezsennością
Posiadaczka afenfosmofobii; paniczny lęk przed dotykiem innych, obcych osób
Nikogo do siebie nie dopuszcza, ponieważ czuje się ona z tym nieswojo oraz bardzo się tym stresuje
Bardzo trudno się z nią obejść w początkowych fazach "współpracy", lecz w zależności od czasu - staje się to mniej problematyczne ze względu na to, iż jest ona bardziej oswojona z tą daną osobą, a zarazem ta jednostka z pewnością będzie miała jakieś swoje drobne wtyki na nią
Małorozmowna i gdyby mogła, to do nikogo w życiu nie odezwałaby się ani jednym, najmniejszym słowem, aczkolwiek łamie te barierę pod napływem różnorakich emocji oraz przede wszystkim adrenaliny
Nieprzewidywalna, tajemnicza, huśtawka nastroju, zamknięta w sobie pod względem uczuć i myśli, dosyć niebezpieczna, destrukcyjna, bardzo agresywna, z lekkimi problemami psychicznymi
Pod napływem złości czy strachu - traci kontrolę nad swoją zdolnością, co powoduje zwykle drastyczny spadek temperatury w pomieszczeniu, w ostateczności całkowite zamrożenie niektórych przedmiotów znajdujących się w jej otoczeniu
Traci głowę na widok świecidełek, jak i gwiazd, ognia oraz galaktyki
Niewątpliwie gustuje w czerni oraz wszystkich barwach niebieskiego
Posiada naprawdę bardzo szybki refleks
Jest bardzo zwinna, wygimnastykowana oraz wysportowana
Czysty i piękny głos podczas śpiewu oraz płynne i zgrabne ruchy podczas tańca; te dwie rzeczy są jej hobby, które w wolnej chwili lubi wykonywać
Dusza artystyczna; wszystkie myśli i uczucia przelewa na kartkę papieru, tworząc to przeróżne, tematyczne rysunki, wiersze czy inne dzieła
Umysł ścisły, aczkolwiek jej umysł humanistyczny nie jest wcale na takim kiepskim poziomie

R E L A C J E

Ostatnio zmieniony przez Neyu (26-03-2019 o 21h27)


https://i.imgur.com/DWRQ1Pz.gif

Offline

#5 24-03-2019 o 18h36

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 330

http://i64.tinypic.com/t8297t.jpg


----------------------------------------------


Gabriel Byrne

22 lata
Urodzony: 6 listopada
185 cm
Kasztanowe włosy
Niebieskie oczy
Szczupła sylwetka


----------------------------------------------


{}     Wychowywany pod kloszem - ojciec naukowiec uważał go za genialne dziecko, z tego powodu całe dzieciństwo spędził z nosem w książkach starając się sprostać oczekiwaniom i zgłębiając nauki ścisłe; później również współpracując z ojcem przy jego projektach.

{}     Jest bardzo niepewny w relacjach z ludźmi, są one dość nieporadne; miał bardzo ograniczony kontakt z rówieśnikami spoza wąskiego grona dzieci, m.in. innych naukowców.

{}     Zachwyca go sztuka, chociaż sam żadnej nie tworzy. Fascynują go ludzie z lepiej rozwiniętą prawą półkulą.

{}     Wyspecjalizował się w technologii informatycznej. Prawdopodobnie jedyny człowiek potrafiący złamać zabezpieczenia reptilian i przeprogramować ekspres do kawy, żeby śpiewał szanty i próbował robić kanapki.

{}     Do misji na Ziemii wyznaczono go, ponieważ wszystkie skąpe informacje o zasiedlającym Błękitną Planetę gatunku, jakimi dysponuje ludzkość, zostały wykradzione przez niego. Wszyscy, z nim na czele, mają nadzieję, że jeśli stanie im na drodze jakaś informatyczna przeszkoda, to będzie w stanie powtórzyć ten wyczyn.

{}     Ma ścisły umysł i zrozumiałe chyba głównie tylko dla siebie poczucie humoru.

{}     Dwudziesty wiek uważa za najbardziej fascynujący okres w historii ludzkości, uwielbia muzykę i technologie z tamtego okresu.

{}     Najbardziej produktywnie pracuje mu się przy Chopinie.

{}     Wierzy w reinkarnację.

{}     Nazwisko ma po matce. Jego rodzice nie są małżeństwem.

{}     Ma dużą wadę wzroku. Bez okularów strasznie źle widzi.

Rylejszyns

Ostatnio zmieniony przez Morenn (26-03-2019 o 13h02)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Online

#6 24-03-2019 o 19h15

Straż Absyntu
Rissie
Akolita Chochlików
Rissie
...
Wiadomości: 8 018

https://funkyimg.com/i/2SEnx.png
https://funkyimg.com/i/2SEo5.jpg
https://funkyimg.com/i/2SEnE.png
https://funkyimg.com/i/2SEnY.png

Z kim pijemy herbatkę

Ostatnio zmieniony przez Rissie (13-04-2019 o 20h33)


http://www.pomniejszacz.pl/files/img-20190819-224115_1.jpg
https://funkyimg.com/i/2V3uK.gif https://funkyimg.com/i/2V3uL.gif

Offline

#7 24-03-2019 o 19h46

Straż Cienia
Suzuya
Akolita Jednorożców
Suzuya
...
Wiadomości: 334


https://i.pinimg.com/564x/41/31/06/41310631fdf9ac304ca6d6be30394bb7.jpg
https://fontmeme.com/permalink/190324/7e7999f5c34f366966132b5ec908e045.png
DM - 1311  ●  doktor Michael Murphy  ●  eksperyment
mężczyzna ● trzynasty listopada ● wyczuwanie drgań
177 cm wzrostu  ●  65 kg wagi  ●  żylasty  ●  białe włosy
chorobliwie blady, niemalże przezroczysty ● bez blizn
dwukolorowe oczy; lewe jasnoszare, prawe cynobrowe
kolczyk w prawym uchu  ●  wysokie kości policzkowe
dłuższe kły  ●  pełne wargi   ●   szczupły  ●  flegmatyk

● na początku obawiano się, że heterochromia wpływa na jego wzrok i
  przeszedł szereg dziwnych badań okulistycznych oraz ruchowych ●
● niesprowokowany jest w miarę nieszkodliwy dla innych i otoczenia ●
● Murphy uznał go za jeden z tych średnich eksperymentów - ujdzie ●
● nawet łatwo nawiązuje znajomości, ale jest ostrożny wobec obcych ●
● poprzez ciężką i mozolną pracę na treningach poprawił swój refleks ●
● dobrze radzi sobie w bieganiu na długie dystanse, cicho się porusza ●
● bardzo oddany powierzonemu zadaniu, niewiele może go rozproszyć ●
● jest przyzwyczajony do ganienia oraz kar, nie raz i nie dwa dostał burę ●
● stara się zrozumieć istotę empatii, ale czasami go to trochę przerasta ●
● wytrenowany do walki głównie nożami oraz za pomocą innej broni białej ●


Rozmowy


Ostatnio zmieniony przez Suzuya (25-03-2019 o 22h19)


https://78.media.tumblr.com/9a01f5c0eeecb7f0943bbe334870b1b3/tumblr_o2k4xrhj1z1reqk6jo7_r1_400.gifhttps://78.media.tumblr.com/d767ee857120bdac6c1354c69686ff64/tumblr_o2k4xrhj1z1reqk6jo1_r1_400.gif

Online

#8 24-03-2019 o 19h52

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 754


https://tse2.mm.bing.net/th?id=OIP.ouLGYc94W9Nuun97VV88NgD6D6&amp;pid=15.1

■      ■

D a n e    p o d s t a w o w e

Eliza  Szypuła    dwadzieścia siedem lat    urodzona  01.08    Medyk 
Urodzona   w   Illumination     jedynaczka     rozwódka  zodiakalny  lew
169 cm   wzrostu     54 kilogramy    piwne   oczy    brązowe  włosy
Ojciec  -  Stefan  Szypuła     Matka  -  Jagoda  Morozov


D a n e    d o d a t k o w e   

●   Cienkie, mentolowe papierosy towarzyszą jej od prawie pięciu lat. Eliza pali je nagminnie, największe ilości wypalając przy nerwowych, lub stresujących dla niej sytuacjach.
●   Mając dwanaście lat straciła swojego największego przyjaciela. Kota rasy Sfinks o imieniu Puszek. Po jego śmierci Szypuła nie miała więcej zwierząt.
●   Kolejnym nałogiem, którego zdecydowanie będzie się trudno pozbyć są energetyki. Z racji tego, że kobieta nie sypia zbyt dobrze i często cierpi na brak snu, rano wlewa w swój organizm hektolitry tego właśnie napoju, aby móc później normalnie funkcjonować. Ewentualnie ratuje ją jeszcze kawa. Najlepiej czarna, z dodatkiem cukru. 
●   Za dzieciaka była straszona przez swojego ojca różnymi potworami spod łóżka, szaf i tym podobnych rzeczy, więc teraz pani doktor musi zasypiać przy zapalonym świetle.  (O ile uda jej się w ogóle zasnąć).
●   Nie znosi wielkich skupisk ludzi w jednym miejscu. Dlatego też nigdy nie była na żadnym koncercie, ani jakimkolwiek zjeździe. Nawet na rozdanie dyplomów podczas zakończenia studiów medycznych niechętnie poszła, choć znała większość przebywających tam osób.

Relejszyn

Ostatnio zmieniony przez Ereya (26-03-2019 o 09h57)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#9 24-03-2019 o 19h55

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 352

https://media.discordapp.net/attachments/347741687558307842/555822864410869770/13bf65e02abd04ce9f3aeb7425120ba0.png

Z  W  ―  1  9  0  5
my kink is  being respected

mężczyzna   ―   eksperyment   ―   doktor prowadzący Alexander Wade
oficjalnie zarejestrowany 19 maja   ―   kontrola temperatury własnego ciała
172 centymetry wzrostu   ―   brak muskulatury, wręcz lekko puszysty
różowy odcień włosów   ―   wiecznie zmrużone oczy   ―   blady, dużo pieprzyków
specyficzne uzębienie, wykształcone w wyniku mutacji po eksperymencie

towarzyski   ―   nadpobudliwy   ―   opiekuńczy  ―   umiejętny kłamca

• Żona profesora Wade'a pomagająca w zajmowaniu się ZW bardzo pokochała chłopca jak swoje dziecko.
• Kiedy był młodszy, cierpiał na poważną klaustrofobię. Po pewnym wydarzeniu nauczył sobie z nią radzić.
• Jego oczy widziało tylko bardzo ograniczone grono. Jest bardzo zdeterminowany, aby tak pozostało.
• Wyszkolony w użytkowaniu droni palnej, ale w ostateczności umie też się bić albo dźgać nożem.

Ostatnio zmieniony przez Acerola (26-03-2019 o 17h42)


« You don't need to play dumb »    His gaze pierces through me    « I knew what you were from the beginning »
https://66.media.tumblr.com/63b162f13f73cce549b100133f4ed575/tumblr_inline_prrcm6ofmw1ves7fv_540.png

Offline

#10 24-03-2019 o 21h21

Straż Obsydianu
Tama
Szeregowiec
Tama
...
Wiadomości: 125

https://i.imgur.com/Jy2R726.jpg

⬧︎TM-2003⬧︎

⬧︎178 cm⬧︎58 kg⬧︎Niebieskie oczy⬧︎Brunetka⬧︎Szara Skóra⬧︎

⬧︎Termowzrok to inny rodzaj oczu rejestrujących jedynie ciepło. Pozwala jej to zobaczyć o wiele więcej niż przeciętnym osobom, a jednocześnie o wiele mniej. Gdy widzi człowieka, zamiast skóry i ubrania dostrzega cały układ krwionośny, wszystkie organy, a czasem i nowotwory. Nauczyła się czytać mimikę na podstawię ukrwienia twarzy.
Choć posiada zero umiejętności bojowych, to może wykryć ukryte, żywe organizmy np. reptilian i dokładne ukształtowanie powierzchni np. podziemne jaskinie⬧︎

⬧︎-Och, Panie Doktorze ja widzę więcej niż Pan, dlatego wiem więcej niż Pan - powiedziała kiedyś. To nie skończyło się dobrze...⬧︎
⬧︎Optymistka⬧︎
⬧︎Marzycielka⬧︎
⬧︎Nie jest wulkanem energii, ale gdy się odezwie, możesz zobaczyć, jak pozytywną jest osobą⬧︎
⬧︎Może wykryć guzy w ciele⬧︎
⬧︎Widzi ludzi i przedmioty jako wielkie skupiska ciepła, ale nie przeszkadza jej to⬧︎
⬧︎Często obrywa od lekarzy i dowódców, ale znosi to dzielnie⬧︎
⬧︎Jest silna psychicznie⬧︎
⬧︎Murphy szczególnie jej nie lubi. Uważa, że zbyt często patrzy się na niego aroganckim wzrokiem⬧︎
⬧︎Nie widzi większości odcieni kolorów⬧︎
⬧︎Kiedyś nauczyła się pleść warkoczyki⬧︎
⬧︎Potrafi pisać i czytać brillem. Tylko brillem⬧︎

⬧︎DM-1311Wydają się ze sobą lubić. Są do siebie całkiem podobni, zarówno pod względem mocy, jak i charakterów. Oczywiście nie ma mowy o niczym więcej poza przelotnym "cześć", czy krótką pogawędką między eksperymentami. Zasady na oddziale są pod tym względem bardzo surowe⬧︎

⬧︎KM-0101 TM zawsze chciała poznać KM bliżej. Niestety, dziewczyna nigdy nie wykazywała zainteresowania tą znajomością, a TM nie naciskała..⬧︎


obrazek wykonany przez avvart:https://www.deviantart.com/avvart

Ostatnio zmieniony przez Tama (26-03-2019 o 17h32)


„Życie ponad śmiercią. Siła ponad słabością. Podróż ponad celem.”

https://orig00.deviantart.net/ecb1/f/2016/269/a/1/air_potion_by_planet_spatulon-daiwvca.gif

Offline

#11 25-03-2019 o 13h49

Straż Obsydianu
Eowyn
Młody rekrut
Eowyn
...
Wiadomości: 17

http://i65.tinypic.com/n3nkzk.png
❝I’ve been around the world, in the pouring rain
Feeling out of place, really feeling strange
Take me to a place, where they know my name
Cause I ain’t met nobody that looks the same.❞
———————————————————————
Clarence Dominic Davis (dr. Grayson jr)
urodzony szesnastego lipca ❖ dwudziestopięcioletni mężczyzna
syn dr. Graysona, również pełniącego rolę biologa
błąd młodości: członek ruchu płaskostacjonistów
zapalczywy; uparty; niesamowicie serdeczny i energiczny

czarne, krótkie włosy z przebłyskami szarości
intensywnie niebieskiego koloru oczy, ciepłe spojrzenie
sto osiemdziesiąt dwa centymetry; siedemdziesiąt kilogramów
postawna sylwetka, widoczna przez koszulę muskulatura
spracowane dłonie, ołówek za uchem, często widziany z notesem

ciekawostki i relacje

Ostatnio zmieniony przez Eowyn (26-03-2019 o 10h22)


https://www.gifmania.com.hr/Gif-Animacije-Disney/Gif-Slike-Pixar-Filmove/Animirane-Gif-Gore/Gore-83871.gif https://www.gifmania.com.hr/Gif-Animacije-Disney/Gif-Slike-Pixar-Filmove/Animirane-Gif-Gore/Gore-83872.gif

Offline

#12 26-03-2019 o 17h51

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 724

                                                                                                                            Y   V   O   N   N   E         B   Y   N   E   S

     Rozrzuciła dokumenty na szklanym biurku. Usiadła na czarnym krześle i nerwowo zaczęła przygryzać wargę — od dawna popękaną i suchą. Jeszcze nigdy nie czuła się tak bardzo znieważona.
   — W dupie im się wszystkim poprzewracało — przyłożyła zimne palce do skroni, żeby kolistymi, szybkimi ruchami zacząć je masować. Z trudem powstrzymała się od siarczystej wiązanki.
     Maeve Stuart-Wishniewsky, językoznawca, całkiem ładna kobieta o tym niefortunnym, źle kojarzącym się nazwisku. Nawet inicjały ma takie same. Humanistka, czarna owca rodziny, która najprawdopodobniej nawet raz w życiu nie trzymała broni w ręce, a jej instynkt samozachowawczy niemal na pewno ogranicza się do rzucania w wielkie gadziny kamieniami. Gabriel Byrne, technik informatyk, samotnik, który w relacjach międzyludzkich zachowuje się jak słoń w sklepie z porcelaną. Zdecydowanie za młody na misję, w dodatku fajtłapa. Eliza Szypuła, medyk, uzależniona od wszystkiego co na statku za uzależniające można by było uznać - do jej małej kolekcji brakuje tylko LSD. Ponoć dobra w swoim zawodzie. Yvonne jednak aż w środku skręcało, kiedy wyobraziła sobie, że ta ze względu na niedobór substancji, którymi się tak skrupulatnie codziennie truła, mogłaby wykorkować podczas misji. Clarence Davis, niegdyś Grayson Junior, biolog, w latach młodości należący do tego idiotycznego ruchu płaskostacjonistów. W dodatku niedawno obiło jej się o uszy, że działa pochopnie i dość często się buntuje. Suicide Squad pierwsza klasa. A za wszystko oczywiście była odpowiedzialna ona — dowódca jak z koziej dupy trąbka.
     Poskładała papiery, nabrała kilka głębokich wdechów. Spoglądnęła na teczkę ze złotym napisem "TS-2709". Nawet do niej nie zaglądnęła, a każdą propozycje odwiedzenia eksperymentu zbywała lekceważącym ruchem ręki. Wychodziła z założenia, że zdjęcie jak najbardziej powinno mu wystarczyć. Zresztą nawet nie uważała go za człowieka, a do tych wszystkich zmian w DNA podchodziła z niebywałą ostrożnością i krytycyzmem. Być może niewiedza i upartość nie pozwalały jej wyjrzeć przez wysokie bariery, które odgraniczały "ludzi, istoty żywe, oddychające, myślące" od "rzeczy, które przypominały nieco bezduszne, tworzone przez nią roboty".
   — Yvonne! Kochaniutka, jak ty wyrosłaś! — do jej pokoju wtargnęła Martha Stuart. Starsza, przypominająca przeżutą rodzynkę kobieta, lubiąca opatulać się w martwe zwierzęta. Bynes poznała się z nią zaledwie kilka miesięcy temu, zaraz po otrzymaniu roli dowódcy. Jej osobowość doprowadzała ją do porzygu.
   — Nie mam czasu — odwarknęła.
   — Wiesz, T bardzo chciał Cię zobaczyć — dokładnie zaakcentowała każde słowo, wlepiając w Yvonne wyczekujące, nieco podekscytowane spojrzenie — Nawet namówiłam go na pokazanie Ci swoich umiejętności... — posłała swojej rozmówczyni słodki, sztuczny uśmiech.
   — To nie wbrew zasadom? — jej ton zdawał się być niewzruszony, jednak wcześniej zupełnie niezainteresowany wzrok, teraz z ciekawością starał się wyszukać w postawie kobiety jakiegoś podstępu.
   — Strażnicy przymkną na to oko — mruknęła, z niebywałą ekscytacją obserwując reakcje Yvonne.

   — Czy to jest k**** żart? — zacisnęła ręce w pięści, zatrzymując się przed metalowym włazem do Strefy 51 — Myślicie, że sama sobie nie poradzę z jakimś nędznym eksperymentem? — spojrzała na swoją obstawę z furią.
     Uważała, że wyglądałaby śmiesznie i upokarzająco z trójką rosłych mężczyzn u boku. Była dowódcą, nie mogła pozwolić, żeby ktokolwiek patrzył na nią z góry tylko dlatego, że była młoda czy niedoświadczona. W dodatku nie dopuszczała do siebie myśli, że eksperyment mógłby być dla niej w jakikolwiek sposób niebezpieczny, zwłaszcza jeśli to od niej miało zależeć jego życie. Była silna i nie pozwalała sobie w kaszę dmuchać, bez zastanowienia wcisnęłaby przycisk, który służy do uruchomienia obroży.
      Weszła do białego, obszernego pokoju.
   — TS-2709? — usiadła na krześle, które zupełnie nie pasowało do całego otoczenia. Szybko zorientowała się, że to zostało tutaj postawione właśnie dla niej — Mam napięty grafik, co możesz mi zaprezentować? — wyjęła notatnik i długopis, kierując przenikliwe spojrzenie prosto w eksperyment.
      Przez chwilę zatrzymała je na metalowej obroży. Popatrzyła na nią z jakąś niebywałą wyższością, niczym na dowód braku człowieczeństwa w istocie, która właśnie przed nią stała.

Ostatnio zmieniony przez Ermira (26-03-2019 o 17h55)


idk, brzuch mnie boli gryzę dzisiaj
https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif
O  N  E      D  A  Y  ,      Y  O  U  '  R  E      G  O  I  N  G      T  O     R  E  A  L  I  Z  E      T  H  A  T      E  V  E  R  Y  B  O  D  Y      L  O  V  E  S      Y  O  U      B  U  T      N  O  B  O  D  Y      L  I  K  E  S      Y  O  U
A    N    D                  T    H    A    T                  I    S                   T    H    E                  L    O    N    E    L    I    E    S     T                  F    E    E    L    I    N    G                  I    N                  T    H    E                   W    O    R    L    D

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif

Offline

#13 26-03-2019 o 23h10

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 330

Gabriel Byrne


          Nie miał pojęcia, czego się właściwie spodziewał, kiedy kolejne pociski chybiły celu, zagłębiając się w ścianę z głuchym trzaskiem, któremu towarzyszył odgłos kruszonego tynku. Gabriel zamrugał, odsunął od twarzy ciążący mu karabin i odłożył go na stojący obok metalowy stolik, jednocześnie ściągając z głowy wielkie słuchawki. Bolały go od nich uszy, a od huku wystrzałów dudniło mu pod czaszką. Oparł dłonie na chłodnym, metalowym blacie i z rezygnacją zapatrzył się w praktycznie nienaruszoną tarczę strzelniczą, która wisiała tam chyba tylko po to, żeby go zirytować.
- No, dalej, Byrne. Jeszcze nie skończyłeś.
Gabriel przeniósł wzrok na towarzyszącą mu postawną blondynkę w średnim wieku, Cynthię Petrovich, która od ponad godziny usiłowała go nauczyć obsługiwać broń. Na próżno. Miał już naprawdę serdecznie dość.
- Czy to naprawdę jest konieczne? - syknął przez zaciśnięte zęby - To niedorzeczne. Nie zrobicie ze mnie nagle wyborowego strzelca. Czy nie po to lecą z nami ci... - zawiesił głos z wahaniem - ... eksperymenty. Przecież to ich zadanie.
Cynthia nie raczyła na niego nawet spojrzeć, kiedy podeszła do metalowej szafki, wybrała niewielki pistolet i bez słowa wsadziła mu w dłoń.
- Jeżeli ci się wydaje, Byrne, że pozwolę ci się tam wybrać całkiem bezbronnemu, to grubo się mylisz. Musisz być w stanie przynajmniej się obronić.
Gabriel zacisnął zęby, ale bez słowa protestu wsunął z powrotem słuchawki na uszy i przygotował do strzału tak, jak pokazywała mu wcześniej kobieta. Pistolet był dziwnie lekki. Wskazała mu jakiś czerwony guzik, a kiedy przytrzymał go palcem, dystans pomiędzy nim a tarczą przecięła czerwona, laserowa linia, wskazując mu drogę, jaką pokona pocisk.
Za trzecim razem udało mu się trafić w tarczę, a za szóstym w ponumerowane pole na środku. Co prawda było to wciąż bardzo daleko od trafienia w sedno, ale i tak o niebo lepiej od tego, czego udało mu się dokonać przez ostatnią godzinę.
Kiedy zsunął słuchawki, spojrzał na Cynthię z mieszaniną dumy, ulgi i niedowierzania.
- Nie mogłaś dać mi tego wcześniej?
Jej usta zatrzymały się na granicy uśmiechu, kiedy odebrała mu pistolet i zaznaczyła coś przy nazwisku Gabriela na dotykowym ekranie, wiszącym przy metalowych drzwiczkach. Dopiero wtedy odpowiedziała, z uśmieszkiem wciąż błądzącym po wąskich wargach.
- Mogłam, Byrne.

* * * * * *

          Był prawie pewien tego, co zamierza zrobić, kiedy opuszczał teren strzelnicy, by przejść do zachodniego skrzydła Illumination, gdzie za zamkniętymi na głucho, metalowymi drzwiami mieściła się największa tajemnica tej stacji kosmicznej - Strefa 51. Kiedy tydzień temu tutaj przyszedł, nie miał pojęcia czego się spodziewać  i to, co zobaczył, mocno wytrąciło go z równowagi. Przez większość czasu po prostu wpatrywał się w wytłaczane złoto litery i cyfry na ściskanej w dłoni teczce, składające się na nazwę "KM-0101", byle tylko nie spojrzeć jej przypadkiem w oczy, chociaż znał ten ciąg znaków już tak dobrze, że obudzony w środku nocy byłby w stanie je wyrecytować bez zająknięcia. To była jej nazwa, tej, która miała dopilnować, by wrócił żywy do domu z tej szalonej misji, na którą wysyłano ich w dużej mierze przez niego. Gdyby nie dane, które udało mu się przechwycić, ludzkość nadal szukałaby innej drogi, innego sposobu na pozbycie się z Ziemi reptilian. Bursztynowe Serce było w tej sytuacji prawdziwym prezentem od losu. Wystarczyło je sobie wziąć.
          W środku było tak jasno, że chociaż tym razem się tego spodziewał, i tak musiał zmrużyć oczy. Światła jarzeniówek były tak intensywne, że nie pozwalały, by cokolwiek skryło się w cieniu. Dopiero kiedy otwarto mu drzwi prowadzące do białego pokoju zdał sobie sprawę, że nijak tego nie przemyślał. Coś po prostu go tutaj przyciągnęło, jak ćmę do płomienia, ale nadal nie wiedział, co ma powiedzieć, a jeśli nawet kiedyś wiedział, to i tak natychmiast zapomniał, napotykając spojrzenie niesamowitych, granatowych oczu bez białek, które śledziły uważnie każdy jego ruch. Cóż, na pewno była ciekawa, co tutaj robi. A im dłużej na nią patrzył tym bardziej rozumiał, że sam chciałby to wiedzieć.
- Ja, hm, witaj. To znaczy... Jak mija ci dzień? - zaczął i od razu tego pożałował. Czy można zadać głupsze pytanie komuś, kto siedzi zamknięty w czterech ścianach? Rozpaczliwie próbował zebrać myśli i skupić się na tym, po co tu przyszedł - Chciałem... Powiedzieć, że cieszę się, że będziesz mnie chronić, KM-0101. I że... Mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze.
Wielkie nieba, co on plecie? Wreszcie zebrał się w sobie, by spojrzeć prosto w te przedziwne oczy, przywodzące na myśl nieskończone przestrzenie wszechświata, zdecydowany po prostu to z siebie wyrzucić, jakby ta prosta prośba miała rozwiązać cały problem.
- Nie pozwól mi zginąć, KM-0101.

Ostatnio zmieniony przez Morenn (26-03-2019 o 23h17)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Online

#14 27-03-2019 o 17h54

Straż Obsydianu
Tama
Szeregowiec
Tama
...
Wiadomości: 125

TM-2003


Doktor Michael Murphy, ekspert od spraw endogennych rozmawiał ze swoją asystentką.
- Uzębienie jest w porządku? Nie ma ubytków? - zapytał kobietę.
- Nie - pokiwała przecząco głową.
- Cholesterol? Cukier we krwi? Wzrok? Węzły chłonne są powiększone? - dopytywał.
- Wszystko jest w porządku, Sir - zapewniła kobieta.
TM-2003 przysłuchiwała się pełna niecierpliwości każdemu słowu. Choć teraz mówiła na siebie Trzy. Uznała, że jej obecny numer jest zdecydowanie za długi, a człowiek którego przydzielono jej do obrony, może mieć problem z jego zapamiętaniem. Nie wiele o nim wiedziała. Doktor Murphy rzadko się do niej odzywał, a tym bardziej tłumaczył przyszłe kroki. O samej misji nie wiele wiedziała, co odrobinę ją irytowało, ale nie zamierzała narzekać. Nigdy nie narzekała.
- Mam co do tego złe przeczucia. Obiekty nie łatwo kontrolować. Potencjalny bunt przyniesie nam wszystkim wstyd i ASAN zaprzestanie finansowania badań - Murphy uniósł wzrok ku górze.
Trzy wyraźnie widziała jego zbyt szybko bijące serce. Może to dlatego tak jej nie lubił. Potrafiła dostrzec to, co tak gorączkowo pragnął ukryć.
- Drogi Doktorze, przecież cię nie zawiodę - powiedziała spokojnie TM. Po chwili skrzywiła się, zauważywszy swoją fatalną pomyłkę. Użyła "drogi" zamiast "szanowny" czy "Panie".
Doktor rzucił jej piorunujące spojrzenie.
- Masz szczęście, że dziś musisz być w idealnym stanie TM-2003. Inaczej mogłoby się to dla ciebie skończyć tragicznie. Zapamiętaj sobie to po raz ostatni: Nigdy nie odzywaj się nie pytana. Nigdy - zagroził Murphy.
Trzy uśmiechnęła się do siebie pod nosem. Zawsze była kiepska w nie odzywaniu się nie pytana.
- Widzisz - doktor odwrócił się do swojej asystentki - Eksperymenty nie są jeszcze skończone. Gdybym miał więcej czasu…
Kobieta popatrzyła na niego z niezrozumieniem w oczach.
- Masz racje…  - przyznał Murphy widząc jej spojrzenie. TM nie wiedziała, co dokładnie doktor wyczytał ze wzroku asystentki
- TM - 2003 liczę, że nie przyniesiesz naszemu oddziałowi wstydu - zwrócił się beznamiętnie do dziewczyny i udał do wyjścia z białego pokoju, w którym aktualnie się znajdowali. Trzy zmrużyła oczy, przyglądając się plecom doktora. Jak by go określiła?  Przede wszystkim, był smutnym człowiekiem. Od paru lat już się go nie bała. Co prawda, bała się tego, co może jej zrobić i bała się jego goryli, ale nie samej osoby doktora. Tak się stało podczas jednego z eksperymentów. Uczestniczyły w nim wszystkie obiekty z oddziału Murphego. W samych badaniach nie było nic nadzwyczajnego, ale w postaci doktora już tak. Termowzrok pozwalał jej widzieć przez różne powłoki np. skórę czy stal. Podczas tego eksperymentu pozwolił jej dojrzeć to, co Murphy tak skrzętnie próbował ukryć - strach. Widziała jego zbyt szybko bijące serce i trzęsące się pod blatem dłonie. Nie do końca wiedziała, czego tak bardzo się bał. Może któregoś z obiektów? Jedno stało się dla niej w tym momencie jasne, Murphy jest słaby. Słaby i smutny.
Drzwi zatrzasnęły się, a światło zgasło. Tak wywnioskowała po powoli zmieniających kolor jarzeniówkach. Ciemność jej nie przeszkadzała, bo jej wzrok nie zależał od światła, a od ciepła. Widziała równie dobrze, co przy wizycie Micheala Murphego. Zamknęła oczy, czekając, aż drzwi ponownie się otworzą. Gdy usłyszała znajomy dźwięk rozsuwania się elektrycznej zasuwy, błyskawicznie podniosła powieki, dokładnie lustrując nowo przybyłą postać. Z łatwością poznała, że była to kobieta. Nieznajoma wyglądała naprawdę ładnie. Jej wątroba była w nienagannym stanie, a symetrycznie położone nerki nie miały żadnych kamienni żółciowych. W porównaniu z fryzurą innych kobiet na oddziale, włosy obcej robiły piorunujące wrażenie. Jej skóra głowy była naprawdę świetnie ukrwiona. TM - 2003 poczekała, aż osoba z którą spędzi najbliższy czas podejdzie bliżej. Czyli to właśnie ją będzie musiała chronić…
Gdy cisza w pokoju przedłużyła się o dwie minuty za długo, TM zabrała głos:
- Jestem TM - 2003, ale jeśli wolisz możesz mówić mi po prostu Trzy. Jeszcze nie mam prawdziwego imienia, miałam nadzieje znaleźć je na Ziemi – uśmiechnęła się blado. Uważała, aby nie poruszyć się nawet o centymetr.

Ostatnio zmieniony przez Tama (27-03-2019 o 20h46)


„Życie ponad śmiercią. Siła ponad słabością. Podróż ponad celem.”

https://orig00.deviantart.net/ecb1/f/2016/269/a/1/air_potion_by_planet_spatulon-daiwvca.gif

Offline

#15 27-03-2019 o 21h14

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 754

E L I Z A    S Z Y P U Ł A



     W pośpiechu przemierzała kolejne metry długiego korytarza, ściskając w prawej dłoni kopertę, w której znajdował się pokaźny plik kartek. I to nie byle jaki plik kartek. To było cholerne zlecenie wraz z danymi o obiekcie, którego rzekomo miała wziąć pod swoje skrzydła i który w czasie pobytu na Ziemi miał ją chronić przed ewentualnymi zagrożeniami.
     Jej obcasy złowieszczo uderzały o podłogę i odbijały się echem od pustych ścian, co wskazywało na to, że Szypuła nie była w najlepszym nastroju. Przechodzące obok niej osoby niemal momentalnie schodziły jej z drogi,  obawiając się konfrontacji z panią medyk twarzą w twarz. I nie dziwota, gdyby Eliza mogła zabijać wzrokiem, większość osób leżała by teraz martwa. Nawet Kitliński – jej dobry znajomy z czasów szkolnych jak i towarzysz do lampeczki wina, czy też piwa – który zmierzał w jej kierunku jak dotąd uśmiechnięty od ucha do ucha, zobaczywszy jej minę, odwrócił się napięcie i czmychnął do najbliżej zamkniętego pomieszczenia byleby tylko się na nią nie natknąć. Miał ze sobą zdjęcie rendgenowskie ostatniego pacjenta który skarżył się na ból pleców i chciał go niezwłocznie pokazać Szypule, ale zobaczywszy ją przypominającą raczej byka na Corridzie, niż kobietę którą znał, ostatecznie odpuścił. Zdjęcie nie było aż tak ważne, by mógł dla niego narażać swoje życie. Doszedł do wniosku że porozmawia z nią na ten temat, jak kobieta się uspokoi i nie będzie zionąć ogniem na prawo i lewo.
     Ostatecznie pani medyk dotarła do celu nie zostawiając żadnych trupów po drodze, co na tę chwilę na pewno stanowiło dla niej nie lada wyczyn. Chyba należał jej się za to jakiś order. Wzięła głęboki oddech a następnie bez żadnych ceregieli złapała za klamkę i bez jakiegokolwiek zaproszenia wparowała do gabinetu. Jej oczom momentalnie ukazało się majestatyczne biurko, za którym siedział wysoki mężczyzna po trzydziestce. Już chciał ją przywitać, ale Eliza skutecznie zamknęła mu jadaczkę, rzucając trzymaną w dłoni kopertę prosto pod jego nos. Papiery z cichym plaskiem uderzyły o mebel co Gerard skwitował jedynie uniesieniem brwi.
     - Co to ma być do jasnej cholery? Czemu nic mi o tym nie wiadomo? Niby kiedy zamierzałeś mi powiedzieć?  - Medyczka oparła się ramieniem o framugę, krzyżując ręce na piersi i oczekując jakichkolwiek wyjaśnień na temat zawartości koperty. Ostatkiem sił powstrzymywała się od wybuchu kumulujących się w jej ciele emocji. Jej rozmówca zaś najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy z powagi sytuacji, bo otworzywszy kopertę i zerknąwszy pobieżnie na zawarty w dokumentach tekst, posłał jej jedynie uroczy uśmiech. To był ten z serii uśmiechów numer osiem, których używał do podrywania pustych laluń, komplementując je tak długo, aż te nie obrastały w piórka i mu ulegały. Och, gdyby tylko wiedziały, że z Laskowicza taki drań unikały by go szerokim łukiem. A tak mężczyzna dostawał co chciał, a potem nad wyraz umiejętnie je zbywał. Biedne kobiety.
     - Nie zamierzałem. Wiedziałem że i tak prędzej czy później się dowiesz.
     - To jest w Twoim zas…
Mężczyzna uniósł jedynie rękę na znak, by kobieta się uciszyła, a następnie schował papiery do koperty, delikatnie przesuwając plik kartek w jej stronę.
     - Wiem, Liz, znam swoje obowiązki. Nie musisz mi ich przypominać. Ale uprzedzając Cię o tym, tak jak powinienem ominęła by mnie połowa zabawy.   – mrugnął do niej, następnie uświadamiając że i tak nie ma wyjścia i po prostu musi się zgodzić.
     - Zabiję Cię kiedyś. Słowo daję. – wycedziła przez zęby, zabierając z biurka kopertę i nie oglądając się  za siebie wyszła z gabinetu, trzaskając przy tym drzwiami. Wracając do siebie nikt jej nie zaczepił po drodze. Czyli Kitliński uznał, że omówienie zdjęcia załatwi z nią innym razem. I bardzo dobrze, bo gdyby się napatoczył, zabiłaby go bez mrugnięcia.


Stojąc z dobrych piętnaście minut pod metalowymi drzwiami, zgasiła w końcu niedopałek papierosa w popielniczce a machnąwszy dwa razy dłonią by zmieszać świeże powietrze z wonią dymu mentoli poprawiła poły swego kitla i weszła do małego pomieszczenia, zamykając za sobą cicho drzwi. Wpatrywała się przez moment na stojącego przed nią chłopaka, zaraz jednak przywracając się do porządku cichym chrząknięciem. Spojrzała w notatki, czując się dość nieswojo w jego towarzystwie.
     - Ty jesteś zapewne tym obiektem, którego mi przekazali, czyż nie? Jestem Eliza Szypuła. Przydzielili Cię do mnie, abyśmy razem wyruszyli na Ziemię. – wyjaśniła szczegółowo, dość rzeczowym tonem, nie spuszczając wzroku z chłopaka. Nie znała go. Poza tym, był „obiektem”. Nie wiadomo, co takiemu wpadnie do łba. I mimo że powinna się skupić tylko i wyłącznie na aktualnym zadaniu, w jej głowie, niemal jak mantra, krążyła jedna myśl. A mianowicie; jak tylko stąd wyjdzie, pierwsze co, to pójdzie zabić tego cholernego parszywca. Tak jak obiecała.

Ostatnio zmieniony przez Ereya (28-03-2019 o 01h04)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#16 28-03-2019 o 21h30

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 338

____________________________KM-0101
   Biały odcień ścian zamiast koić jej zmysły, to rozpalał je do granic możliwości. Oślepiająca jasność pomieszczenia przyprawiał ją o ból głowy i gdyby tylko mogła, to z pewnością zamieniłaby tę klatkę w coś podobnego do piwnicy. Na pewno zmasakrowałaby zbielałe ściany, by następnie zastąpić je granatowymi bądź czarnymi barwami, z pewnością byłoby wtedy o niebo lepiej niż dotychczas. KM-0101 następnym razem nakłoni ludzi do tego, by przydzielili jej pokój z ciemniejszym wnętrzem, które spełni jej wszystkie potrzeby. Westchnęła kompletnie znudzona swym żywotem, bo tak właściwie po co ona istniała? Tylko po to, żeby przesiadywać całą dobę w czterech ścianach? Chociaż wolała to od ciągłej komunikacji z innymi istotami żywymi. Wlepiała swoje puste, ciemno niebieskie ślepia w odpychający sufit, aczkolwiek był to jedyny obiekt do stałej obserwacji. Chłód, który dobiegał z podłoża zdawał się ją obejmować, przyprawiając o ten lekki dreszczyk. Teoretycznie nie miała na nic ochoty, więc w ostateczności wylegiwała się na zlodowaciałej podłodze, wyklinając te okropne, niewyobrażalnie białe wnętrze pomieszczenia. W pewnej chwili zakryła swoje oczy lazurowymi dłońmi, by całkowicie oddać się swemu umysłowi, który był pochłonięty przez ciągle narastające myśli. Irytowało ją to. Przygryzła dolną wargę ze złości. Po co miała tu w ogóle być? Po to, by chronić kogoś, kto traktował ją jak obcą kreaturę? Przecież ci ludzie są tacy sami! Nikt się nie różni pod względem zachowania. Każdy jest tą samą słabą istotą. Czym takim się różnili? Wyglądem? Nic więcej nie przychodziło jej do głowy.
   Po dłuższym czasie w końcu się podniosła i nie przypominała jakiegoś bezdomnego w kartonie. Zrobiła trzy okrążenia tuż przy ścianach, badając ich każdy najmniejszy szczegół, ba, nie miały nic, ponieważ były badziewne. Osunęła się ponownie na podłogę, wpatrując się w bardzo szczelnie zamknięte drzwi. A gdyby tak spróbować uciec? Pomysł ten sprawił, że na twarzy KM-0101 pojawił się niebezpieczny uśmieszek, a jej ślepia aż zabłysły od podekscytowania. Podniosła się i zaczęła się rozglądać po kątach w celu znalezienia czegokolwiek, bo nawet nie miała zielonego pojęcia czego tak naprawdę potrzebuje. Po chwili sobie przypomniała, że przecież na jej szyi znajduje się metalowa obroża, która blokuje jej umiejętność kriokinezy. Bez dłuższego zastanawiania się - chwyciła dłońmi obrożę i na różne sposoby próbowała ją zdjąć ze swojej szyi. Wszystkie próby nie zyskały oczekiwanych rezultatów, a nawet w nagrodę zafundowały jej darmowe porażenie prądem; na co w odpowiedzi syknęła niczym wąż. Trochę ją to zabolało, lecz nie przejęła się tym zbytnio, ponieważ bardziej ją zirytował fakt, iż obroże były aż tak zabezpieczone i trudne do samowolnego zdjęcia. Prychnęła pod nosem i z impetem usiadła na chłodnej podłodze, po czym splotła ręce pod klatką piersiową niczym obrażone dziecko, gdy rodzic nie chciał mu kupić nowej zabawki.
   Kolejne sekundy, minuty, a nawet godziny mijały niemiłosiernie długo. Momentami miała wrażenie, że czas stoi w miejscu. Wyprowadzało ją to kompletnie z równowagi. Nie wiedziała co takiego zrobić, by jakoś przyśpieszyć upływ czasu. Ostatnio wszystkie czyste kartki jej się skończyły i nie miała jak rysować. Może zacznie tworzyć dzieła na podłodze lub ścianach? To nie był wcale taki słaby pomysł. Postanowiła, że kiedyś go zrealizuje w niedalekiej przyszłości. Czy tak w rzeczywistości wyglądało życie każdego oddychającego bytu? Jeśli tak, to naprawdę wolałaby leżeć w trumnie. Przynajmniej tam mogłaby zamrozić wszystko wokół siebie. Przymknęła oczy, wsłuchując się w głuchą ciszę. KM-0101 powróciła do swych rozterek o jej marnym żywocie, zastanawiając się czy jedną z lepszych opcji nie byłoby: rzucenie się na pożarcie demonów albo rzucenie się w przepaść kosmiczną. Prawdopodobnie rozmyślałaby tę kwestię dalej, gdyby do jej uszu nie dotarł dźwięk. Odległy dźwięk, który dobiegał zza drzwi. Automatycznie otworzyła apatyczne ślepia, gdzie następnie intensywnie wpatrywała się w drzwi. Możliwe, że ktoś przyszedł odwiedzić swój eksperyment. Była bardziej niż pewna, że to nie jest Gabriel Byrne, po ostatnim i pierwszym spotkaniu głęboko dał jej do zrozumienia, iż nie ma za bardzo ochoty próbować z nią nawiązać jakikolwiek kontakt. Albo relacje? KM-0101 odruchowo się uderzyła w czoło. Po co komu relacja? Nie potrzebowała nikogo, bo i tak w obecności innych osób zachowywała się co najmniej jak jaskiniowiec. Wzruszyła ramionami, po czym odwróciła się plecami do drzwi, by potencjalnie zignorować hałas dobiegający z zewnątrz.
   Usłyszawszy odgłos otwieranych wrot, uświadomiła sobie, że grubo się myliła. Przełknęła ślinę. Po co on w ogóle tutaj przyszedł? Odrobinę odkręciła głowę, by kątem oka obserwować jego każdy ruch. Dlaczego tu się zjawiłeś Gabrielu Byrne? Było to widoczne jak czarno na białym, że stresuje go obecność sam na sam z KM-0101. W momencie gdy jego głos przerwał panującą, niezręczną ciszę - odwróciła się ku niemu, by uważniej mu się przyglądać z odpowiedniej odległości. Musiała być na baczności, jeżeli chodziło o kontakt fizyczny. Myśl o tym przyprawiała ją o mdłości od nadmiernego stresu, który z każdą sekundą coraz bardziej się powiększał. Zamrugała kilkakrotnie przepełnionymi ciemno niebieską barwą oczyma, z których nawet nie dało się dostrzec czarnych źrenic. Dopiero dało się je zauważyć, gdy rozmówca znajdował się z nią twarzą w twarz, a na to ona nigdy nie pozwoli. Przemilczała jego pierwszą próbę nawiązania konwersacji, ponieważ sama nie wiedziała jak jej mijał dzień, a poza tym te pytanie było tak banalnie bezcelowe i bezsensowne, że nawet nie musiała na nie odpowiadać, jakby nawet chciała udzielić odpowiedzi. A czy ona w ogóle chciała z nim rozmawiać? KM-0101 wpatrywała się w mężczyznę w błogiej ciszy, nie zdając sobie sprawy z tego, iż może być to dla niego niezręczne.
   Kolejne słowa złożone w jakieś mało znaczące zdanie. A może jednak posiadało jakąkolwiek wartość? Cieszyło go to, iż ona będzie go chronić? Czy wszystko pójdzie dobrze? Zamrugała kilkakrotnie ślepiami.
   - Co jeśli nie zdołam cię ochronić tak jak to sobie wyobrażasz? - chłodne pytanie retoryczne, które było czystą kartą do jakże przerażająco apatycznej rozgrywki słownej.
   Podniosła się i odwróciła na pięcie, udając się gdzieś przed siebie w jakiś kąt pomieszczenia, gdyż nie miała nawet możliwości wydostania się stąd. Wcześniejsze pytanie uznała jako zakończenie rozmowy z Gabrielem. Nie miała o czym z nim konwersować. Z nikim nie miała i z nikim nie chciała. To było krępujące, niekomfortowe. Zanim postawiła kolejne dwa kroki do jej uszu dotarło zdanie, które ją w pewnym sensie zszokowało, mrożąc na chwilę krew w żyłach. Odwróciła się ponownie w jego stronę, by obejrzeć go od stóp do głowy. Zdecydowała się, by trochę zmniejszyć dzielącą ich odległość, ale nie na tyle, by on miał ją na wyciągnięcie ręki. Było to na tyle, że mógł zobaczyć jej wizerunek z znacznie bliskiej perspektywy niż dotychczas.
   - Ty tak na poważnie? - spytała, będąc wciąż w lekkim zaskoczeniu.
   Owszem, to było jej zadanie, ale czy kiedykolwiek usłyszała te poruszające słowa od samej osoby, którą właśnie miała chronić? Rozumiała uczucia i odróżniała je, ale momentami zachowywała się jak apatyczna maszyna do siania spustoszenia i potencjalnego zagrożenia dla wszystkich wokół. Przyglądała mu się z niemałym zaciekawieniem, tak jakby te zdanie zmieniło jego całkowity wizerunek. A może jednak nie wszyscy ludzie zdawali się być okrutni? Nie. Stanowcze nie. Każdy taki był. Wzrok KM-0101 na nowo zobojętniał. Po parunastu sekundach powiodła wzrokiem gdzieś w kąt pomieszczenia.
   - Czy mógłbyś następnym razem przynieść mi czyste kartki? - spytała cicho i niepewnie, ale na tyle głośno, by Gabriel mógł usłyszeć jej prośbę.
   Niezręcznie złapała się prawą ręką za lewy nadgarstek i nawet nie śmiała go obdarować swym spojrzeniem. No żeby ona o cokolwiek prosiła? Niedorzeczne. Skarciła się w myślach.

Ostatnio zmieniony przez Neyu (28-03-2019 o 21h37)


https://i.imgur.com/DWRQ1Pz.gif

Offline

#17 28-03-2019 o 23h07

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 11 608

Maeve Mewa Stuart - Wishniewsky



.    Mewa uważnie rozgląda się po pomieszczeniu. Nie ma okien, ale to nic niezwykłego. W końcu to stacja kosmiczna. Jakby jakiś idiota je otworzył, wszystko by poleciało.  Szybko jej się nudzi pomieszczenie. Jest nieprzyjemne, dziewczyna zdecydowanie bardziej lubi pomieszczenia należące do uniwersytetu – są duże i przestronne, pełne hologramów z Ziemi. Nadal nie może do końca uwierzyć w to, że za niedługo będzie na rodzinnej planecie. Wierci się niespokojnie.
    Dzisiaj ma poznać swojego strażnika. Mewa była dość ciekawa, tego jak one wyglądają. Słyszała wiele kontrowersji na ich temat i była ciekawa, jak oni w rzeczywistości wyglądają. Tak jak wyśmiewała płaskostacjonistów, tak wątpiła, by eksperymenty ze strefy 51 wysysały krew z noworodków i składały kozły w ofierze (kozły na stacji kosmicznej, ale ubaw). Kozły dla Mewy są dość śmiesznym słowem w języku polskim. Podobnie jak kozice, są w rodzaju niemęskoosobowym, chociaż w licznie pojedynczej słowo kozioł jest rodzaju męskiego, a słowa kozica rodzaju żeńskiego. Czy to nie jest urocze?
    Mewa szybko pogrąża się w swoich, dość dziwnych, językowych przemyśleniach i zaczyna głębokie rozważania na temat rodzajników w języku polskim i ich sensownością w licznie mnogiej. Z przemyśleń wyrywa ją dźwięk. Drzwi się otwierają. Mewa drga na krześle, ale się nie podnosi. Całe życie jej mówiono, że eksperymenty ze strefy to nie ludzie, a z doktorem się już witała, więc nie wstaje gdy dziwna istota wchodzi do pomieszczenia.
    Dziewczyna przygląda jej się uważnie. Od razu w oczy rzuca jej się szara cera. To było dość niespotykane. Dość niespotykane? Mewa się sama wyśmiewa w myślach. To jest w ogóle niespotykane!
-To prawda, że jesteś zmutowanym człowiekiem? – pyta bez pardonu, nie przedstawiając się. Doktor w kącie pomieszczenia chrząka, ale Mewa to sprawnie ignoruje.
    Ostatecznie decyduje się wstać. Całkiem niepewnie robi obchód wokół dziewczyny. Nie dlatego, że jej się boi. O nie, Mewa nie zna takiego czegoś jak strach czy instynkt samozachowawczy. Nie jest pewna czy dziewczynę rzeczywiście powinna dziewczyną. Czy w ogóle powinna nazywać ją człowiekiem. Czy powinna używać słów, które najbardziej pasują do tego, czym istota przed nią wydaje się jej być, czy jednak tych, które proponowali ludzie, ją tworzący? Czy w tym wypadku może jednak poszerzyć zakres rzeczownika człowiek?
    Wzdycha, ostatecznie przystając przed kobietą.
-Nazywam się Maeve Stuart – Wishniewsky – przedstawia się, wyciągając dłoń. Co więcej – szeroko i serdecznie się uśmiecha. – Znajomi mówią mi Mewa. Na ogół ten rzeczownik to nazwa gatunku ptaków, żyjącego głównie nad morzem - wyjaśnia, chociaż nikt ją o to nie prosił.– Widziałaś kiedyś mewę na hologramie? – pyta. – Nie są to najpiękniejsze ptaki, pawie są zdecydowanie piękniejsze, ale mają swój urok - Po pierwszym, już dawno zakończonym, związku z płaskostacjonistą, Mewa nie śmie zakładać, że ktoś coś wie, albo coś robił. A Max był naprawdę przystojny, szkoda tylko, że tępy jak but, ale nigdy nie sądziła, że ktoś tak ładny, może być tak głupi!
    -Zostałam wysłana na misję jako specjalista od języków i prawdopodobnie będę pełniła rolę tłumacza – oznajmia po chwili. – A Ciebie, dlaczego wybrano, na moją ochronę? – pyta.

Ostatnio zmieniony przez Ilian (28-03-2019 o 23h08)


https://s6.ifotos.pl/img/kekkpng_qseqxsh.png

Offline

#18 29-03-2019 o 09h30

Straż Absyntu
Rissie
Akolita Chochlików
Rissie
...
Wiadomości: 8 018

Wredny kapeć TeEsDwaSiedemZeroDziewięć

Czym jest życie?
TS-2709 leżał na swojej koi, wpatrując się tępo w sufit. W ciągu całego swojego życia przestudiował go kilkanaście razy. Znał każda plamkę i każde pęknięcie - wiedział, że jeśli kiedyś coś się zawali, ściany i sufit nie podołają akurat w jednych miejscach, a nie innych. Może i nie był architektem, ani nikim szczególnie niesamowitym, ale umiejętność trzeźwego myślenia była jego atutem. Właśnie dlatego przeżył i był w tym miejscu. Nie była to sprawka jego nieposkromionych mocy, z którymi go stworzono, a jego uporu i silnego charakteru.
Poruszył rękoma, które trzymał pod głową, i wyjął jedną z nich. Uniósł ją na wysokośc swojego wzroku, tak, by zasłaniała światło lamp. Zmusił swoje moce do przepłynięcia przez palce, nadgarstek i łokcie. Ciało zaczęło falować, rozmywać się i znikać, aż nakazał mu znaleźć się kilka centymetrów dalej.
Wziął głęboki, głośny wdech i schował dłoń z powrotem pod głowę. Tak wyglądał każdy jego dzień - wstać - a nawet czasem nie - zjeść, leżeć, czekać na trening, iść ćwiczyć, wrócić, odpocząć, zjeść, iść spać. Właściwie mógłby uznać, że jego życie to jedna, zacięta piosenka, puszczana cały czas bez ani minuty przerwy.
Czasem znajdował krótkie momenty, żeby wyrwać się z tego wszystkiego. Mógł co jakiś czas spotkać się z innymi eksperymentami. Za wieloma nie przepadał, ale był przynajmniej jeden taki, którego obecność sprawiała mu przyjemność. I, oczywiście, była jeszcze jego mentorka i stwórczyni.TS-2709 znał tylko świat wokół swojego pokoju - korytarze, prowadzące na salę ćwiczeń i kilku innych pomieszczeń, jak laboratorium. Czasem dostarczał doktor Stuart rozrywki, jednocześnie przełamując swoją własną rutynę. Chociaż czuł się wtedy jak niewolnik, życie nabierało innych kolorów niż czerwień krwi i srebro stali.
Przysłuchiwał się chwilę panującej dookoła ciszy i próbował wyłapać dźwięki, dobiegające z korytarza niedaleko. Czasem, gdy mocno się skupił, mógł usłyszeć gwar uliczek statku. Pierwszy raz, kiedy takie coś się wydarzyło, miał wrażenie, że gdzieś próbują kogoś zabić. Był wtedy przerażonym dzieciakiem i skulił się na łóżku. Do tej pory nie wiedział, jak działa znaczna część świata. Musiał się wiele nauczyć, a jeszcze więcej rzeczy zaakceptować.
Wtem dotarł do niego dźwięk wpisywania kodu dostępu do drzwi. Każda z przyciśniętych cyfr wydawała taki sam dźwięk - wiedział to, bo próbował wyłapywać różnice. Doktor Martha mu tak kazała. Powiedziała, że gdyby coś się kiedyś stało, umiejętność wychwytywania drobnych różnic w dźwiękach może uratować mu życie. I właśnie dlatego zaktualizowali jego kod.
Nie poruszył się, gdy do pomieszczenia weszly trzy osoby. Kątem oka widział sylwetki dwóch rosłych mężczyzn i jedną, nieco przygarbioną, ale wciąż smukłą.
- Szykuj się, T - nakazała doktor Stuart. - Zaraz spotkasz się ze swoim kolejnym zadaniem.
“Spotkać z zadaniem”, powtórzył w myślach. Mogło chodzić albo o likwidację, albo o ochronę. Stawiał na to drugie.
- Dobrze.
Nie musiał odpowiadać. Nie musiał mówić nic, nawet mrugać w odpowiedzi. Wstał powoli, pozwalając, by strażnicy wymierzyli w niego broń. Nawet w obroży byłby w stanie pozbawić ich tchnienie. Wystarczył jeden szybki ruch, dematerializacja dłoni w jednej chwili, a materializacja jej w środku ludzkiego ciała, i…
Obroża wydała z siebie ciche pikanie. Doktor Stuart uśmiechnęła się półgębkiem.
TS-2709 szybko tracił nad sobą panowanie. Widok krwi, nawet tej wyimaginowanej, wzbudzał w nim żądzę krwi. Natomiast zabójstwo bez użycia broni, bez rozlewu szkarłatnej posoki… Eksperyment lubił widziec rzeź. Ale jeszcze bardziej lubił finezję.
Postawił bose stopy na chłodnej posadzce i wstał. Gdy był wyprostować, górował nad strażnikami co najmniej o półtorej głowy.
Doktor Stuart prychnęła ni to śmiechem, ni z konsternacją.
- Zaprowadźcie go.

Stanie na baczność w białym pokoju nie było ulubioną czynnością TS-2709. Nie przepadał za samym staniem na baczność, ale ten pokój budził w nim tyle złych wspomnień, że samo znajdowanie się w nim wywoływało w nim nieprzyjemne uczucia.
Wciąż nie wiedział, kim było jego “zadanie”. Każda powierzana mu misja była albo niezwykle nieinteresująca i łatwa, albo piekielnie trudna. TS skłamałby, mówiąc, że nie lubi tych drugich.
Do pomieszczenia weszła jakaś kobieta. Nie była ani niska, ani wysoka. Gdyby spotkał ją na korytarzu, zwróciłby na nią uwagę tylko i wyłącznie w chwili, gdy spojrzałaby mu w oczy. Było w niej coś niepokojąco znajomego, coś, co sprawiało, że miał ochotę jednocześnie zetrzeć znużenie z jej twarzy swoją pięścią, jak i przykryć ją kocem i zamknąć w bezpiecznym pokoju.
Jej głos był jednocześnie delikatny i silny. Trzymała notatnik i długopis, ale robiła to z taką niechęcią, jakby zmuszono ja siłą do przyjścia do tego pokoju.
Taka kobieta-sprzeczność.
O jakie umiejętności jej chodziło? TS-2709 potrafił naprawdę dużo. Umiał zabijać, ranić, torturować - ale i bandażować i chronić.
Chociaż może powinien zacząć od podstaw.
- Urodziłem się z umiejętnościami telekinetycznymi - powiedział. Nieco się rozluźnić, bo i jak długo można stać na baczność? - Najlepiej wykształciłem możliwość teleportacji i przenoszenia przedmiotów. - Nie mówił o swoicch slabych stronach, bo i po co? Lepiej robić dobre, niż złe wrażenie. - Umiem walczyć wręcz, nożem i dobrze strzelam. Znam się na poruszaniu w trudnym terenie i rozbrajaniu min. Poza tym potrafię zatamować krwawienie i nastawić złamaną kość. - Dodał po chwili namysłu: - I umiem złamać większość kości ludzkiego organizmu.
Pozwolił sobie na chwilę ciszy, a nieznajomej kobiecie na przetrawienie wszystkich informacji, jakie jej podał.
- Czy coś jeszcze, sir?


http://www.pomniejszacz.pl/files/img-20190819-224115_1.jpg
https://funkyimg.com/i/2V3uK.gif https://funkyimg.com/i/2V3uL.gif

Offline

#19 29-03-2019 o 11h02

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 352

Z  W  ―  1  9  0  5

          ZW-1905 siedzi w ciszy na swoim posłaniu, kiedy Francisca Wade sprawdza jego ciało w poszukiwaniu nieprawidłowości. Jej mąż Alexander rzadko kiedy jeszcze przychodził. Tak naprawdę różowowłosy widywał go tylko wtedy, gdy chodziło o jakieś oficjalne ogłszenia czy badania. Tak, jak kilka dni temu gdy z uśmiechem na ustach i tanecznym krokiem pojawił się w jego pokoju, aby poinformować podopiecznego o jego pierwszej wyprawie poza stację. Racja, to dlatego całe to zamieszanie. Naukowcy krzątali się we wszystkie strony, naręcza holokumentów w ich ramionach, rozmawiając o planowanej od dłuższego czasu wyprawie. ZW nie był i zresztą nadal nie jest pewien, co powinien o niej myśleć. Jego moc nie należała do specjalnie pomocnych, a chociaż potrafił posługiwać się bronią palną, nie wierzył, że na całej stacji nie było nikogo bardziej umiejętnego. Ale odpowiedź na tą zagadkę okazała się bardzo prosta. W pewnej chwili bezczynnego przesiadywania w swoim pokoju, mężczyzna uświadomił sobie tą prawdę przez cały czas patrzącą mu prosto w oczy. Mięso armatnie. Miał posłużyć za żywą tarczę na wypadek tarapatów, a resztę zostawić swoim umiejętnym towarzyszom. Bo przecież nie wyobrażał sobie zagrożenia, z którym KM albo TS nie mogli sobie poradzić. O reszcze "eksperymentów" nie wiedział zbyt wiele, ale wątpił, aby mogli być jeszcze mniej użyteczni niż on sam.
          ZW zauważa, że w trakcie gdy on dumał nad swoim przeznaczeniem, Francisca dawno zapomniała już o badaniach. Jej oczy były zaczepione na jednym punkcie i nie musiał nawet pytać którym. Nagromadzenie bladych blizn w okolicy obroży zawsze tak na nią działało. W jednej chwili uśmiechała się szeroko, zapisując zadowalające wyniki testów. W następnej miała łzy w oczach i dolną wargę ściśniętą w zębach. Wiedział, że to jego wina. Ale to, co zrobił i przeżył tamtego dnia było bardzo ważne. Nie cofnąłby tego, nawet jeśli miałby w ten sposób ukoić skołatane nerwy opiekunki.
          Reszta badania mija im w ciszy. Po obejrzeniu zmaltretowanej w kilku miejscach szyi, Francisca wprowadza ostatnie komentarze do formularza i z uśmiechem zapewnia go, że jest w idealnym stanie. Wychodzi z pomieszczenia wyprostowana, w pełni profesjonalna. Teraz, gdy oczy wszystkich najważniejszych naukowców skierowane są w stronę eksperymentów, nie mogła sobie pozwolić na skandal. O tym, że naginała prawie wszystkie zasady wiedział prawie każdy, a Martha Stuart nie mogła się doczekać, aby znaleźć na to namacalne dowody. Mężczyzna nie chciał być powodem, dla którego Wade'owie wpakowaliby się w potrzebne tarapaty. Nie był tego wart.
          Miał nadzieję, że zapowiedziane spotkanie z "podopieczną" odbędzie się w jakimś innym pomieszczeniu. Czymkolwiek większym, w zasadzie. Nie może czuć się tak do końca bezpiecznie, kiedy myśli o przebywaniu sam na sam z obcą osobą w tym ciasnym pokoju. Nawet, jeśli jego klaustrofobia była już tylko nieprzyjemnym wspomnieniem z przeszłości. Odruchowo przesuwa palcami po swojej obroży, ale wspomnienie zasmuconej matki - jak pozwala się nazywać prywatnie - przeszywa jego palce falą podobną do prądu. Będzie dobrze, powtarza sobie. Jeśli do tego celu był trzymany przez tyle lat, zamierza wykonać swoją część najlepiej jak potrafi. Wreszcie drzwi otwierają się, a do środka wchodzi młoda kobieta, a wraz z nią dziwnie drażniący zapach. ZW wstrzymuje się przed komentarzem, ale pomimo pięknego uśmiechu marszczy lekko nos.
- Nie mogłem się doczekać, żeby Panią poznać. Wcześniej dali mi tylko zdjęcie! A jeśli mamy razem coś tam zdziałać to chciałbym Panią lepiej poznać. O, i o tej... Hm, Ziemii? Też chciałbym więcej wiedzieć!  - jego stopy zdają się unosić ponad ziemią, kiedy wyraża swoje zadowolenie ze spotkania. Wiele pytań ciśnie mu się na usta, ale Francisca ostrzegała go, że w tym miejscu i tym osobom zadawać je trzeba ostrożnie, z rozmysłem. ZW nie boi się kary, a skoro przydzielono go do misji to także naukowcy nie chcą się go ot tak pozbyć... Ale nie chce sprawiać przykrości matce.
          Czeka na reakcję Elizy, a przynajmniej zamierzał czekać kiedy nagle uświadamia sobie, że w zasadzie zaczął od końca. Palą mu się uszy i chyba pierwszy raz ZW dziękuję światu za tak dziwaczny kolor włosów skutecznie ukrywający temperaturowe anomalie jego ciała.
- Może od początku - mruczy najpierw do siebie, głowa spuszczona z zażenowania. Dopiero po kilku spokojnych wdechach i wydechach zbiera odwagę, żeby znów ją podnieść, tym razem z nieco mniej śmiałym uśmiechem - Mój kod to ZW1905, ale to pewnie Pani wie. Jestem całkiem dobrym strzelcem i umm... Moja moc to kontrola temperatury, ale w zasadzie tylko w moim ciele więc nie jest zbyt przydatna. Umiem też podstawy pierwszej pomocy, uhh... Chyba tylko tyle.

Ostatnio zmieniony przez Acerola (29-03-2019 o 11h15)


« You don't need to play dumb »    His gaze pierces through me    « I knew what you were from the beginning »
https://66.media.tumblr.com/63b162f13f73cce549b100133f4ed575/tumblr_inline_prrcm6ofmw1ves7fv_540.png

Offline

#20 30-03-2019 o 16h31

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 724

                                                                                                                            Y   V   O   N   N   E         B   Y   N   E   S

     Oderwała od niego spojrzenie dopiero w momencie, gdy ostatecznie skończył swoją wypowiedź. Uznała w duchu, że mógł mówić wolniej, krócej i konkretniej. Przyłożyła długopis do kartki i koślawym pismem zaczęła notować wszystkie najważniejsze informacje, których nie spodziewała się zobaczyć w teczce z informacjami na temat obiektu. Nie były to jednak tak banalne frazesy jak "umie walczyć, posługuje się umiejętnościami telekinetycznymi czy potrafi opatrzyć ranę", ba, wręcz przeciwnie, w jej notatniku pojawiły się słowa "utemperować, nauczyć zwięzłych wypowiedzi i nieprzerwanego stania na baczność".
     Wstała z krzesła, odkładając na nie notatnik. Podeszła do eksperymentu dokładnie przyglądając się jego postawie i budowie. Był od niej wyższy niemal o głowę. Zirytowało ją to. Nie lubiła, gdy ktoś miał możliwość patrzenia na nią z góry — miała wrażenie, że staje się wtedy mniejsza i mniej znacząca. Nienawidziła tego cholernego, wyżerającego uczucia, które z tyłu głowy powtarzało jej, że nigdy, nawet przez moment nie dorośnie ojcu do pięt. Była ambitna, także nawet jeśli od początku nie była chętna na zastąpienie Charlesa Bynesa to każde takie słowo wzbudzało w niej irytację, złość, ale i niepewność. Zacisnęła ręce w pięści, aż do zbielenia knykci. Spojrzała na eksperyment z jakąś przytłaczającą wyższością.
     Może w innych okolicznościach staliby teraz jak równy z równym. Z tandetnymi uśmiechami na twarzy. Może nawet by się lubili. W tej rzeczywistości Yvonne jednak nie dopuszczała do siebie takiej myśli, nie potrafiąc nawet przez chwilę dostrzec w obiekcie "człowieka". Był dla niej rzeczą, swego rodzaju niebezpieczną zabawką, którą bez opłakiwania trzeba będzie wyrzucić, gdy się zepsuje.
   — Obroża od początku spotkania jest wyłączona — wbiła w eksperyment zimne spojrzenie, w którym kryła się ledwo dostrzegalna ekscytacja — Nie brzmi przekonująco, co? — sarknęła, wyjmując z kieszeni zapalnik, który niemal od razu uruchomiła. Obroża nie wstrzyknęła obiektowi trucizny, nie zwężyła się, nie popieściła prądem.
     Yvonne nie trzęsła się. Od dawna miała już wykształconą umiejętność panowania nad strachem. Jedynym czym mogło się zdradzić było serce — biło niezmiernie szybko i głośno. Pewnie, gdyby przeczytała zawartość teczki, którą dostarczyła jej Martha Stuart nie zdecydowałaby się na tak nieodpowiedzialny krok, żeby sprawdzić lojalność i opanowanie eksperymentu. Zresztą, gdy powiedziała o całym planie odpowiedzialnej za niego naukowiec, ta wygięła obrzydliwie wargi, zachęcając ją do tak ryzykownego działania. Choć Yvonne nie dopuszczała do siebie myśli, że ten może zrobić jej coś więcej niż pokiereszowanie, czy połamanie kości, to przed wizytą sprawdziła czy Illumination ma kogoś na jej miejsce. Miał. Dość pokaźne grono. Ironicznie nawet nie pokusiła się na zerknięcie do teczki.
   — Przeteleportuj się, unieś krzesło na najwyższą wysokość jaką potrafisz — powiedziała bez zająknięcia.
     W normalnych okolicznościach nie mógłby jej tego zaprezentować, bo obroża niemal natychmiast by na to zareagowała. W tych "normalnych okolicznościach" Yvonne jednak by się tutaj nie pojawiła. Nie czuła potrzeby, żeby marnować swój czas na zwykłe, bezsensowne pogadanki czy, broń boże, "zaprzyjaźnianie się". Zwłaszcza z czymś takim.
     Całą sytuację ustawiła Martha Stuart, niechętna do wysłania swojego ulubieńca na misję samobójczą. Ta przeżuta, obrzydliwa rodzynka miała więcej władzy, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.

Ostatnio zmieniony przez Ermira (30-03-2019 o 16h49)


idk, brzuch mnie boli gryzę dzisiaj
https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif
O  N  E      D  A  Y  ,      Y  O  U  '  R  E      G  O  I  N  G      T  O     R  E  A  L  I  Z  E      T  H  A  T      E  V  E  R  Y  B  O  D  Y      L  O  V  E  S      Y  O  U      B  U  T      N  O  B  O  D  Y      L  I  K  E  S      Y  O  U
A    N    D                  T    H    A    T                  I    S                   T    H    E                  L    O    N    E    L    I    E    S     T                  F    E    E    L    I    N    G                  I    N                  T    H    E                   W    O    R    L    D

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608753284152295424/ezgif.com-crop98.gif

Offline

#21 30-03-2019 o 17h39

Straż Absyntu
Rissie
Akolita Chochlików
Rissie
...
Wiadomości: 8 018

TS-ZróbcieMiCośDlaczegoNapisałamToTakSzybko

    "Obroża od początku spotkania jest wyłączona."
    Wyłączona.
    Nie wyciszona, nie gotowa do zabicia go za choćby krzywe spojrzenie na tę dziwną kobietę. TS-2709 był absolutnie pewien, że - mimo jej zapewnień i nawet "demonstracji siły" - gdyby zacisnął jej dłoń na szyi, jakiś obserwator by zainterweniował. W końcu nie pozostawili ich samych sobie, gdzieś w tym pomieszczeniu ukryto kamery i jakiś system bezpieczeństwa. Czy zamierzał pozwolić jej wierzyć w to, że bezgranicznie jej przez to zaufał?
    TS znał wiele sposobów torturowania. Potrafił bawić się zarówno swoimi ofiarami, jak i ze swoimi ofiarami. Tyle że robił to, kiedy ktoś mu kazał. Albo po prostu miał zły dzień. Ta kobieta liczyła na to, że się nie zahamuje - że zrobi jej krzywdę, żeby ona mogła i jemu ją wyrządzić. Może chciała wbić szpilę doktor Stuart? Eksperyment nie zdziwiłby się tym - jego stwórczyni miała na statku nie tylko wielu przyjaciół, ale i wrogów. Czyżby ta kobieta - jego zadanie - była tym drugim?
    Mężczyzna stwierdził, że nie będzie w to wnikać. Może i miała jakieś zatargi z Marthą, ale on nią nie był. Skoro jego mentorka chciała, by choć w jakimś stopniu czuł się człowiekiem, by utrzymać się przy zdrowych zmysłach, zamierzał sam decydować, czy za kimś nie przepada, czy wręcz przeciwnie.
    Póki co ta niska, dziwna kobieta sprawiła jedynie, że kąciki jego ust uniosły się w cynicznym uśmiechu. Była... urocza. Uroczo próbowała pokazać, na co ją stać - i ile może mu dać. Bo czy wolność to było dużo? Dla niego - nawet więcej.
    TS przybrał wyniosłą minę, unosząc obie brwi, i ostentacyjnie zerkając na zapalnik. Wiedział, że tak nazywają go ludzie. Dla niego mógł to być zwyczajny pilot, niczym się nie różniły.
    - Przekonująco czy nie - zaczął powoli - wciąż należę do doktor Stuart i to ona może mi zwrócić... to się chyba nazywało wolność.
    Jego brutalność, która figurowała na szczycie jego wszystkich kartotek, nie dotyczyła tylko fizyczności. Chociaż to nie on był mistrzem w sferze umysłu, znał jakieś podstawy i korzystał z tego tak często, jak mógł.
    Uniósł głowę, a cyniczny uśmieszek ani na chwilę nie zniknął z jego twarzy. To była gra. Dziwna i nie do końca zrozumiała dla niego gra. Stąpał po cienkim lodzie i doskonale zdawał sobie sprawę. Tak samo jak z tego, że są obserwowani, i że nawet jeśli ona wyłączyła jego obrożę, ktoś inny może ją włączyć w każdym momencie. Każdy poza Marthą Stuart. Ona nie miała oporów przed wysyłaniem ludzi do klatki swojego lwa.
    I istniało jeszcze coś, co nazywano przeświadczeniem. Pozwolił uważać tej kobiecie, że jest pieskiem na smyczy doktor Stuart - że jest od niej zależny i nic nie zrobi bez jej zgody. A właściwie jaka była prawda?
    "Rań to, co rani ciebie, T. Masz na to moją zgodę i błogosławieństwo."
    Tamta kobieta nie zaczęła go ranić. Czy miała zamiar to robić? Przekonają się z czasem, na misji. Póki co, mimo swoich słów, zamierzał spełnić jej prośbę. Może była to potrzeba udowodnienia jej, że potrafi, a może po prostu potrzebował spuścić nieco swoją nieokiełznaną teraz moc ze smyczy.
    Skrzywił się nieco, jakby jej polecenie nie do końca mu odpowiadało. Był bezczelny. I to była jedyna część jego charakteru, którą naprawdę uwielbiał.
    - Dobrze.
    Popis umiejętności - to było to, czego mu brakowało.
    Najpierw pozwolił, by moc zawładnęła jego ciałem. W żyłach, zamiast zmodyfikowanej krwi, poczęła płynąć czysta magia. W momentach, gdy jego opiekunka poluzowywała trochę smycz, a on odblokowywał część swojej mocy, jego błękitno-fioletowe oczy zaczynały świecić się na fiołkowo. Jak mogło być tym razem? Może zaczynały przypominać ślepia jakichś przerażających istot?
    Puścił jeden strumień iluzorycznej mocy po pomieszczeniu, pozwalając jej na wędrowanie od podłogi, do sufitu. Przypominała fale dźwiękowe, rozchodzące się na tafli wody. Ileż TS by dał, by móc zobaczyć jakiś prawdziwy zbiornik z wodą. Skinął głową kobiecie, by spojrzała na krzesło. Wyobraził sobie, że chwyta krzesło i unosi je na wysokość kilku metrów. Notatnik wciąż na nim spoczywał. Przedmiot znalazł się na wysokości jego głowy.
    Eksperyment zastanawiał się, ile byłby w stanie osiągnąć, gdyby doktor Stuart nie trzymała go uwięzionego i bez mocy. Może mógłby nawet roznieść całą tę stację w pył?
    Wyobrażenie dryfujących, ludzkich ciał podziałało na niego jak płachta na byka i TS pociągnął zbyt mocno, gdy unosił krzesło wyżej. Drewno wpadło z impetem w sufit i roztrzaskałoby się, gdyby go nie przytrzymał w całości. Za to notatnik nawet nie się poruszyć.
    Pozostawała jednak jeszcze jedna kwestia. Mężczyzna zatrzymał tę część mocy, która odpowiadała za teleportację przedmiotów. W ułamku sekundy na krzesło zaczęła działać normalna siła grawitacji. W tamtym momencie naprawdę by się roztrzaskało. Tyle że poruszył cząsteczkami powietrza i przeniósł się w miejsce, w którym miało wylądować krzesło, i złapał je jeszcze w locie. Przechylił je nieco, stawiając je na ziemi, i złapał spadający notes. Nie zerknął na jedyną zapisaną stronę. Nie miał po co. Czym prędzej wysłał wiązkę mocy i przedmiot, należący do kobiety, w jej stronę.
    Pierwszy raz stanął na baczność z własnej woli i uśmiechnął się cwaniacko.
    - Czy coś jeszcze?


http://www.pomniejszacz.pl/files/img-20190819-224115_1.jpg
https://funkyimg.com/i/2V3uK.gif https://funkyimg.com/i/2V3uL.gif

Offline

#22 30-03-2019 o 18h59

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 754

E L I Z A    S Z Y P U Ł A
     


     Eliza zdawała sobie sprawę z tego, że przekraczając próg pokoju możliwe, iż weszła do paszczy lwa, ale nie pomyślałaby, iż ów „lew” tak szybko się na nią rzuci. Obiekt strzelał pytaniami niczym z karabinu podczas wojny, przez co kobieta zapragnęła po prostu stamtąd wyjść i już nigdy więcej się nie pokazywać. Uciekłaby jak pies z podkulonym ogonem, czego Gerard na pewno by jej nie wybaczył, ale w tamtej chwili niezbyt ją obchodziło, co ten stary pryk myślałby na ten temat. Co prawda Laskowiczowi daleko było do starego dziada, ale prawdę powiedziawszy mało ją to obchodziło. Ważniejszym był fakt, że ten bez namysłu rzucił ją w pułapkę. Toć to karygodne, zważywszy na to, w jakiej sytuacji się znalazła. W tamtej chwili poczuła się jak nic nie znaczący pionek, choć w rzeczywistości powinna być dumna, że to właśnie ją wybrali na wykonanie zadania.
     W momencie, kiedy przysunęła sobie krzesło, by usadowić na nim swoje zgrabne pośladki, jedna z jarzeniówek zabłysła kilkukrotnie, przy okazji wydając z siebie nieprzyjemny dla ucha dźwięk, na co twarz Elizy wykrzywiła się w dość widocznym niezadowoleniu. Z czego, swoją drogą, idealnie zdawała sobie sprawę ale mało obchodziło ją, jak obiekt zinterpretuje ów minę. Wpatrując się w ZW-1905 założyła nogę na nogę, prostując plecy i stukając końcówką długopisu o plik zapisanych informacjami kartek. Pomyśleć że teraz mogłaby siedzieć w swoim gabinecie, studiując karty swoich pacjentów z kubkiem czarnej kawy w ręku. Mogłaby, ale zamiast tego siedziała w małym, ciasnym pomieszczeniu który swoim wnętrzem przyprawiał Szypułę raczej na wymioty, niż zachęcał do dalszego siedzenia w nim.
     - Ja sama nie zostałam wtajemniczona w szczegóły, także nie jestem w stanie opowiedzieć ci o Ziemi i o warunkach na niej panujących. Wiem jedynie tylko to, że wraz z kilkoma innymi osobami mamy na nią wyruszyć by zbadać, czy ta zdatna jest do zamieszkania. – odparła, po chwili namysłu dodając; - Przynajmniej w najbliższej przyszłości.
     Jednak czy gdyby wiedziała, to opowiedziałaby o niej chłopakowi? Najpewniej nie. W końcu ów informacje do niczego nie były mu potrzebne, a na pewno nie miałyby żadnego wpływu na przebieg misji. Wniosek nasuwał się więc sam – strata czasu. A pani medyk  była raczej osobą, która bardzo tenże czas sobie ceniła.
     Jej głowa poruszyła się delikatnie w dół i górę, co miało oznaczać że zrozumiała informację o tym, jakimi umiejętnościami ZW-1905 może się pochwalić. Jej uwadze nie umknął fakt, że obiekt przed wypowiedzią ostatniego zdania jakby traci cały entuzjazm, jaki towarzyszył mu do tej pory.
     - Czyli rozumiem że nie możesz w żaden sposób zademonstrować swoich umiejętności? – zapytała szybciej, niż miała w planach, przez co momentalnie skarciła się w myślach. W końcu nie chciała by to spotkanie zajmowało więcej czasu niż miało to sens. Wszakże miała o wiele ważniejsze rzeczy do roboty. Tymczasem brunetka wręcz zachęcała chłopaka do tego, by ten pokazując jej to co potrafi, zabrał z jej planu dnia tak drogocenne dla kobiety minuty.  Podczas operacji takie marnowanie czasu byłoby niedopuszczalne. Gdzie jej profesjonalizm, do jasnej anielki?
   Uwadze Elizy nie umknęła również metalowa obroża ciążąca na szyi chłopaka, o której wspomniano nawet kilka razy w sprawozdaniu. Nie zamierzała jednak w żaden sposób testować, czy ów urządzenie rzeczywiście działa. Przynajmniej do czasu aż nie będzie miała ku temu żadnych powodów. Bo jeżeli ZW-1905 zrobi cokolwiek co pchnie ją do tego, by nacisnąć kilka przycisków na metalowym pilocie zdecydowanie zrobi to bez jakiegokolwiek wahania.


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#23 30-03-2019 o 19h02

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 330

Gabriel Byrne


          Wychwycił nagłą zmianę w głosie i zachowaniu KM-0101, gdy tylko ta się pojawiła. Chłodną obojętność zastąpiło coś dziwnego, coś, co nakazało nagle jej się odwrócić w jego stronę i zmniejszyć dzielący ich dystans do zaledwie kilku kroków. Zamrugał, niezdolny by wychwycić, co spowodowało tę zmianę, jednak nie zdążył nawet się nad tym zastanowić, gdy ten nagły błysk w oku szybko ustąpił pola spodziewanej obojętności. Miał pierwszą okazję trochę uważniej przyjrzeć się nietypowemu odcieniowi jej skóry i włosów, a także czemuś, od czego po plecach przebiegł mu dreszcz - metalowej obręczy, opinającej wąską szyję. Migające czerwono światełko świadczyło o tym, że obroża jest w stanie gotowości i aktywnie blokuje kriokinetyczne zdolności jego przyszłej obrończyni. Naraz przypomniał sobie coś, co było dołączone do dokumentacji, jaką otrzymał przed tygodniem - raport o wypadku, który o włos skończyłby się śmiercią doktora Murphy'ego, jej opiekuna. Oczywiście nie było to w ten sposób przedstawione, wręcz przeciwnie - na papierze wyglądało jak nieszkodliwy incydent i tymi słowami zresztą go określono, ale analityczny umysł Gabriela szybko wyłapał luki w raporcie i skojarzył je z tym, czego zdążył dowiedzieć się przez lata  o naukowcach pracujących przy Projekcie Eva - i o tym, jak ich zacietrzewienie nie pozwalało im przyznać się do choćby najdrobniejszego popełnionego błędu. A to, co mogłoby urosnąć do rangi skandalu i spowodować, że prace nad projektem zostałyby zawieszone albo całkowicie by z nich zrezygnowano, zostało zaledwie wzmianką o incydencie w morzu innych danych. No dobrze, może nie wyczytał tego wszystkiego z raportu, który liczył sobie raptem trzy zdania, a raczej słyszał po prostu o tym wydarzeniu wcześniej i dopasował fragmenty układanki, przypisując bezimienną pogłoskę do konkretnego naukowca i eksperymentu. Czasami ojciec w zaufaniu mówił mu o tym, o czym niekoniecznie powinien był, ale Gabriel nie miał problemu z zachowaniem tych informacji w sekrecie i to nie tylko że względu na to, że bardzo mu zależało na tym, by pokładane w nim przez ojca zaufanie nie doznało uszczerbku. Po prostu nie bardzo miał komu się zwierzyć, nawet jeśli by faktycznie tego chciał.

          Czy to dlatego coś w KM-0101 go tutaj przyciągnęło? Czy białe, czyste ściany pomieszczenia podświadomie kojarzyły mu się z własną samotnością, kiedy całe dnie spędzał sam na sam z naukowymi pozycjami, podsuwanymi mu osobiście przez ojca, dzięki którym wyprzedzał w edukacji  swoich rówieśników o kilka lat, ale i zdecydowanie cierpiał na tym jego wrodzony dla każdego człowieka instynkt stadny? I później, gdy samotność nad książkami zmieniła się w przebywanie sam na sam z linijkami kodu, z okresami ciszy przerywanymi jedynie przez kolejne fragmenty koncertu fortepianowego w tonacji e-moll Fryderyka Chopina? Dla kogoś innego byłyby one nieznośne, ale on najpierw do nich nawykł, a później z czasem je polubił. Czy właśnie to go tutaj przywiodło? Dziwna, znajoma samotność? Czy w ogóle można porównać ze sobą dwa  rodzaje samotności? Czy bardziej chodziło o sposób radzenia sobie z nią?
- Czy mógłbyś następnym razem przynieść mi czyste kartki?
Gabriel zamrugał odruchowo, słysząc to pytanie. Na Illumination kartka papieru była na wagę złota. Jakby nie było - ciężko było ludzkości je wytworzyć w laboratoryjnych warunkach, w pozbawionym drzewostanu świecie zrobionym z metalu i syntetycznych materii. Z pewnością miała na myśli ich sztuczny odpowiednik.
Nie powstrzymał jednak pierwszego skojarzenia, jakie przyszło mu do głowy po tej prośbie.
- Tworzysz jakąś sztukę? Rysujesz?
Od razu poczuł się źle z własną ciekawością. Przez chwilę fascynacja wszelkimi dziedzinami sztuki wzięła  nad nim górę do tego stopnia, że zapomniał, że to niemożliwe. Nie jest człowiekiem, a nie-ludzie nie mogą tworzyć sztuki. Odruchowo przypomniał sobie to, co przed tygodniem mu powiedziano na temat eksperymentów, jeszcze zanim przestąpił próg białego pomieszczenia. "To nie są ludzie, chociaż będą ci ich przypominać. Im bardziej to sobie uświadomisz, tym lepiej. Nie są do ciebie podobni. To eksperymenty, nie osoby i bardzo niebezpiecznie jest o tym zapominać. Cała wasza pewność to zapalniki do obroży. Nie możesz się wahać użyć swojego, jeśli kiedyś zajdzie taka potrzeba, a Yvonne nie będzie w pobliżu." Nie-ludzie. Nie ludzie. Zapamiętaj to i przeżyj.
Nerwowo poprawił na nosie okulary. Pewnie tylko niepotrzebnie wprawił ją w zakłopotanie swoim bezsensownym pytaniem.
- Przepraszam... nie powinienem był pytać. Jeśli będzie okazja, to spróbuję je dla ciebie zdobyć. Dziękuję... Dziękuję za twój czas, nie będę cię dłużej niepokoił. - obroża zamigotała dziwnie, na moment przyciągając jego uwagę do tego miejsca na jej szyi. "Nie-ludzie".
Skinął jej na pożegnanie, zanim opuścił na dobre biały pokój. Drzwi zatrzasnęły się za nim z głuchym odgłosem.

            Nie pamiętał nawet, jakim cudem dotarł do swojego stanowiska pracy, które wcześniej porzucił na rzecz treningu na strzelnicy. Musiał iść na pamięć, bo w ogóle nie potrafił przywołać przebytej drogi. To nie było żadnej szczególne miejsce, ot wydzielony z gabinetu ojca kąt, w którym mógł spokojnie zajmować się pracą. Ojciec miał całkiem spory, jak na standardy Illumination, kawałek przestrzeni do wyłącznej dyspozycji, a Gabriel potrzebował swojego kąta i chętnie przystał na propozycję wstawienia tam drugiego biurka. Przez większość czasu ojciec i tak był czymś zajęty poza gabinetem, a już zwłaszcza w porach nocnych, gdy chłopakowi pracowało się najlepiej, miał gabinet dla siebie. Omiótł spojrzeniem kubek z niedopitą resztką kofeinowego napoju, który był tylko genetycznie modyfikowanym echem kawy i wyłączył rozbrzmiewający na granicy ludzkiego słuchu utwór Yellow submarine Beatlesów, choć wychodząc był przekonany, że wyłączył odtwarzanie.

So we sailed up to the sun
Till we found a sea of green
And we lived beneath the waves
In our yellow submarine.


Uśmiechnął się pod nosem i poczuł lekkie ukłucie ekscytacji, które pojawiło się w miejsce wcześniejszej niepewności.
No cóż, wygląda na to, że naprawdę wybiera się na Ziemię.

Ostatnio zmieniony przez Morenn (30-03-2019 o 19h13)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Online

#24 30-03-2019 o 19h39

Straż Cienia
Suzuya
Akolita Jednorożców
Suzuya
...
Wiadomości: 334

https://fontmeme.com/permalink/190324/7e7999f5c34f366966132b5ec908e045.png

          Po raz kolejny to nie doktor Murphy pisał po jego karcie. Znowu Michael do niego nie przyszedł, a zamiast tego wysyłał jedną ze swoich asystentek, której DM-1311 bardzo nie lubił. Dorothea była za niska, zbyt niedelikatna i miała wobec niego ekwiwalentny stosunek. Ale ona nie chciała stracić posady, a on nie chciał zostać przerobiony na części, dlatego nigdy nie dawali sobie powodów do skarg. Pomijając fakt, że ostatnimi czasy zauważył złośliwość kobiety objawiającą się poprzez specyficzny chód, który drażnił zmysły młodego mężczyzny.
          Zdążył się już przyzwyczaić, że to nie doktor grzebał w jego dokumentacji i wszystkich papierach, gdzie zlecane były dla niego na regularne przeglądy. Dzisiaj nie było inaczej. Dorothea siedziała naprzeciw niego na krześle i poruszała w zastanowieniu głową, kiedy starała się ułożyć odpowiednio brzmiącą odpowiedź dotyczącą eksperymentu, a jej śladem kiwał się kok z rudych włosów. Bardzo szybko odznaczała coś na papierze, długopis wydawał charakterystyczny zgrzyt, kiedy stawiała w wyznaczonym miejscu zamaszysty podpis. Najwidoczniej była już przygotowana na wypełnienie tego arkusza, ponieważ wcześniej w sposób zaskakująco fachowy choć pobieżny obejrzała DM-1311; poświeciła mu latareczką po oczach, dłońmi w rękawiczkach obmacała jego uzębienie badając parę sekund dłużej kły (uznał to za bardzo lekkomyślne, jednak grzecznie nie wykonywał żadnego ruchu), a ostatecznie rzuciła w jego stronę gumową piłkę. Szybko ją chwycił, przerzucił do drugiej ręki, a następnie odrzucił kobiecie, która uważnie go obserwowała. Najwyraźniej musiała uznać jego refleks za wystarczający, ponieważ schowała przedmiot do kieszeni kitla i wzięła się na pisanie.
          On natomiast zajmował miejsce pod ścianą po drugiej stronie pokoju, starając się zrelaksować. Zadanie to było zaskakująco trudne, ponieważ Dorothea mimo skrzyżowanych kostek poruszała szybko stopą w nerwowym tiku. Pomimo zamkniętych oczu białowłosy miał wrażenie, że podłoga trzęsie się od tego lekkiego ruchu. Dlatego już po kilkunastu minutach otworzył oczy i powstrzymał westchnienie, wbijając ciężkie spojrzenie dwukolorowych oczu w kobietę.
          - Mogłabyś przestać? – zapytał, zachowując neutralny wyraz twarzy. – Nie ukrywam, że twoje ludzkie odruchy są dość irytujące dla moich zmysłów – dopowiedział, spuszczając wymownie wzrok na jej poruszającą się nogę.
          Rudowłosa drgnęła zaskoczona, zaprzestając na chwilę pisać i podnosząc wzrok na obiekt badawczy. DM-1311 bardzo rzadko odzywał się w jej towarzystwie, a co za tym szło – w dalszym ciągu nie mogła przyzwyczaić się do tonu jego głosu. Nie był całkowicie wyprany z emocji, gdzieś w końcówkach zdań kryła się niema prośba, chociaż wypowiedziane przez niego słowa były dalekie temu żądaniu. Mimowolnie zerknęła w dół na swoją stopę i następnie obie ułożyła na ziemi, kiwając głową.
          - Musisz się dobrze zaprezentować – powiedziała chcąc zmienić temat i przerzucając kartkę arkusza, w którym kryły się kolejne pytania. – Nie możesz przynieść wstydu doktorowi.
          Białowłosy przewrócił oczami. Słyszał to już wielokrotnie. Wolałby się dowiedzieć czegoś więcej niż tylko sentencje znaczące: „żebyśmy nie musieli się za ciebie wstydzić” lub „niech tylko coś się temu człowiekowi stanie… to już wiesz co”.
          - A gdzie on jest? Myślałem, że pojawi się osobiście – przyznał, spoglądając w stronę drzwi.
          - Doktor jest w tym momencie zajęty. Wątpię, żeby się tutaj pojawił.
          Ta odpowiedź nadeszła zbyt szybko i była raczej nerwowa, podszyta jakimś bliżej nieokreślonym lękiem. Najwyraźniej nie chciała (albo nie mogła) mu o czymś powiedzieć, ale też wcale się nie dziwił. Nie był nikim ani niczym ważnym, żeby zdradzać takie szczegóły pracy zawodowej jego opiekuna. Jak Michael Murphy zaglądał do niego raz na jakiś czas to i tak było nieźle. Właściwie nerwowość wyczuwał nie tylko w głosie asystentki, ale też po ruchu na korytarzu wywnioskował, że wszyscy byli stosunkowo niespokojni. Kobiety truchtały za doktorami, a mężczyźni szli szybko, jakby czekała na nich sprawa niecierpiąca zwłoki.
          Doskonale zdawał sobie sprawę skąd brało się to całe poruszenie. Nagłe zainteresowanie jego stanem zdrowia, poziomem reakcji, umiejętnościami bojowymi. Miał kogoś chronić. Kiedy został poinformowany, że został komuś przydzielony, nie mógł się doczekać spotkania z tym człowiekiem. Nie wiedział kto to był, ani kim był, jednak ciekawska natura DM-1311 nie dawała mu spokoju. Oczekiwał tego spotkania odkąd tylko został wybrany. Właściwie… Nie był do końca pewien dlaczego pojawił się na tej liście; jego umiejętności bojowe były na poziomie ledwo powyżej przeciętnej, natomiast mutacja nie wydawała się jego zdaniem zbyt przydatna. Wyczuwał poruszające się obiekty, ponieważ wywoływały drgania. Dzięki temu był określić wielkość celu oraz jego odległość od niego.
          Gotów był porzucić te rozmyślania, jednak jego uwaga w tym momencie została rozproszona przez kobietę podnoszącą się z krzesła. Poprawiła swój kitel oraz przygładziła włosy po bokach głowy, a następnie z wypełnioną kartą oraz długopisem w ręku oddaliła się w stronę drzwi. Przed samym wyjściem rzuciła mu jeszcze przez ramię dziwne spojrzenie, którego nie był w stanie zidentyfikować i odeszła. Po jej wyjściu zgasła połowa świateł, głównie te od strony wejścia – w końcu nie były mu specjalnie potrzebne – a białowłosy wyczuwał jak Dorothea oddala się powoli. Kiedy przestał wyczuwać jej kroki, przymknął oczy i oparł głowę o ścianę, biorąc głęboki wdech. Po raz pierwszy od dawna obroża nie przeszkadzała mu w ruchach, nie ograniczała go i nie była obiektem nienawiści.
          Nie wiedział ile minęło czasu od wyjścia kobiety. Jego zmysły jednak zareagowały wcześniej niż ciało, dając mu sygnał o nadchodzącym człowieku. I choć wyczuł osobnika nim ten wszedł do pokoju, nie drgnął. Dalej siedział pod ścianą, oparty o nią plecami oraz odchyloną głową. Słyszał szum otwieranych, a następnie zamykanych drzwi, kiedy nieznajomy zdecydował się wejść do środka. Pomimo zamkniętych oczu widział, że lampy zapalają się charakterystycznym białym i ostrym światłem. Dopiero, kiedy w miarę oswoił się z oświetleniem, zdecydował się wbić spojrzenie w wysokiego i przystojnego ciemnowłosego mężczyznę, który go obserwował. DM-1311 również zaczął mu się przyglądać z ukrytą ciekawością, nie próbując nawet się odezwać. Po prostu patrzył i chłonął wszystkie szczegóły, które był w stanie zauważyć. Obcy miał na sobie białą koszulę z podwiniętymi do łokci rękawami, ciemną kamizelkę, czarne spodnie; ubrany był w sposób, który obiekt dość rzadko miał okazję widzieć. Dwa górne guziki białego materiału były rozpięte, co dało eksperymentowi pomniejszy wgląd na umięśnione ciało mężczyzny. Za ucho wetknięty miał ołówek, który zainteresował DM-1311. Ostatecznie jego spojrzenie skupiło się na niebieskich, hipnotyzujących oczach naukowca.


https://78.media.tumblr.com/9a01f5c0eeecb7f0943bbe334870b1b3/tumblr_o2k4xrhj1z1reqk6jo7_r1_400.gifhttps://78.media.tumblr.com/d767ee857120bdac6c1354c69686ff64/tumblr_o2k4xrhj1z1reqk6jo1_r1_400.gif

Online

#25 31-03-2019 o 20h51

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 338

____________________________KM-0101
   Właściwie co ją skłoniło do tego, by zlożyć mu prośbę? Świadomość całkowitego bezruchu oraz poczucia znużenia ciągłą rutyną czy może chęć pozbycia się natłoku myśli? Nie potrafiła sprecyzować swego nagłego pragnienia zdobycia zwykłego arkuszu, aczkolwiek było ono nie do opisania, jakby podświadomość do niej przemawiała w obcym języku, chcąc coś gorączkowo przekazać KM-0101, zaś blok kartek papieru było jedynym możliwym wyjściem z tej sytuacji. Czuła całą sobą, że potrzebowała wylać się na papier i to w dość dużym znaczeniu - tak jakby miało to w czymkolwiek pomóc. Ona zaś uważała, że to z pewnością ułatwiłoby w poznaniu głębszego dna jej "duszy", lecz niestety takowej nie posiadała - była jedynie kupą sprzętu przypominającą ludzką powłokę, ale wciąż tą samą maszyną, którą wszyscy potocznie nazywają eksperymentem. Chociażby KM-0101 przypominała bardziej zimne ustrojstwo do potencjalnego siania spustoszenia niż ten "obiekt badawczy". Od pewnego zdarzenia odcięto ją od doktora Michaela Murphyego, by nie nadarzyła się kolejna taka okoliczność, ponieważ wzbudziłoby to nie tylko podejrzliwość, ale także zwątpienie oraz pewnego rodzaju plotki u zwykłych cywilów, a tak to zatuszowali to jako "jednorazowy incydent", który był całkowicie przypadkowy. Owszem, to było całkiem p r z y p a d k o w e, że chciała zamordować swojego własnego stworzyciela.
   Im bardziej wlepiała swoje ślepia w nieskazitelnie białą ścianę, to tym bardziej przyprawiała swój organizm o mdłości. Okropnie chciała zniszczyć ten przeklęty, a zarazem obrzydliwy kolor. Zaślepiał jej oczy, irytował i wprawiał w poczucie niekomfortu - nic, tylko - zniszczyć, zdemolować, znieść z powierzchni pokładu. Zacisnęła dłonie w pięści tak mocno, że jeszcze chwila, a doprowadziłaby je do opłakanego stanu przy okazji uszkadzając wnętrzności. Zdała sobie sprawę z tego, że okazuje mu słabość, co zdenerwowało ją jeszcze bardziej, lecz na zewnątrz zachowywała zimną krew. Niespodziewanie się odwróciła ku Gabrielowi, nabierając pewniejszej postawy, w ostateczności zaszczycając go swym apatycznym wzrokiem. W rzeczywistości nic nie zdradzała, aczkolwiek KM-0101 sama w sobie, aż gotowała się ze złości i zbesztesztania jej mienia. Chciała coś zniszczyć. Chciała sprawić zagładę. Chciała wyżyć się na kimś. Chciała ujrzeć obcy ból - ludzkie cierpienie. Wszyscy ludzie byli tacy sami - dziwni, zdradliwi i bestialscy. Nie warto było im ufać - nigdy.
   Odruchowo się rozluźniła. Pytanie Gabriela zbiło ją z pantałyku. Dlaczego go to interesowało? Dlaczego spytał o tak bezsensowną czynność jakim było "rysowanie"? Zacisnęła usta w wąską linię, nie okazując jakichkolwiek emocji. KM-0101 nie rysowała, tylko przekazywała tajemnicze i sekretne szyfry, których nie dało się tak prosto rozwiązać. Postawiła jeden krok do przodu - drugi, trzeci, czwarty. Jaka odległość ich dzieliła? Nie miała pojęcia. Działała pod wpływie chwili, jakby jej fobia zaniknęła na ten moment, aczkolwiek dopiero pojawia się ona, gdy nawiąże z kimś bezpośredni kontakt fizyczny, na co nigdy nikomu nie pozwoli, a w skrajnych przypadkach, to robi wszystko, by się wydostać z jakiegokolwiek uścisku obcej istoty. Wpatrywała mu się głęboko w oczy, tak jakby chciała poznać jego duszę, jego zamiary i jego cel przybycia do tego pomieszczenia. Ciemno niebieskie oczy bez białek; zdawały się chłodno badać każdy szczegół obecnego rozmówcy.
   - Możliwe. - skwitowała zlodowaciałym tonem głosu, jakby kriokineza dopadała również jej krtań.
   Ponownie zapadła cisza. Zauważyła, iż Gabriel gubi się w swych własnych słowach, nie wiedząc czemu akurat te niewłaściwe wypowiada. Wyczuwała jego stres, który został przez niego potwierdzony nerwowym poprawieniem okularów widniejących na jego nosie. Dlaczego tak się denerwował? Czyżby KM-0101 wprawiała go w zakłopotanie, w poczucie zagubienia, a może zdezorientowania? Mimo wszystko nie wyglądała na taką, która miała zamiar przerwać natarczywy, a zarazem niezręczny kontakt wzrokowy. Miała kilkanaście masek, w których przebierała do woli, bawiąc się nimi tak jak jej dusza zapragnęła.
   Niespodziewane przeprosiny oraz wypowiedź informatyka - zmieszały jej uczucia, lecz nie na tyle, by ta zmieniła swój wciąż apatyczny wyraz twarzy. Oczy również nie zaszczyciły żadnego przebłysku zmiany stanu emocjonalnego - tak jak wcześniej - pozostały całkowicie zobojętniałe i puste. Zastanawiało ją to, czemu tak wpatrywał się w jej metalową obrożę, ale postanowiła w to nie wnikać. Mężczyzna skinął jej na pożegnanie, jednakże KM-0101 nie wydukała z siebie ani słowa; do pewnego momentu. Zacisnęła na nowo dłonie w pięści, przygryzając dolną wargę z niebywałą siłą.
   - Nie ignoruje się żadnego mojego pytania, odpowiadając tylko na te wybrane, które według ciebie - Gabrielu Byrne, brzmią na te odpowiednie i warte twej uwagi. - warknęła złowieszczo pod nosem i gdyby nie metalowa obroża na jej szyi, która blokowała jej umiejętność kriokinezy, to prawdopodobnie połowę pomieszczenia pokryłby lód, a tak to w obecnej chwili kilka przedmiotów zostało połowicznie zmrożone, a co na poniektórych osadził się szron.
   Gdy sylwetka mężczyzny zniknęła z pola widzenia KM-0101, a drzwi zamknęły się z charakterystycznym odgłosem, to ta automatycznie zaczęła się uspokajać, gdzie zaś odczuwała tą samą pustkę, co kilka chwil wcześniej. Dlaczego musiała istnieć? Tylko po to by przesiadywać w czterech ścianach i przy okazji bronić słabą ludzką istotę, która okazała się być bezczelnym człowiekiem? W pełnej nienawiści rozpędziła się, chcąc rzucić się gdziekolwiek by mogła, lecz w ostateczności wylądowała na chłodnej podłodze, która o dziwo - zadała jej kojące uczucie stłuczenia ciała zamiast bólu.

Ostatnio zmieniony przez Neyu (31-03-2019 o 20h57)


https://i.imgur.com/DWRQ1Pz.gif

Offline

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2 3