Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Dyskusja zamknięta

Strony : 1

#1 31-03-2019 o 22h10

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918


https://66.media.tumblr.com/tumblr_m1zdo5a0Ur1r3we0y.gif
https://images92.fotosik.pl/153/c496dde7bbe2f516med.jpg

■      ■

❝ I'm   g o n n a   fight 'em  off
A   seven   nation   army   couldn't   hold   me   back .


ROK  2045       Po  wielu  staraniach  i  zaciekłej  walce  na  prezydencki  fotel
zasiada niejaki  Adam Skorajew  który swoimi  rządami  sprawia,  że  w  kraju
-  po zaledwie kilku miesiącach  -  nastaje chaos. Bezpieczne jak do tej pory
ulice  miast  przeobrażają  się w miejsca,  których normalny obywatel raczej
by  unikał.  Szczególnie  nocą,   gdzie   wojny   gangów,  chodniki  splamione
krwią, oraz nielegalne wyścigi są na porządku dziennym.                                   

Bary  co  wieczór  pękają  w  szwach  od  ludzi,  którzy prędzej wyglądają jak
uciekinierzy  z  więzienia,  niźli  normalni  cywile,  chcący  rozluźnić  się przy
dobrym   alkoholu,   odreagowując   trudności   życia    codziennego.   Niskie
rechoty  niczym  ostrze  noży  przecinają  spokój  pomiędzy  uliczkami,  a  w
zatęchłych podziemiach co godzinę dokonuje się nieformalnych transakcji.
A w samym centrum całego tego bajzlu znajdujesz się  T Y.


P   O   S   T   A   C   I   E

. . .  -  Główny szef gangu - płeć - imię i nazwisko
Ryszard  -  Zastępca szefa aka Prawa ręka - ♀ -  Veritaris  Monroe
Ermi  -  Sprzedawca środków odurzających  - ♂ - Sasha  Baltivsky
Morenn  -  Szmugler broni - ♀ - Florence  Gargallo
Acerola  -  Goryl z baseballem w ręku - ♂ - Yuri  Beletsky
Ereya  -  Haker - ♂ - Alias  Svoboda
Neyu  -  Zdobywczyni cennych informacji aka szpieg - ♀ - Naomi  Lundqvist


R   E   G   U   L   A   M   I   N

1.   Przestrzegamy ogólnego regulaminu forum.
2.   Sceny niedozwolone grzecznie przenosimy na pw.
3.   Wygląd postaci tylko i wyłącznie pod postacią artów.
4.   Zgłoszenia przyjmuję w wiadomościach prywatnych.
5.   D  e  a  d    E  n  d  .

https://images89.fotosik.pl/151/979d86b1d399781a.png

Ostatnio zmieniony przez Ereya (03-04-2019 o 00h50)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#2 31-03-2019 o 23h46

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 365

https://i.pinimg.com/564x/15/85/27/1585275b865ea8cf48851c83c17d1a63.jpg

• • • • • • • • • • • • • • • • • • •         • • • • • • • • • • • • • • • • • • •
I   say   it ' s   awful,   this   smoky   gray,   crumbling   view
Just   makes   me   want   to     break  away,       run    away
But you say it’s normal and so we keep tumbling through
And  every  day   I ’ m   hammered  by  this  dire  déja-vu

(Юрий Белецкий)

Y  U  R  I      B  E  L  E  T  S  K  Y
osiedlowy dryblas i specjalista do spraw kija bejsbolowego
pseudonim Yura    •    wiek nieznany    •    rosyjskie korzenie
naturalny rudzielec   •   zielone oczy   •     chorobliwie blady
197 centymetrów     •     chudy     •     duże łapy, długie palce
imprezowicz      rodzinna porażka       typ starszego brata

"NPC dla Yury"

Ostatnio zmieniony przez Acerola (09-04-2019 o 18h17)


https://66.media.tumblr.com/2e9625761e3375eba72887ad5ccfb84f/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo8_400.gifv https://66.media.tumblr.com/bcdfa0358cb12dee198ef9c47ee42fc8/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo5_400.gifv

Offline

#3 31-03-2019 o 23h47

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 367

https://data.whicdn.com/images/294490461/large.jpg

N A O M I     L U N D Q V I S T
❝   ɪ   ғ ᴇ ᴇ ʟ   ɪ ᴛ   ᴀ ғ ᴛ ᴇ ʀ   ᴍ ɪ ᴅ ɴ ɪ ɢ ʜ ᴛ
ᴀ   ғ ᴇ ᴇ ʟ ɪ ɴ ɢ   ᴛ ʜ ᴀ ᴛ   ʏ ᴏ ᴜ   ᴄ ᴀ ɴ ' ᴛ   ғ ɪ ɢ ʜ ᴛ
ɪ ᴛ   ʟ ɪ ɴ ɢ ᴇ ʀ s   ᴡ ʜ ᴇ ɴ   ᴡ ᴇ ' ʀ ᴇ   ᴅ ᴏ ɴ ᴇ
ʏ ᴏ ᴜ ' ʟ ʟ   ʙ ᴇ ʟ ɪ ᴇ ᴠ ᴇ   ɢ ᴏ ᴅ   ɪ s   ᴀ   ᴡ ᴏ ᴍ ᴀ ɴ   ❞


✁------------------------------------------------------

ᴅᴀɴᴇ ᴘᴏᴅsᴛᴀᴡᴏᴡᴇ
ɴᴀᴏᴍɪ ʟᴜɴᴅǫᴠɪsᴛ ★ ɴᴀᴍɪ ★ 20 ʟᴀᴛ ★ ★ ʙɪsᴇᴋsᴜᴀʟɴᴀ
ᴍᴀʟᴍö ★ sᴢᴡᴇᴅᴢᴋɪᴇ ᴋᴏʀᴢᴇɴɪᴇ ★ 30.07 ★ ʟᴇᴡ ★ 0 ʀʜ-
ʀᴇᴀʟɪsᴛᴋᴀ ★ ᴄʜᴏʟᴇʀʏᴋ ★ ᴇᴋsᴛʀᴀᴡᴇʀᴛʏᴋ ★ ɴᴀᴊᴍŁᴏᴅsᴢᴀ ᴡ ᴍᴀғɪɪ
ᴢᴅᴏʙʏᴡᴄᴢʏɴɪ ᴄᴇɴɴʏᴄʜ ɪɴғᴏʀᴍᴀᴄᴊɪ ★ ᴢᴀᴡᴏᴅᴏᴡʏ sᴢᴘɪᴇɢ ɢᴀɴɢᴜ
ᴘʀᴀᴄᴜᴊᴇ ᴡ ᴊᴇᴅɴᴏᴏsᴏʙᴏᴡᴇᴊ ɢʀᴜᴘɪᴇ ★ ᴡsᴛĄᴘɪŁᴀ ᴅᴏ ɢᴀɴɢᴜ ᴍᴀᴊĄ16 ʟᴀᴛ

✁------------------------------------------------------

ᴀᴘᴀʀʏᴄᴊᴀ
165 ᴡᴢʀᴏsᴛᴜ ★ 48 ᴋɪʟᴏɢʀᴀᴍóᴡ
ᴅʀᴏʙɴᴀ ★ ᴄʜᴜᴅᴀ ★ sᴢᴄᴢᴜᴘŁᴀ ★ ᴢɢʀᴀʙɴᴀ ★ ʟᴇᴋᴋᴀ ★ ᴡɪᴅᴏᴄᴢɴᴇ ᴋᴏśᴄɪ
Łᴀsᴋɪ ʙʀᴢᴜᴄʜ ★ ᴅŁᴜɢɪᴇ ɴᴏɢɪ ★ ɢŁᴀᴅᴋɪᴇ ᴅŁᴏɴɪᴇ ★ ᴄᴢᴀʀɴᴇ ᴘᴀᴢɴᴏᴋᴄɪᴇ
ʙʟᴀᴅᴀ ★ ᴄᴢᴀʀɴᴏᴡŁᴏsᴀ ★ ɢĘsᴛᴀᴡᴀ ɢʀᴢʏᴡᴋᴀ ★ ᴡŁᴏsʏ ᴅᴏ ʙɪᴏᴅᴇʀ
ᴋᴀʀᴍᴀᴢʏɴᴏᴡᴇ ᴏᴄᴢʏ ★ ᴘᴇŁɴᴇ ᴏʀᴀᴢ ᴡɪśɴɪᴏᴡᴇ ᴜsᴛᴀ ★ ᴍᴀŁʏ ɪ ᴘʀᴏsᴛʏ ɴᴏs

✁------------------------------------------------------

ɪɴғᴏʀᴍᴀᴄᴊᴇ ᴅᴏᴅᴀᴛᴋᴏᴡᴇ
❶ ɪᴍɪĘ "ɴᴀᴏᴍɪ" ᴊᴇsᴛ ᴘᴏᴄʜᴏᴅᴢᴇɴɪᴀ ᴊᴀᴘᴏŃsᴋɪᴇɢᴏ
❷ ᴘᴏsɪᴀᴅᴀᴄᴢᴋᴀ ᴀsᴛᴇɴᴏғᴏʙɪɪ; ᴘᴀɴɪᴄᴢɴʏ ʟĘᴋ ᴘʀᴢᴇᴅ ᴢᴀsłᴀʙɴɪĘᴄɪᴇᴍ ʟᴜʙ ᴜᴛʀᴀᴛĄŁ
❸ ᴍᴀ ᴅᴏᴋᴜᴄᴢʟɪᴡĄ ᴀʟᴇʀɢɪĘ ɴᴀ ᴋᴀᴋᴀᴏ
❹ ᴄɪᴀŁᴏ ᴍᴀ ᴘᴏᴋʀʏᴛᴇ ʟɪᴄᴢɴʏᴍɪ ʙʟɪᴢɴᴀᴍɪ - ᴅŁᴜɢɪᴍɪ ᴏʀᴀᴢ ɢŁĘʙᴏᴋɪᴍɪ, ᴀ ᴢᴀʀᴀᴢᴇᴍ ᴋʀóᴛᴋɪᴍɪ ᴘʀᴢʏᴘᴏᴍɪɴᴀᴊĄᴄᴇ ʟᴇᴋᴋɪᴇ ᴢᴀᴅʀᴀᴘᴀɴɪᴀ
❺ ᴊᴇᴊ ʀᴏᴅᴢɪᴄᴇ ᴢɢɪɴĘʟɪ ᴡ ᴘᴏżᴀʀᴢᴇ ʙĘĄᴄ ᴜ ᴅᴢɪᴀᴅᴋóᴡ
❻ ᴜʙósᴛᴡɪᴀ ᴏɢɪᴇŃ, ᴛŁᴜᴍᴀᴄᴢĄᴄ sᴏʙɪᴇ, ɪż ᴛᴏ ᴊᴇsᴛ ᴊᴇᴅʏɴᴇ źʀóᴅŁᴏ ᴜᴋᴏᴊᴇɴɪᴀ ᴊᴇᴊ ɴᴇʀᴡóᴡ
❼ ᴢᴇsᴛᴀᴡ ᴋᴏʟᴏʀʏsᴛʏᴄᴢɴʏ ᴊᴇᴊ sᴢᴀғʏ ᴢ ᴜʙʀᴀɴɪᴀᴍɪ ᴍɪᴇśᴄɪ sɪę ᴛʏʟᴋᴏ ɪ ᴡʏŁĄᴄᴢɴɪᴇ ᴡ ᴄᴢᴀʀɴᴇᴊ ʙᴀʀᴡɪᴇ
❽ ᴄʜᴏᴅᴢĄ ᴘʟᴏᴛᴋɪ, żᴇ ᴍᴀ ᴡʀĘᴄᴢ ɴɪᴇᴢɪᴇᴍsᴋɪ ɢŁᴏs
❾ ʙᴀʀᴅᴢᴏ ᴢᴡɪɴɴᴀ, ᴡʏɢɪᴍɴᴀsᴛʏᴋᴏᴡᴀɴᴀ ᴏʀᴀᴢ ᴡʏsᴘᴏʀᴛᴏᴡᴀɴᴀ, ᴘᴏsɪᴀᴅᴀᴊĄᴄᴀ ɴɪᴇᴢᴡʏᴋŁʏ ʀᴇғʟᴇᴋs
❿ ᴘᴏsŁᴜɢᴜᴊᴇ sɪĘ ʙʀᴏɴɪĄ ʙɪᴀŁĄ ᴏʀᴀᴢ ᴘᴀʟɴĄ; ɢŁóᴡɴɪᴇ sᴢᴛʏʟᴇᴛᴀᴍɪ, ɴᴏżᴀᴍɪ ᴏʀᴀᴢ ᴍᴀŁʏᴍɪ ᴘɪsᴛᴏʟᴇᴛᴀᴍɪ

R E L A C J E


Ostatnio zmieniony przez Neyu (06-06-2019 o 15h37)


https://i.imgur.com/9WX7JUV.gif

Offline

#4 01-04-2019 o 00h01

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 834

S A S H A    B A L T I V S K Y
i n s a n e,    i n s i d e    t h e    d a n g e r    g e t s    m e    h i g h
I           l o v e           t h e           s m e l l          o f          g a s o l i n e
I     l i g h t     t h e      m a t c h     t o     t a s t e      t h e      h e a t
I ' v e       a l w a y s      l i k e d      t o      p l a y      w i t h       f i r e

https://cdn.discordapp.com/attachments/423205398154313729/562365313434386443/dudle3.png
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

p o c h o d z e n i e  rosyjskie     w i e k  dwadzieścia siedem lat
u r o d z o n y  trzeciego września              p ł e ć  mężczyzna
o r i e n t a c j a  heteroseksualny?            s t a t u s  wdowiec
z a j m u j e   s i ę       sprzedażą         środków         odurzających
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
   ma pięcioletnią córkę, którą zajmuje się babcia - Helena Baltivsky'a
   syn kobiety wykonującej najstarszy zawód na świecie oraz  Wasyla,
który przejął nad Sashą opiekę, gdy ten miał niecałe siedem lat                 

Ostatnio zmieniony przez Ermira (06-04-2019 o 16h15)


L     O     S     T                      I     N                      M     Y                      B     O     O     T     S     ,                      S     A     F     E                      I     N                      M     Y                      R     O     O     M

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616562734716289024/1.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563237734973471/2.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563253858009099/3.gif  https://s3.gifyu.com/images/411d65a387673f8a8.gif  https://s3.gifyu.com/images/5a6701b8bd09977e0.gif

U     N     D     E     R                    T     H     E                    C     O     V     E     R     S     ,                    T     H     E     Y                    S     M     E     L     L                    L     I     K     E                    Y     O     U

Offline

#5 01-04-2019 o 03h27

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://78.media.tumblr.com/tumblr_m7w2n46Pdl1r6o8v2.gif

https://fontmeme.com/permalink/190401/75eb779fbe311faa91f8a0ff67501564.png
https://images91.fotosik.pl/153/a3ddd98c5239ade2med.jpg

❝  Zwierzęta    w    ogrodzie   patrzyły   to   na  świnię,  to  na  człowieka, potem  znów 
      na  świnię  i na człowieka,  ale    n i k t    już  nie  mógł  się  połapać,  kto    jest    kim  ❞




     D A N E     P O D S T A W O W E     

Alias       Svoboda          26  lat        h a k e r      Arh +
ur. 10 listopada     skorpion     Czech     Biseksualny
Liczący 180 cm  ważący 67 kg  dobrze zbudowany
Niebieskie  oczy      czarne włosy     blada  karnacja
Tatuaże na plecach   pieprzyki na ciele   wiele blizn
Zaradny  -  pracowity  -  agresywny  - opryskliwy



     D A N E     D O D A T K O W E     

1.     Okres jesienno - zimowy jest dla Aliasa prawdziwą udręką.
       Przeważnie      nie      rozstaje      się     wtedy      z    łóżkiem
      smarkając     i     kaszląc      niemal      przez      cały       czas.

 
2.    Swoją  przygodę  z  hakerstwem   rozpoczął  na pierwszym
        roku     studiów,     kiedy     to    jeden    z    jego    klasowych
        kolegów     poprosił     go,     by     włamał    się    na    serwer
        jednego       z       nauczycieli,       aby       wykraść     z  niego
        odpowiedzi        do          testu,          który         mieli       pisać.


3.     Nie  znosi  komunikacji miejskiej,   więc  z  niej  nie  korzysta.
 
4.     Ma  poważne  problemy  z  zasypianiem.  Poza  tym,  nie  raz
        budzi    się    w    nocy    dręczony    przez    koszmary,    które
       wykańczają     go     psychicznie    -     jak    i    fizycznie    -  w
       efekcie  czego  nie  raz  nieprzespane nocki odsypia w dzień.


5.     Mężczyzna    uciekł    kiedyś    z    domu.   Wrócił    po   dwóch
       tygodniach      ze      zwichniętą     ręką,      podbitym     okiem
        i       kieszeniami        po        brzegi        wypchane        rublami.




Sklejki

Ostatnio zmieniony przez Ereya (01-05-2019 o 15h12)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#6 01-04-2019 o 10h50

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 378

https://fontmeme.com/permalink/190401/2cfe175222c3ef5b8ed804b22322894a.png

http://i65.tinypic.com/bg3hgz.jpg

--------------------

Florence Gargallo


------
If you're going through hell,
keep going.

~ Winston Churchill

-----


Pochodzenie:     Meksykańskie

Karnacja:    śniada

Oczy i włosy:     ciemnobrązowe

Wiek:    24 lata

Urodzona:     17 maja

Wzrost:    170 cm

Sylwetka:     szczupła i kobieca,
posiadaczka wcięcia w talii

Rodzina:    brat bliźniak Frederick
(poniósł śmierć w strzelaninie)

Znaki szczególne:     zachrypnięty głos,
kolczyk w nosie,
blizny po oparzeniach na dłoniach

Zajęcie:     "zaopatrzenie"

--------------------


{}     Chociaż Florence zajmuje się przerzutem broni, sama ma do niej dystans. Potrafi obsłużyć karabin, ale woli walkę wręcz. Od lat z zapałem trenuje boks.


{}     Jej rodzice wyemigrowali z Meksyku, gdy Florence z Frederickiem mieli po dwa lata. Mając szesnaście lat opuścili dom rodzinny i nikt właściwie nie wie, co ich do tego skłoniło, bo bardzo niechętnie wspominali swoją przeszłość. Chwilę im zajęło, zanim odnaleźli "swoją drugą rodzinę".


{}    Jest dobrze obeznana "w terenie". Nauczyło ją to ostrożności i zwracania uwagi na detale. W każdej sytuacji stara się zachować zimną krew.


{}     Potrafi jeździć samochodem. Może się nawet pochwalić papierami na kategorie B i C.


{}      Nie znosi widoku krwi do tego stopnia, że na jej widok ma mdłości. Nie ułatwia jej to życia, ale bardzo się stara, by nie dawać nic po sobie poznać. Ponadto nie cierpi, kiedy ktoś przy niej pali.


{}     Po pewnym wydarzeniu z przeszłości zostały jej brzydkie blizny po oparzeniach na dłoniach. Stara się je zasłaniać skórzanymi rękawiczkami bez palców.


{}     Od czasu śmierci brata nie rozstaje się z jego czarną, skórzaną kurtką, chociaż jest na nią za duża.


{}     Na szyi nosi dwa nieśmiertelniki - swój i Fredericka. Nie ma na nich, oczywiście, żadnych danych, ale wygrawerowali sobie meksykańskie czaszki.

Relacje międzyludzkie

Ostatnio zmieniony przez Morenn (06-04-2019 o 16h55)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Offline

#7 01-04-2019 o 18h15

Straż Absyntu
Rissie
Pokonała Carcolha
Rissie
...
Wiadomości: 8 937

https://funkyimg.com/i/2SQbM.png
https://funkyimg.com/i/2SQcN.jpg

A T E L O P H O B I A
[A-tel-o-pho-bia]

“ The    f e a r     of   imperfection,
of   being   not   good   enough.”


S Y S T E M    G - J - w - C - T  ;   P O D O D D Z I A Ł    Z - M - S  ;   
A K T A     A G E N T Ó W


                                                          ̶N̶a̶d̶i̶a̶  • S̶o̶m̶o̶d̶o̶r̶o̶v̶a̶
                   [Dostęp do akt zablokowany z polecenia ##########]
         
                                                [Odsyłacz do pliku nr 349009]
                                           Veritaris • Monroe
                                            ‘Vera’ • ‘Rita’
                                   Prawa ręka • bossa

                                  23 stycznia • 2020
                                                          Wodnik • Radca prawny
                                                 Hetero • Singielka
                                               Rodowita • Francuzka

                                                  Czarne włosy • Granatowe oczy
                                        Śniada cera • Szczupła
                                                      54 kilogramy • 189 centymetrów
                                           Tatuaż-klepsydra • na lewej łopatce

                                                    ❶ LUBI BYĆ NAZYWANA CZERWONĄ WDOWĄ
                                                          ❷ UWIELBIA KINO SUPERBOHATERSKIE I GROZY
                                                                                                                       ❸ LEGENDY GŁOSZĄ, ŻE LUBI LUKRECJĘ, ALE SAMA SIĘ DO TEGO NIE PRZYZNA
                                                                                                                                                 ❹ PRZEZ 2 LATA ŻYŁA W MAŁŻEŃSTWIE Z POLICJANTEM, BY MIEĆ DOSTĘP DO BAZY DANYCH
                                                                                       NIESTETY MĘŻCZYZNA ULEGŁ NIESZCZĘŚLIWEMU WYPADKOWI
                                                                                                          ❺ NOSI OBCISŁE SUKIENKI I SAMA NIE WIE, JAKIM CUDEM JEST W STANIE
                            CHOWAĆ POD NIE TYLE BRONI
                                                                          ❻ MA ULUBIONY PISTOLET, KTÓRY NAZWAŁA MAMOĆKA
                                                                                                                                              ❼ MAMOĆKA MA SWOJE ŁÓŻECZKO NA JEJ SZAFCE NOCNEJ, JEDNAK LEŻY W NIM ATRAPA,
                                                                                          A SAM PISTOLET ZAWSZE ZNAJDUJE SIĘ POD PODUSZKĄ RITY
                                                                                                                                    ❽ JEST TYLKO JEDNA OSOBA, KTÓREJ VERA OPOWIEDZIAŁA O SWOJEJ PRZESZŁOŚCI
                                                                                                                         ❾ WOZI SIĘ PANCERNYM CONQUESTEM KNIGHTEM XV, BO NIKT JEJ NIE ZABRONI
                                                                                                                           ❿ JEST DOSKONALE ZNANA W MAFII ZE SWOJEGO WYBUCHOWEGO CHARAKTERU
                                                                                                 I DEKAPITACJI PRZYPADKOWYCH PACHOŁKÓW Z POMOCĄ MAMOĆKI


Komu pożyczymy Mamoćkę, a komu nie

Ostatnio zmieniony przez Rissie (07-04-2019 o 21h18)


                                                                                                                             "I only act like I know everything."                       -Natasha Romanov
http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo3-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-pn3bxpmqlt1xpjiuvo9-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo10-40.png http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo9-400.png

Offline

#8 07-04-2019 o 00h05

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://fontmeme.com/permalink/190406/7f5fdb4c1b2a2e7ab55ca89597e461a2.png

❝ You're taken my breath away
     Now    I    want    to   breathe ❞




     Krople rzęsistego deszczu uderzały o szyby okna, tym samym wybudzając śpiącego jak do tej pory Aliasa. Zamrugawszy kilkukrotnie oczami, przejechał po zaspanej twarzy dłonią w celu ostatecznego wyrwania się z objęć Morfeusza, ale na nic się to zdało. Organizm chłopaka wciąż domagał się odpowiedniej ilości snu. Wszakże po nieprzespanej nocce czuł się jak kupa.  … I prawdę powiedziawszy, to również jak kupa wyglądał. Jego bladą skórę pod oczami zdobiły sińce, gałki oczne z białego, zdrowego wyglądu przybrały czerwonawy odcień, a postawa ciała była lekko przygarbiona. Zupełnie jakby Svobodzie znienacka został rzucony na ramiona ciężki krzyż, którego nie miał siły utrzymać, a co dopiero gdziekolwiek z nim iść.
     Wstając niechętnie z łóżka, podrapał się po karku, a następnie przeniósł wzrok na okno, które szczelnie oddzielało go od szarówki świata grubymi roletami. Pomimo że jeszcze kilka miesięcy temu miał za złe Baltivskiemu że go na nie namówił, teraz w głębi duszy dziękował mu, że dał się na nie ostatecznie namówić. Jego pokój nie był nie wiadomo jak duży, więc nawet na wpół żywy w miarę sprawnie i szybko przeszedł krótki odcinek między jego pokojem a kuchnią, a następnie skierował swe kroki ku łazience w celu doprowadzenia swojej osoby do porządku. Przynajmniej choćby w tym najmniej zauważalnym.
     Wchodząc do jasnego pomieszczenia podszedł do umywalki, a skutecznie unikając wiszącego przed nim dużego lustra zajmującego połowę ściany, odkręcił jeden z kurków, przemywając twarz kilkukrotnie zimną wodą, by choć trochę się wybudzić. W momencie kiedy podniósł głowę znad naczynia, by wytrzeć twarz przyjemnym w dotyku ręcznikiem, z jego ust wydostał się cichy jęk ni to niezadowolenia, ni to przerażenia. Wyglądał gorzej niż przepuszczał. Zupełnie jakby balował całą noc, gdzieś po drodze rzucając się pod pracujący walec. A tak, dla funu. Wyobrażając sobie siebie jako mokrą, czerwoną kałużę gdzieś na środku drogi, od razu pokręcił zdecydowanie głową, chcąc wyrzucić ze swojej głowy natrętną myśl. Pod taką postacią zapewne nikomu się nie przyda. Taka opcja zdecydowanie odpadała, więc postanowił się odświeżyć, biorąc szybki prysznic. Ostatecznie, zgodnie z przepuszczeniami, zimne kropelki wody wybudziły go do końca, a nawet sprawiły, że ten wyglądał minimalnie lepiej, niż parę minut wcześniej.
     Z przepasanym przez biodra ręcznikiem ruszył w drogę powrotną do swojego pokoju, by z szafy stojącej w kącie pokoju wyciągnąć jakieś ubrania. W końcu, nie zamierzał latać po mieście z gołym tyłkiem. Pomimo, że w sumie, to miał się czym chwalić. Tyłek miał nadzwyczaj zgrabny, jak na faceta oczywiście. Wyciągnąwszy ze środka jakąś bieliznę, ciemne dżinsy i koszulkę na krótki rękaw, zrzucił z siebie ręcznik, na moment świecąc swoimi klejnotami na prawo i lewo, dopóki nie nałożył na siebie bielizny, oraz spodni. Ostatecznie stwierdził, że w sumie dobrze, iż nie odsłonił tych rolet. Svoboda zrzucił z siebie przesiąknięty przez wodę materiał nazbyt szybko, czego na pewno by pożałował, gdyby za oknem napatoczyła się jakaś osoba, która w tak parszywą pogodę na sto procent nie miała ochoty oglądać chłopaka w całej jego okazałości. Swoją drogą, to Alias też nie miał. Oczywiście nie oglądać, a raczej pokazywać.
     Trzymając w dłoni koszulkę ruszył w stronę kuchni, siadając czterema literami na blacie i ubierając na siebie trzymaną w dłoni bluzkę. W tym samym momencie do jego uszu doszedł charakterystyczny dźwięk szurania materiału o podłogę. To oznaczało tylko jedno; Sasha wstał.
     - Co jemy na śniadanie? Kiszki mi marsza grają. - odparł, wlepiając w blondyna badawcze spojrzenie. No, kurde, wyglądał zdecydowanie lepiej, niż siedzący na blacie Czech. Zazdrościł mu, że ten bez żadnego problemu potrafił zasnąć.
     - A tak poza tym, uroczo wyglądasz z tą rozczochraną blond czupryną. - parsknął śmiechem. Sekundę później dzwonek jego telefonu wypełnił pomieszczenie dobrze mu znanym utworem Led Zeppelin. Zmarszczył brwi, dostrzegając imię na wyświetlaczu. Przesunął palcem po ekranie, przykładając komórkę do ucha.
     - No, co jest, Veri? - chłopak kiwał przez kilka sekund głową, po chwili marszcząc jednak nieznacznie brwi. Posłał przyjacielowi zdziwione spojrzenie, a kiedy dziewczyna skończyła mówić, westchnął, drapiąc się po karku.
     - Śniadanie będzie musiało poczekać. Mamy robotę.

Ostatnio zmieniony przez Ereya (07-04-2019 o 00h20)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#9 07-04-2019 o 14h28

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 365

BIG ASS LOSER YURA

          Przyjemna melodia odgrywana przez krople rozbijające się o metalową barierkę na balkonie powoli wybudza go z przyjemnego snu. Większość jego ciała wywalonego niedbale na materacu z kilkoma zepsutymi sprężynami pokrywa znajome ciepło i sama myśl o twarzy, którą zaraz zobaczy, napełnia mu brzuch motylami. Powinien być już za stary, zbyt zjechany, zużyty, żeby w ogóle czuć takie rzeczy. Podnosi lekko głowę i podparłszy ją wolnym ramieniem, przygląda się sylwetce pokrywającej go niczym koc. Sergei Kazarin ma dzisiaj bronić swojej pracy magisterskiej, ale zamiast nerwowo chodzić po mieszkaniu, czy wlewać w siebie hektolitry kawy, leży jak gdyby nigdy nic na największym przegrywie w mieście po wspólnie spędzonej nocy. I Yuri musi przyznać, że czuje się z tego powodu cholernie dumny. Kręci leniwe kółka na jego ramionach, przygląda się krótkim rzęsom oraz nieogarniętej fryzurze. W przeciwieństwie do niego, Seri nie ma zbyt wielu ran, a przynajmniej żadna nie jest tak brzydka, jak jego własne. Posiada natomiast bardzo dużo pieprzyków, które Yurze wyjątkowo się podobają. Chociaż rudzielec nie wie zbyt wiele na temat gwiazd, lubi udawać, że plecy partnera to rozgwieżdżone niebo. Bawi się wtedy w nieistniejące konstelacje, doprowadzając partnera do śmiechu swoimi idiotycznymi opowieściami. Zrobił się zdecydowanie zbyt miękki.
          Kiedy Sergei się budzi, w niewielkim łóżku jest już sam, ale tym razem od pasa w dół zakrywa go cienki materiał. Odruchowo spogląda w stronę balkonu i oto jest - Yuri w swoich dresach, głowa wystawiona w deszcz oraz cudem palący się papieros w ustach. Nie ma na sobie koszulki do czego sąsiedzi z naprzeciwka zdążyli przywyknąć, więc czarnowłosy może spokojnie przyglądać się śladom na jego łopatkach. Kilka z nich były jego zasługą, historii wielu innych nadal nie poznał. Mógł się jednak domyślać, że to sprawka osób goszczących tutaj przed nim. Wreszcie mężczyzna czuje cudze spojrzenie na sobie i odwraca się w stronę Sergeia. Na ustach ma szeroki uśmiech, kiedy niedbale gasi peta o zardzewiałą poręcz, a po policzkach, z włosów oraz rzęs spływają mu pozostałości po deszczu.
- Rise and shine, sweetheart - mówi krzywym angielskim, ale nikomu tu to nie przeszkadza. Przyszły magister wiedział w co się pakuje i jeśli Yura mógł się sugerować jego powrotami do tego paskudnego mieszkanka, to chyba mu się podobało.
          Po szybkim śniadaniu w najbliższej kawiarnii - żaden z nich nie spodziewał się zastać niczego jadalnego w lodówce - dwójka mężczyzn maszeruje żwawo niespokojnymi ulicami miasta. Każda boczna ulica zdaje się mieć oczy i palce Yury trzymające parasol świeżbią wręcz, aby złapać za kij bejsbolowy umocowany na plecach.
- Znowu zamierzasz ładować się w kłopoty, a może zamiast tego potrzymałbyś moją rękę, co? Zimna jest - oznajmia zdroworozskądkowo Seri, kradnąc mu ochronę przed deszczem i w zamian za to oferując mu dłoń. To nie pierwszy raz, kiedy mieli tą rozmowę. Za każdym razem rudowłosy tylko marszczył nos, poświęcając następny metr spaceru na przyglądanie się smukłym palcom.
- To strasznie babskie i głupie - odpowiada jak zawsze, zakładając ramiona za głowę. Celowo odwraca też spojrzenie od partnera wiedząc, że teraz będzie się na niego gapił z oczywistą pretensją. Obiecał mu być miły z okazji obrony, którą Sergei bez wątpienia ogromnie się martwił, ale przecież wszystko miało granice! Ludzie na dzielnicy szanowali go albo przynajmniej bali wystarczająco, aby schodzić z drogi. Jeśli nakryją go trzymającego się za rączki z wzorem wszelkich cnót w tym cholernym mieście...
          W pewnej chwili zaczyna czuć się cięższy i... Mokry. Dopiero wtedy spostrzega, że jest już całkowicie w ulewie, a partner odsunął się na drugi koniec chodnika ze swoją bezpieczną przestrzenią, łypiąc złośliwie w stronę Yury. Mężczyzna przygryza środek policzka, rozważając swoje opcje. Sytuacja jest kiepska. O ile zwykle Sergei wybaczyłby mu "nieokrzesanie" w normalne dni, ten był zbyt wyjątkowy, żeby mógł zaufać szansie. Wzdycha ciężko i pokornie spuszcza głowę, wślizgując się znów pod parasol. Niechętnie splata ich palce natychmiast czując, że ręka zaczyna mu się pocić.
- Widzisz? Czemu musisz być taki trudny, Yuri? Prosty problem i proste rozwiązanie - Seri próbuje być złośliwy, ale daleko mu w odwadze do Flo. Yura jest już zbyt zahartowany jej charakterem, żeby ruszyła go taka uwaga. Wręcz przeciwnie, to on zamierza dzisiaj strącić mu skarpetki. Odwraca się w stronę mężczyzny ubranego w elegancki garniak, na twarzy minę musiał mieć naprawdę poważną, skoro aż tak zesztywniał pod tą marynarką.
- Bo dalej nie wierzę w to, że tu jesteś. Takie dobre rzeczy nie zdarzają się takim złym ludziom, jak ja.
          Sergei Kazarin, przyszły magister i jeden z bardziej obiecujących studentów tutejszego uniwersytetu zapowietrzył się niczym nadymka. Yuri obserwuje, jak kawałek skóry po kawałku robi się czerwony, sam pewnie też ma ogień na uszach, ale ten widok mimo wszystko bardzo go satysfakcjonuje. Nie miał w zwyczaju mówić takich rzeczy, widząc je w filmach lub komiksach umierał ze śmiechu. Tym komiczniejsza stawała się ta sytuacja, im bardziej ktoś uświadamiał sobie sprzeczność słów z naturą mężczyzny, a jednocześnie szczerość z jaką je wypowiedział.
- To było słabe - odpowiada wreszcie Seri, zanosząc się sympatycznym śmiechem - Ale doceniam, że spróbowałeś. Pamiętaj tylko o wieczorze. Możesz nawet ściągnąć tych swoich ziomków jeśli nie będziesz się mógł opędzić, ale na własną odpowiedzialność. Sanya pewnie i tak sama zdecyduje kogo wpuści.
          Kontynuują błahe rozmówki aż do stacji, gdzie Yuri musi pożegnać się z partnerem. Gdyby miał wybór, pewnie pojechałby razem z nim, ale z drugiej strony raczej nie pomógłby przyszłemu magistrowi swoją aparycją. Postanowił więc zostawić wszystko w kompetentnych rękach Sergeia, a sam... Cóż, miał inne rzeczy do roboty, jak sugerowało znajome auto zaparkowane nieopodal wejścia do metra. Rudy uśmiecha się do siebie i zerka na kubek bezpiecznie wepchnięty do kieszeni bluzy. Nie oszukało go przeczucie, że jeszcze przyda mu się ta mokka. Wskakuje na znajome siedzenie pasażera, bezceremonialnie rozwalając nogi przed sobą. Letnią kawę wstawia do trzymaka, po czym natychmiast chwyta się gałek radia.
- A więc babski skład przyjechał mnie zabawiać? Miło z waszej strony. Chociaż obeszłoby się bez tego babochłopskiego edgelorda na tyłach. Już chyba Mamocka jest bardziej atrakcyjna - to mówiąc wskazuje kciukiem na Flo, która zajmuje swoje typowe miejsce w aucie. I prawdę mówiąc nie może się doczekać, jaką docinkę oraz temat do żywej awantury przygotowała im na dzisiaj - To co mamy dzisiaj na agendzie, big sis? Zbieramy resztę frajerów?

Ostatnio zmieniony przez Acerola (07-04-2019 o 17h18)


https://66.media.tumblr.com/2e9625761e3375eba72887ad5ccfb84f/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo8_400.gifv https://66.media.tumblr.com/bcdfa0358cb12dee198ef9c47ee42fc8/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo5_400.gifv

Offline

#10 07-04-2019 o 17h18

Straż Absyntu
Rissie
Pokonała Carcolha
Rissie
...
Wiadomości: 8 937

N A J W S P A N I A L S Z A  I  N A J C U D O W N I E J S Z A  R I T A  &  M A M O Ć K A  &  M R O C Z N Y  R Y C E R Z

    Deszczowa Rosja nie jest pięknym miejscem, jak lasy deszczowe. Rita zdążyła przekonać się, że w takie dni powinno się zostawać w domu pod kocem i oglądać filmy, ewentualnie robić zakupy przez internet. I najlepiej mieć przy sobie jakiś grzejnik... I to niekoniecznie taki przedmiot. Alias był bardzo dobrym grzejnikiem, chociaż zarzekał się, że jemu również jest wtedy zimno. Mafijna hierarchia - tak naprawdę to nie, Rita sama to wymyśliła - wymagała od niego, by dbał o zdrowie i życie swoich szefów tak bardzo, by spełniać ich zachcianki. Dlatego też w takie dni oraz zimowe wieczory Monroe jeździła po niego, prawie że go porywała, wsadzała do swojego ukochanego samochodu i wywoziła do siebie.
    Zrobiłaby to i tym razem, ale nieee, po co, przecież misja jest ważniejsza.
    Kobietę irytował fakt, że kazali jej wstawać o nieludzko wczesnej godzinie, jednak w tym wypadku to nie było najgorsze. Gra - jak lubiła to nazywać - nie była warta świeczki, bo i broni mafia miała prawie tyle, ile ona par butów w swojej garderobie. Na co im kolejne pistolety? Rita zauważyła, że w myślach sama odpowiedziała sobie na to pytanie, wymieniając broń na buty, ale na szczęście nikt nie siedział jej w tamtej chwili w głowie, więc i nie musiała przyznawać się do swoich nieprzemyślanych przemyśleń.
    Żeby uciszyć swoja głupią głowę, Veritaris podkręciła nieco muzykę. Z radia leciało akurat "Blue Jeans" Lany Del Rey, więc, stojąc na światłach w korku, i nie dbając o nie działające w tej chwili wycieraczki, brunetka zaczęła bębnić palcami o kierownicę do rytmu piosenki. Być może - ale tylko może - kuloodporne ściany jej samochodu przepuszczały wspaniały głos Lany na zewnątrz. Ale to może. Zresztą, jak sama uznała, Rosjanie z tej części kontynentu mieli fatalny gust muzyczny i ona przyczyniała się do uratowania ich marnych żywot.
    Vera włączyła wycieraczki i zdecydowała się ponownie odpalić silnik, gdy ten zgasł przy zbyt długim postoju. Przy okazji pokazała środkowy palec do kierowcy, który na nią trąbił. Jak on w ogóle śmiał? Mroczny Rycerz, jej ukochany samochodzik, mógłby zmiażdżyć jego małą kupę stali w ciągu kilku sekund.
    Całe szczęście, że wszyscy, którzy stali przed jej samochodem, zdążyli już odjechać, bowiem kiedy Rita wcisnęła gaz do dechy, prawdopodobnie nawet karetka by się nie uratowała. Być może nawet światło zdążyło zmienić się na czerwone - o to kobieta tym bardziej nie dbała, bo właśnie zaczęło się "Part of me" Katy Perry i musiała zaśpiewać razem z nią, mknąc rosyjskimi ulicami. Miała przed sobą tylko chwilę spokoju, nim do jej wspaniałego samochodu wsiądzie grupa tak pokręconych świrów, że Break Dance może ich co najwyżej trochę naprostować, i przytargają ze sobą komputery i inne śmieci po zupkach chińskich. Oczywiście kochała tych idiotów i oddałaby za nich życie, ale skoro nikt nie siedział jej w głowie, mogła ich obrażać. Zresztą, nawet gdyby nie robiła tego tylko w myślach, a na głos, miałaby gdzieś, że mogą to usłyszeć. Była od nich wyżej w hierarchii i kochali ją bardziej, niż ona ich. Poza tym miała Mamoćkę przymocowaną ponad kostką. To wystarczyło, żeby ich uciszyć.
    Kiedy podjeżdżała pod kamienicę Flore Gargallo podkręciła jeszcze trochę muzykę, tak, że jeśli ktoś jeszcze spał w tej ruderze, prawdopodobnie spadł z łóżka, albo walnął głową o sufit. Poza tym "Born to die" Lany Del Rey powinno pokazać im, jak ich życie jest bezsensowne w tej dziurze,  i żeby zadbali trochę o siebie i wynieśli się do jakiegoś innego miejsca. Główna siedziba mafii powinna znajdować się w jakimś lepszym miejscu, niż zakorkowane miasteczko we wschodniej Rosji. O, takie ledwo co opuszczone miejsce byłoby dobre. Tak co najmniej pięćdziesiąt kilometrów kwadratowych byłoby zdaniem Rity idealne.
    Miała już zacząć wybijać rosyjską kołysankę na klaksonie, ale całe szczęście Florence uratowała ich nędzne żywota, wsadzając swoją nieuczesaną głowę do Mrocznego Rycerza.
    - Let me kiss you hard in the pouring rain - zanuciła na przywitanie, spoglądając na gramolącą się na tylne siedzenie kobietę. Tak, jak zawsze. Od tak dawna, od ilu lat pracowali, mieli ustalony system, kto siada gdzie. - Wyglądasz, jakby ktoś cię uprowadził Caracalem i ledwo co odstawił do domu. - Zerknęła na przyjaciółkę w lusterku i uniosła wyzywająco brew. - W kieszeni fotela masz szczotkę i jakieś miętówki, nie dziękuj, wiem, że jestem najlepsza.
    Odjechała z miejsca przed kamienicą - na szczęście - bez pisku opon. Nie potrzebowała GPS-a, żeby poruszać się po mieście, a mimo to na przedniej szybie, w gustownej rączce, znajdował się jej telefon. To był już jej trzeci w tym miesiącu i tym razem nawet nie patrzyła na jakiś szczególny wygląd, tylko wzięła taki z nadgryzionym jabłkiem i bez żadnych "ograniczeń" na ekranie. I taki z funkcją 3D. Klepała do niego adres i już jechały, niemalże na skrzydłach, do McDrive'a.
    - Chcesz czegoś? - zapytała przyjaciółki, taranując przed sobą samochody, które stały w kolejce. Bo mogła. - Mam wrażenie, że dziś jak się sprężymy nie trzeba będzie zwiewać przed glinami. Dam cynk chłopakom, żeby jakieś kolczatki na nich rozstawili, tak na wszelki.
    Oczywiście opony Mrocznego Rycerza były zbyt wspaniałe, żeby dać się kolczatkom i Rita mogła bez problemu po nich przejechać. Nie to, co samochody policyjne.
    Czasem kobieta traktowała swoje życie do tego stopnia nieprofesjonalnie, że ledwo uchodziła z życiem i trafiała na posterunek. Tyle że wtedy przychodził raport z góry, z samej Moskwy, że ma zostać wypuszczona, a jej karta ponownie wyczyszczona. Monroe ani razu nie wysłała kartki z życzeniami do tamtej dwójki ludzi. I nie zamierzała tego robić.
    Podjechała do okienka z zamówieniami, w którym siedziała jakaś zaskoczona kobieta, i wręczyła jej listę z jedzeniem.
    - Mam nadzieję, że jest jeszcze oferta śniadaniowa. Bo mój znajomy lubi McWrapy z oferty śniadaniowej, a ja nie lubię sprawiać mu przykrości - odezwała się i pomachała tamtej Mamoćką na tyle dosadnie, że jeśli nie zrozumiałaby aluzji w jej głosie, odnalazłaby ją w broni. - Ale migusiem, s'il vous plaît.
    Odwróciła się do Flore i posłała jej prawie-że-zabójczy uśmiech.
    - No to opowiadaj, obejrzałaś te kiecki, do których linki ci wysłałam?
    Równie prędko wróciła do kobiety z McDonald's, bowiem ta zastukała w kuloodporną blachę Mrocznego Rycerza i oznajmiła, że zamówienie gotowe. Rita spojrzała na swój telefon i odkryła, że nikt nie zadzwonił po policję. Bardzo dobrze. Odebrała dwa woreczki z jedzeniem i podkładkę z kilkoma shake'ami. Nie zamawiała kawy, bo w tym miejscu nie była zbyt dobra, a poza tym ona już na pewno miała studzącą się gdzieś indziej.
    - D'accord. - Rzuciła w nią jakimś banknotem, nawet nie patrząc na nominał. - Miłego dnia życzę.
    Odjechała ponownie bez pisku opon, co tym razem nieco ją zasmuciło. Ten deszcz zaczynał denerwować ją bardziej, niż zazwyczaj. Spojrzała jeszcze w tylne lusterko, na kolejkę samochodów, i ze smutkiem stwierdziła, że nikt jej nie wygraża. Być może wcześniej się przesłyszała i wcale nie trafiła w żaden pojazd?
    Od smutków spowodowanych pogodą i brakiem rozrywki odwróciła jej uwagę muzyka, która zaczęła wydobywać się z radia. Rita skrzywiła się, jakby ktoś koło pierwszej w nocy na imprezie podstawił jej szklankę z wodą niskosodową i zmieniła utwór. Tym razem trafiło na "Cruisin' for a Bruisin'" Rossa Lyncha. Mogło być.
    Prędzej, niż to możliwe, dotarły przed mieszkanie Yurasa i zgarnęły chłopaka ze sobą. Monroe skarciła spojrzeniem jego rozwichrzone włosy, ale nic nie powiedziała.
    - Weź miętówkę od Flore - nakazała mu. - Jedzie ci z pyska, braciaku. I wypraszam sobie, nie wolno ci jej obrażać, to moja brocha. - Wzięła z podstawki napój, który jej przyniósł. - O, no i kocham cię, tylko trochę za ciepła.
    Poczochrała jeszcze mocniej jego włosy, odsuwając od siebie myśl, że wcześniej robił to ten niewydarzony studenciak, za którym nie przepadała, ale nie zamierzała się do tego przyznać, i ruszyła z - ponownie - brakiem pisku.
    Do Aliasa - nastęnego frajera, po którego jechali - musiała już zadzwonić, bo ten to pewnie leżał skołtuniony w kocu i pościeli, a może i prześcieradle, i smacznie spał. I Sasha może też, ale jeśli Svoboda się obudzi, to i on.
    - Dobra, kochani, mamy jeszcze trochę ludzi do obskoczenia, ale już wam mogę powiedzieć, że ta akcja będzie extraordinairement nudna. Nic, tylko jakieś zbieranie bezsensownej broni. - Spojrzała kątem oka na Yurasa. - Mój drogi, zabieraj te zabrudzone, k****, buciory z mojej maski rozdzielczej, bo inaczej wylecisz przez okno. No dobra, wracając, boss jedzie tym razem, po c**** to ja nie wiem, ale musimy ładnie wypaść. Yurasek, dobierz jakąś ładną pościgową playlistę, ładnie proszę, żeby się miło strzelało do tych debili.


                                                                                                                             "I only act like I know everything."                       -Natasha Romanov
http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo3-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-pn3bxpmqlt1xpjiuvo9-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo10-40.png http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo9-400.png

Offline

#11 07-04-2019 o 20h56

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 378

https://fontmeme.com/permalink/190401/2cfe175222c3ef5b8ed804b22322894a.png



         Florence nie spała od ponad godziny.
Bordowy worek treningowy tańczył na łańcuchu, zataczając się w rytmie zgodnym z szybkimi uderzeniami pięści i okazjonalnymi kopnięciami. Tłukła w niego tak zapamiętale, jakby zależało od tego jej życie, a jeśli na chwilę odskakiwała to tylko w po to, by zamarkować kolejny cios i zaatakować sierpowym. Była tym tak pochłonięta, że z początku kompletnie nie zwróciła uwagi na dźwięk telefonu, który już od kilku sekund rozbrzmiewał w ciszy jej mieszkania. Przytrzymała oburącz worek i odwróciła się błyskawicznie do okna, po którego parapecie spacerował jej smartfon, wprawiany w ruch przez przeciągłe wibracje, sugerujące połączenie przychodzące. Doskoczyła do niego w ostatniej chwili, kiedy już miał spaść na podłogę i zakończyć swój marny żywot, zszarpnęła rękawicę z prawej dłoni i odebrała, umieszczając aparat pomiędzy uchem a ramieniem i mocując się z drugą rękawicą.
- Halo? - rzuciła do słuchawki, dysząc z wysiłku. Od razu rozpoznała głos Rity, która krótkim komunikatem obwieściła jej, że będzie po nią za piętnaście minut i zakończyła połączenie, zanim ta zdążyła jakkolwiek zareagować na tę nowinę. - Oczywiście. - warknęła Flo do słuchawki, chociaż nikt nie mógł już jej usłyszeć - Oczy, ku**a, wiście.
Dlaczego w ogóle wątpiła w to, że coś takiego przydarzy jej się akurat tego dnia, gdy najdzie ją ochota  na krótki trening jeszcze  przed śniadaniem? Rzuciła telefon z powrotem na parapet i już w biegu do łazienki odwijała z dłoni bandaże, które miały chronić jej kostki palców przed zdarciem ich do żywego mięsa.

          Pod prysznic wskoczyła w takim pędzie, że nie miała czasu pozwolić by elektryczny bojler zaczął pracować i przez kilka nieskończenie długich sekund torturowała się lodowato zimną wodą. Ubierała się chaotycznie, nie mogła oczywiście nigdzie znaleźć swoich wojskowych spodni, więc chwyciła jakieś czarne, wąskie dżinsy, które nabyła podczas którychś zakupów z Ritą i które wyglądały w miarę wygodnie i przytroczyła do nich zapinany przez lewe udo pasek z dwiema kieszeniami. Bluzkę wzięła już całkiem na oślep, szarpiąc skrawek materiału z górnej półki i zwalając na podłogę trzy kolejne szmatki, bo zza okna już dobiegały ją dźwięki dramatycznie głośno puszczonej  piosenki, co niechybnie świadczyło o tym, że Rita już podjechała po nią w swoim czołgu i zaraz zacznie trąbić klaksonem do rytmu. Co najmniej trzy minuty za wcześnie, skonstatowała wściekła Flo wciągając jasną bokserkę przez głowę, łapiąc z parapetu telefon, klucze i gumkę do włosów i nie sznurując  nawet  ciężkich wojskowych butów wybiegając z mieszkania - lecz tylko po to, by w połowie drogi na dół zakląć siarczyście, zawrócić, złapać swoją berettę i skórzaną kurtkę, i tym razem wyjść na dobre, zamykając za sobą drzwi na klucz.

          Z tego wszystkiego nawet nie zauważyła, że pada. Deszcz lał tak mocno, jakby próbował spłukać świat i utworzyć z niego olbrzymią plamę u stóp Flo. Potworność.
         
          Pobiegła do zaparkowanego w poprzek chodnika samochodu, rozbryzgując dookoła wodę z kałuży, szarpnęła drzwiczki i wskoczyła na swoje miejsce na tylnym siedzeniu, zlokalizowanym wygodnie za fotelem kierowcy, bo siedzący z przodu Yura ze swoimi blisko dwoma metrami wzrostu musiał odsuwać fotel prawie do końca, żeby w ogóle zmieścić w samochodzie swoje nogi, bez trzymania ich założonych za głowę.
- No hetero. - rzuciła w odpowiedzi na wyśpiewaną zaczepkę Rity, która zerkając na nią ze swojego miejsca kierowcy jak zwykle bezbłędnie oceniła stan i potrzeby Florence - Tak się czuję, pięknie się zaczyna. Dzięki. Mam nadzieję, że nie ma na niej twoich włosów? - dodała, już przeszukując kieszeń w poszukiwaniu potrzebnych fantów. W odpowiedzi Rita wdeptała pedał gazu w podłogę i siła odśrodkowa sprawiałaby, że Flo wylądowałaby na szybie, gdyby nie przytrzymała się w ostatniej chwili zagłówka fotela Rity. Zaczesała gładko włosy do tyłu i spięła gumką w luźny koński ogon wiedząc, że za chwilę i tak jakieś nieporządne pasemka się z niego wymkną, ale jej umiejętności fryzjerskie nie były imponujące, a już na pewno nie w pędzącym hyżo rosyjskimi ulicami czołgu, którego Rita używała bez żadnego poszanowania praw kodeksu drogowego, fizyki czy, o zgrozo, godności ludzkiej.
- Tak, nie zdążyłam nic zjeść. Weź mi coś pikantnego i małego shake'a. Oddam w naturze. Kiedyś. - rzuciła Flo, grzebiąc w torebce z miętówkami i pakując sobie jedną do ust. Szarpnęło, kiedy samochód uderzył w stojącą przed nimi w kolejce osobówkę, jednak kobieta tylko ciamknęła ostentacyjnie, jak człowiek przyzwyczajony do ekscesów przyjaciółki. Ktoś wyskoczył z samochodu, chcąc najwyraźniej zwrócić uwagę Rity na poczynione szkody, ale czegoś szybko się schował na widok obnażonej Mamoćki, którą Rita już beztrosko wygrażała kasjerce - i odjechał w nadmiernym, według oceny Florence, pośpiechu, powłócząc urwanym do połowy tylnym zderzakiem, który w kontakcie z asfaltem wydawał wyjątkowo nieprzyjemny dźwięk. Kiedy Rita skończyła pastwić się nad pobladłą ze strachu kobietą i ta zniknęła by zrealizować zamówienie albo wezwać policję, kto ją tam w sumie wie, odwróciła się do Florence i padło pytanie o sukienki. Te same, które Flo owszem, obejrzała, ale przy tej czynności prawie odeśmiała sobie d*pę, wyobrażając sobie siebie w czymś podobnym. Wizualizacja miała walory humorystyczne, owszem, ale nie miała nawet ułamka waloru estetycznego.
- Może kiedyś jakąś przymierzę, ale z tobą. Nie umiem sobie tego wyobrazić, Rita. - przed jej oczami stanęła sukienka z sięgającym pępka dekoltem. Kłamczucha, aż za dobrze sobie to wyobrażała - Ale ta czerwona była całkiem, eee, ciekawa w tym... no...
Od konieczności dalszego plątania się w zeznaniach  wybawiła ją kasjerka, która przyciągnęła uwagę Rity zrealizowanym zamówieniem. Zanim się spostrzegła, pędziły dalej ulicą, w kierunku mieszkania Yury, który bezzwłocznie wpakował się do wozu gdy tylko podjechały, na dzień dobry rzucając werbalną zaczepkę w kierunku Florence, której ta nie zamierzała zbyć milczeniem, o nie.
- Używasz od rana trudnych słów, dresiarzu. Zażywałeś w nocy jakichś intelektualnych przejemności, Beletsky? - sarknęła, celując opakowaniem miętówek w ryżą  głowę chłopaka i z satysfakcją obserwując, jak trafiają go w czoło i z plaśnięciem lądują na jego kolanach. - Poczęstuj się i nie krzywdź naszej uroczej pani kierowcy. - dodała, rozsiadając się wygodnie i podciągając prawą nogę pod brodę, z zamiarem zasznurowania butów, o czym prawie kompletnie wcześniej w całym pośpiechu zapomniała. - To co się dzieje, że wyciągacie nas z łóżek od rana?

Ostatnio zmieniony przez Morenn (07-04-2019 o 22h25)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Offline

#12 07-04-2019 o 22h11

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 834

SZEDŁ SASHA SUCHĄ SZOSĄ

     Od dwudziestu minut wpatrywał się w zabrudzony sufit. Miał wciśnięte słuchawki do uszu, z których dopływały dźwięki albumu Vices & Virtues. W ręce ściskał zdjęcie swojej zmarłej żony, trzymającej na rękach ich córeczkę. Mała płakała, Tatiana patrzyła w aparat z szerokim uśmiechem.
     Sasha nigdy się z nim nie rozstawał. Nie chciał stracić jedynej pozostałości po swojej żonie — reszty się pozbył. W przypływie szczególnej, rozsadzającej od środka goryczy, której nie poczuł już nigdy wcześniej i później.
     Wyjął słuchawki, przysłuchując się kroplom deszczu z impetem uderzającym o metalowy parapet. Wywołało w nim to uczucia nadzwyczaj melancholijne i nostalgiczne. Westchnął przeciągle i powoli podniósł się z łóżka. Niemal od razu odsunął roletę, bez ciekawości zaglądając na szarą ulicę pełną brudnych, poobijanych aut. Czasem, w przypływie dziecinności, liczył te o czerwonej, bądź niebieskiej karoserii. Ot co, dla zmarnowania czasu, albo zwykłej chęci oderwania się od otaczającej go rzeczywistości.
     Ubrał się, przeczesał włosy ręką. Następnie udał się do kuchni, gdzie niemal od razu przywitał go Alias. Ten był dla niego niebywale bliskim przyjacielem. Choć Sasha niezmiernie go sobie cenił, to nigdy nie przyznałby się do tego na głos. Wiele razy przeszło mu przez myśl, że może być dla Svobody ciężarem, balastem, który trzyma się go jak rzep psiego ogona. W końcu od dziecka niezmiernie na nim polegał. To Baltivsky'ego zawsze trzeba było ratować, pocieszać, ocierać łzy. Ta jego "słaba" część nadal budziła w nim odrazę.
   — Nie wiem, co TY jesz, ale ja zamierzałem zrobić SOBIE omleta — sarknął, otwierając lodówkę. Ostatecznie wyciągnął z niej ogórki, ser, resztkę szynki.
     Sasha ukrył zmieszanie, które spowodowała kolejna uwaga Aliasa. Odkaszlnął i wyciągnął z chlebownika cztery kromki. — Ty za to wyglądasz jak menel — prychnął, przewracając oczami. Następnie wrócił do robienia kanapek, uważnie słuchując rozmowy telefonicznej Aliasa.
     Martwił się o przyjaciela. Ten zdawał się z dnia na dzień wyglądać coraz gorzej. Jego postawa stawała się przygarbiona, a cienie pod oczami wyraźnie oszpecały ładną buzię. Sasha wiedział, że ten ma kłopoty ze snem, ale nie potrafił na to w żaden sposób zaradzić. Dodatkowo w mieszkaniu nie bywał zbyt często, zwykle siedząc u swojej matki, pełniącej teraz opiekę nad jego córką. Zaproponowałby mu, że zostanie przy nim dopóki nie zaśnie, chwyci za rękę, a nawet zaśpiewa jakąś tandetną kołysankę — w końcu jego pięciolatce to zwykle pomagało — ale nigdy nie mógł się zdobyć na tę propozycję, uświadamiając sobie, jak głupio by to wyglądało. Zwłaszcza w wykonaniu dorosłych mężczyzn.
   — To niezdrowe — skrzywił się. wciskając przyjacielowi kanapkę w rękę — Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia, moja córka z chęcią wbiłaby Ci to do głowy, wujku Aliasie — sarknął, narzucając na siebie czarny, długi płaszcz.
     Chwilę później wyszli z mieszkania. Sasha był niemal pewien, że gdyby Veri miała na nich czekać chociażby minutę to skończyłoby się to uciążliwym trąbieniem, bądź — o zgrozo — staranowaniem najbliżej znajdujących się aut. Z nudów.
     Razem z Aliasem wpakowali się do bagażnika. Sasha przeleciał wzrokiem po wszystkich pasażerach, niemal od razu zauważając ubytek jego ulubionej, czarnej czupryny — do odebrania została im wyłącznie Naomiś.
   — Witam szanowne grono urokliwych imbecyli — na jego twarzy pojawił się nieznaczny grymas — i Ciebie Mamoćka... — dodał niemal od razu, wygodnie usadawiając się na tyłach.

Ostatnio zmieniony przez Ermira (16-04-2019 o 10h42)


L     O     S     T                      I     N                      M     Y                      B     O     O     T     S     ,                      S     A     F     E                      I     N                      M     Y                      R     O     O     M

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616562734716289024/1.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563237734973471/2.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563253858009099/3.gif  https://s3.gifyu.com/images/411d65a387673f8a8.gif  https://s3.gifyu.com/images/5a6701b8bd09977e0.gif

U     N     D     E     R                    T     H     E                    C     O     V     E     R     S     ,                    T     H     E     Y                    S     M     E     L     L                    L     I     K     E                    Y     O     U

Offline

#13 07-04-2019 o 23h34

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 367

__________________________Naomi Lundqvist
   Podeszła powolnym krokiem do lustra. Obserwowała swoją posturę i twarz z niebywałą uwagą. Przybliżyła się na tyle, że o mało jej nos nie stykał się z lustrzanym odbiciem. Miała przeraźliwie podkrążone oczy, jakby to były dwie całkiem sporawe śliwy pod oczami. Odwróciła się na pięcie i skierowała się do szafki nocnej, która stała obok łóżka. Chwyciła notes i długopis, i zapisała krótkie zdanie - 72h bez snu. Przyczyną tego były koszmary, które spowodowały u niej 3-dniową bezsenność i nie miała pojęcia, ile jeszcze ten stan się utrzyma, ale nie wyglądało, by tak prędko opuścił jej wyczerpany organizm. Mimo wszystko wciąż racjonalnie myślała oraz chłodno kalkulowała każdą napotkaną sytuacje, ale jej szybkość reakcji znacznie spadła do niskiego poziomu, jak nie do zerowego. Tępo wpatrywała się w kartki notesu, czekając nie wiadomo na jakie zbawienie. Dopiero po upływie pięciu minut; zdecydowała się podnieść i jakoś ogarnąć swój wizerunek. Mozolnie poczłapała do szafy, z której wyciągnęła ubrania w jej standardowym kolorze, zaś potem zamknęła drzwiczki. Następnie schyliła się, by odsunąć szufladę, z której wyciągnęła czarną bieliznę i czarne skarpetki.
   W żółwim tempie - skierowała się do łazienki, w której wykonała poranną toaletkę, a potem założyła na siebie dobrane wcześniej ciuchy - czarne dżinsy oraz czarną bluzę z napisem "ANTI SOCIAL SOCIAL CLUB". Opuściła pomieszczenie, a jej nogi pokierowały ją do kuchni, gdzie chwyciła jedynie jabłko na śniadanie. Wyjątkowo dziś nie miała zbytnio apetytu. Włożyła owoc do ust, by móc założyć buty równie czarne jak jej ubiór. Nie czuła potrzeby brać ze sobą jakiejś lekkiej kurtki albo parasolki, pomimo lejącego deszczu na zewnątrz. Obejrzała się za siebie, przypominając sobie, że nie schowała telefonu do kieszeni od spodni. Wróciła się do salonu i szybkim ruchem ręki; wzięła urządzenie i powędrowała ku drzwiom wyjściowym, przy okazji biorąc kluczyki od mieszkania. Zamknęła drzwi na klucz i wyszła na świat.
   Było smętnie i okropnie szaro, a deszcz padał równo i nawet nie zamierzał choć na chwilę przestać, czyli zwyczajowa - deszczowa Rosja. Stała tak i wpatrywała się, gdzieś przed siebie, nie wiedząc dokładnie gdzie. Momentalnie wzruszyła ramionami i jak gdyby nigdy nic - ruszyła przed siebie. Nie przejawiała chęci, by założyć kaptur i osłonić swoją głowę z włosami przed deszczem. A potem będzie zdziwienie; czemu Naomi jest chora? I odpowiedzi w styli; a no nie wiem, nie wiem.
   Szczerze powiedziawszy lubiła deszcz. Lubiła tak samo jak ogień, aczkolwiek ogień prędzej nadwielbiała. Za każdym razem czuła się, jakby deszcz był tak naprawdę łzami świata. Skapywały z pięknego błękitnego nieba, które na te depresyjne chwile przybierało szarawy odcień. Możliwe, że świat płakał przez ludzkość, przez to jaką mu krzywdę wyrządza. Nie zdziwiłaby się, gdyby to okazałoby się prawdą. Włosy Naomi były tak mokre, jakby dopiero co zakończyła swoją kąpiel. Krople deszczu skapywały z jej włosów i po części nawet z jej twarzy, co było miło orzeźwiającym doznaniem.
   Wyszła z uliczki, by dostać się do terenu, które już bardziej tętniło życiem. Przynajmniej można było tak to określić, ponieważ znajdowało się tu kilka czynnych sklepów, a do tego samochody pędziły, jakby znajdywały się na toru wyścigowym. Szła przed siebie, nie zwracając kompletnie uwagi na przechodniów, o ile w ogóle ją mijali. Czy miała coś do roboty? Chyba nie. Tak jej się zdawało. Westchnęła ze zmęczeniem. Nie odczuwała chłodu, który już dawno powinien o sobie dać znać, gdyż była całkowicie przemoknięta. Naomi nie wiedziała czy udać się do jakiegoś baru albo może wstąpić do jakiejś kafejki, albo piekarni lub gdziekolwiek, albo w ostateczności pozostać na tym deszczu. Czy na pewno niczego nie miała do roboty? Zaczęła się uporczywie zastanawiać, ponieważ nie przypomina sobie o tym, by jakąkolwiek wiadomość dostała do Veritaris. Zamrugała kilkakrotnie zobojętniałymi oczyma. Jak mogła zapomnieć? Niedopuszczalne.
   W obecnej chwili nie wiedziała czy udać się do bazy gangu, czy może poczekać, aż znajomy samochód Veritaris podjedzie po nią. W końcu nikomu nie powiedziała, że gdzieś wychodzi, bo sama kompletnie zapomniała o tym, co najważniejsze. Tłumaczyła sobie swoje zapominalstwo tym, że nie spała przez 72 godziny i ledwo kontaktuje z otoczeniem. Wsunęła ręce do kieszeni od bluzy i szła dalej, wlepiając karmazynowe ślepia w mokry chodnik. Postanowiła, że chociaż wstąpi do jednej ze swoich ulubionych piekarni, no i może kupi jakieś ptysie. To nie był wcale taki zły pomysł.
   Czas jakby zwolnił swoje tempo, a ona czuła się jakby żyła w innej rzeczywistości niż dotychczas. I szczerze nawet nie zdała sobie sprawy z tego, kiedy kogoś szturchnęła dosyć mocno swym ramieniem, bo kompletnie ten fakt zignorowała i dalej dążyła do swojego celu, gdy nagle jakiś dwóch sporawych mężczyzn zagrodziło jej drogę. Uniosła lekko głowę ku górze, by zaszczycić ich swym odległym wzrokiem. Gadali coś tam czy szuka kłopotów, czy nie potrafi patrzeć jak idzie i takie inne - jakoś mało ją to interesowało.
   - Gościu, weź s*********. - syknęła pod nosem, by potem spróbować ich wyminąć i kontynuować swoją drogę, lecz natrętne bydlaki nie dawały za wygraną. Pomimo zmęczenia przeraźliwie się zdenerwowała. Zgrabnie od nich odskoczyła, po czym wyciągnęła z zanadrza nóż motylkowy, by potem w niespodziewany sposób podejść na tyle blisko, by jednemu z nich przyłożyć go do szyi. Drugi zaś próbował ją ogłuszyć i odciągnąć od swojego koleżki. Naomi chłodno obserwowała każdy jego ruch, aby potem wykorzystać to przeciwko niemu samemu. Odepchnęła pierwszego, po czym prędko się schyliła w celu uniknięcia ciosu od drugiego napastnika, po czym jednym susem podniosła się i zamaszyście rozcięła mu pół twarzy - od skroni do brody - krzyknął z bólu, łapiąc się za rozcięcie na policzku. Wystraszył się. Pierwszy jednak nie zrozumiał, iż Naomi jest o wiele bardziej zwinniejsza i sprytniejsza niż mu się zdawało. W jednej sekundzie przyłożyła mu na nowo nóż do szyi.
   - Całkiem niezła próba. - skomentowała.
   - Aczkolwiek wątpię, że spodobają się wam moje potulne zakamarki, w których zamieszkują trupy. - oznajmiła beznamiętnie, co jeszcze bardziej przeraziło mężczyzn i jeden z nich próbował się wyrwać z uścisku Naomi. Uniosła brew ku górze w lekkim zaskoczeniu.
   - Och, szkoda. Myślałam, że będziemy mogli wspólnie zrobić corpse party. - dodała lekko posmutniałym tonem głosu.
   Niestety lub stety - pierwszy mężczyzna, wręcz odepchnął od siebie Naomi i uciekł, gdzie pieprz rośnie, zaś drugi, to już w ogóle gdzieś tam pobiegł, zostawiając swojego kolegę. Prychnęła pod nosem, chowając zabrudzony od krwi nóż.
   - Banda cepów. - mruknęła pod nosem, kontynuując swoją drogę do piekarni, tak jakby przed chwilą kompletnie nic się nie wydarzyło.

Ostatnio zmieniony przez Neyu (07-04-2019 o 23h34)


https://i.imgur.com/9WX7JUV.gif

Offline

#14 08-04-2019 o 23h19

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://fontmeme.com/permalink/190406/7f5fdb4c1b2a2e7ab55ca89597e461a2.png

❝ You're taken my breath away
     Now    I    want    to   breathe ❞
     


     Mężczyzna puścił mimo uszu zgryźliwą uwagę, którą Sasha wypluł z siebie niczym karabin, skupiając się w tamtym momencie na rozmowie z Veritaris. I prawdę powiedziawszy to przyjaciel powinien podziękować kobiecie przy najbliższej okazji za uratowanie tyłka, bo gdyby haker nie przykładał słuchawki do ucha zapewne musiałby wycierać dowody zbrodni jakimś obskurnym mopem. O ile w ogóle jakiś mieli, bo z tego co pamiętał, to Baltivsky nie tak dawno robił generalne porządki i wyrzucił większość rzeczy z ich mieszkania, twierdząc że „przecież i tak im się nie przydadzą”. No oczywiście. Bo po co komu jakaś szmata do podłogi, jak przecież można kupić nową. Lepszą. I Alias nie miałby nic przeciwko owemu postanowieniu, ależ skąd.  Tylko że, tutaj powstawał zasadniczy problem – z racji tego iż od jakiegoś czasu nie trafiały im się zbyt hojne misje, on oraz blondyn cierpieli na brak jakichkolwiek środków do życia przez co nie mogli sobie zbytnio pozwolić na wywalanie za okno czego popadnie. Poza tym, nie tylko oni. Marne zarobki finansowe z powodu podrzędnych misji odczuwała cała załoga. Ale jak widać jego przyjaciel nic sobie z tego nie robił, bo przecież trafi im się w końcu wypad, przy którym się obłowią. Czarnowłosy chciał wierzyć że ten mówił prawdę, jednakże jego pesymistyczne nastawienie do życia kazało mu twierdzić inaczej.
     Zeskoczył zgrabnie z blatu szafki, w której w większości mieściły się garnki, a schowawszy telefon do tylnej kieszeni dżinsowych spodni obdarzył kumpla grymasem niezadowolenia, jednakże bez zająknięcia przyjmując wręczoną mu przez współlokatora kanapkę. Jeszcze tego by brakowało, by Sasha wczuł się w rolę ojca zbyt mocno, prawiąc zmęczonemu i śpiącemu Svobodzie kazania na temat tego w jaki sposób powinien się odżywiać. Tego młody haker zdecydowanie nie wytrzymałby nerwowo, wybuchając w najmniej odpowiednim momencie. Co – znając charaktery obu mężczyzn – nie skończyłoby się dobrze.
     - Ma się rozumieć, ojczulku.  - posłał mu buziaka, w drugiej sekundzie dławiąc się własnym śmiechem. Uwielbiał się z nim droczyć. Założywszy na ramiona skórzaną kurtkę oraz ciężkie buty na stopy, których nie chciało mu się nawet wiązać, wyszedł z mieszkania chłopaków. Żwawym krokiem przemierzył krótki odcinek między ich szarą, obskurną kamienicą, a autem Rity zamaszyście otwierając drzwi od bagażnika, do którego wlazł w mgnieniu oka, usadawiając się od razu przed swoim laptopem.
     - No siema, leszcze. Do dupy mamy dzisiaj pogodę, co?  - przywitał się z przyjaciółmi, kiwając głową Mamoćce. Jego brzuch wydał z siebie niechcianą serenadę, kiedy do jego nozdrzy doleciał zapach ciepłego Mac'Wrapa czekającego grzecznie, aż mężczyzna wtopi w niego swoje białe, równe zęby. Na samą myśl o tym cudzie boga mimowolnie pociekła mu ślinka.
     - Veri? Z jajkiem i bekonem? - Szczerze powiedziawszy to nie musiał pytać. Kobieta znała Svobodę i bardzo dobrze wiedziała, czym ten truje swój żołądek.  - Jesteś kochana.  - posłał jej szeroki uśmiech, klepiąc Florence po ramieniu przez otwartą szybę zrobioną specjalnie dla niego, by kobieta podała mu ciepłą i pachnącą tortillę. Kiedy ta znalazła się w jego łapkach wyszczerzył się niczym pięcioletnie dziecko na widok darmowego rożka, robiąc kilka kęsów. Niebo w gębie, pomyślał, delektując się dobrze mu już znanym smakiem naleśnika.
      - A tak w ogóle, to od kogo mamy odbić tą broń? I dlaczego szefu sobie wymyślił, że jedzie z nami? Co on, w głowę się uderzył? Dziwne że w końcu zachciało mu się ruszyć ten jego leniwy zad.  - mruknął, plując przy tym zawartością tortilli, którą miał w ustach. Nie wiedział dlaczego, ale coś mu śmierdziało. I zdecydowanie nie było to spowodowane nadmierną ilością spożytych miętówek przez obecne w Mrocznyn Rycerzu towarzystwo.

Ostatnio zmieniony przez Ereya (08-04-2019 o 23h48)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#15 17-04-2019 o 11h26

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 834

SZEDŁ SASHA SUCHĄ SZOSĄ

     W Mrocznym Rycerzu jak zwykle panowała wrzawa. Z tą ekipą nawet jednego metra nie dało się przejechać w ciszy i spokoju — Sashę nadal zastanawiało jakim cudem z taką łatwością i dokładnością wykonywali przydzielone przez dowództwo misje. Westchnął przeciągle, wyglądając przez okno. Szare, brudne ulice, niemal wyciągnięte z powieści Dostojewkiego, wcale nie napawały optymizmem.
     Cała nieporadność Svobody denerwowała go. Niezawiązane buty, złe odżywanie się - czego w tym momencie z bardzo obolałym serduchem był świadkiem - oraz to niepozytywne nastawienie do życia, dzięki któremu całym sobą reprezentował człowieka-depresję. (w kinach już w 2k20) Choć w latach młodości to Alias był dla Baltivsky'ego swego rodzaju wzorem i obrońcą to teraz w oczach Rosjanina cała sytuacja się odwróciła - chciał się zatroszczyć o Czecha, nawet jeśli ten to zadanie utrudniał, nonszalancko pokazując jak bardzo tego nie potrzebuje. Sasha czuł się przez to niepotrzebny i nieobdarzony zaufaniem.
     Jeszcze zobaczy, jeszcze będzie błagał, żeby zrobił mu jedzenie. A on? On będzie niewzruszony.
   — Jak zwykle... — przeciągle westchnął, piorunując Aliasa wzrokiem — Zresztą nieważne — dodał pod nosem, dopiero po chwili odrywając spojrzenie od przyjaciela.
     Ostatecznie postanowił skupić się na misji, która miała przynieść niespodziewanie wysokie zarobki. W końcu będzie mógł kupić Nadii wymarzoną zabawkę, stacjonować się w sklepie z lepszymi produktami oraz nie będzie musiał słuchać narzekania, za każdym razem, gdy postanowi wyrzucić rzecz, która w jego oczach nie nadawała się do ponownego użycia.
   — Bywam czasem w tym dystrykcie — podrapał się po karku — Jeden z niebezpieczniejszych, Ci, którym życie miłe raczej się tam nie szwendają — zmarszczył delikatnie brwi — To rzeczywiście trochę dziwne, że szef mówił o misji z taką lekkością, ba, że sam się na nią pakuje — wzdrygnął się.
     Dopiero teraz wydało mu się to niezwykle podejrzane.
     Pokręcił głową. Nie powinien psuć sobie nerwów na coś, co z założenia miało być proste i przyjemne.
   — Kontaktowała się z wami Naomiś? — spytał, a mimo ogólnej postawy zmęczenia życiem, szeroko się uśmiechnął — Tym razem miała przecież jechać z nami — skrzyżował ręce na piersiach.
     Dziewczyna w jego oczach była niezdrową indywidualistką, niedzielącą się swoimi problemami, próbującą wszystko znieść sama. To z jednej strony go irytowało, a z drugiej sprawiało, że chciał się o nią troszczyć - odczuwał wobec niej podobne uczucia, jak do Aliasa. Dodatkowo Lundqvist niesamowicie przypominała mu jego córeczkę, a przez to również Tatianę.

Ostatnio zmieniony przez Ermira (17-04-2019 o 11h27)


L     O     S     T                      I     N                      M     Y                      B     O     O     T     S     ,                      S     A     F     E                      I     N                      M     Y                      R     O     O     M

https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616562734716289024/1.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563237734973471/2.gif  https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/616563253858009099/3.gif  https://s3.gifyu.com/images/411d65a387673f8a8.gif  https://s3.gifyu.com/images/5a6701b8bd09977e0.gif

U     N     D     E     R                    T     H     E                    C     O     V     E     R     S     ,                    T     H     E     Y                    S     M     E     L     L                    L     I     K     E                    Y     O     U

Offline

#16 18-04-2019 o 23h46

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 365

BIG ASS LOSER YURA

          Yura, jak na dżentelmana przystało, wymienia z Ritą klika uprzejmie krzywych spojrzeń i środkowych palców - taki typowy poranny rytułał pełen rodzinnej miłości. Nie ma jednak czasu na większe czułości, kiedy Flo dość szybko wychodzi z błyskotliwą odpowiedzią na jego wcześniejszą odzywkę. I, co gorsza, mężczyzna natychmiast wpadł na nawet błyskotliwiejszą. Uśmiecha się do nich całym zestawem trzydziestu dwóch zębów wyglądających zza spierzchniętych ust, a nawet obraca się bezpośrednio w stronę koleżanki po fachu, aby punchline uderzył dostatecznie mocno.
- Wydaje mi się, że intelektualną przyjemnością można nazwać magisterskiego pe-- - cały świat odetchnął z ulgą, gdy wpół sprośnego żartu rudowłosy obrywa paczką miętówek prosto między oczy. Mocno, warto dodać. Z ust wyrywają mu się drobne przekleństwa i niezbyt oryginalne przezwiska, kiedy jedną dłonią pociera zaczerwieniony punkt na czole, zaś drugą zagarnia curkierki z kolan do rozerwanego w procesie opakowania. Jeśli "jedzie mu z pyska" miało być delikatną sugestią, aby wreszcie przestał pachnieć papierochami, to Rita chyba nie wiedziała o jakie poświęcenie go prosi. Yura, oczywiście, jej wolę zamierza do pewnego stopnia uszanować, żeby przynajmniej nie wypominała mu tego przez resztę dnia. Do ust wciska dwie takie miętówki, po czym otwiera sobie okno i wyciąga trzeciego peta tego dnia. Nikt nigdy nie mówił, że z uzależnieniem będzie łatwo.
          Do czołgu powoli wsypują się kolejne nowe twarze. Przy następnym przystanku, do którego dojeżdżają w rytmie rosyjskich klasyków (Rozovoye Vino i Kalinka zagrały przynajmniej po dwa razy każdy) do środka wpada informatyk oraz jego matka. Z tym pierwszym Yura wita się od razu, wyciągając przez całe auto swoje długie ciało żeby przybić pjonę. Drugiego zmierzył tylko wzrokiem, ale przecież przez cały czas się uśmiechał, więc wszystko cacy. Nawet jeśli wolałby dzieciaka - a warto dodać, że różnica wieku nie była między nimi zbyt wielka i rudy po prostu lubił czuć nad Sashą wyższość - wowalić na zbity pysk, okoliczności nie były sprzyjające na wywoływanie burd. Womanizer i Fergalicious towarzyszą im do punktu odbioru Naomi, a z nią na pokładzie mają już wszystkich frajerów potrzebnych do dziwacznej, jak rozumiał z rozmów towarzyszy, misji. Yura nie myślał o takowych zbyt wiele. Miał swój kij, w ostateczności kilka innych metod perswazji. Nie musiał martwić się o nic więcej, niż pilnowanie, że Ci źli dostaną po tyłkach, natomiast Ci jego będą bezpieczni. W tym był bardzo dobry.
          Leniwie przewija kawałki swojej składanki, kiedy na wyświetlaczu telefonu wyskakuje mu powiadomienie. Instynktownie prostuje plecy i ściąga nogi z deski rozdzielczej, pozostałości po papierosie już dawno za oknem, kiedy otwiera wiadomość. Trochę trzęsą mu się ręce, ale nawet jeśli Rita to widzi, pewnie uzna to za wynik turbulencji samochodowych - nie oszukujmy się, nie jechali zgodnie z przepisami ruchu drogowego na tej planecie. Głęboki oddech.
- Dobra bałwany, misja misją, wpadacie potem na inbę do mnie - ogłasza wszem i wobec, ściszając dudniący dotychczas Devil Trigger. Nie był nawet pewien ile osób stąd zna Sergeia poza Ritą, ale to on sam chciał wreszcie zobaczyć ich w całości, a przecież nikt rozsądny nie odmówiłby darmowemu żarciu - Mamy świeżo upieczonego magistra i trzeba mu pogratulować, że nie skończył w tym samym łez padole co my. Poza tym, nie wiem czy pamiętasz Sanyę, Ally, ale robi wrapy nie z tej ziemi. No i Katya się o Ciebie dopytywała Nao, więc-- Co do cholery? - wyrywa mu się w połowie zdania, kiedy prawie wylatuje przednią szybą podczas ostrego hamowania. Chyba nie posądzaliście go o zapinanie pasów? Tak, czy inaczej w zasięgu najbliższego wzroku znajduje się sporo aut. Niektóre są znajome i prawdopodobnie należą do ziomków, ale także kilka psiarskich chowało się po kątach placu. Coś było nie tak, dwie szare komórki Yury pracowały na najwyższych obrotach, aby zrozumieć co - Jesteśmy? To z tej dziury mamy zgarnąć brońkę? Trochę spore tu zamieszanie, o co cho?


https://66.media.tumblr.com/2e9625761e3375eba72887ad5ccfb84f/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo8_400.gifv https://66.media.tumblr.com/bcdfa0358cb12dee198ef9c47ee42fc8/tumblr_p2q7g4lP8p1qc9mvbo5_400.gifv

Offline

#17 19-04-2019 o 11h14

Straż Absyntu
Rissie
Pokonała Carcolha
Rissie
...
Wiadomości: 8 937

Veeeeeeeeeeritaris


Wesoła gromadka imbecyli nie była tego dnia normalną gromadką imbecyli. Ta nieprzyjemna robota, którą wymyślił im szef, sprawiła, że Veritaris patrzyła tego dnia inaczej na całą ekipę. Jasne, byli członkami jednego z najniebezpieczniejszych gangów na starym kontynencie; jasne, byli totalnie chorzy i potrzebowali, by zabrać ich do psychiatryka, a jednak... Coś wisiało w powietrzu - jakieś przeświadczenie, że akcja może się zakończyć źle. Nigdy nie brali udziału w misjach, będąc wszyscy razem, więc i stanowiło to kolejne ryzyko. A jeśli Yuras rzuci w zbirów paczką miętówek, zamiast granatem? Albo jeżeli Alias oberwie czymś i walnie głową w komputer, uruchamiając autodestrukcję, która zniszczy wszystko w promieniu pięciu kilometrów?
    - Żadnych tekstów o seksualności i tym, kto z kim śpi, wy małe, p******* c*****! - krzyknęła Rita, niemalże driftując na jednej z szerszych ulic. - Ja p*******, kto wymyślił deszcz, a nie wymyślił dróg antypoślizgowych? Zaraz się w******** i tyle z naszych nędznych żywot. A miałam jeszcze kupić wielkie głośniki i latać z nimi helikopterem nad miastem!
    Na kolejnej prostej drodze wcisnęła gaz do dechy, widząc w telefonie przewidywany czas dojazdu. Według GPS-a mieli spóźnić się o minutę i trzydzieści dwie sekundy, a na to nie mogła sobie pozwolić. Co by powiedział szef?
    Prędkość i zakręty nie przeszkadzają jej jednak spojrzeć z chęcią mordu na Yurasa.
    - Czyli twój niewydarzony chłopak zdał to coś, co miał zdać? - Skręt, ktoś zatrąbił, a Vera otworzyła okno i strzeliła mu w maskę. - Chłopie, gratuluję, ale jakby, eee, nie mów hop, zanim nie skoczysz.
    Nagle przed Mrocznym Rycerzem wyrósł jakiś radiowóz policyjny. Veritaris zaklęła głośno i siarczyście, próbując wyhamować i jednak nie pozbawić kogoś życia. Mundurowy gmerał coś przy otwartej masce samochodu, z którego sączyła się jakaś ohydna muzyka.
    - Przeklęte ABS-y! - wrzasnęła Rita, próbując choć trochę spowolnić samochód. Z marnym skutkiem. - Panie, wiej!
    Prywatny czołg wpadł z rozpędem w radiowóz, wybijając mu szyby i niszcząc blachę. Kobieta zerknęła we wsteczne lusterka na przerażonego faceta, trzymającego klucz francuski w jednej dłoni. Dzięki Bogu, że nic mu się nie stało!
    - Chłopie, złaź mi z szyby, bo nic nie widzę. - Po omacku chwyciła rudzielca za szlufki od spodni i pociągnęła ponownie na fotel pasażera. - A mówiłam: pasy! I co, słuchał? Nie, nie słuchał, bo po co?!
    Serce biło jej szybciej, niż powinno, a oddech stał się dziwnie płytki. Wyrwała więc Yurasowi paczkę z miętuskami i wpakowała sobie kilka do buzi, by zachować spokój ducha. Popiła jej jeszcze kawą, tak na wszelki wypadek.
    Do celu zostało im jeszcze kilka kilometrów. Vera jechała zygzakiem, by pozbyć się radiowozu, który, jak widać, nie zamierzał zejść. W pewnym momencie straciła cierpliwość w takim stopniu, że przejechała blisko jakiegoś murowanego budynku, tak, by pasażer na gapę się z nim spotkał. Całe szczęście oderwało to cały samochód, a nie tylko kawałek, więc mogli już jechać bez większych ekscesów.
    Wjechali do tej części miasta, w której mieli się spotkać. Rita odetchnęła z ulgą. W trakcie tej wyprawy rozbiła tylko kilka samochodów, pogroziła jedynie dwóm ludziom, zapłaciła nawet za jedzenie, i urządziła wycieczkę krajoznawczą dla radiowozu. Mogło być lepiej, ale i mogło być gorzej.
    Zahamowała nagle na środku drogi, czując wielką chęć do wygłoszenia podbudowującej mowy, Spojrzała na wszystkich ludzi, którzy zebrali się w jej samochodzie, starając się ukryć uśmiech, który próbował wstąpić na jej twarz.
    - Słuchajcie, wy małe c***** - zaczęła - nie mam za Chiny pojęcia, po jaką k**** my tu jesteśmy, ale jeśli któremuś z was się coś stanie, to przysięgam, że osobiście poodszywam wam wszystkie kończyny i powieszę je na Notre Dame, a potem będę tańczyć na waszych grobach w najwyższych szpilach, jakie mam. Rozumiemy się?


                                                                                                                             "I only act like I know everything."                       -Natasha Romanov
http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo3-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-pn3bxpmqlt1xpjiuvo9-400.png  http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo10-40.png http://www.pomniejszacz.pl/files/tumblr-oe1fcuezk81tloymvo9-400.png

Offline

#18 24-04-2019 o 16h03

Straż Obsydianu
Morenn
Akolita Jednorożców
Morenn
...
Wiadomości: 378

https://fontmeme.com/permalink/190401/2cfe175222c3ef5b8ed804b22322894a.png



          Rita prowadziła jak szatan zatrzymując się tylko wtedy, kiedy zabierała na pokład kolejną duszyczkę - przynajmniej tyle, że nie kazała ludziom wskakiwać w biegu. Florence skrzywiła się, gdy poczuła dym papierosów i dostrzegła siwą smużkę ciągnącą się  od Yury do okna, ale tym razem darowała sobie fuczenie na niego. Przynajmniej opuścił szybę.
Gdy na tyły wozu władowało się dwóch pasażerów, Florence jeszcze przez chwilę gmerała pochylona przy sznurówce, która jak na złość się zerwała, gdy poczuła klepnięcie w ramię. Odwróciła się, lecz łakome spojrzenie Aliasa było skierowane w miejsce, gdzieś Rita rzuciła papierowe torebki z wymalowanym żółtym M. Podała mężczyźnie jego upragnionego wrapa, a ten prawie wyrwał jej go z ręki, natychmiast zatapiając w nim zęby.
- To jest uzależnienie, Svoboda. - poinformowała go z uśmieszkiem, starannie unikając wzrokiem towarzyszącego mu Sashy. Wypracowany przez nich system obejmował bardzo dokładne ignorowanie swojej wzajemnej obecności i póki co wychodziło im to na dobre. Florence przestało nawet towarzyszyć nieprzyjemne uczucie ucisku w żołądku jak to miało miejsce  zawsze, kiedy znajdowali się w jednym pomieszczeniu.

          Szarpnęło i Florence pomyślała, że samochód wpadł w poślizg, ale była to tylko połowiczna prawda - na horyzoncie zamajaczyła bowiem znajoma sylwetka i Rita wdeptała hamulec w podłogę, a tyłem samochodu zarzuciło. Mroczny Rycerz bokiem pokonał trasę dzielącą go od chodnika, wykonując przy tym półobrót i zatrzymując się centymetry od obserwującej ten pokaz z nieprzeniknioną miną Nomi. Florence pochyliła się i pchnęła od środka drzwiczki samochodu, by zaprosić do środka czarnowłosą dziewczynę. Gdy była już na pokładzie, Rita ruszyła generując przy tym wielką fontannę wody, która wytrysnęła spod kół samochodu, a Yura ściszył muzykę. Impreza u niego w mieszkaniu? Ciekawa strategia. Florence miała ochotę tego wieczora wypić zdecydowanie za dużo tequili, a potem niech się Yura martwi, co z nią zrobić. Tak, to był zdecydowanie dobry pomysł i Florence poczuła, jak na jej usta wypełza uśmiech.
- Ja chętnie. Zawsze byłam ciekawa, czemu Rita zachowuje się jak kot któremu ktoś przydeptał ogon za każdym razem, kiedy wspominasz tego swojego magistra.
Obiecała sobie, że z tej okazji przekopie szafę w poszukiwaniu najbardziej niedorzecznie wyglądającej kiecki jaką tylko zdoła znaleźć i dobierze do niej jakieś niebotyczne szpilki, nawet jeśli miałaby to być ostatnia rzecz, jaką zrobi w życiu. Zanotowała w pamięci, żeby potem poprosić Ritę, żeby do niej wpadła i pomogła jej zrobić się na bóstwo. Może nawet pomaluje paznokcie tym czerwonym lakierem, za który Rita płaciła w dolarach jakąś bajońską sumę i zarzekała się, że będzie pasował do karnacji Florence? Tak zrobi. Nie będzie jej Yura wyzywał od babochłopów i tych drugich, cokolwiek to było na pewno nie było miłe.
Gwałtowne hamowanie wgniotło pas bezpieczeństwa w klatkę piersiową Florence, odbierając jej na moment dech. Dostrzegła, że Yura ląduje na szybie, zanim Rita nie chwyciła go i nie posadziła z powrotem na swoim miejscu. Kiedy hamowanie ustało i Florence opadła z powrotem na swój fotel zauważyła, że Rita zdążyła rozwalić połowę radiowozu, który stał im na drodze. Stety albo niestety policjant przeżył i został samotnie na drodze, gapiąc się z otwartymi ustami jak jego pojazd odjeżdża, uczepiony maski ich czołgu. Rita nie tracąc zimnej krwi usiłowała go zrzucić jadąc slalomem, aż wreszcie jej się to udało i wrak został za nimi, wbity w ścianę jakiegoś budynku do wtóru bardzo nieprzyjemnego dźwięku giętej blachy. Flo była prawie pewna, że usłyszała za sobą huk eksplozji.
Do celu dojechali o czasie i kiedy Florence schylała się, by wydobyć spod fotela swoją ulubioną broń, karabin maszynowy AK-47 zwany potocznie "Kałachem", Rita ponownie zahamowała gwałtownie i odwróciła się do nich, wyszczerzając w pięknym uśmiechu białe zęby. Z tym samym uśmiechem zagroziła rozczłonkowaniem każdego, kto da się zastrzelić, ale Florence tylko cmoknęła ją w odpowiedzi w śniady policzek. Ten wyraz troski z jej strony był prawie wzruszający.
- Dziunia, nie jesteś moim szefem. Jeśli ty dasz się zabić, sprzedam Mamoćkę na eBayu za grosze. - zapowiedziała ponurym tonem - A kiecki rozdam bezdomnym. I już do końca będę chodzić w tych ubłoconych buciorach w ramach żałoby...
W następnej chwili Florence usłyszała stukanie w szybę samochodu i dostrzegła, że przy drzwiczkach od strony kierowcy stoi wielki, przypakowany Rosjanin o łysej czaszce. Zaparkowany nieopodal mercedes, wydający się szary w tych strugach deszczu, choć Flo wiedziała że jest czarny, tylko podkreślał to, co już chyba wszyscy wiedzieli - szef był już na miejscu i najwyraźniej chciał się z nimi widzieć.
- To co, raz się żyje? - poprawiła na ramionach kurtkę i chwyciła Kałacha w dłonie. Poczuła, jak w jej żyłach już zaczyna krążyć adrenalina. A przynajmniej na adrenalinę usiłowała zrzucić to dziwne uczucie, które objawiało się nieprzyjemnym uciskiem w dołku. Już raz czuła coś podobnego i wtedy straciła brata.
Zacisnęła mocniej dłonie na karabinie i powiodła wzrokiem po wszystkich obecnych w samochodzie. Prędzej da się Ricie powiesić na płonącej Notre Dame niż pozwoli, żeby kogoś z nich też to dzisiaj spotkało.

Ostatnio zmieniony przez Morenn (24-04-2019 o 16h38)


https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746762542252083/morenn1.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746780116647990/morenn2.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746808084135965/morenn3.gif https://cdn.discordapp.com/attachments/541567871948423171/608746830158888980/morenn4.gif

Offline

#19 05-05-2019 o 11h54

Straż Absyntu
Neyu
Akolita Jednorożców
Neyu
...
Wiadomości: 367

__________________________Naomi Lundqvist
   Dalsza droga do piekarni przebiegła spokojnie, a czarnowłosa dziewczyna opuściła budynek z uśmiechem, który wręcz cisnął się na jej bladą twarzyczkę, na widok mini ptysiów. Jest to jej słodziutki, a przede wszystkim najukochańszy smakołyk, za który jest w stanie być potulna dla jakiejkolwiek osoby, w trakcie jego degustacji. Nie wiedząc zbytnio, co począć dalej - ruszyła gdzieś; daleko przed siebie, spożywając raz po raz te pulchniutkie kuleczki pełne miłości. Nie zastanawiała się w ogóle nad tym, gdzie kierują nią jej własne nogi, gdyż w obecnej chwili najważniejsze było jedzenie, a dokładniej - ptysie. Wyrzuciła nawet z pamięci poprzedni incydent, który zaszedł na ulicy. Była to tak mało ważna sytuacja, że nie raczyła jakoś o niej szczególnie pamiętać, bo w końcu była perfekcyjna do granic możliwości w swojej dziedzinie i nigdy nie potrzebowała niczyjej pomocy, a takie drobne akcje czasem jej się zdarzały, aczkolwiek dla Naomi była to czysta rozrywka pełna satysfakcji.
   W obecnej chwili - deszcz zdawał się przejawiać przeróżnymi barwami od tych wszystkich, możliwych odcieniach szarości, które zwykle posiada. Tłumaczyła sobie, że te odczucia powodują właśnie słodkie chwile z ptysiami. Po pewnej chwili, dostrzegła na horyzoncie pędzący samochód, który swoją prędkością zdołałby zabić niejedną osobę, a randomowy pojazd - roztrzaskać na milion kawałeczków. Ta imponująca głębia czerni oraz nierealna szybkość, to nie było nic innego, jak Mroczny Rycerz wraz z bandą cymbałów. Odruchowo się zatrzymała, unosząc jedną brew ku górze, ponieważ zdziwiło ją to, iż załoga po nią podjechała. Owszem, wyróżniała się swoją samodzielnością i niezależnością, aczkolwiek nie spodziewała się tego, że złożą jej wizytę i to gdzieś w środku miasta "oblanego toną wody". Śmiała stwierdzić, iż to był wzruszający widok i z pewnością na długi czas zapamięta ten miły gest. Zanim samochód się zatrzymał, to wykonał krótki występ kaskaderski, ukazując imponujący połobrót, dzięki temu pokonując znaczną część trasy. Naomi przyglądała się temu widowisku z grobową miną, przy okazji zajadając się ptysiami. Kilka chwil później znalazła się na pokładzie z całą ekipą gangu, o dziwo całkowicie pełną w swym składzie. Postanowiła poudawać, że wcale nie zapomniała o jakiejś tam misji, bo nawet jeśli, to i tak zawsze była przygotowana na niespodziewane akcje, a przykładem było jej poprzednie poskładanie ulicznych dryblasów na łopatki.
   Nie przejawiała jakoś chęci na to, by uciąć z kimkolwiek pogawędkę. Być może dlatego, iż trudno było jej się włączyć w aktualną konwersacje albo po prostu nie czuła mocnej potrzeby, aby koniecznie porozmawiać z kimś z jej otoczenia. Tępo wlepiała swój wzrok przed siebie, nie wiedząc za bardzo w co konkretnego się gapi, z pewnością w jakiś mało interesujący i zagłębiający - martwy punkt. Przysłuchiwala się dyskusji na temat wspólnej imprezy u Yury. O mało, co się nie zakrztusiła ptysiem na samą tę propozycję. Naomi nie należała do nałogowych imprezowiczów, lecz potrafiła idealnie się wtopić w towarzystwo, w razie konieczności od pewnych i za równo znanych okoliczności. Jednakże wolała pozostać przy swoim szpiegostwie tak dwadzieścia cztery na siedem, gdyż ponieważ kompletnie siebie nie wyobrażała na jakże szampańskiej imprezie u rudowłosego chłopaka. Nadal zajadając się przepysznym posiłkiem, nie zwracała jakoś uwagi na to, co się dzieje wokół niej. Była już raczej przyzwyczajona do każdego, specyficznego zachowania członków gangu, do którego dziewczyna należała. Obserwowała jedynie kątem oka, lecz nie na tyle bacznie, by być z wszystkim na bieżąco. Zauważyła tylko, że Yura standardowo zmieniał dudniące piosenki w samochodzie, a Veritaris standardowo przekraczała wskazaną prędkość, rozwalając wszystko i wszystkich na swojej drodze, czyli kompletna rutyna, ale nie zaprzeczy, że bywało często zabawnie.
   Skończywszy swoje słodkości, zgniotła paczkę w kulkę i wyrzuciła przez otwarte okno po stronie Yury. W również tej samej chwili zdała sobie sprawę z tego, iż mężczyzna kierował słowa w jej stronę, lecz Naomi jedynie co zdążyła zrobić, to nabrać powietrza do płuc, po czym dławiąc się ilością tlenu; zaśmiała się dźwięcznie, a zarazem dosyć głośno. Widok Yury na przednim oknie był nie do opisania, aczkolwiek tak komiczny, że Naomi nie była w stanie powstrzymać swojego napadu śmiechu. Odruchowo wytarła kąciki oczu, dając błędną interpretacje innym, że ta popłakała się ze śmiechu. Czarnowłosa wbila się w swoje siedzenie po kolejnych driftach Veritaris, gdy ta uporczywie chciała się pozbyć wozu policyjnego z maski jej Mrocznego Rycerza. Czuła to w kościach, że robi się niebezpiecznie szybko, więc musiała się jakoś zabezpieczyć. Nagle skierowała swój wciąż nieobecny wzrok na Yurę.
   - Możesz Katyi przekazać, że mam się wyśmienicie. - odpowiedziała dosyć beznamiętnym tonem głosu; całkowicie się nie przejmując, że nie zna pierwotnej treści pytania. Pomimo tego, to teoretycznie jej odpowiedź nie była zgodna z prawdą, ale nie chciała nikogo martwić, że boryka się z bezsennością i ciągłymi koszmarami.
   W końcu znaleźli się na miejscu dziwnej misji, a  sam fakt, że szef będzie na niej obecny był wciąż zaskakująco ciekawy. Prychnęła na wypowiedź Veritaris, bo jak miała Naomi zostać zraniona lub co gorsze - umrzeć? Ona była nieśmiertelna, a do tego nie do powstrzymania! Nie da się jej tak zabić jednym palcem. Naprawdę do tego potrzeba wielu umiejętności. Uśmiechnęła się cwaniacko i stwierdziła krótko, że jej, to nikt nie jest w stanie obezwładnić. Opuściła jako pierwsza samochód, po czym wyciągnęła z zanadrza swoje sztylety. Rozejrzała się uważnie po terenie, badając wszystkie najdrobniejsze szczegóły, które ją otaczały, przy okazji czekając, aż reszta postanowi również wyjść na zewnątrz.


https://i.imgur.com/9WX7JUV.gif

Offline

Dyskusja zamknięta

Strony : 1