Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Dyskusja zamknięta

Strony : 1

#1 08-04-2019 o 16h34

Straż Obsydianu
Aku
Przyjaciółka chowańców
Aku
...
Wiadomości: 3 375

https://78.media.tumblr.com/tumblr_m7w2n46Pdl1r6o8v2.gif
https://images91.fotosik.pl/161/a2f2e0d2b8619cd3.png
■    ■
H E R E                W E                A R E                N O W
THIS          SILENCE          IS          KILLING          ME
LET       IT       OUT        I       NEED       TO       HEAR
S I D E                             B Y                             S I D E
SO        CLOSE        BUT         SO        FAR        AWAY
           THE   SHINING   LIGHT   HAS   TURNED   TO   GRAY
     

•   •   •   •   •   •   •   •   •   •
                                                                            STANY ZJEDNOCZONE, ROK 3820.
                                                                            I w końcu stało się. Nastąpił chaos.
                                                                            Niegdyś kryjąca się ze swoimi działaniami władza z czasem zaczęła jawnie wykorzystywać
                                                                  bezradne społeczeństwo. Wszystko przez szerzący się zewsząd bunt przeciwko wyżej postawio-
                                                                  nym jednostkom. Zaczęło się niewinnie; od drobnych wojen domowych i protestów, aż skończyło
                                                                  się na zbiorowej akcji terrorystycznej w siedzibie prezydenta.    Zniesmaczeni ówczesną polityką
                                                                  mieszkańcy uznali bowiem, że jeśli sami nie wezmą sprawy w swoje ręce i nie zmienią rządzących,
                                                                  kraj prędzej czy później upadnie. Całe państwo, jak jeden mąż tworzyło uliczne zamieszki, własne
                                                                  ugrupowania i spiskowali przeciw władzy.    Początkowo każdy akt przeciwko politykom zostawał
                                                                  skutecznie uciszany, a winowajcy karani, jednak w momencie, gdy przeciwstawili się praktycznie
                                                                  wszyscy – przestali okazywać jakąkolwiek łaskę. I dopiero wtedy okazali swoje prawdziwe oblicze.
                                                                            Prezydent zarządził stworzenie Somnium – fikcyjnej rzeczywistości. Na terenie połowy kra-
                                                                  ju powstał zamknięty pod kopułą mały świat.  Dzięki znakomicie rozwiniętej technologii,  owa  ko-
                                                                  puła tworzyła iluzję nieba i horyzontów tak,  by znajdujący się w środku ludzie nie byli w stanie się
                                                                  zorientować,  że żyją w dokładnie strzeżonym więzieniu pod baczną obserwacją rządzących.  Aby
                                                                  zapobiec kolejnym buntom,   prezydent dzięki wsparciu najlepszych badaczy i chemików stworzył
                                                                  Kapsułkę 001. Wyglądem przypominająca niebieską tabletkę z oznaczeniem „001” substancja  mia-
                                                                  ła na celu usunąć z pamięci mieszkańców jakiekolwiek wspomnienia związane z poprzednimi  dzia-
                                                                  łaniami władz i wojnie z nimi. Był to odgórny wymóg i nie połknięcie jej groziło karą śmierci.
                                                                            Z czasem zastraszona ludność zdążyła zatańczyć tak,   jak nakazali im rządzący i zapomnieli
                                                                  o wszystkim, żyjąc w iluzji Kraju Pokoju, w którym nic im nie grozi. Znaleźli się jednak i tacy,  którzy
                                                                  nie poddali się bez walki, a przy odrobinie szczęścia i własnych umiejętności uciekli z Somnium na
                                                                  tereny kraju, które zostały całkowicie opustoszałe i bezludne. Zostali oni określeni mianem Wygnań-
                                                                  ców
,  którzy  tworzyli  własne  gangi.  Pilnie  strzeżony  teren Somnium przez wyspecjalizowanych
                                                                  strażników  z  równie  wypranymi  mózgami  co jakiś czas wybierają się na wędrówkę,  by odnaleźć
                                                                  zdrajców. By mieć pewność,  że ich misje zakończą się powodzeniem,  stworzono drugą kapsułkę –
                                                                  - Kapsułkę 002. Ta zielona tabletka powoduje drobne mutacje w ludzkim organizmie,  dzięki którym
                                                                  strażnicy posiadają wyostrzone zmysły, zwiększoną siłę oraz zręczność.
                                                                            Co jednak wydarzy się w momencie, gdy jeden z najlepszych strażników podczas misji spotka
                                                                  gang Wygnańców,  którzy miast go zabić,  postanawiają go nawrócić?  Czy lojalny podwładny wciąż
                                                                  pozostanie po stronie rządzących,  nawet jeśli z braku spożywania Kapsułki 001 powrócą wszystkie
                                                                  złe wspomnienia? A może zrozumie, kto jest prawdziwym wrogiem i stanie u boku Wygnańców?

https://images91.fotosik.pl/161/4b4281fa88c3e6f5.png   https://images89.fotosik.pl/160/9e6b1caa4bb77747.png   https://images89.fotosik.pl/160/b4b92becf8cfe28c.png
•   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •
WYGNANIEC (szef gangu)        –        Aku
STRAŻNIK (prawa ręka prezydenta)– Ereya
■    ■

https://images90.fotosik.pl/160/b4f857ce150c9bbf.png
https://images89.fotosik.pl/161/c7fa44aa5237e8a7.png
•   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •   •
I       R  E  M  E  M  B  E  R       T H E       D A Y S       Y O U       W E R E       H  A  P  P  Y  ,       S P A R K S       I N       Y O U R       E  Y  E  S  ,       T W O       H  E  A  R  T  S       B E A T I N G  ,       B E A T I N G       F O R       L  I  F  E
■    ■

Ostatnio zmieniony przez Aku (13-04-2019 o 14h59)


     A   F   T   E   R        A   L   L        W   H   A   T   '   S        M   O   R   E        H   U   M   A   N        T   H   A   N        T   H   E        F   I   G   H   T        F   O   R        S   U   R   V   I   V   A   L     ?     
https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png https://66.media.tumblr.com/81c5c75ead0381dc795e19fa2d01f931/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho7_r1_400.gif   https://66.media.tumblr.com/15c9d27bbc07d93c3dccb19ac6c78712/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho9_r2_400.gif https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png

Offline

#2 08-04-2019 o 16h36

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://78.media.tumblr.com/tumblr_m7w2n46Pdl1r6o8v2.gif

https://images92.fotosik.pl/161/6a1b86f54eaa52a9.png
https://images90.fotosik.pl/160/fa51a271e6127d70.gif   https://images90.fotosik.pl/160/82b59d35b9aea8c4.gif
https://images89.fotosik.pl/160/ad69fc0db5138128.png   https://images89.fotosik.pl/160/ad69fc0db5138128.png

❝  And I've been burned, yeah
    And   I've    burned     myself
        Saw    no    point    in   falling  ❞

■        ■



     D A N E     P O D S T A W O W E     

Alexis      Dixon           26   lat         s  t  r  a  ż  n  i  k      ORh+
Ur. 21 grudnia       koziorożec       Francuz         Biseksualny
Liczący   180  cm     ważący  69  kg     dobrze  zbudowany
Niebieskie    oczy         czarne   włosy       blada     karnacja
Liczne    tatuaże    na    ciele       pieprzyki       wiele   blizn


     D A N E     D O D A T K O W E     

     Poza Whisky, którą Alexis może pić hektolitrami,  nie pije żadnego innego alkoholu.
         Po  jakimkolwiek  innym  następnego  dnia  rzyga  jak  kot   i   umiera  wewnętrznie.

 
     W   wieku  dwudziestu  jeden lat  ubzdurał  sobie,  że  zapisze się na kursy tatuażu i
        otworzy swój własny salon. Ostatecznie skończyło się na tym,  że kursy zakończył
         aczkolwiek    marzenia    o    otwarciu    własnego    biznesu   spaliły   na    panewce.


     W   szkole,   jak  i   w  późniejszym   czasie,   rodzice   mieli  z  nim  niemałe problemy
        wychowawcze.   Bowiem   Dixon  należy  do  osób  które  najpierw  robią  a  dopiero
        później myślą. Przez to nie raz obrywało się młodemu  mężczyźnie,  pomimo  że  w
       trakcie      jakiejkolwiek      jatki      ostatecznie      tchórzył     i    próbował      uciekać.

 
     Ma    słabość    do   małych,     puchatych    kotków.   Widząc   takowego   jego   oczy
        zaczynają    płonąć    niczym    ogniki   świeczek,  a   ręce   same   lgną   do    tychże
         zwierząt,    aby    tylko    móc    je    wytulać    i    wygłaskać.   Najlepiej    na    śmierć.


     Jeśli ktokolwiek chciałby skutecznie przekupić Alexisa, może to zrobić za pomocą
       słodyczy,     fajek     lub    gorącej     czekolady.     Za    wyżej    wymienione     rzeczy
        Dixon                   ostatecznie                   ulegnie                     chyba                   każdemu. 



/Za grafikę w karcie odpowiada @Aku~ ♥

Ostatnio zmieniony przez Ereya (12-04-2019 o 20h35)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#3 08-04-2019 o 18h20

Straż Obsydianu
Aku
Przyjaciółka chowańców
Aku
...
Wiadomości: 3 375

https://78.media.tumblr.com/tumblr_m7w2n46Pdl1r6o8v2.gif
https://images89.fotosik.pl/158/d1a340f31513184b.png
https://66.media.tumblr.com/f99cb4da30bf54123f8c372114634713/tumblr_onv5kpCvSo1sqstgio2_400.gif?fbclid=IwAR3sxKWqHCpzhe7taO9OYLq4RCneRPBgi4qCj0bdEKfRnvHoK8cZ7hzO37g https://66.media.tumblr.com/2e60eef7afeef052b252019935ef369f/tumblr_onv5kpCvSo1sqstgio5_400.gif?fbclid=IwAR3s2WXGqGB-dmAJQx4FzmApmvLOIkkAs5FzYVYnoxmEuTez6lBDQ8NHzQc
https://images89.fotosik.pl/158/bf793a5dc9821f43.png
T H E         T H I R S T         H A S         W O K E N         A N D         N O B O D Y         S E E M S         S O         A W A R E
T H E          F A K E S          A N D          L I A R S          A R E         N E W L Y         E L E C T E D         A S         H E I R S
O F   M I N E ,   A N D   R E N D E R   Y O U R   J U D G E M E N T   S   F R O M   B A S E M E N T S   A N D   C H A I R S
          R E A L I G N E D         W E          F E S T E R         I T ' S         E A S I E R         O R         S O          S E L F         A W A R E
     
■  ■  ■
    b a s i c s    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —                             

X A V I E R    S E A N    B U T L E R                  M Ę Ż C Z Y Z N A                B I S E K S U A L N Y                W O L N Y
W Y G N A N I E C                                          S Z E F    G A N G U                                          B Y Ł Y    Ż O Ł N I E R Z
1 1    K W I E T N I A                                    B A R A N                                    D W A D Z I E Ś C I A     S Z E Ś Ć    L A T
R O D Z I N A           I           P R Z Y J A C I E L E                   —                   I N F O R M A C J E           N I E Z N A N E

S T O              O S I E M D Z I E S I Ą T              O S I E M                       C E N T Y M E T R Ó W              W Z R O S T U
S I E D E M D Z I E S I Ą T                        C Z T E R Y                                  K I L O G R A M Ó W                        W A G I
C Z A R N E               W Ł O S Y                     B R Ą Z O W E               O C Z Y                     B L A D A               C E R A
P I E P R Z Y K            N A            L E W Y M            P O L I C Z K U                                  L I C Z N E            B L I Z N Y


                           —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    —    o t h e r s   

P R Z E R A Ź L I W I E     D O B R Y     O B S E R W A T O R     —     D O S T R Z E G A     K A Ż D Y     S Z C Z E G Ó Ł

B A R D Z O       P O R Y W C Z Y       N O N K O M F O R M I S T A ,         Ł A T W O       W P A D A       W       G N I E W
J E Ś L I   K T O Ś   N A D E P N I E   M U   N A   O D C I S K    —    N I E Z W Y K L E   B R U T A L N Y   I   M Ś C I W Y

B A R D Z O               D O B R Z E               P O S Ł U G U J E               S I Ę               B R O N I Ą               P A L N Ą ,
J E D N A K            W            W A L C E            W Y G R Y W A            Z R Ę C Z N O Ś C I Ą            N I Ż            S I Ł Ą

N I G D Y     N I E     A N G A Ż U J E     S I Ę     W     J A K I E K O L W I E K     R E L A C J E        —        B L I Ż S Z Y
K O N T A K T   Z   J A K Ą K O L W I E K   P Ł C I Ą   U T R Z Y M U J E   J E D Y N I E   N A   T L E   F I Z Y C Z N Y M

U W I E L B I A           P A P I E R O S Y ,           D O B R Y           A L K O H O L ,           C I Ę Ż K Ą           M U Z Y K Ę ,
S A M O T N E               S P A C E R Y               N O C Ą                I                D E S Z C Z O W Ą               P O G O D Ę

https://images89.fotosik.pl/158/bf793a5dc9821f43.png

Ostatnio zmieniony przez Aku (12-04-2019 o 14h50)


     A   F   T   E   R        A   L   L        W   H   A   T   '   S        M   O   R   E        H   U   M   A   N        T   H   A   N        T   H   E        F   I   G   H   T        F   O   R        S   U   R   V   I   V   A   L     ?     
https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png https://66.media.tumblr.com/81c5c75ead0381dc795e19fa2d01f931/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho7_r1_400.gif   https://66.media.tumblr.com/15c9d27bbc07d93c3dccb19ac6c78712/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho9_r2_400.gif https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png

Offline

#4 14-04-2019 o 00h27

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://images92.fotosik.pl/161/6a1b86f54eaa52a9.png
■        ■



     Leżał na kanapie, lewą rękę opierając na czole. Druga zaś zgięta w łokciu trzymała między  palcami żarzącego się w półmroku papierosa, z którego mężczyzna ani na chwilę nie spuszczał wzroku. Zupełnie jakby obawiał się, że ten w każdej chwili ożyje, dostanie nóżek i wymsknie się, uciekając lub chowając w pierwszym lepszym kącie. I choć ów wizja nigdy by się nie ziściła w tamtej chwili wydała się Alexisowi na tyle prawdziwa, że przez cały czas nie spuszczał z fajka swego badawczego spojrzenia.
     - Masz, wypij. Dobrze Ci to zrobi. Nie zdzierżę dłużej tej kluchy, która leży tutaj zamiast mego kumpla. -  postać która do tej pory przez cały czas milczała i jedynie wpatrywała się bacznie w Dixona, wstała wreszcie z fotela usytuowanego naprzeciw kanapy. Zrobiła kilka kroków w jego kierunku, a podsunąwszy mu pod nos szklankę do połowy wypełnioną złotawą cieczą, uśmiechnęła się pokrzepiająco. Z ust czarnowłosego wydostało się westchnięcie pełne irytacji, ale mimo to wstał posłusznie z tapczanu, bez zająknięcia przyjmując szklanicę z trunkiem, którą następnie opróżnił niemalże do końca. Joshua rzucił mu usatysfakcjonowane spojrzenie, unosząc ku ustom swój własny kubek, którego zawartość równie szybko znalazła się w żołądku mężczyzny.
     - Suń dupę. - wypowiedziawszy ów zdanie usiadł koło zamyślonego Alexisa klepiąc go po ramieniu.  - Ona nie była Ciebie warta. - wypalił, nie mówiąc już nic więcej. Po prostu był, pojąc czarnowłosego kolejnymi litrami Whisky. Jego pokój opuścił dopiero w momencie, kiedy syn prezydenta zasnął, nie mając już siły na picie alkoholu i wypalanie kolejnej paczki czarnych Black Devili.


     Ze snu wybudziło go dostające się do pokoju światło słoneczne, którego ramiona zaczęły smagać Dixona po bladej twarzy. Mocnej wlepił policzek w puchatą poduszkę, przy okazji szczelniej chowając się pod ciepłą kołdrą. I choć planował pospać jeszcze chwilę, jego plany spaliły na panewce, kiedy do pomieszczenia wlazła Chloe. Całkowicie zignorowała fakt, że nie jest u siebie i pierwsze co powinna zrobić, to zapukać. Zdarła z Al'a kołdrę a nie wyjaśniwszy nic wciąż zaspanemu czarnowłosemu, stwierdziła że za piętnaście minut chce go widzieć ogarniętego i zwartego do drogi. Tak więc na wpół przytomny mężczyzna wylazł ostatecznie z ciepłego i wygodnego łóżeczka, kierując się pod prysznic. Alexis dobrze wiedział, że każda minuta spóźnienia będzie u kobiety surowo karana, także wolał jej się nie narzucać. Do dziś pamiętał jak pewnego razu Gabriel spóźnił się zaledwie o parę minut na popołudniowe spotkanie. I co najlepsze nie zrobił tego z powodu że się nie wyrobił przez własne widzimisię, tylko przez to, że musiał pozałatwiać parę ważnych spraw na mieście. Mimo to, Chloe była nieugięta. Nie popuszczała nikomu. I jeśli on się spóźni, to jemu pewnie też nie odpuści.
     Doprowadzając się do stanu, w którym nie straszyłby swoich towarzyszy wyglądem, zgarnął z nocnej szafki swoje dokumenty, oraz klucze ostatecznie wychodząc z pokoju i kierując się w miejsce zbiórki. Już na schodach dało się słyszeć przyciszone rozmowy jego towarzyszy. A w szczególności tych które dotyczyły samego Alexisa. Nie rozumiał z jakiego powodu był głównym ich tematem, ale zaczął się tym faktem niepokoić. I to chyba nawet zbyt mocno, bo w momencie, kiedy czarnowłosy stanął przed przyjaciółmi, wszyscy ucichli, wysyłając mu szerokie uśmiechy. Nikt się jednak z nim nie przywitał, tak jak mieli to robić w zwyczaju. Tylko, dlaczego?
     – Czyżby ktoś umarł, że tak wszyscy zamilkliście? - rzucił pół żartem, pół serio, mierząc wszystkich z osobna swoim spojrzeniem. Nikt mu nie odpowiedział, przez co Alexis zaczął doprawdy żałować tego, iż w ogóle zadał takie a nie inne pytanie. Uniósł ręce ku górze w geście obrony z zamiarem wybronienia się z tej – jak mniemał – niezręcznej sytuacji, ale opierający się jak dotąd o ścianę Gabriel, który przez cały ten czas przyglądał się całemu temu zdarzeniu, schował ręce w kieszenie swych spodni, robiąc kilka kroków, by ostatecznie objąć syna prezydenta ramieniem, czochrając go wolną dłonią po głowie.
     - Wszystko jest w jak najlepszym porządku, głąbie. Zapomniałeś że jedziemy dzisiaj na zwiady? - zapytał, marszcząc nieznacznie brwi. - Poza tereny Somnium. - naprostował, nie spuszczając z Al'a zimnego spojrzenia niebieskich oczu.
     Ależ oczywiście że pamiętał. Jak mógłby zapomnieć? W końcu robili to co każdą środę, psia mać. Co środę wsiadali do czarnego vana i wyjeżdżali poza mury miasta, aby patrolować wyznaczonych przez jego ojca tych kilkanaście punktów. W końcu, jak nie oni, to któż inny miałby to robić? Na rozkaz dziewczyny całą czwórką wyszli z budynku, przemierzając krótką drogę z podwórka do garażu, w którym znajdował się wyżej wspomniany wóz. Pomimo że dzień był pochmurny, nie zanosiło się na deszcz. Choć powietrze wskazywało na to, że burza mogła ich przywitać w każdej chwili. Kiedy całą ekipą znaleźli się na miejscu, każdy zajął swoje stałe miejsce w pojeździe i bez zbędnych pytań ruszyli przed siebie. Włączonemu w radiu Hollywood Undead przez dosłownie sekundę towarzyszył warkot silnika i późniejszy pisk opon.



     Już od dobrych piętnastu minut patrolowali kolejny z obszarów. Dixon stał oparty o czarnego vana, trzymając w dłoni palącego się fajka. Na ich szczęście – albo i nieszczęście – nie działo się nic szczególnego, także całą ekipą mogli zrobić w tył zwrot i wracać do domu. Mogliby, gdyby Dixonowi nie przycisnęło nagle pęcherza. Westchnął, przy okazji wypuszczając obłoczek dymu papierosowego.
     – Idę się odlać. - oznajmił jedynie, a wyrzuciwszy niedopałek na ziemię i nie przygniatając go nawet butem, ruszył w pierwsze lepsze krzaki. Trochę mu zajęło znalezienie odpowiedniego miejsca, ale kiedy dostrzegł takowe, pośpiesznym krokiem udał się w tamtym kierunku, czując że lada moment i się zleje. A, no cóż, wolałby jednak tego uniknąć.
     Po załatwieniu potrzeby, ruszył w drogę powrotną. Wiedział, że ekipa najpewniej już skończyła i na spokojnie mogli wracać do domu dlatego też przyśpieszył kroku.  Z wielką chęcią znalazłby się już u siebie, leniąc się przez resztę dnia. Najlepiej z napoczętą już butelką Whisky.  Owa wizja tak bardzo przemawiała do mężczyzny, że jego twarz wykrzywiła się w grymasie zadowolenia, który zszedł mu z niej tak szybko jak się pojawił. Zamiast tego wymalowało się niedowierzanie. Kilka kroków od niego stała trójka ludzi. I może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że nie byli to jego ludzie a nieznane mu dotąd osoby.
      - No to jestem w dupie. - mruknął do siebie, przesuwając dłoń na miejsce, w którym schowany miał pistolet. W oddali dało się słyszeć pierwsze grzmoty nadchodzącej wielkimi krokami burzy.


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#5 16-04-2019 o 21h27

Straż Obsydianu
Aku
Przyjaciółka chowańców
Aku
...
Wiadomości: 3 375

https://images89.fotosik.pl/158/d1a340f31513184b.png
I       R  E  M  E  M  B  E  R       T H E       D A Y S       Y O U       W E R E       H  A  P  P  Y  ,
S P A R K S                              I N                               Y O U R                               E  Y  E  S  ,
T W O        H  E  A  R  T  S        B E A T I N G  ,         B E A T I N G        F O R        L  I  F  E

•     •     •

            Noc poza granicami Somnium była ciemna i głucha. Zatrważająco wręcz spokojna, co nigdy nie wróżyło nic dobrego, nawet w filmach. Po zmierzchu dzienne istoty zapadały w sen, by użyczyć miejsca nocnym łowcom. Dlatego właśnie noc nigdy nie była bezkresną ciszą. Była szelestem liści na wietrze, huczeniem samotnie siedzącej na gałęzi sowy, świstem przejeżdżającego samotnie samochodu i stłumionymi okrzykami nastolatków pijących piwo, gdzieś w środku parku, gdzie nikt o zdrowych zmysłach nie zapuszcza się o takiej godzinie. Była niepewnością, poczuciem zagrożenia, uwierającą myślą z tyłu głowy „ktoś tutaj jest, ktoś mnie obserwuje”. Nigdy nie była bezgłosem, nigdy nie była całkowitym milczeniem, spokojem ducha. Noc zawsze była niepewnością. Zawsze coś w niej żyło. Noc nigdy nie była martwa.
            A jednak poza granicami Somnium całkowicie wygasła, tak jak wszystko inne. Odebrano wolność, prawa człowieka, dorobek cywilizacji na całym terenie kraju. Pozbawiono ich nawet wspomnień; zbioru osobistych doświadczeń, których nikt nie ma prawa zabrać, bo być może są jedynymi tak bardzo prywatnymi skarbami przypominającymi nam o wszystkim co dla nas ważne i trudne. Co nas kształtuje, rozwija, buduje i tworzy. Coś co sprawia, że albo pójdziemy przed siebie, albo staniemy w miejscu. Co pobudzi nas do walki, albo całkowicie pogrąży w rozpaczy, bo tylko to będzie się wydawać najsłuszniejsze — tkwić na dnie we własnej spirali emocji oszukując nie tylko innych, ale i samego siebie, że już nie ma odwrotu; że już wszystko stracone; że nie ma sensu iść dalej. Ale nawet w takich przypadkach istnienie wspomnień nie jest pozbawione racji bytu. Prędzej czy później przestajesz ciągle się oszukiwać. Zdajesz sobie sprawę, że twoje życie jest zależne tylko od ciebie i nikt inny go nie zmieni, tylko ty. Każdy z nas staje wtedy przed wyborem: dalej tkwić na karuzeli rozpaczy czekając na cud, albo wziąć sprawy w swoje ręce i zacząć walczyć. Jednak zacząć walczyć, znaczy wyjść ze swojej strefy komfortu. Znaczy przełamywać wszystkie swoje schematy, bariery, lęki i przyzwyczajenia. Znaczy burzenie całego świata, którego się nauczyłeś, zniszczenie twojego „ja” i tworzenie siebie od nowa, a na to niewielu jest gotowych. Często nie z braku siły, a z własnej wygody. I często niewielu jest w stanie przyznać się do tego przed samym sobą.
            Noc poza Somnium była ciemna i głucha. Zamordowana razem ze wszystkim co znał i co było dla niego ważne. Zatrważająco cicha, bo taka była również samotność. Brakiem zrozumienia, brakiem ostoi bezpieczeństwa, brakiem akceptacji. Przenikliwą pustką, z którą budził się każdego dnia z poczuciem, że stracił wszystko, co nadawało jego życiu sens. Człowiek nie jest jednak przystosowany do bezcelowości, całkowitego zastoju — by przetrwać, szuka czegoś, co z powrotem mu go nada. Jedni stawiając sobie cele, inni lokując uczucia w ludziach i zwierzętach. Xavier jednak sprawiał wrażenie osoby, która nie potrzebowała w swoim życiu miłości, by jego życie nabrało sensu. Wybrał jednak rozwiązanie bardzo bliskie, katalizując całą swoją rozpacz i pustkę w głębokiej nienawiści. Chęć zemsty ubraną w szaty walki o sprawiedliwość, w imię solidaryzmu społecznego. Osobista animozja ukryta pod płaszczykiem tego, co prawe i słuszne. Butler był jednak mimo wszystko tylko człowiekiem. Który z nas nie jest w pewnym stopniu egoistą?
            Noc poza Somnium była ciemna i głucha, a jej martwość był w stanie odczuć każdy mieszkaniec bazy. Zwłaszcza takiej nocy jak ta, kiedy misja zakończyła się niepowodzeniem i wszyscy wrócili do domu pozbawieni ikry walki, z którą wychodzili jeszcze tego poranka. Rozczarowanie było uczuciem niezwykle deprymującym. Nagle jakby wszyscy popadli w melancholię, snując się po opuszczonej fabryce, jak ich własne zniekształcone cienie tańczące po betonowych ścianach. Dobry humor jakby przepadł, zabrakło śmiechów i poczucia szczęścia. Wszystko sprowadzało się tylko do tego, by ten dzień wreszcie się skończył.
            Idąc w stronę własnej sypialni, przechodząc wzdłuż hali treningowej w końcu ją zobaczył. Siedziała wysoko na stercie skrzyń, z podwiniętymi kolanami do brody, tępo wyglądając za okno. Ubrana jeszcze w wojskowe spodnie i ciężkie buty, z białym podkoszulkiem na ramiączkach, drapiąc się delikatnie po bandażu zwiniętym na lewym przedramieniu. Rana postrzałowa. Niegroźna, ale wystarczyła, by boleśnie zderzyła się z rzeczywistością. Coś w środku niej, jakby pękło, rozbijając się na milion kawałeczków. Kolejna blizna na zbolałej duszy. Tak samo, jak kolejna łza spływająca po bladym policzku.
            Pudrowo różowe włosy spięte miała w niedbałą kitkę, a gumkę zsuniętą prawie do samego końca, ledwo utrzymując wszystkie kosmyki. Ta niestaranność zawsze robiła na nim duże wrażenie, dobrze znając pedantyzm swojej siostry. Florence zawsze przykładała ogromną uwagę do tego, jak się prezentuje, tworząc iluzję, zewnętrzną powłokę, która miała sprawiać wrażenie, że wszystko jest w porządku. Musiała być poważnie rozbita, by nagle wszystko straciło znaczenie. Jednak zawsze wracała do tego schematu. Pojawiał się nowy dzień i wracała stara Florence; nienaganna fryzura, nienaganny makijaż i idealnie dobrany strój. Może taka była jej ucieczka przed bezcelowością własnego istnienia. Stworzyła w niej własną rutynę, osobisty rytuał, który pozornie w jakiś sposób miał na nią działać uzdrawiajająco. I Xavier dobrze wiedział, że jutro będzie tak samo.
            Nie odwracając się już ani razu za siebie, ruszył w stronę sypialni.


            — Szefie, sugeruję, żebyśmy jednak poszli na północ, w stronę opuszczonego kościoła.
            Mike stanął w rozkroku, zabierając papierosa zza ucha i wtykając go sobie do ust. Xavier zawsze widział w tym pewną dozę maniery, która w jakiś nieuzasadniony sposób go drażniła, jednak pozwalała strategowi na większe skupienie. Tworzenie planu wiązało się z pewnym rytuałem, a wybijając chłopaka z rytmu, rozbijała się również strategia. Mike przypominał szamana, który wpadał w trans podczas ceremonii, a wszelkie próby wybicia go z hipnozy niszczyły cały obrządek. Lata współpracy zdążyły nauczyć Butlera cierpliwości do jego drobnych, irytujących przyzwyczajeń.
            — A co z hałdami? — zapytał Lucas, wskazując palcem miejsce na rozłożonej na stoliku mapie. — Nie wydają się bardziej atrakcyjne do schronu, niż kościół?
            Mike wypuścił dym z ust, wykrzywiając usta w grymasie.
            — Dla nas pewnie tak, ale to żołnierze Somnium. Dyryguje nimi debil i jak debil trzeba również myśleć — odparł, zaciągając się papierosem ponownie. — Założę się, że wyznaczono im najpierw bardzo charakterystyczne miejsca, żeby najpierw dobrze zbadali teren, zanim zapuszczą się w bardziej schowane okolice.
            Xavier zmarszczył brwi w zamyśleniu, raz jeszcze taksując wzrokiem mapę, zatrzymując się na zaznaczonym na czerwono punkcie. Na przestrzeni czasu nauczył się wierzyć w analityczny umysł i wrodzoną intuicję swojego towarzysza, nawet jeśli jego decyzje zdawały się być pozbawione sensu lub być zanadto ryzykowne. Nie raz i nie dwa przeczucia Butlera go zawodziły, podczas gdy wykonywali zadania na warunkach Mike’a — wszystko szło, jak z płatka. Być może, gdyby tamtej nocy znów nie obniósł się honorem i zmienił taktykę na własną — atak na Somnium skończyłby się zupełnie inaczej. Nie miał zamiaru drugi raz popełniać tego samego błędu i narażać swoich ludzi ze względu na własne ego.
            Narażać Florence.
            — W porządku, Mike — zdecydował w końcu, przytakując głową. — Lucas, zbieraj ludzi — zakomenderował drugiemu mężczyźnie, chowając dwa pistolety za pas i przerzucając kurtkę za ramię. — Jedziemy na małe spotkanie koło kościoła. Może nastąpi boskie nawrócenie? — Uśmiechnął się nieznacznie.


            Tamtego dnia, kryjąc się w jednym z krzaków nieopodal ruin starego kościoła, niebo pod warstwami popielatych chmur jakby przygasło, czekając na starcie dwóch wrogich obozów. Złowrogo przesuwające się po sklepieniu grafitowe obłoki zwiastowały nadchodzącą burzę, co dodało Xavierowi otuchy i zwiększyły wolę walki. Wściekłe niebiosa ciskające gromami w ten cholerny padół w akompaniamencie rzęsistego deszczu było balsamem na duszę i pozwalało uwolnić całą kumulowaną w nim złość.
            Pomimo wrodzonej porywczości, Butler potrafił jednak zachować cierpliwość. Tylko, że w kilku konkretnych sytuacjach. Starając się pocieszyć swoją irytującą, rozhisteryzowaną siostrę i na wojnie, gdy sytuacja wymagała od niego wewnętrznej dyscypliny. Dlatego wytrwale czekał godzinami w jednym miejscu wypatrując swojego celu i ślepo wierząc w umiejętności Mike’a. I choć z każdą upływającą minutą jego nadzieja zaczęła umierać, nie przestawał czekać, taksując wzrokiem tereny kościoła.
            — Psia mać, mamy cię — szepnął do samego siebie, z nieukrywaną satysfakcją śledząc spojrzeniem idącą z naprzeciwka postać. — Żołnierzykowi zachciało się siusiu — parsknął, gdy tamten stojąc tyłem do niego począł załatwiać swoje potrzeby przy innym krzaku.
            — Kapsuła na siódmej — poinformował slangiem swoich towarzyszy przez urządzenie. Sam, powoli i bez pośpiechu, wychylił się zza zarośli, czekając u boku Lucasa i Mike’a, aż mężczyzna w końcu się zorientuje o ich obecności.
            Xavier uśmiechnął się w końcu.
            — Nie radziłbym — odparł brunetowi, skinieniem głowy wskazując pistolet, do którego sięgał. — Bo nie dość, że jesteś w dupie, to na dodatek nieprzytomny.
            Nie czekając na to, aż mężczyzna zda sobie sprawę co miał na myśli przywódca gangu, Violet wyskoczyła zza rozwalonego pickupa i uderzyła go rękojeścią pistoletu w głowę, aż ten padł na ziemię całym swoim ciężarem tracąc przytomność.


            — Gadaj ilu z was nad tym pracuje.
            Pomieszczenie było puste, pogrążone w ciemności. Przywódca strażników Somnium siedział tuż przed nim, przywiązany do krzesła i oślepiany przez reflektor skierowany na wprost niego. Xavier wpatrywał się przez chwilę uważnie jego twarzy, jakby studiując każdą najmniejszą rysę, w końcu decydując się na wyjście z cienia i ukazanie swojego oblicza zakładnikowi.
            — Proszę, proszę. Alexis Dixon — dodał głosem przesiąkniętym jadem. — Naprawdę myślisz, że jesteśmy aż takim ciemnogrodem, że nie wiemy kim jesteś? — Uśmiechnął się ironicznie.
            Prawdę mówiąc mieli swojego szpiega na terenach Somnium, który starał się wysyłać im podstawowe informacje na tyle, na ile udaje się zdobyć zwykłemu mieszkańcowi, jednak nie posiadali w swoich szeregach żadnego hakera, komputerowca i bardziej wykwalifikowanego informatora, który byłby w stanie podać im każdą wiadomość, której potrzebowali. Xavier grał więc na zwłokę, licząc na głupotę strażnika, który prędzej czy później puści parę z ust.
            — Następny raz się nie powtórzę — powiedział spokojnie, lecz na tyle chłodno i stanowczo, by mężczyzna nie miał wątpliwości w to, że jego oprawca nie żartuje. — Ilu z was nad tym pracuje i czym każdy z was się tam zajmuje?


     A   F   T   E   R        A   L   L        W   H   A   T   '   S        M   O   R   E        H   U   M   A   N        T   H   A   N        T   H   E        F   I   G   H   T        F   O   R        S   U   R   V   I   V   A   L     ?     
https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png https://66.media.tumblr.com/81c5c75ead0381dc795e19fa2d01f931/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho7_r1_400.gif   https://66.media.tumblr.com/15c9d27bbc07d93c3dccb19ac6c78712/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho9_r2_400.gif https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png

Offline

#6 18-04-2019 o 02h27

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://images92.fotosik.pl/161/6a1b86f54eaa52a9.png
■        ■


      Nim zdążył jakkolwiek zareagować jego głowę przeszył przeraźliwy ból. Umysł Alexisa momentalnie wpadł w lepkie macki ciemności, które z nieukrywaną wręcz satysfakcją owinęły się wokół świadomości mężczyzny, na tych kilkanaście chwil robiąc z niej istną sieczkę. Nie cierpiał ów stanu na tyle mocno, że unikał go jak tylko mógł. I choć złe odżywanie się, nieprawidłowe nawadnianie organizmu oraz problemy ze snem nie raz fundowały mu podobne atrakcje, Dixon wiedział, czego miał się spodziewać po ocknięciu. A teraz? Teraz całe jego dotychczasowe życie wisiało na włosku zależne od grupki nieznanych mu osób, które z pewnością pragnęły jego śmierci. A jeśli nie śmierci, to przynajmniej bólu i cierpienia.
     „ … ilu z was nad tym pracuje. ”
      Słowa wypowiedziane przez nieznajomego mężczyznę zaczęły krążyć po jego przyćmionym umyśle, przypominając raczej dźwięk dochodzący spod wody, niż klarowne, jasne słowa, które Dixon mógł w spokoju analizować. Sam ich sens dotarł do niego dopiero w momencie, gdy jego powieki uniosły się ku górze, a wzrok powoli odzyskiwał ostrość widzenia. Jego oczom ukazało się ciemne pomieszczenie, które poza stołem, krzesłem na którym siedział – swoją drogą niezmiernie niewygodnym – oraz zamkniętymi przed nim drzwiami nic więcej nie zawierało. W powietrzu unosił się nieprzyjemny zapach stęchlizny, który drażnił nad wyraz wyczulone w tamtej chwili nozdrza Alexisa. Przepływająca przez żyły krew szumiała w uszach, a tętno przyśpieszyło nieznacznie, co wskazywało na narastającą w organizmie epinefrynę. W głowie, jak na zawołanie, zaczął układać plany ucieczki. Wzrok co i rusz przenosił się z kąta w kąt, analizując wszystkie możliwe wyjścia, które zniknęły jak za dotknięciem magicznej różdżki, w momencie gdy ten zapragnął ruszyć ręką. Jego nadgarstki zostały przywiązane grubymi pasami wykonanymi z porządnego i wytrzymałego materiału, które z pewnością nie pozwolą mu na to, by ten się w jakikolwiek sposób wydostał.
      Zaklął w myślach, marszcząc nieznacznie brwi, kiedy z mroku wyłoniła się nieznana mu postać, przy okazji zadając zmęczonemu i obolałemu synowi prezydenta jedno z retorycznych pytań. A przynajmniej na takowe wyglądało, dlatego też brunet je przemilczał. Poza tym, nie miał najmniejszego zamiaru współpracować ze stojącym przed nim mężczyzną. Jeśli tamten liczył, że Alexis w jakikolwiek sposób udzieli ważnych dla nieznajomego informacji, to, no cóż, przeliczył się. Ów informacje o które prosił były dla Somnium zbyt cenne, by można je było przekazywać byle komu. No i przez cały czas miał na uwadze bezpieczeństwo swoich towarzyszy. Oraz prezydenta. Pomimo że ten stary dziadyga za nic miał to, jak bardzo jego synalek poświęcał się dla sprawy i niekiedy Dixon szczerze go nienawidził, to mimo wszystko był jego ojcem. Łączyły ich więzy krwi. Dlatego też nie mógł tak po prostu pozwolić, by ta banda jełopów, która była odpowiedzialna za całe te zajście, robiła co im się żywnie podoba. Nawet za cenę własnego życia.
     – A jeśli Ty myślisz że odpowiem na Twoje pytania, to się grubo mylisz. Trafiłeś na złą osobę. – odparł, rzucając przywódcy gangu wyzywające spojrzenie. Czy igrał z ogniem? Najpewniej. W końcu, nie znał Butlera, nie miał bladego pojęcia jaki miał temperament i w jaki sposób reaguje na dane sytuacje. Aktualnie mógł być zdolny do wszystkiego. Mógł ze spokojem ciągnąć temat, mógł go zacząć torturować, a w najgorszym przypadku zabić, ale to ostatnie było mało prawdopodobne zważywszy na to, że czarnowłosy za dużo wiedział. W dodatku, druga taka szansa mogła się im nie nadarzyć. Dlatego też Alexis zaczynał być dobrej myśli. Oczywiście o tyle o ile pozwalały mu na to zaistniałe okoliczności.
      W momencie, kiedy jego rozmówca przybliżył się nieznacznie, a światło lampy rzuciło poświatę na jego twarz, Dixon mógł wreszcie nieco dokładniej się mu przyjrzeć. Ostre rysy twarzy, blada karnacja i chłodne, wręcz przenikliwe spojrzenie sprawiły, że syn prezydenta poczuł się przytłoczony i osaczony. Nie podobało mu się to. W takich chwilach żałował, że poza ostrą gadką i nieustraszonym, gniewnym spojrzeniem nie mógł zrobić nic więcej. Bo gdyby tylko miał taką sposobność, odegrałby się pięknym za nadobne. Najlepiej z bronią w ręku, o której aktualnie mógł jedynie pomarzyć. Nawet nie wiedział, gdzie tamci posiali jego pistolet. Ale jedno wiedział na pewno – w tym pomieszczeniu na pewno go nie znajdzie. Psia mać.
      Z irytacji przygryzł dolną wargę, palce u rąk zaciskając na tyle mocno, że zbielały mu kłykcie. Od stojącego nad jego osobą mężczyzny biła taka wyższość i dominacja, że bruneta prawie że to dusiło. Niemalże czuł zaciskające się na jego szyi długie palce, które uniemożliwiały mu prawidłowe oddychanie.  … Doprawdy irytujące. W tamtej chwili niczego tak bardzo nie pragnął, jak powrotu do domu.  Przed tym jednak rozprawiając się z jegomościem przed nim.
      – Tracisz czas. - mruknął w jego stronę.

Ostatnio zmieniony przez Ereya (18-04-2019 o 02h40)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

#7 29-04-2019 o 12h56

Straż Obsydianu
Aku
Przyjaciółka chowańców
Aku
...
Wiadomości: 3 375

https://images89.fotosik.pl/158/d1a340f31513184b.png
I       R  E  M  E  M  B  E  R       T H E       D A Y S       Y O U       W E R E       H  A  P  P  Y  ,
S P A R K S                              I N                               Y O U R                               E  Y  E  S  ,
T W O        H  E  A  R  T  S        B E A T I N G  ,         B E A T I N G        F O R        L  I  F  E

•     •     •

        Cierpliwość była z pewnością jedną z ważniejszych cech, które powinien posiadać przywódca. Dawała mu o wiele więcej siły, pozwalała złamać najbardziej upartego zakładnika, który w żaden sposób nie chciał współpracować ze swoim oprawcą. Cierpliwość dawała sporą przewagę nad załamującym się umysłem w obliczu zniewolenia. Jednak Butler nie należał do osób, które potrafiły czekać i panować nad sobą w takich sytuacjach. Był zupełnym przeciwieństwem stoicyzmu i wytrwałości w bezczynnym wyczekiwaniu na zmianę.
        I Dixon miał się o tym dopiero przekonać.
        Xavier spoglądał kilka sekund w oczy zakładnika, wwiercając się spojrzeniem niemal na wylot. Twarz miał jakby zobojętniałą, zastygłą w beznamiętności, jak marmurowa rzeźba. Jednak coś w brązowych tęczówkach Butlera zdawało się płonąć, dając znak Alexisowi, że właśnie całkowicie zaburzył jego wewnętrzny spokój. Usta automatycznie wykrzywiły się w niewinnym uśmiechu, w złudnie przyjacielskiej, ciepłej wręcz impresji.
        — Nie sądzę, żebym to ja trafił na złą osobę — odparł chłodno, bez wahania łapiąc delikwenta za głowę i z całej siły uderzając kolanem prosto w nos, słysząc głośne chrupnięcie łamiących się chrząstek.
        — Ostrzegałem, że drugi raz nie powtórzę — wycedził przez zęby, atakując agresywnym spojrzeniem. Od nadmiaru krążącej w krwioobiegu adrenaliny poszerzyły mu się źrenice, co dało iluzję czerniejących tęczówek. Były ciemne do tego stopnia, że biła od nich pustka. Pustka, wściekłość i chęć zniszczenia.
        Szkarłatna ciecz spływała mozolnie po bladej twarzy Alexisa, gdy siedział obezwładniony na metalowym krześle. Głowę miał zwieszoną w dół, jeszcze nie do końca wychodząc ze stanu oszołomienia spowodowanym uderzeniem. Czarne włosy sklejone od potu i krwi przyklejone miał do czoła, a na miejscu nosa wykwitło obrażenie wyglądem przypominające skwaszonego pomidora.
        — Skoro nie chcesz współpracować w pokoju, załatwimy to w inny sposób — dodał po chwili, odchodząc kilka kroków w tył i szukając wzrokiem swoich pobratymców. — Lucas, Mike, zabierzcie go do piwnicy. Tylko szybko wracajcie, bo mam jeszcze z wami pewne sprawy do omówienia razem z Violet. Florence, ty staniesz na straży — spojrzał w końcu na siostrę. Przerażona dziewczyna stała przed mężczyzną, lekko przygarbiona, starając się o jak najbardziej pokerową, niewzruszoną sytuacją twarz, na jaką było ją stać. — Mam nadzieję, że mogę na ciebie liczyć i pamiętasz, czego cię uczyłem.
        Powierzanie dziewczynie takiego zadania było wielką dozą zaufania, której mogła nie być do końca świadoma. Xavier dobrze wiedział, jak bardzo niestabilna emocjonalnie potrafiła być Florence. Utrudnienie powodzenia powierzonego jej zadania było tym trudniejsze, że łatwo było nią zmanipulować i wzbudzić współczucie. Jednak nie zamierzał całe życie trzymać siostry w złotej klatce chroniącej ją przed światem. Prędzej czy później musiała w końcu zmierzyć się z nim twarzą w twarz i zahartować się na otaczające ją zewsząd zło.
        — Pamiętam, oczywiście — szepnęła ochrypłym głosem, uśmiechając się nerwowo, zakładając kosmyk włosów za ucho.
        — Nie zawiedź mnie, Flo.
        Nie oglądając się za siebie ruszył w końcu w kierunku wyjścia, starając się zostawić za sobą problem Alexisa Dixona. Miał na głowie jeszcze wiele innych spraw oczekujących solidnego rozwiązania i potrzebował przedyskutować je wszystkie ze swoją grupą. W końcu porwanie Alexisa nie było tak do końca przemyślaną strategią. Prawda, mieli zastawić pułapkę nad żołnierzami Somnium, ale widząc okazję porwania samego ich przywódcy — ponownie wyłamał się z planu Mike’a. Teraz musieli zastanowić się, co z resztą ekipy Dixona, która już dawno zorientowała się o jego nieobecności. Pozostawała jeszcze kwestia samego ataku na Somnium. Szukania alternatywnej kryjówki, jeśli ta w końcu zostałaby wykryta przez rząd. Problemów i pytań było coraz więcej.
        Nim zniknął za drzwiami usłyszał za sobą huk zamykanych metalowych krat.
        Alexis Dixon siedział samotnie w więzieniu.


     A   F   T   E   R        A   L   L        W   H   A   T   '   S        M   O   R   E        H   U   M   A   N        T   H   A   N        T   H   E        F   I   G   H   T        F   O   R        S   U   R   V   I   V   A   L     ?     
https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png https://66.media.tumblr.com/81c5c75ead0381dc795e19fa2d01f931/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho7_r1_400.gif   https://66.media.tumblr.com/15c9d27bbc07d93c3dccb19ac6c78712/tumblr_pv39r02EKh1qdatgho9_r2_400.gif https://images90.fotosik.pl/226/3ed9e84e2deaddd3.png

Offline

#8 21-05-2019 o 01h37

Straż Cienia
Ereya
Akolita Sargousetów
Ereya
...
Wiadomości: 4 918

https://images92.fotosik.pl/161/6a1b86f54eaa52a9.png
■        ■
       

      Gdyby wiedział że sprawy potoczą się tak, a nie inaczej, przenigdy nie oddaliłby się od swoich towarzyszy. Albo przynajmniej zabrałby ze sobą Gabriela lub tego rudego narwańca. Możliwe że obecność któregoś z nich pomogłaby mu podczas tamtej napaści. Być może wygraliby nawet walkę i to grupa Alexisa przesłuchiwałaby teraz któregoś z członków wrogiego gangu. Z nieukrywaną chęcią wypatroszyłby flaki obecnemu w pomieszczeniu mężczyźnie. Twarz Dixona wykrzywiła się nawet w chwilowym uśmiechu na ową myśl, który zszedł mu tak szybko jak się pojawił, gdy kolano „współtowarzysza” zaliczyło bliskie spotkanie z twarzą czarnowłosego, łamiąc mu przy okazji kilka kostek nosa. Z dwóch dziurek momentalnie wydostała się krwistoczerwona, lepka ciecz, która brudząc mu usta oraz podbródek, zaczęła skapywać mozolnie na pełną kurzu, betonową podłogę. Ból nieprzyjemnie pulsował od nosa aż do potylicy, ale to i tak nie przeszkodziło mu w uniesieniu głowy ku górze. Posłał Butlerowi mordercze spojrzenie, a przejeżdżając koniuszkiem języka po wargach ubabranych własną krwią, splunął prosto na czarnowłosego, choć przez odległość która ich dzieliła – nie trafił. A szkoda, z przyjemnością wpatrywałby się w niego, kiedy ten z wściekłością wycierałby opuszkami palców ślinę wymieszaną z krwią Alexisa ze swego policzka.
    Musiał się stąd jak najszybciej wydostać i wrócić do swoich ludzi, by uświadomić ich o tym że wie, od której części  powinni zacząć przeczesywać teren. Oczywiście, zdawał sobie sprawę z tego, że ludzie którzy go uprowadzili nie byli głupi i na pewno nie doprowadziliby do tego, by ich kryjówka została tak łatwo zdemaskowana, ale w końcu trzeba było od czegoś zacząć. I w tamtej chwili takie wyjście wydawało mu się najrozsądniejsze. Ale, czy aby na pewno?
    W momencie, kiedy dwójka mężczyzn weszła do pomieszczenia, od którego Dixonowi zaczynało powoli kręcić się nieprzyjemnie w głowie, wiedział że tę walkę  przegrał. I to z impasem. Pozwolił się podnieść na równe nogi, a obdarzając rozmawiającego Butlera z nieznajomą  dziewczyną morderczym spojrzeniem, przygryzł z wściekłości dolną wargę, czując jak ciepły prąd spowodowany bólem przeszywa całe jego ciało. Włóczył niechętnie nogami prowadzony przez Lucasa i Mike'a w stronę więzienia. Przyglądał się bacznie każdej rzeczy, starając się je zapamiętać. Tak na wszelki wypadek, gdyby kiedyś udało mu się stąd uciec.
    Poczuwszy, jak palce jednego z mężczyzn mocniej zaciskają się na jego ramieniu, szarpnął się gwałtownie, mając nadzieję na wyswobodzenie się. Na próżno.
    - Bądź grzeczny i się nie szarp. Inaczej będziemy musieli ci połamać kolejnych kilka kości. – Lucas obrzucił towarzysza jedynie karcącym spojrzeniem, a zatrzymując się w końcu przy jednej z cel, otworzył ją, wrzucając syna prezydenta niezbyt delikatnie do środka.
    Z płuc czarnowłosego wydostał się głuchy jęk, gdy jego ciało spotkało się z brudnym i nieprzyjemnie twardym betonem. Przeklął głośno, a wspierając się dłońmi o ziemię, z trudem z niej wstał. W tym samym momencie w całej piwnicy dało się słyszeć  zgrzyt nienaoliwionych wrót, które zamknęły się za Dixonem, przy okazji przypieczętowując jego marny los. Mężczyźni rzucili jeszcze kilkoma uwagami na jego temat, a zagroziwszy że go zabiją, jeśli będzie próbował jakichkolwiek sztuczek, ruszyli w drogę powrotną, by zapewne oznajmić Xavierowi że załatwili to, o co ich poprosił.
    Alexis czuł, jak z każdą kolejną sekundą wzbiera się w nim nieposkromiona wściekłość. Była ona nie do opisania. Zawładnęła całym jego ciałem, od czubka głowy, aż po same koniuszki palców o stóp. Z jego gardła wydostał się nieposkromiony krzyk, którego sfinalizował uderzeniem  dłoni w ścianę przed sobą. Nie czuł bólu. Jego ciało przez cały czas targane negatywnymi emocjami, w ogóle nie odebrało bodźca z zewnątrz.
    Gdyby ojciec zobaczył go w takim stanie, najpewniej skarciłby go za to. W końcu, jego syn nie mógł się poddawać takim emocjom. Powinien być opanowany. Powinien myśleć racjonalnie. Ale teraz jego ojca nie było w pobliżu. Nie było nikogo, kto mógłby przywrócić rozwścieczonemu Dixonowi jasność umysłu. I w tamtej chwili był z tego faktu cholernie zadowolony. Mógł się  wyżyć, nie zważając na jakiekolwiek konsekwencje ze strony najbliższych.
    Po dłuższej chwili stania i wpatrywania się tępo w swoją rękę, usiadł zrezygnowany na ziemi, opierając głowę o ścianę i przymykając wydawałoby się, ociężałe powieki. Nie pozostało mu chyba nic innego, jak czekać na dalszy obrót spraw.
       Sen zakradł się na tyle szybko, że młody Dixon nawet nie zarejestrował tego, kiedy oddał się w objęcia Morfeusza. Wybudziło go dopiero szuranie metalowych nóżek krzesła o podłogę. Dźwięk był na tyle nieprzyjemny, że twarz mężczyzny wykrzywiła się w grymasie niezadowolenia. Rzucił wściekłym spojrzeniem w stronę delikwenta, który postanowił w jakże karygodny sposób obwieścić swą obecność, lecz zamiast rosłego mężczyzny, dostrzegł młodą, drobniutką dziewczynę, która wpatrywała się w niego badawczo. Usiadła na krześle - które chwilę temu przesuwała pod obskórną cele Alexisa - marszcząc swoje ładnie wyregulowane brwi. Syn prezydenta dostrzegł szansę na ucieczkę i zdecydowanie musiał ją wykorzystać.
    - Florence, tak? - zapytał, pomimo że bardzo dobrze pamiętał, jak jego towarzyszka ma na
imię.   - Słuchaj... Bo widzisz, mam tutaj mały problem. - wskazał palcem na swój nos, z którego może i nie leciała już krew, ale zdecydowanie wyglądał jak siedem nieszczęść i wręcz prosił się o opatrzenie.
    Kobieta jednak nie wyglądała na przekonaną. Cóż, Al najwyraźniej musiał zacząć bardziej naciskać.
    - Proszę. Nie chcę, aby wdało się jakieś zakażenie. O które, nie ukrywajmy, łatwo w takich miejscach. Obiecuję, że nie będę robił głupot. Masz moje słowo. – widział jak dziewczyna waha się przez chwilę. Analizuje wszystkie za i przeciw. Szczerze? Nie oczekiwał że się zgodzi, ale musiał chociaż spróbować. Usłyszał ciche westchnięcie, a następnie zgrzyt otwieranych drzwi. Cholera, udało mu się.
    - Dobrze. Pójdę z Tobą. Ale nie próbuj jakichkolwiek głupot. Bo pożałujesz. – zagroziła, a biorąc go pod ramię, zaprowadziła do skrzydła „szpitalnego”. Na wszelki wypadek przytykając do pleców Alexisa nienabity pistolet. Przezorny zawsze ubezpieczony, nieprawdaż?
    Szli w ciszy przez dobre kilka minut. Oboje modląc się, by nie spotkali nikogo na swojej drodze. Al nie chciał stracić szansy na ucieczkę, a Florence najzwyczajniej nie chciała zostać zganiona przez to, że tak łatwo uległa czarnowłosemu. Miała za dobre serce, co cwany Dixon w bardzo podły sposób wykorzystał.
    Bez żadnych problemów weszli do sterylnego pokoju, pełnego leków, bandaży i przeróżnych metalowych przyrządów. Przez jedno z otwartych okien przedostawały się świeże i przyjemnie ciepłe powiewy wiatru, które wprawiały w ruch przymocowane do żabek firanki. To właśnie w tymże oknie mężczyzna dostrzegł szansę na ucieczkę.
    - Dobrze, usiądź, a ja opatrzę ten Twój nos. – Wskazała ruchem głowy na jedno z wielu stojących pod ścianą, szpitalnych łóżek. Bez sprzeciwu zrobił to o co go poprosiła, wodząc za Florence wzrokiem, kiedy wyciągała z szafek potrzebne rzeczy. Po paru chwilach wróciła do niego z nimi, a następnie usiadła koło syna prezydenta, zachowując jednak bezpieczną odległość. Och, czyżby obawiała się że ten wyrządzi jej krzywdę? Posłał jej ciepły i kojący uśmiech, dając jej tym samym do zrozumienia, że nie ma żadnych nikczemnych intencji wobec niej. A przynajmniej chciał, żeby tak to właśnie odebrała.
    Syknął niekontrolowanie, kiedy mokry od wody wacik spotkał się z jego nosem. Mimo to, bez żadnego sprzeciwu pozwalał dziewczynie na kolejne ruchy przyjemnego w dotyku materiału, który w jednej sekundzie przybrał krwistoczerwoną barwę. Podczas wykonywania tejże czynności, młody Dixon zaczął opowiadać o jego licznych bójkach, które zawsze kończyły się obitą twarzą i późniejszymi siniakami na całym ciele. I jego dobrej znajomej, która zupełnie tak jak Flo, po wszystkich tych bitkach siedziała przy nim, opatrując jego pokiereszowaną skórę. Gdyby teraz ktokolwiek postanowił wejść do pomieszczenia, on jak i siostra Butlera mieliby srogo przechlapane.

Ostatnio zmieniony przez Ereya (21-05-2019 o 23h25)


Ask

❝  Proszę mnie  zmienić,  bo  s t r a c i ł e m  dawno rezerwę do ludzi i do siebie najpewniej ❞ 
https://i.imgur.com/mzzRGX4.gif https://i.imgur.com/LKq1bZM.gif https://i.imgur.com/7TOECi8.gif
       ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■    ■        

Offline

Dyskusja zamknięta

Strony : 1