Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Strony : 1 2

#1 21-12-2019 o 09h12

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 403

https://i.ibb.co/nkr0YKH/dd.png
I  D  Ź  M  Y          I          S  Z  Y  D  Ź  M  Y         Z           Ś  W  I  A  T  A          J  A  S  N  Y  M          C  Z  O  Ł  E  M
F  A  Ł  S  Z        S  E  R  C  A        I        F  A  Ł  S  Z        L  I  C       M  U  S  Z  Ą        I  Ś  Ć        S  P  O  Ł  E  M


https://i.ibb.co/mS19bZq/1-1.gif https://i.ibb.co/pQNjZH8/2-1.gif https://i.ibb.co/59b0NVV/3.gif https://i.ibb.co/vBFdnSC/4.gif https://i.ibb.co/NpCgG2b/5.gif

        Niewielka szkoła skrywająca o wiele więcej. Wydawałoby się, że wszyscy uczniowie prowadzą
zwyczajne życie  –  poznają nowych  przyjaciół,  chodzą na imprezy i wspólnie spędzają czas.  Dla
wszystkich  z  zewnątrz właśnie tak to wygląda,  ale jaka jest prawda?  Niemal  cała  szkoła  bierze
udział  w  wyzwaniu zwanym  „rozkaz króla”.  Nikt nie wie,  kiedy gra miała swój początek ani kiedy
się  skończy.   Jedni  traktują  to  jako zabawę,  a  inni  jako  koszmar,  który  powstrzymuje  ich  od
prowadzenia normalnego  życia.  Wiadomo jednak na pewno kilka rzeczy: nikt nie zna prawdziwej
tożsamości  króla,   a  on  wie  więcej  niż  przeciętna  osoba   –   nasze   najstraszniejsze   sekrety,
których światło  dzienne  nigdy    nie   powinno  oglądać,  a  także każdy  kto  złamie   zasady   gry,
zostanie złamany przez samego króla.                                                                                                               
        Ale  co  się  stanie,  gdy  przybędzie  nowa  osoba   i   rozpocznie  lawinę  wydarzeń?   Rzadko
dochodzi do zmiany szkoły  w  środku  roku  szkolnego   –    szczególnie jeśli chodzi  o  to  liceum.
A  mimo   to   w   placówce   pojawia   się   ktoś  nowy,   kto  wcześniej   nie  uczestniczył   w   grze
rozgrywającej  się  w  szkole.  Ktoś,  kto  wie  więcej  niż powinien o nim.   Ktoś,  kto  nie spocznie,
dopóki nie odkryje, kim jest król.                                                                                                                         
        Może czas wreszcie odkryć, kto prowadzi tę zabawę? Kto jest królem?                                         

B  O   H   A   T   E   R   O   W   I   E
♀ | ♂  –   imię i nazwisko   –   lexi    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   illian    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   xxx    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   methrylis    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   raspberry    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   naya    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   asame    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   ermira    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   ischigo    [  karta  ]
♀ | ♂   –   imię i nazwisko   –   XXX    [  karta  ]


POSZUKUJĘ DWÓCH OSÓB DO TEGO OPOWIADANIA i kupię TO
https://66.media.tumblr.com/654bca20de4a0d87bbaad18d3cee5493/tumblr_ownzw2J4zH1qd3oebo1_500.gif

Offline

#2 21-12-2019 o 10h03

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 13 251

https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/658638193851367447/napisik_hiacyncik.png
https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/657313904770154496/chyba_gowny_Hiacyncik.jpg?width=499&height=499

Hiacynthe Florence Freylon                siedemnaście lat                 13 lutego                 francuskie korzenie
sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu    wysportowane ciało   szaroniebieskie oczy   czarne włosy

Jest  synem  z  drugiego  małżeństwa  znanego  prawnika.  To była główna przyczyna złej relacji po-
między  nim,  a  przyrodnim  bratem.  Od  zawsze  chodzili  do  tych  samych  szkół.   Hiacynthe  miał
ogromny  problem  z  tym.   Agresywny  i  łatwy  do  sprowokowania,  darł  koty  nie  tylko z Louisem,
ale  z  każdym.  Czasem  wystarczyło na  niego  tylko  krzywo  spojrzeć.  Dzięki  temu  organizowano
mu  dużo  zajęć  fizycznych.   Wraz  z  czasem  Hiacythe  się  uspokoił  i  zmienił się.   Najpierw  prze-
szedł na dietę wegańską,  później  próbował  hodować  rośliny,  ale  mu  nie  wychodziło.  Odkrył  nić
porozumienia ze zwierzętami - bardzo  polubił  psy.  Zaczął  czytać  książki,  medytować  się,  a  na-
wet  stara  się  uczyć!  Jednak  czuje  się  nieco  spóźniony  do życia  i  nie  wie  co  powinien  w  nim
robić.   Losowo   wybrał   biologię,   literaturę   i   językoznawstwo,  a  już  od  pierwszej  klasy  należy
do kółka sportowego.  Jednak  w  ogóle  nie  przepada  za  swoim  liceum.  Nie  buntuje  się  przeciw
Grze,   nienawidzi   wykonywać   rozkazów   Króla,  ale  w  pierwszej  klasie  kradł,   podpalał   firanki  i
pił wodę z sedesu, bo wiedział, że od najgorszych rozkazów jakie można dostać,  im  bardzo  daleko.

https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/658638811051458560/hiacyncik_przerwn.png
jest pięknie, bo jest Erm, all love to her

Ostatnio zmieniony przez Ilian (23-12-2019 o 12h59)


https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412262414319616/ookami2.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412276486471710/ookami3.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412294370721793/ookami1.gif

Online

#3 21-12-2019 o 10h14

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 403


┌                                                                                                                                                  ┐
DON'T    TELL     ME     YOU'RE    SORRY
JUST SAY A THING TO STOP ME
HELP  ME BREAK THE  SILENCE
COME AND SAVE ME FROM MYSELF

https://1.bp.blogspot.com/-v9yZFAcR9P4/Xf-ABG559DI/AAAAAAAAD_A/zjWNlNsce1ElrRGrTcuLU9dDffWNhUwegCLcBGAsYHQ/s400/ass.png
A R I E   E D U A N    ♂    O S I E M N A Ś C I E  L A T   D R U G O K L A S I S T A
Z      R O D Z I N Y        P R A W N I K Ó W         S K O R P I O N        J E D Y N A K
1 8 3   C M    W Z R O S T U     F A R B O W A N E   F I O L E T O W E  W Ł O S Y
P O M A L O W A N E       P A Z N O K C I E         O K U L A R Y        L E N O N K I 
L I C Z N E   K O L C Z Y K I   N A   C I E L E        T A T U A Ż    N A   G A R D L E
C Z E K O L A D O W E        O C Z Y         S O C Z E W K I       K O N T A K T O W E


ARIE  CIERPI  NA  ZABURZENIA   OBSESYJNO-KOMPULSYWNE,  KTÓRE  W POŁĄCZENIU Z JEGO  PASJĄ DO  KRWI, WYDAJĄ SIĘ TWORZYĆ MIESZANKĘ WYBUCHOWĄ.
CHŁOPAK   NIE   JEST   ZWYCZAJNYM    NASTOLATKIEM  –   MA   OGROMNE  PROBLEMY   Z WYCZUWANIEM,  CO  JEST  ETYCZNE  I  MORALNE,  A  CO  TAKIE  NIE  JEST.
DLATEGO   CZĘSTO  NIE  ROZUMIE,  ŻE   JEGO   OBSESJA   JEST  POWSZECHNIE   NIEAKCEPTOWALNA   W   SPOŁECZEŃSTWIE  I  NIEBEZPIECZNA DLA ŻYCIA INNYCH.
KRÓLA TRAKTUJE Z SZACUNKIEM; UWAŻA, ŻE TO CO ROBI, MUSI BYĆ KOLEJNYM, CIEKAWYM ZAJĘCIEM, BY ODERWAĆ SIĘ OD SZAREJ, NUDNEJ RZECZYWISTOŚCI.
CHĘTNIE WYKONUJE POWIERZONE MU ZADANIA, SZCZEGÓLNIE JEŚLI DOTYCZĄ KONTAKTU Z KRWIĄ. MA NADZIEJĘ, ŻE KRÓL WIE, ŻE ARIE JEST PO JEGO STRONIE.



└                                                                                                                                ┘

T R I E D     T O     S T A Y     S O B E R                  T R I E D     T O     S T A Y     C L E A N
W A K E   M E  W H E N  I T  I S  O V E R  L I K E  A  B A D  D R E A M
M A M A   D O E S N ' T  C A L L    S I S T E R  N E V E R  W R I T E S
B E T  Y A  T H E Y  W O U L D  L A U G H  I F  I  C A L L E D  T O S A Y  G O O D B Y E


POSZUKUJĘ DWÓCH OSÓB DO TEGO OPOWIADANIA i kupię TO
https://66.media.tumblr.com/654bca20de4a0d87bbaad18d3cee5493/tumblr_ownzw2J4zH1qd3oebo1_500.gif

Offline

#4 21-12-2019 o 10h28

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 117

https://66.media.tumblr.com/85261f956b8daaf98f382a3910d4933a/a20563ebd68b1998-d2/s500x750/405d9cb1b843c588c9c4d6544d44d65c3a4c4c60.png

                                                                                     D A N E      P O D S T A W O W E                                                                                         A P A R Y C J A


                                                       G o d n o ś ć                              N e v a n k a  J o v a n o v i ć                            W z r o s t                                                    1 7 0   c m
                                                       P ł e ć                                                                         K o b i e t a                            W a g a                                                            5 8    k g
                                                       W i e k                                                                               1 6  l a t                            S y l w e t k a                                              S m u k ł a  
                                                       U r o d z o n a                                                     2 4  m a r z e c                            K a r n a c j a                                                 J a s n a
                                                       K l a s a                                                                   P i e r w s z a                            W ł o s y                             D ł u g i e,     b r ą z o w e
                                                       O r i e n t a c j a                                         N i e o k r e ś l o n a                            O c z y                                                         Z i e l o n e

                                                       » Uwielbia gotować i uważa to za niezwykle relaksujące, szczególnie kiedy w tle gra muzyka klasyczna.
                                                       » Jej rodzina wyemigrowała z Serbii gdy miała 10 lat, na początku wszystko układało się bardzo dobrze, ale nie trwało to
                                                       długo i od kilku lat rodzina ma problemy finansowe. Nevanka dorabia czasami po szkole i w weekendy, żeby pomóc rodzinie.
                                                       » Ma 4 braci, jednego starszego i 3 młodszych.
                                                       » Do szkoły dostała się dzięki swoim dobrym stopniom. Już od dawna planuje zostać prawnikiem i dzięki temu odciążyć
                                                       finansowo swoją rodzinę i pomóc ukochanym braciom zdobyć wykształcenie.
                                                       » Jest romantyczką. Skrycie marzy o wielkiej miłości, jednak to tej pory jej wszystkie związki kończyły się fiaskiem, więc
                                                       nadal czeka na tego jedynego/jedyną. Potrafi hurtowo w czasie wolnym pochłaniać romanse, wypijając przy tym litry
                                                       herbaty malinowej.
                                                       » Oprócz drygu do gotowania, posiada talent muzyczny. Umie grać na skrzypcach, a także ma bardzo melodyjny głos.
                                                       W dzieciństwie chciała iść w stronę muzyki, a nawet śpiewała w chórze, ale porzuciła to uznając marzenie występowania
                                                       w musicalach za głupie i nierealne.
                                                       » Uwielbia kwiaty i zawsze stara się mieć świeży bukiet w swoim pokoju.
                                                       » Mimo tego, że ma marzycielskie skłonności to raczej twardo stąpa po ziemi i uparcie dąży do postawionego sobie celu,
                                                       bez względu na to ile musiałaby poświęcić.

Ostatnio zmieniony przez Raspberry (26-12-2019 o 22h37)


https://66.media.tumblr.com/dfea7e1d7e7a06413200bdf6dfdab473/42362c770b411ebc-16/s400x600/d8e44335cbadfb45c62d04b7a6e862936a71ea6b.gif https://66.media.tumblr.com/b1d01a12ed4a2de9e362aaa53aeefbd0/42362c770b411ebc-ed/s400x600/f2ef17c5152ff211c7bc15d2d62889c197f0cc46.gif

Offline

#5 21-12-2019 o 11h13

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 23 540

https://i.imgur.com/SpFqBpC.png
https://i.imgur.com/QR2OFZh.png

https://i.imgur.com/PQt1i1N.png

                                                            Cadriel Deedenrish ma 16 lat. Urodził się 26 października w miasteczku JAKIMŚTAM,
                                                                                      skąd  w  wieku  7  lat  wyniósł  się wraz z rodzicami do MIASTASZKOŁY. Jego  rodzice,
                                                                                      Alianna i Regor, to para chirurgów plastycznych, którzy na swojej pracy  dorobili  się
                                                                                      niemałej fortuny. Ma starszą o 13 lat siostrę Leirin, która dla chłopaka jest bliższa niż
                                                                                      matka. Przez swą pozycję i  majątek, rodzina bardzo dba o swoją reputację. Dlatego,
                                                                                      choć  Cadriel   opływał   we   wszelkie   luksusy,  został   bardzo  surowo  wychowany.
https://i.imgur.com/12TFFYo.png

                                                                                      Cadriel to albinos. W  związku z tym ma niemal białe włosy, brwi i rzęsy. Odcień jego
                                                                                      skóry jest  bardzo jasny, a oczy  intensywnie różowe,  lekko  wpadające  w czerwień.
                                                                                      Jak na swój wiek jest dość niski przy wzroście 162 cm. Od zawsze ubierał się bardzo
                                                                                      elegancko  i  obowiązkowym  elementem  jego  garderoby  jest   ciemna  marynarka.
https://i.imgur.com/dkyf7ea.png

                                                                                      Cadriel to chodząca skrajność. Rodzice wpoili  mu wyższość nad innymi za  sprawą
                                                                                      swojego  statusu  społecznego jednocześnie dając do zrozumienia,  że musi  liczyć
                                                                                      tylko  na  siebie.  Ma problemy z zaufaniem, jednocześnie  aż  zbyt  mocno  pragnie
                                                                                      być  akceptowany
i boli  go fakt, że jest traktowany jak odrzutek. Mimo  to  stara się
                                                                                      być  radosny i  uprzejmy dla wszystkich, choć coraz bardziej po nim widać, że to  w
                                                                                      sobie  wymusza. Z  czasem więc nauczył się żyć w zgodzie z samotnością. To  geek
                                                                                      uzależniony   od   muzyki,  filmów   i   seriali  z   talentem  do  przedmiotów  ścisłych.
https://i.imgur.com/doxR1Oo.png

                                                                                      Urodzony w bogatej  rodzinie,  miał wszystko, o czym tylko marzył. Mimo to nie wy-
                                                                                      chowano  go  na  rozpieszczonego,  nieznośnego  bachora
,  a wszystko przez  brak
                                                                                      towarzystwa  wiecznie zapracowanych  rodziców. W tym czasie zajmowała się nim
                                                                                      jego  13  lat starsza siostra, która była dla niego jak matka. To ona starała się  wpoić
                                                                                      chłopakowi  najważniejsze  wartości. Źle wspomina poprzednią szkołę, w której nie
                                                                                      mógł  znaleźć znajomych  przez mniemanie o wyższości i w której był wyśmiewany 
                                                                                      przez  swój  albinizm
.  Niewiele  się zmieniło  w  obecnej szkole, w  której  drwiono z
                                                                                      niego  z  powodu  niskiego  wzrostu
. Od  niedawna ma   s w o i s t y    uraz do kobiet.

                                                                                      Bardzo  boi się   K R Ó L A,   który zna jego najpotworniejszy  sekret. Z tego powodu
                                                                                      gra  w jego chorą grę.  Marzy o tym, by go zdemaskować i zatrzymać to szaleństwo,
                                                                                      lecz chciałby, by  zrobił  to ktoś inny. Nie  on.  Nie  Cadriel.  Ktoś  inny,  inny  bohater.
                                                                                      Cadriel  bałby się mu  spojrzeć w oczy przez świadomość, że   O N    O   T Y M    W I E.

https://i.imgur.com/dwEqb4B.png

                                                                                     

na razie nie ma, to pusto

                                                                                 


https://i.imgur.com/4FbgzQU.png

Ostatnio zmieniony przez Methrylis (28-12-2019 o 00h15)

Offline

#6 21-12-2019 o 12h35

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 914






https://cdn.discordapp.com/attachments/620700178025807872/658024933644959757/anne.png
I    '    M          S    O    R    R    Y    ,          I    '    M          S    O    R    R    Y    ,          S    O    R    R    Y    ,          S    O    R    R    Y
S                                     I                                    K                                     E                                    .
A                  N                  N                  E                                                 H                 O                  W                  A                  R                  D

https://cdn.discordapp.com/attachments/620700178025807872/658026857932914708/anne3.png

K  L  A  S  A         W  I  E  K        U  R  O  D  Z  I  N  Y     ⚫     druga;  siedemnaście;  dwunastego października
O  R  I  E  N  T  A  C  J  A              S  T  A  N       M  A  J  Ą  T  K  O  W  Y      ⚫     heteroseksualna;   hajs  się  zgadza
R  O  D  Z  I  N  A     ⚫     matka [  Margaret  ];  ojciec [  Michael  ];   starszy brat [ Henry | 28 lat ]
W  Z  R  O  S  T       W  A  G  A       S  Y  L  W  E  T  K  A     ⚫     169 cm;  60 kg;  atletyczna oraz mało kształtna
W  Ł  O  S  Y      O  C  Z  Y      C  E  R  A     ⚫     kruczoczarne, proste; ciemnozielone; mleczna, zadbana
U  B  I  Ó  R     ⚫     koniecznie z długim rękawem - zwykle jest to czarny golf; złoty naszyjnik
S  T  O  S  U  N  E  K       D  O       G R Y     ⚫     neutralny,  z pewnych przyczyn chciałaby poznać króla


N  I  C  Z  Y  M     Ł  Ę  C  K  A     Z     L A L K I     ⚫     zupełnie nie potrafi czytać z ludzi. Nie do końca zdaje sobie
sprawę, kiedy ktoś ją lubi, a kiedy darzy strachem. Wydaje jej się,  że ludzie z  "niższych stanów"
cieszą  się,  kiedy  ją  widzą  i  mogą jej usługiwać,  że jest dla nich niczym anioł,  który  zstąpił  z
nieba. Nie ogląda telewizji, hobbystycznie słucha muzyki klasycznej.                                                   

H  E  N  R  Y     H  O  W  A  R  D     ⚫     jest jedyną osobą, którą Anne uznaje za rodzinę. Ten przejął nad nią
prawa rodzicielskie jeszcze, kiedy miała dwanaście lat, zupełnie odgradzając ją od toksycznych
rodziców. Młody Howard niedługo po ukończeniu szkoły przejął ich firmę, tym samym stając się
jednym z najbogatszych ludzi w kraju.  Dba o siostrę, chroni ją i stara się trzymać pod kloszem.
Dużo żartuje, ale ma silną rękę i potrafi budzić strach.                                                                             

W  I  E  R  N  Y     P  I  E  S     ⚫     to pseudonim, jakim Anne obdarzyła Hesusa Howella,  swojego  szkol -
nego bodyguarda zatrudnionego przez brata. Jego głównymi zadaniami są;  trzymanie  oka na
dziewczynie,  jak  i  zmuszanie  jej  do  wykonywania  zadań króla  -  nieważne  jak  okrutnych  i
absurdalnych. Mężczyzna akceptuje dany mu przez nią pseudonim, w końcu doskonale wie, że
panienka  z  domu  Howard  uwielbia  psy...                                                                                                 

I  D  E  A  Ł     ⚫     w taki sposób jest zwykle postrzegana przez innych uczniów.  Większość  czasu
spędza na nauce,  co  owocuje  w  wysokich  miejscach  w  rankingach,  zawsze  ma  uczesane
włosy,  nigdy się nie spóźnia,  niewiele się odzywa. Nie warto zajść jej  za  skórę  -  taka  panuje
zasada i tego trzymają się uczniowie,  nie do końca wiadomo kiedy się pojawiła,  ale wiadomo,
że  niewiele  jest  w  tym  prawdy.                                                                                                                 



H  I  A  C  Y  N  T  H  E      F  R  E  Y  L  O  N    ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ □ □ □          L  U  M  I  K  K  I      L  A  R  S  S  O  N    ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ □
A  R  I  E      E  D  U  A  N    ?  ?  ?  ?  ?  ?  ?  ?  ?  ?                               C  A  D  R  I  E  L      D  E  E  D  N  R  I  S  H    ■ ■ ■ ■ ■ ■ □ □ □ □
O  L  I  V  E  R      M  O  O  R  E    ■ ■ ■ ■ ■ ■ □ □ □ □                      P  I  E  T  R  O      M  A  X  I  M  O  F  F    ■ ■ ■ □ □ □ □ □ □ □


https://cdn.discordapp.com/attachments/620700178025807872/658778430225252359/BRACISZEK1.png       https://cdn.discordapp.com/attachments/620700178025807872/658778496289734716/PIESIO.png
[   I   ]            [   II   ]

Ostatnio zmieniony przez Ermira (03-01-2020 o 23h33)


https://cdn.discordapp.com/attachments/620852989048913920/662060049413308458/ezgif-2-69a05d28933b.gif

Offline

#7 21-12-2019 o 13h23

Straż Absyntu
Naya
Straż na szkoleniu
Naya
...
Wiadomości: 209


https://i.imgur.com/E9Lh2X1.gif


╔                                                                                                                                                                             ╗
Pietro Maximoff         17 lat        nowy uczeń w liceum       nerd       aspirujący webdeveloper
dość wysoki, jak się wyprostuje       chudy jak szkapa       wiecznie ma zwolnienie z wuefu
╚                                                                                                                                                                             ╝


Został przeniesiony z powodu swoich osiągnięć w zakresie webdesignu oraz wygraną w
olimpiadzie organizowanej przez jeden z najlepszych uniwersytetów techincznych kraju
Większość czasu spędza z twarzą zanurzoną w ekranie laptopa lub z  komiksem  w  ręce,
przez co ma bardzo bladą karnację i wiecznie podkrążone oczy.  Zdaje się, że nie jest na
bieżąco z tym, co się dzieje wokół, ale dzięki byciu non stop online wie całkiem dużo. Ma
pewną teorię na temat gry oraz jej działania. Bardzo ciekawi go, co z tego wyniknie i jaki
jest prawdziwy cel Króla. Lubi kawę czarną tak jak wnętrza większości uczniów z liceum.




https://i.imgur.com/kSJgfLG.png

Ostatnio zmieniony przez Naya (22-12-2019 o 20h00)



https://78.media.tumblr.com/212b7ca6cb968cff17ee5093d9829f24/tumblr_pe0ldu0PIJ1u3v6c8o4_640.png

Offline

#8 21-12-2019 o 13h45

Straż Cienia
Ischigo
Pokonała kurę
Ischigo
...
Wiadomości: 907

https://cdn.discordapp.com/attachments/652219129540902928/658307346111397907/eb91b1a70b99180b81f851c6889402cf.png
A chair is still a chair, even when there's no one sittin' there
https://cdn.discordapp.com/attachments/652219129540902928/658307541708570633/Fotoram.io.jpg
But a chair is not a house and a house is not a home
When there's no one there to hold you tight


|| Oliver || Edwin || Moore || 17 lat || 7 lipca || Druga klasa liceum || Malarz || Kociarz || Jedynak ||
|| 172 cm || 68 kg || Złote oczy || Farbowane na blond czarne włosy z wyraźnymi odrostami  ||

||  Zauważony w drugiej klasie gimnazjum na międzynarodowym konkursie  plastycznym.  ||
||  Niezbyt dobrze czuje się w tłumie.    Woli  stać z boku i przyglądać  się jak  świat  płonie.  ||
|| Wiecznie śpi  na lekcjach, zamyśla  się i gapi w przestrzeń  pustym wzrokiem.  Marzyciel. ||
|| Wbrew pozorom przykłada się do nauki. Lubi matmę, chemię i uczyć się języków obcych.||
|| Wyczucie młota pneumatycznego. Wali prosto z mostu, a potem nie rozumie czemu biją. ||
||  Obawia się króla i ujawnienia sekretów,  wykonuje rozkazy, czekając na koniec edukacji.  ||


Dziękujemy Ace, że wygląda to lepiej niż gdybym ja się za to zabrała XD <3

Ostatnio zmieniony przez Ischigo (23-12-2019 o 12h05)


https://data.whicdn.com/images/308951332/original.gif

Offline

#9 21-12-2019 o 22h25

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 372

https://cdn.discordapp.com/attachments/377164264760147972/658279337912565770/unknown.png
https://fontmeme.com/permalink/191222/0b21c65c7d556dd0fba80a237486adf9.png
❝     The  flowers  are  in  bloom  and  the  birds  will  tell...       It's  a  beautiful  day  to  be  burning  in  Hell     ❞

CZYT. DAJNA BABUSZ       ❀       18 LAT       ❀       TRZECIOKLASISTKA       ❀       FRANCUSKO-WŁOSKIE KORZENIE
172 CM WZROSTU         ❀         DŁUGIE, BRĄZOWE WŁOSY Z GRZYWKĄ         ❀         ZŁOTE OCZY         ❀         BLADA
ZAMOŻNA RODZINA REKINÓW BIZNESU      ❀       PIANISTKA I WOKAL       ❀       ODDANA WYZNAWCZYNI "KRÓLA"

empatyczna       -       sumienna       -       perfekcjonistka       -       ciekawska       -       zaradna       -       energiczna
impulsywna        -         zaborcza         -         łatwowierna         -         uparta         -         mściwa       -      niecierpliwa

Ostatnio zmieniony przez Acerola (22-12-2019 o 21h15)


You’re running lemonade at  thirty-six degrees centigrade

- - - - - - - - - - - - -  DOPAMINE_MACHINE  - - - - - - - - - - - - -

Inside your lemon veins and your heart’s a lemon grenade

Offline

#10 25-12-2019 o 23h16

Straż Obsydianu
Asame
Piechur Straży
Asame
...
Wiadomości: 1 844

https://i.imgur.com/CLFX1pS.png

https://i.imgur.com/UNz7GAI.jpg

https://i.imgur.com/CLFX1pS.png

A  N  N  I  K  A        S  T  E  P  H  A  N  S  O  N   -   17 LAT,  URODZONA 31 SIERPNIA,
U  C  Z  E  N  N  I  C  A           D  R  U  G  I  E  J           K  L  A  S  Y           L  I  C  E  U  M
173   CENTYMETRÓW   WZROSTU,   54  KILOGRAMY,   KRUCZOCZARNE   WŁOSY
I  BLADO  NIEBIESKIE  OCZY.
ANNIKA TAŃCZYŁA OD ZAWSZE,  JEJ MATKA JEST SŁYNNĄ CHOREOGRAFKĄ,
A  JEJ   OJCIEC   ZARZĄDZA   OGROMNYMI   FIRMAMI.   JAKO  MAŁE  DZIECKO
UCZĘSZCZAŁA  DO  SZKOŁY  BALETOWEJ.  DZIĘKI  ODPOWIEDNIEJ  SYTUACJI
FINANSOWEJ   RODZINY   ZAWSZE   MIAŁA   TO,   CZEGO   CHCIAŁA,    CZĘSTO
PAKOWAŁA   SIĘ   W   KŁOPOTY,    ALE   DZIĘKI    SWOJEJ    RODZINIE   ZAWSZE
WYCHODZIŁA  Z  NICH  OBRONNĄ  RĘKA.    JEST   WYRACHOWANA   I   PEWNA
SIEBIE,   NA  JEJ  TWARZY  NIGDY  NIE  RYSUJE  SIĘ  SMUTEK,   A  WSZYSTKIE
EMOCJE  SKRYWA POD  MASKĄ  PEWNEJ  SIEBIE,  BOGATEJ  DZIEWCZYNY.  W
SZKOLE ZNA JĄ KAŻDY,  CZY TO Z HUCZNYCH IMPREZ,  KTÓRE ORGANIZUJE,
CZY Z ŁATKI SZKOLNEJ ŁAMACZKI SERC.  WSZĘDZIE JEJ PEŁNO,  NIE DAJE O
SOBIE  ZAPOMNIEĆ.  JEST  MIŁA  DLA  OSÓB,  KTÓRE  SĄ  MIŁE DLA NIEJ.  NIE
JEST   MŚCIWA,    CHOĆ   POTRAFI   UPRZYKRZYĆ   ŻYCIE.     MIMO   SWOJEGO
ROZRZUTNEGO     TRYBU     ŻYCIA     JEST      BARDZO      ZDYSCYPLINOWANA.
SKUTECZNIE      ODDZIELA       ŻYCIE       TOWARZYSKIE       OD       SZKOLNEGO.
UCZENNICA,          KTÓRA  SWOJĄ  ŚREDNIĄ  OCEN   PRZEŚCIGA   WIĘKSZOŚĆ
UCZNIÓW  SZKOŁY.   JEST   TYLKO   JEDNA  OSOBA,   KTÓRA  JEST  W  STANIE
ZAGROZIĆ JEJ SPOKOJNEMU ŻYCIU – KRÓL. BIERZE UDZIAŁ W GRZE, BO WIE
JAK DROGO MUSIAŁABY  ZAPŁACIĆ  ZA  SWOJE  BŁĘDY.  JAK  WIELE  MOŻNA
ZROBIĆ,  ŻEBY  NAJWIĘKSZY  SEKRET  NIE  WYSZEDŁ  NA  JAW?   DO  JAKICH
  RZECZY  MOŻE  POSUNĄĆ  SIĘ  DROBNA  NASTOLATKA?                                         

Ostatnio zmieniony przez Asame (26-12-2019 o 15h01)


https://i.imgur.com/VUg3IqO.gif

Offline

#11 26-12-2019 o 22h36

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 403

..............AAAAAAAAA.......................................https://1.bp.blogspot.com/-UmmG22kS-mM/XgUnwTAckGI/AAAAAAAAD_o/B_EYPeBZNEo0CJD9y-P-LsnVbCls07nmwCLcBGAsYHQ/s1600/kr%25C3%25B3l.png

Mistrz Gry napisał


       Od rozpoczęcia roku szkolnego minęło już kilka tygodni, dlatego czas zaczynać zabawę. W szkole pojawiło się kilku nowych uczniów, więc muszę wprowadzić ich w zasady gry, chociaż na pewno już o niej słyszeli. Starsi uczniowie nadal się boją, że wyjawię ich sekrety. Zastanawiam się, czy jest tam ktoś, kto wątpi we mnie i w to, że naprawdę znam ich tajemnice.
       Notatki z pierwszym zadaniem zostały już rozesłane. Sala 38b, godzina 17:30. Poznacie tam treść pierwszego zadania. Nie było obawy, że ktoś ich wtedy nakryje, plan został dopracowany na sto procent. Na pewno zbiorą się tam wszyscy, nikt nie zignoruje wiadomości, ponieważ kiedyś już było kilku takich, ale przekonali się, że szantaż nie jest tylko bajką. To prawdziwe zagrożenie i wszyscy o tym wiedzą.
       Sala 38b, godzina 17:30. Poznacie tam treść pierwszego zadania


POSZUKUJĘ DWÓCH OSÓB DO TEGO OPOWIADANIA i kupię TO
https://66.media.tumblr.com/654bca20de4a0d87bbaad18d3cee5493/tumblr_ownzw2J4zH1qd3oebo1_500.gif

Offline

#12 26-12-2019 o 23h47

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 23 540

.....................................................................https://i.imgur.com/SpFqBpC.png
     Prestiż. Duma. Pozycja. Wyższość. Prestiż. Duma. Pozycja. Wyższość. Prestiż. Prestiż.
     Wymieszaj te cztery składniki, a otrzymasz cień. Jego cień. Tę wiecznie obecną ciemną istotę będącą nim samym, lecz w innej, tak przerażająco ulotnej formie. To tam, w środku tej nieprzeniknionej ciemności kryło się to wszystko, co miało ukształtować Cadriela Deedenrisha. Choć prosto, z wysoko uniesioną głową i dumną miną. Nigdy nie patrz ani do tylu, ani w dół. Ciebie interesuje tylko przód i góra. ZWŁASZCZA góra. Nigdy nie zapominaj o swojej pozycji. Stać cię na wszystko, lecz nie na to, byś zapomniał o tym, kim jesteś. I o tym, że stoisz znacznie wyżej od innych.
     Prestiż. Markowe ubrania, najnowszy laptop i telefon. Nawet jego pies musiał mieć najlepszą rasę z najlepszym rodowodem. Dlatego także szkoła musiała być prestiżowa.
     To była pierwsza rzecz, która tak bezbrzeżnie go przerażała.
     Zmiana szkoły to trudny okres dla każdego ucznia. Należało porzucić to, co znane na rzecz ogromu niespodzianek, z czego większość z nich bywa rozczarowująca. Trudno było pozbyć się tęsknoty za starymi znajomymi, za dobrze znanymi kątami… za tym, co stałe i znane. Za tym, co stałe, a więc bezpiecznie.
     Jednak Cadriel miał tę dodatkową trudność, że on w żaden sposób nie tęsknił za starą szkołą. Jakże by mógł, skoro tak źle go tam traktowano? Jego obecna szkoła była — niech diabli wezmą to słowo — prestiżowa, lecz poprzednia była „zwykłą” szkolą, do której chodzili wszyscy „zwykli” uczniowie, bez względu na ich status społeczny. Dlatego najpierw wielu krzywo patrzyło na Cadriela, ponieważ był bogaty, nosił najładniejsze ubrania, miał też najnowsze zabawki i gadżety. Chwalił się tym, a jakże — jak to dzieciak. Chwalił się, ponieważ widział, że rodzice są z tego powodu dumni. Są dumni, że kupili swojemu synowi szczęśliwe dzieciństwo. Tylko jedna Leirin, jego o trzynaście lat starsza siostra, próbowała naprawić to, co ich rodzice tak konsekwentnie psuli. Próbowała tchnąć w chłopca choć odrobinę człowieczeństwa. I kiedy już się udało, a Cadriel zdobył pierwsze bliższe znajomości, pojawił się kolejny problem. Podczas gdy jego koledzy rośli jak na drożdżach, a więc jak każdy zdrowy chłopiec w jego wieku, Cadriel nadal pozostawał niski, by z czasem stać się najniższym chłopcem w klasie, niższym nawet od kilku swoich koleżanek. Ci, którzy wcześniej się z nim prowadzali, szybko się od niego odsunęli. Bali się, że z nich także będą szydzić jako „kolegów tego konusa”.
     Cadriel został sam.
     Nie tęsknił więc wcale za starą szkołą, ale to nie zmniejszało strachu przed nową szkołą, a wręcz przeciwnie. Jako szesnastolatek powinien mieć spokojnie powyżej metra siedemdziesięciu, tymczasem był niższy niż średniego wzrostu dziewczyna w jego wieku. Nawet nie próbował sobie wmówić, że nikt tego nie zauważy. A nawet jeśli nie zauważy, to tylko dlatego, że zwróci uwagę na co innego.
     Na jego bielactwo.
     Od zawsze był inny. Jego rodzice oraz siostra mają piękne, ciemne włosy, ciemne brwi i rzęsy, śniadą skórę i zielone lub niebieskie oczy. Tymczasem on został dotknięty przymusową bielą. Białe były jego włosy i brwi, biała była nawet jego skóra. A oczy… te były najgorsze. Tak intensywnie różowe, że aż czerwone. Różowe oczy? Jak u baby! Czerwone oczy? Jak u diabła!. Wyróżniał się z tłumu jak mało kto, choć tego nie chciał. Ale jak można było przeoczyć niziutkiego albinosa w ciemnej, drogiej marynarce?
     Był chodzącym chichotem losu. Chichotem, który słyszał z każdej strony.
     Taki był więc pierwszy powód strachu przed nową szkołą: jego odmienność.
     A drugi powód?
     Prestiż. Ta szkoła była prestiżowa. Tylko dla wybrańców. Wybrańców posiadających specjalny klucz, którym były pieniądze. Oczywistym jest, że takie placówki, mające pewność, że w swoich mirach mogą sobie pozwolić na co tylko chcą, mają swoje tajemnice. I ta też miała. Wielką. Straszną. Tak potwornie nierealną, że na samą myśl o niej ściskało Cadrielowi gardło i żołądek.
     Jak to możliwe, że nikt jeszcze tego nie zgłosił na policję? Jak to możliwe, że nauczyciele nic o tym nie wiedzą i nie reagują?! Przecież to było chore! Ta gra była  c h o r a!
     Lecz czymże jest właściwie ta gra? Kto ją wymyślił? Kto nią steruje, kto bierze w niej udział? Czy jest więcej takich szantażowanych? A co, jeśli on jest jedyny? Jeśli tylko on już dawno temu winien otrzymać karę, na którą zasłużył, lecz cudem jej umknął, by teraz za to cierpieć? A co, jeśli to cała szkoła jest tym słynnym Królem? Co, jeśli cała szkoła, będąc Królem, zna jego potworność, zakopaną tak głęboko własnej podświadomości, że wspomnienie o niej wydaje się czymś wręcz nierealnym?
     A co, jeśli wszyscy wiedzą, co zrobił?
     Białe, idealnie czyste ściany budynku wydawały się pulsować wolnym rytmem. Bum. Bum. Bum. Delikatnie, miarowo, jak bicie serca. Pulsując, drgały lekko, jak gdyby chciały się wyrwać z trzymających je ram i zacząć zacieśniać wokół przerażonych uczniów. Wokół Cadriela.
     Minął już ponad miesiąc nauki i choć chłopiec od dawna słyszał o tej grze, przez długi czas miał nadzieję, że może jednak Król nie jest wszechwiedzący. Że może jakimś cudem go pominie, że zapomni, że go jeszcze nie zna i — daj Bóg — nigdy nie pozna. Ale poznał. Poznał aż za dobrze.
     Król wiedział o nim więcej, niż on sam. Król był kowalem jego losu.
     Dłoń, w której zaciskał swój telefon, silnie drżała. Próbował to ukryć, wkładając ją do kieszeni marynarki, ale tak nie uchodziły, a jego wewnętrzna potrzeba zachowania manier kazała mu tę rękę wyjąć. By nadal drżała, odsłaniając całą jego panikę.
     Sala 38b, godzina 17:30. Poznacie tam treść pierwszego zadania. Co to mogło być? Marzyło mu się przepisywanie jakichś bzdurnych zdań na tablicy, lecz wiedział, że nie ma co na to liczyć. Tę grę, a przez to całą szkołę otoczyła duszna atmosfera chorobliwego napięcia. Atmosfera podobna do tej, która panuje w małym pokoiku, w której umiera najstarszy członek rodziny i wokół którego zebrani są wszyscy jego bliscy. Atmosfera toksyczna, drapiąca w gardle, szczypiąca w oczy. Szczypiąca na tyle, że wywołująca łzy.
     Skąd mógł wiedzieć, na czym polegały zadania? Spodziewał się okropnych rzeczy — w końcu z jakiegoś powodu wszyscy byli tam tak bardzo zastraszani. Zresztą, nie znał tu prawie nikogo, a jednym z wyjątków była Nevanka, która była dla niego na tyle uprzejma, że oprowadziła go po szkole i kilkukrotnie zaprowadziła go do sali, w której akurat oboje mieli zajęcia. Ta jakże uprzejma dziewczyna, choć w jego wieku, dużo szybciej zapamiętała plan szkoły i, co ważniejsze, nie skreśliła go na wstępie za jego albinizm. Dlatego, mimo swojego wewnętrznego wstrętu do kobiet, czuł do Nevanki specyficzną sympatię. Czuł, że to jedyna osoba, do której mógłby się zwrócić z prośbą o pomoc. Ale nie o taką pomoc. Bo cóż miał zrobić? Podejść do niej i spytać, jakie zadania szykuje Król, bo on akurat dostał wezwanie? Tym samym wyjawiłby, że ma jakiś straszliwy sekret, co samo w sobie mogłoby ją od niego odsunąć. Nie sądził bowiem, że tak miła i sympatyczna osoba jak ona miała coś do ukrycia. Dlatego była bezpieczna. Mogła oddychać pełną piersią, nie wyczuwając w powietrzu tej porażającej trucizny.
     Kiedy zobaczył znajomą twarz, ściany choć na chwilę przestały pulsować i tak przeraźliwie się zbliżać. Początkowo nie wiedząc, co ze sobą zrobić, zaczął nieśmiało się zbliżać do Nevanki, mając tę szczątkową pewność, że go nie odtrąci. Gdy był już bardzo blisko, lecz nie na tyle, by się odezwać, uważnie przyjrzał się jej twarzy. Była bardzo ładna: miała długie, brązowe włosy, dość fikuśnie, choć efektownie upięte. Jej duże, zielone oczy niemal hipnotyzowały, a rumieńce na policzkach doskonale współgrały z szerokim, pewnym uśmiechem. Wyglądała na spokojną, zrelaksowaną, szczęśliwą. Gdy Cadriel zdał sobie z tego sprawę, poczuł silne ukłucie zazdrości. Jakże wiele by dał, by i on mógł się tak czuć. I wcale przy tym nie żartował. Oddałby wszystkie pieniądze, byle tylko się uwolnić o szantażu Króla. Co więcej, miał ogromną nadzieję, że to jest możliwe. I to była właśnie jedyna rzecz, która utrzymywała go przy zdrowych zmysłach — ewentualność dogadania się z Królem. Przecież o coś musi mu chodzić, prawda? Na czymś mu zależy. A Cadriel nie był biedny, oj nie był. Mógł sobie pozwolić na bardzo wiele. Dlatego być może da się z nim ułożyć, choćby podczas odebrania pierwszego zadania.
     Może. Może. Może.
     — Nevanka — mruknął Cadriel na przywitanie, choć gardło miał potwornie ściśnięte. Tak samo jak mięśnie twarzy, które aż dawały się zatrzeszczeć, gdy chłopiec próbował się uśmiechnąć. — I co, przyniosłaś mi wreszcie coś do jedzenia? Miałaś ugotować mi coś dobrego.
     Próbował żartować, lecz nijak mu to nie wychodziło. Był pewien, że nie skupi się dziś na niczym innym poza notką od Króla. Niech ten dzień minie, modlił się w duchu/ Niech Król zniknie, niech ta gra przestanie istnieć, niech tę szkołę diabli wezmą, niech… niech…
     Cadriel zastanowił się chwilę.
     Czego pragnął?
     Chciał…
     Chciał zniknąć.

Ostatnio zmieniony przez Methrylis (26-12-2019 o 23h51)

Offline

#13 27-12-2019 o 13h54

Straż Cienia
Ischigo
Pokonała kurę
Ischigo
...
Wiadomości: 907

___________________________https://cdn.discordapp.com/attachments/652219129540902928/658307346111397907/eb91b1a70b99180b81f851c6889402cf.png
           Wypływająca spod palców chłopaka martwa natura miała w sobie coś kojącego. Ciepłe, przytłumione światło, odcienie brązu i czerwieni podszyte czernią łączyły się ze sobą tworząc miłą dla oka fakturę. Nie było w niej zbędnych ostrych kątów, same miękkie łuki sprawiające wrażenie przytulnego pokoju, gdzie w kominku płonie ogień, wysłużony, wygodny fotel ugina się pod ciężarem zrelaksowanego człowieka a z głośników dobiega delikatna melodia wygrywana na skrzypcach. Obraz jest spokojny, ciepły, patrząc na niego chce się odetchnąć głęboko i zamknąć oczy, rozkoszować się chwilą relaksu…
             Martwa natura, którą szczupłe palce malowały w takim skupieniu, z najdrobniejszymi detalami z wydawałoby się ciepłymi uczuciami w sercu, nie miała absolutnie nic wspólnego z aktualnym humorem malarza. Ręce mu drżały, a serce waliło jak oszalałe z każdą mijającą minutą szybciej i bardziej niespokojnie. Oliver wiedział, że jeśli nie chce się narazić na gniew króla, nie mógł sobie odpuścić. Nie mógł zostać w swojej pracowni i w pełni dać się porwać szaleńczemu przypływowi weny, która… cóż, pod wpływem stresu wyparowała z niego, zostawiając mechaniczną, przyzwyczajoną do nakładania na płótno warstw skorupę. Oczy chłopaka raz po raz wracały do wiszącego nad drzwiami zegara, który z przerażającą prędkością odliczał kolejne minuty. Czy nie ma naprawdę niczego, co mógłbym zrobić? – zastanawiał się, niedbale nadając jabłku połysku odrobiną białej farby.
               Gorączkowe rozmyślania nie dały mu niczego poza większą ilością stresu, stanem przedzawałowym i ochotą by wrócić do zwykłej szkoły, gdzie nikogo nie obchodziło, że jego obrazy uznano za dzieła sztuki, a jego samego za młodocianego geniusza plastyki. Wiedział dlaczego wybierając liceum zdecydował się na szkołę prywatną i choć żałował tej konkretnej, domyślał się, że każda inna nie byłaby wcale lepsza. W końcu jedynym miejscem, gdzie nie czuł się jak niepasujący do niczego puzzel z wyrwanej z kosmosu planszy była jego mała pracownia. Zagracona, wiecznie pachnąca terpentyną, z rozlanymi wszędzie farbami i pyłem kredy pokrywającym każdą powierzchnię płaską, poza biurkiem, które utrzymywał w największej czystości, była jego oazą spokoju. Najchętniej nie wychodziłby z niej nawet na jedzenie, ale w pierwszej klasie doprowadził się już do stanu graniczącego z wycieńczeniem i od tamtej pory przynajmniej raz w tygodniu musiał zgłaszać się do szkolnej pielęgniarki, która oceniała czy i jak bardzo schudł, czy nie jest odwodniony i czy na pewno przesypia odpowiednią liczbę godzin. Taki nadzór nie był komfortowy, ale był jedynym zapewnieniem, że w którymś momencie jego rodzice nie stawią się nagle w szkole. Oliver nie chciał z nimi rozmawiać. W zasadzie to nie chciał rozmawiać z kimkolwiek.
                 Kiedy zegarek na jego chudym nadgarstku wybił godzinę siedemnastą, nastolatek spojrzał tęsknie na swoje farby, prawie dokończony obraz i jeszcze raz na zegarek, jakby miał nadzieję, że to nie była prawda, a on przez przypadek ustawił sobie inną godzinę na wyrwanie z malarskiej drzemki. Rzeczywistość nie była tak kolorowa jak jego paleta i kolekcja drogich farb. Musiał się zbierać jeśli nie chciał zarobić kary i choć nigdy nie udało mu się zasłużyć, bo wszystkie rozkazy wykonywał jak najszybciej i bez rozmyślania nad nimi, słyszał że są straszne. Podniósł się z krzesła, a potem przeciągnął, wyciągając ręce do góry. Nawet jeśli wysoki stołek na czterech nogach nie był zbyt wygodny, wolał przesiedzieć na nim kilka godzin niż kilka minut w wyznaczonej przez Króla sali.
                   Zebrał kilka swoich drobiazgów do plecaka i zarzucając go na jedno ramię, wyszedł ze swojej strefy komfortu, zamykając ją na klucz, który schował w kieszeni upstrzonych kolorowymi plamkami jeansów. Nigdy nie przywiązywał wagi do ubioru, tym bardziej w miejscu, gdzie nikt nie zwracał mu na nie uwagi. Jego koszulki pachniały płynem do płukania, ale jednoczenie zamiast białe były kolorowe od farb, które nie zmywały się z delikatnych tkanin. Chłopak sunął korytarzem jak duch, ukrywając oczy za przydługą grzywką i spojrzeniem wbitym w ziemię. Uniósł oczy dopiero wtedy, kiedy odnalazł odpowiednią salę i z bijącym szybko sercem złapał za klamkę.
            Nie spodziewał się, że kiedy jego stopa postanie w środku zobaczy przed sobą dwójkę innych uczniów.
- Przepraszam – mruknął spłoszony, natychmiast cofając się o krok i zamykając za sobą drzwi.
              Patrzył na drewno, zastanawiając się, czy się nie pomylił? Jeszcze raz sprawdził numer klasy, godzinę, a kiedy upewnił się, że wszystko się zgadzało, dotarł do niego sens słowa „poznacie”. Liczba mnoga. Nie był sam, który został zaszantażowany. Ani jedyny, który ukrywał brudny sekret, który nigdy nie powinien ujrzeć światła dziennego. Zrobiło mu się ciemno przed oczami. Co to oznaczało? Myśli kotłowały mu się pod czaszką, a krew szumiała głośno w uszach, nie pozwalając na skupienie i obiektywną ocenę sytuacji. Dlaczego to musiało się dziać właśnie jemu?
                  Oliver zastanawiał się dłuższą chwilę, czy jest sens pakować się w to gówno i nawet miał cichy zamiar uciec, kiedy z końca korytarza usłyszał głosy zbliżającej się grupki uczniów. Dużej grupki. Wręcz tłumu w jego mniemaniu. Wziął głęboki oddech, raz się żyje Moore. Nie bądź tchórzem! – przekonywał sam siebie, a kiedy grupka ludzi pojawiła się na korytarzu, on sam znikał w czeluściach wyznaczonej przez króla klasy.
- Eh… Um… cześć – mruknął tylko cicho w stronę obecnych, natychmiast opuszczając wzrok na swoje stopy i szybko przeszedł na drugi koniec pomieszczenia, gdzie natychmiast usiadł na podłodze, by nie było go widać.

Ostatnio zmieniony przez Ischigo (27-12-2019 o 13h54)


https://data.whicdn.com/images/308951332/original.gif

Offline

#14 27-12-2019 o 15h52

Straż Absyntu
Naya
Straż na szkoleniu
Naya
...
Wiadomości: 209

 
https://i.imgur.com/neCDYN9.gif

      Dźwięk nowego powiadomienia przeciął ciszę panującą w sali komputerowej. Parę osób siedzących najbliżej źródła sygnału posłały spojrzenia w kierunku swoich smartfonów, a reszta w ogóle nie zareagowała, będąc zbyt zajętą swoimi projektami, by przejmować się czyimś telefonem. Za to właściciel urządzenia od razu odblokował ekran, żeby odczytać wiadomość. Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech, widząc znaczek swojej nowej ulubionej aplikacji. Zabawa wreszcie miała się zacząć. Odczytał informację i przeniósł wzrok na zegarek, by sprawdzić godzinę. Miał jeszcze czterdzieści minut. Odłożył telefon na blat, powracając myślami do swojego projektu bota. Do doprowadzenia go do pełnej sprawności nie zostało mu już dużo pracy, ale na dzisiaj postanowił skończyć. Upewnił się, że pliki z kodami ma zapisane, po czym zamknął edytor. W głowie wciąż mu szumiały pomysły, które mógł wykorzystać do usprawnienia programu. Nie chcąc ich zapomnieć, zaczął szybko je zapisywać. Zapatrzył się w jeden punkt ekranu, a jego palce bez większego udziału głowy przelewały pomysły do otwartego dokumentu. Słowa, które pojawiały się na elektronicznej kartce były chaotyczne, z pewnością nie mogłyby posłużyć za instrukcję dla osoby postronnej. Dla niego samego nie było to przeszkodą. Uważał, że nadmiar słów, a przede wszystkim przymiotników opisujących proces nanoszenia zmian tylko zniekształcają pierwotny przekaz, utrudniając szybkie zrozumienie polecenia. Poza tym, było to o wiele szybsze zarówno do odczytania, jak i napisania, co w czasach, gdzie ludzie stawali się coraz bardziej niecierpliwi, a prędkość musiała być jak największa, było bardzo pożądane, zwłaszcza wśród umysłów ścisłych.
     Gdy skończył zapisywać notatki i bezmyślnie patrzeć się w migający kursor, było już grubo po siedemnastej. Zamknął laptopa, wrzucił go do torby, nie fatygując się zamknięciem jej, po czym chwycił telefon w wolną rękę. Ponownie odczytał wiadomość, żeby upewnić się co do miejsca, w które powinien się udać i opuścił salę, nie odprowadzony żadnym spojrzeniem. Nawet na nie nie liczył. Sam zignorowałby wychodzącą osobę. To właśnie cechowało ścisłowców. Nikt przesadnie nie wciskał nosa w nieswoje sprawy, a ewentualne kontakty i wymiany zdań zachodziły z wykorzystaniem internetu, na forach lub komunikatorach. Tak było wygodniej, ciszej, bardziej anonimowo, a przede wszystkim, każdemu odpowiadało. Skłamałby mówiąc, że zna imiona osób, z którymi dzień w dzień od miesiąca przebywał. Ledwo z wyglądu ich kojarzył. Z nickami było łatwiej, w końcu to je najczęściej widywał, będąc schowanym za monitorem. Nie przeszkadzało mu to. Cenił sobie spokój i brak zainteresowania tym, nad czym pracował. Tak samo jak nie lubił nadmiernego hałasu, gdy czytał komiksy. W ogóle hałas tworzony przez ludzi był bardziej irytującym dźwiękiem niż pracująca przez kilka godzin wiertarka w sąsiednim pokoju. Ona nadawała ścieżki dźwiękowej komiksom. Ludzie tylko przeszkadzali. A jednak momentami miał ochotę do nich wyjść i ich najzwyczajniej w świecie powkurzać i podrażnić, żeby nie myśleli, że tylko im wolno to robić.
     Wszedł na telefonie w galerię, żeby odnaleźć mapę kampusu. Wciąż nie znał wszystkich zakamarków szkoły i nie miał pojęcia, gdzie jest ta cała sala 38b. Poza tym nie mógł się nadziwić, jak w takiej renomowanej szkole nie ma interakcyjnych map, albo chociaż bardziej szczegółowej rozpiski w internecie. Studiowanie zwykłej mapki, która na dodatek była zdjęciem oryginału wiszącego w gablocie, było niezwykle męczące. Za każdym razem, gdy musiał z niej skorzystać, na zmianę wyklinał i obiecywał sobie, że ją zdigitalizuje, ulepszy, potem pokaże nauczycielowi, by na koniec radośnie odmówić możliwości udostępnienia jej wszystkim uczniom. Ostatecznie za to się nie zabrał, bo zapominał, jak również dochodził do wniosku, że takie coś powinno leżeć w zakresie personelu, a nie dopiero co przyjętych uczniów. Choć wizja bycia sprytniejszym od zarządu liceum też była kusząca.
     - Tu się schowałaś, ty paskudo - mruknął, gdy w końcu odnalazł na mapie odpowiednią salę. Od razu skręcił w odpowiedni korytarz, dalej gderając pod nosem. - Powinien wybrać salę jeszcze dalej i jeszcze niżej, tak na wszelki wypadek, jakby była za łatwa do odnalezienia. Czy ta szkoła w ogóle ma windy? Nie mam zamiaru biegać po schodach w tę i we w tę, nie zgłaszałem się na udział w maratonie czy innym parkourze.
     Przeciął hol, zbiegł po kolejnych schodach i wreszcie stanął w korytarzu, w którym miała znajdować się odpowiednia sala. Odgarnął włosy z oczu, zwalniając tempo marszu. Przelatywał wzrokiem po tabliczkach umieszczonych na drzwiach. Trzydzieści cztery, trzydzieści pięć, trzydzieści sześć... Póki co wszystkie były oznaczone samymi liczbami, przez co zaczynał powątpiewać, czy trafi na takie, które będą oznaczone dodatkową literą. Przystanął pod numerem trzydziestym ósmym. No zupełnie jakby wykrakał. Obok trzydzieści dziewięć, po drugiej stronie trzydzieści siedem, a trzydzieści osiem b jakby nie istniało. Westchnął z frustracji, ostatni raz spoglądając na mapę. Albo była nieaktualna, albo za drzwiami krył się kolejny korytarz z przejściami do sal. Pociągnął za klamkę, wtykając głowę do środka.
     - Bingo - uśmiechnął się pod nosem, przekraczając próg. Zrobił ostatnie, długie kroki i z zamachem otworzył drzwi opatrzone tabliczką 38b. Środek wyglądał, jak, cóż. Zwykła, najzwyklejsza sala, których w szkole było pełno. W sumie nie wiedział, czemu chciał się spodziewać czegoś niespotykanego, ale był trochę zawiedziony. Szybko zlokalizował jakąś kolorową kupkę kulącą się na podłodze, a po chwili jego wzrok natrafił na dziewczynę, ale to jej towarzysz sprawił, że jego usta ułożyły się w idealną literę "O". - Odynie...! - Sapnął, zamykając drzwi. - Toż to najprawdziwsza Augusta Seger! - W paru susach dopadł do białowłosego chłopaka, żeby mu się lepiej przyjrzeć. - Niesamowite! Jesteś Albino!
      Był w szczerym zdumieniu. Nie spodziewał się, że w tej prześwietnej, przegenialnej, przepompatycznej i super prestiżowej szkole odnajdzie kogoś, kto będzie wyglądał tak genialnie i prawdziwie jak żywcem wyciągnięty z komiksów. W jego oczach sala od razu stała się ciekawsza. Bez większego skrępowania lustrował wzrokiem stojącego przed nim, chłopaka, zupełnie nie zwracając uwagi na to, że może mu się to nie podobać.



https://78.media.tumblr.com/212b7ca6cb968cff17ee5093d9829f24/tumblr_pe0ldu0PIJ1u3v6c8o4_640.png

Offline

#15 27-12-2019 o 16h58

Straż Obsydianu
Asame
Piechur Straży
Asame
...
Wiadomości: 1 844

______________________________https://i.imgur.com/1MgAPTj.png
       Głośna muzyka bębni w uszach, lawina nastolatków, która teraz przypomina stado dzikich zwierząt bawi się w dużym, luksusowym mieszkaniu. Nagle wszystko ucicha. Nie ma już muzyki, nie ma uśmiechniętych twarzy. Teraz słychać zewsząd krzyk. Przeraźliwy krzyk, który szybko stawia na nogi. Zza okien wybrzmiewa odgłos syren policyjnych, widać karetkę, niektórzy uciekają, inni zaś – stoją jak wryci, ciekawość czy fascynacja?
        Z przerażeniem podniosła się z łóżka. Od dwóch lat dręczył ją ten sam sen. Był jak przekleństwo, omen, który nie chce zniknąć, a łapacz snów nie mógł sobie z nim poradzić. Mogłoby się wydawać, że koszmar mógł nawiedzić ją jedynie we śnie, w końcu jakie zmartwienia mogłaby mieć młoda licealistka, której nigdy niczego nie brakowało? Nawet teraz, jej pokój w akademiku wyglądał bardziej jak pokój luksusowego hotelu dzięki wkładzie jej ojca. Czasami dopadało ją uczucie pustki, jakby brakowało jej bliskości, której nie zapewnili jej rodzice, a opiekunka nigdy nie mogła ofiarować. Nie była jednak samotna. W liceum – choć nielicznym – miała wielu znajomych, nigdy nie miała przyjaciół, którym mogłaby się zwierzyć, zapłakać na ramieniu i razem śmiać, ale nie narzekała. Sama potrafiła o siebie zadbać.
       - Pamiętaj kim jesteś, pamiętaj ile jesteś warta – powtarzała jak mantrę, patrząc każdego poranka w lustro. Pod maską makijażu nie kryła niedoskonałości cielesnych, ale te wewnętrzne. Ukrywała swoje uczucia, wiedziała, że każde potknięcie będzie jej wytknięte. Ludzie czekają, aż zrobi błąd – w szczególności ON. Wiedział co zrobiła, od ponad roku ją tym dręczył i zmuszał do wykonywania zadań. Jednak od kilku tygodni milczał, może przerwali tą chorą grę? Nie, niemożliwe. Może czeka na mroczne sekrety pierwszoklasistów, którzy dołączą grona przeklętych? Bardzo prawdopodobne.
      Słyszał jej myśli.
      Na dźwięk powiadomienia nerwowo złapała powietrze. Gorączkowo wyciągnęła telefon. Jedna nowa wiadomość. Drżącymi rękoma odblokowała telefon i zaczęła czytać. Sala 38b, godzina 17:30. Poznacie tam treść pierwszego zadania. A więc wrócił.
      Opuściła gmach nowoczesnego akademika kierując się w stronę liceum. Choć wyglądało pięknie – gładkie ściany, nowoczesna technologia i w pełni wyposażone sale – w środku było kompletnie zepsute. Pełne spisków, tajemnic, kłamstw. Wypełnione praktycznie do pełni rozpuszczonymi nastolatkami, synami i córkami najbogatszych ludzi w kraju. Sama należała do tej społeczności, ale nie miała zamiaru się nad tym użalać. Skoro dają – bierze. W szkole kojarzyła ją znaczna część ludzi, ale sama zwracała uwagę na tylko nieliczne jednostki. Howard, za którą chodził ochroniarz, co Annika komentowała jedynie pobłażliwym wzrokiem, Hiacynthe, którego Stephanson nazywała „szkolnym mięśniakiem”, który od jakiegoś czasu pojawia się w szkole z podbitym okiem, wiecznie spóźniony, nierozgarnięty, ale też intrygujący i Arie, który wzbudzał w dziewczynie lęk i niepokój, był nieobliczalny, a jego nastrój potrafił zmienić się w sekundę. Tą trójkę znała całkiem dobrze, bo wszyscy zaczęli liceum w tym samym czasie. Nie miała względem nich żadnych głębszych uczuć, byli kolegami z ławki, partnerami w doświadczeniach z chemii, podawaczami piłek podczas wychowania fizycznego i osobami, których król znał sekrety. Ot, standardowi koledzy ze szkoły.   
      Szła szkolnymi korytarzami i wpatrywała się w ścienny zegar, który bezlitośnie zbliżał się do wyznaczonej godziny. Jej serce biło coraz szybciej, miała dość tej gry, ale wiedziała, że nie ma wyjścia. Musi w tym trwać jak najdłużej jednocześnie przyjmując postawę nieugiętej dziewczyny, która wie czego chce i co robi. 16:00, jej ostatnie zajęcia odbywały się na dużej sali, gdzie kółko sportowe przez 90% czasu trenuje, ale w tym czasie odbywały się tutaj również lekcje tańca. Jedyna odskocznia, moment rozluźnienia, czas tylko dla niej, gdzie mogła kompletnie zrzucić z siebie twardą skorupę kompletnie oddając się swojej pasji. Taniec był jedyną formą aktywności podczas której całkowicie traciła poczucie czasu i czujność. Nim się obejrzała, musiała już wychodzić na umówione spotkanie. Zebrała swoje rzeczy, ostatni raz przejrzała się w lustrze szkolnej toalety i ruszyła do wyznaczonej sali. Nienawidziła spóźnialstwa, dlatego jak zawsze przyszła wcześniej niż wyznaczona godzina.
      Z impetem otworzyła drzwi i przeczesała wzrokiem sale. Zwróciła uwagę na chłopaka, który siedział na ziemi. Na jej twarzy narysował się wyraz politowania. Znała go, w pierwszej klasie uczęszczali na część zajęć, ale nigdy nie zamieniła z nim ani jednego słowa. Zresztą on sam nigdy nie wykazał inicjatywy rozmowy z kimkolwiek. Zawsze wpatrzony w pustkę z czymś do rysowania w ręku. Dziewczyna przypatrywała się jego brudnym od farb ciuchom. Co złego mógł zrobić chłopak, który na pierwszy rzut oka wyglądał jakby bał się własnego cienia? W sali nie byli jednak sami.
       Przy jednej ławce stała dziewczyna, której gęste brązowe włosy wręcz hipnotyzowały, a obok niej dwóch chłopaków. Jeden, bardzo niski z białymi włosami i nienaturalnie eleganckim ubiorze. Oczy miał.. różowe? Nie potrafiła ocenić, siedziała na drugim końcu sali, a nie uśmiechało jej się rozmawiać z przypadkowymi osobami. Był też jeden chłopak, który z aparycji wyglądał bardziej na żywego trupa. Przeraźliwie chudy z podkrążonymi oczami. Annika wzruszyła ramionami. Do jakich czynów musieli się dopuścić, skoro sam król zwrócił na nich uwagę? Sama jednak była jedną z tych osób, sama zrobiła coś, co nie może wyjść na światło dzienne i za wszelką cenę musi utrzymać w tajemnicy.
       Cierpliwie czekała na kolejne osoby, bo była pewna, że będzie ich znacznie więcej.

Ostatnio zmieniony przez Asame (28-12-2019 o 17h42)


https://i.imgur.com/VUg3IqO.gif

Offline

#16 27-12-2019 o 17h36

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 13 251

______________https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/658638193851367447/napisik_hiacyncik.png
    Siedział na parapecie nieopodal sali trzydzieści osiem be. Z każdą minutą zmieniał parapet, przybliżając się do wyznaczonej przez Króla klasy, jednak nie miał zamiaru tam wchodzić do ostatniej minuty. Nie chciał tam wchodzić. W ciągu tych kilku spokojnych tygodni zdążył uwierzyć, że Król nie wyda żadnego rozkazu i Gry już nigdy nie będzie. Sam sobie nie dowierzał, że był taki głupi, kiedy dostał wiadomość. Sala numer trzydzieści osiem be, godzina siedemnasta i równe trzydzieści minut.
    W tamtym momencie stres go zjadł. Hiacynthe nie należał do niezdarnych, wręcz przeciwnie – był wysportowany, a ruch i aktywność fizyczna były dla niego pewnym rodzajem bezpiecznej strefy. Jedno potknięcie się o własne stopy tego nie zmieniało, ale było dość spektakularne i zawstydzające. Obił się o krzesło, poharatał się trochę i nabił sobie ogromną śliwę pod okiem. Nie pamiętał czy to wtedy, czy później, kiedy przykładał sobie okład z lodu, puściło mu z nosa. Szybko zażegnał kryzys, ale śliwa pod okiem miała zostać na nieco dłużej.
    Znowu zmienił parapet, kiedy zauważył, że ktoś wszedł do środka sali. Miał zamiar do niej wejść – sam, grzecznie, bez niczyjej pomocy, żeby przypadkiem nie dorobić się drugiego sińca pod lewym okiem. Tym razem znajdował się na parapecie najbliższym sali numer trzydzieści osiem be. Bliżej się nie dało, a zegarek na wyświetlaczu jego telefonu nadal nie wskazywał równej siedemnastej trzydzieści. Może powinien wejść wcześniej?
    Dłonie delikatnie trzęsły się. Niepewnie sięgał po klamkę. Jeszcze nie było równo wyznaczonej godziny. Hiacynthe nie był ani gorliwy, ani punktualny, jednak był zestresowany. Po za tym, nie ma nic złego w tym, że przyszedł trochę wcześniej, prawda?
    Otworzył drzwi. Na oścież, jak najszerzej. Niespecjalnie uderzył gablotę za nimi. Mały huk sprawił, że Hiacynthe drgnął niepewnie. Zamiast przyjrzeć się innym uczniom w pomieszczeniu, spojrzał na mebel, który mógł uszkodzić.
    -Przepraszam? – powiedział cicho w jego stronę. Na wszelki wypadek, jakby meble miał jednak uczucia. Kto wie, może drzewa nigdy nie umierają? Odepchnął drzwi od mebla, nie zdając sobie sprawy, że zrobił to silniej niż przypuszczał. Kolejny huk, kolejne drgnięcie.
    -Nie chciałem – kolejne przeprosiny.  Nie wiedział w czyją stronę je kierował. To było bez sensu, żeby drewniane drzwi z tabliczką na której były dwa numery – trzy i osiem oraz jedna litera – b, miały uczucia. Drewno było martwe, tak jak kamień. To nie mogło ulegać żadnej wątpliwości. Może mogło? W końcu co nigdy nie było żywe, nie powinno być martwe. W takim razie drewno mogło mieć uczucia, nawet jeśli było martwe. W innym przypadku – po co ludziom testamenty?
    Mimowolnie przypomina mu Wielki Testament Villona. Czym jest życie wobec wieczności? Czym jest ten cały trud, nawet jeśli każdy skona, złym potem uznojony! Hiacynthe nie śmie dalej się zastanawiać. Nie dlatego, że nagle sobie przypomina, że w pomieszczeniu są inni ludzie. Dlatego, że właśnie się orientuje, że w pomieszczeniu są inni ludzie.
    Patrzył na nich zdziwiony, jakby dopiero odkrył, że są w pomieszczeniu. Nie patrzył kim są, nie rozejrzał się sprawdzić czy nie ma tam znajomej twarzy. Stał przy drzwiach, patrząc na nich jak zahipnotyzowany. Dopiero po chwili zrozumiał co się dzieje. Od razu spojrzał w dół, na czubek swoich butów. Był zawstydzony, jednak dzięki przydługim włosom, zakrywającym jego uszy, nie można było zobaczyć jak bardzo.
    Bez słowa obrał za swój cel parapet. Przysiadł na nim i udawał jak bardzo jest zafascynowany widokiem na zewnątrz, zastanawiając się jak bardzo, by się poharatał, gdyby chciał przez nie wyskoczyć. Nie chciał być w tamtej sali. Marzył o ucieczce.


https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412262414319616/ookami2.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412276486471710/ookami3.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412294370721793/ookami1.gif

Online

#17 27-12-2019 o 20h21

Straż Obsydianu
Ermira
Pokonała kurę
Ermira
...
Wiadomości: 914

ANNE  HOWARD

      Stąpa z lekkością po korytarzu. Ledwo dotyka marmurowych płyt, skrzętnie omijając każde, znajdujące się na nich pęknięcie. W skupieniu marszczy brwi, nadymając policzki za każdym razem, gdy jej stopa zostaje nieumiejętnie postawiona na szparze między płytami. Nie zwraca uwagi na otoczenie, a mimo to na nikogo nie wpada. Przeszkody same usuwają jej się z drogi.
      Unosi wzrok, łapiąc spojrzenie niebieskich tęczówek swojego wiernego psa. Czas oczekiwania dłuży się, a kolejne zabawy ją nudzą. Podobnie jak król - choć zwykle zapewnia rozrywkę to czasem, nawet w trakcie wykonywania zadań, Anne nudzi się, rzucając wszystko w diabły. Zawsze co prawda do zadań wraca, jednak dopiero po ponagleniach Hesusa. Później ziewa przy spychaniu koleżanek ze schodów czy ze znudzeniem kradnie nauczycielowi nauk biologicznych pieniądze. Rozkaz Króla jest dla niej grą - ciekawą, bądź mniej. Niczym więcej.
      A sekret? Zdaje się być jedynie smaczkiem, kolejną ekscytującą częścią tego bajzlu. Każda osoba obdarzona zadaniem zasługuje na karę… potępienie. Król jest sprawiedliwy, ale miłosierny, wynagradza za dobro, a każe za zło. Jeśli wykonujesz zadania to nie jesteś czysty. Jesteś brudny, bo zrobiłeś coś niewybaczalnego.
      Anne ma osiem, może dziewięć lat, kiedy pierwszy raz natyka się w biblioteczce na książkę o dobrym Bogu… Królu.
      Poza tym niewiele pamięta ze swojego dzieciństwa. Jedynie skrawki, nieistotne puzzle, zdające się pasować do różnych układanek. W jej wspomnieniach twarze rodziców są zamazane. Nie potrafi określić czy są wysocy, czy niscy, jaki mają kolor włosów, oczu, jak zachowywali się wobec niej i jakim tonem głosu zwykle się do niej zwracali.
      Zbliża się siedemnasta trzydzieści.
      -- Zanieś mnie, bolą mnie nogi -- rosły ochroniarz nie waha się, zanim bierze panienkę Howard na ręce -- Ah, wolałabym teraz coś zjeść -- wzdycha, oplatając ręce wokół szyi mężczyzny.
       Hesus nigdy nie odmawia, nie potrafi. Zna tę dziewczynę od dziecka. Już za swoich czasów szkolnych jest w bliskich relacjach z jej bratem. W jego oczach jest po prostu urocza i skrzywdzona, nie rozpieszczona. Dom Howardów w końcu nigdy nie był miejscem bezpiecznym i przytulnym. Od zawsze roznosiło się w nim echo kłótni i wyzwisk.
       Wchodzą do Sali 38b, Hesus, przez chwilę skonfundowany ilością osób w pomieszczeniu, stawia Anne na ziemi. Dziewczyna rozgląda i uśmiecha się uroczo na widok znajomych twarzy. Jej uwagę najbardziej przykuwa Oliver Moore. Siedzący w kącie, jakby zamknięty w swoim własnym świecie.
      -- Grasz w chowanego? Masz bardzo słabą kryjówkę… -- przykuca przy chłopaku i rozgląda się konspiracyjnie na boki -- Tamten kąt jest zdecydowanie mniej rzucający się w oczy -- skina głową na przeciwległy koniec sali.
      Dziewczyna lubi go i czuje się przez niego lubiana. Nie potrafi odczytać z jego strony chęci ucieczki, niepewności i stresu, które zawsze towarzyszą mu, kiedy się do niego zbliża. Nie uważa, że jest wobec niego natarczywa, wręcz przeciwnie, jest przekonana, że chłopak jest zaszczycony, że może znajdować się w jej obecności.
      -- A-l-e tobie też nie chce się czekać, prawda? To może pogramy w jakąś grę? -- mówi z zupełną powagą -- Może berek? - przez tak dziecinne zachowanie dziewczyny, aż trudno uwierzyć, że na ostatnich testach zajęła w rankingach miejsce na podium.
       Od wykonania tego pomysłu powstrzymuje ją jednak Hesus, który zamyka jej ramię w mocnym, odrobinę bolesnym uścisku. Anne odwraca wzrok, po jej ciele przechodzą dreszcze. Musi poczekać, przynajmniej na zadanie króla - taki komunikat stara jej się przesłać rosły ochroniarz.


https://cdn.discordapp.com/attachments/620852989048913920/662060049413308458/ezgif-2-69a05d28933b.gif

Offline

#18 28-12-2019 o 00h26

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 403

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAhttps://1.bp.blogspot.com/-eeocUb5ujsU/XgaS0p2PPzI/AAAAAAAAD_0/Je-2sOsebqgIyg_WyTAu3XjRxvDJr2dxQCLcBGAsYHQ/s1600/naip.png
          W jej oczach można odnaleźć przerażenie i strach, ale po jej gestach widzi, że niecierpliwi się tak samo, jak robi to on. Arie czuje podekscytowanie, wciągając w nozdrza świeży zapach krwi. Przeciąga palcami po jej nagiej skórze, widząc, że dziewczyna kuli się i trzęsie. Jej ręka wydaje się płonąć. Ale nagle to uczucie znika i nigdy nie wraca. Nie pojawia się ta sama ekscytacja. Nie pojawia się radość w oczach dziewczyny. Nie pojawia się też chłopak. On znika. Ona też zniknęła.
           Ciche trzaśnięcie wybudza go z płytkiego, niespokojnego snu – oczy otwierają się natychmiastowo i kierują w stronę drzwi, jakby chłopak obawiał się, że dźwięk jest tylko zwiastunem nadciągającego niebezpieczeństwa. Nie skupia się na zawrotach głowy, które w niego uderzają, gdy wstaje na nogi i stara się ignorować też światło, które wydaje się niemal wypalać jego zmęczone oczy. Kilka kolejnych sekund spędza na badaniu wzrokiem pustego pokoju. Pustego pokoju. Zero niebezpieczeństw i zero niespodziewanych gości – Arie pozwala sobie na wypuszczenie długo wstrzymywanego oddechu ulgi.
             Ale czuje pod skórą delikatne mrowienie i wie, że nie odbędzie dzisiejszego popołudnia bez swojego codziennego rytuału. Zerka w stronę szczelnie zamkniętej szuflady znajdującej się koło biurka. Wydaje się wręcz wołać „otwórz mnie”. A potem w jego głowie pojawia się gniewny głos jego ojca, krzyczący „To karygodne!”. I wspomnienia oczu pełnych łez, pragnienia, spełnienia i krwi.
A szuflada nagle przestaje wołać do niego rozkosznym głosem, więc Arie opada ciężko na łóżko, czekając, aż sen złapie go w swe objęcia. Ale on nie przychodzi. Zupełnie, jakby zdawał sobie sprawę z czegoś, o czym chłopak jeszcze nie wiedział. Jakby specjalnie nie pozwalał mu pogrążyć się ponownie we śnie. I gdy ekran telefonu nagle rozbłyska jasnym światłem, Arie ze znużeniem sięga do niego, by odczytać wiadomość. I czuje, jak na jego twarz wpływa powolny, szczęśliwy uśmiech. Dawno go nie odczuwał. I tak bardzo za nim tęsknił.
             Wychodząc z pokoju, jeszcze raz zerka na szczelnie zamkniętą szufladę. Przygryza wargi, kotłując w myślach krzyki własnej matki i ojca. Wbija swoje paznokcie w dłonie, walcząc ze sobą. Ale wie. Wie, że odkąd tylko skierował wzrok na szafkę, przegrał walkę ze sobą. Sięga po kluczyk i przekręca go w zamku, uwalniając ostatnie zabezpieczenie. Ale nie czuje się z tym źle, jak mówiła matka. I biorąc do ręki mały przedmiot, czuje, jak jego puls przyspiesza. Znowu wraca. Nie chce już umierać. Nie chce już żyć. Chce być. I ta rzecz mu to umożliwi.
             ***
               Sala nie jest pusta – Arie zwraca uwagę na każdą znajdującą się tam osobę. Choć ludzie często uważają go za niepoczytalnego, nie zdają sobie sprawy, że chłopak jest wyjątkowym obserwatorem. Stara się dostrzegać to, czego inni z początku nie widzą. I zazwyczaj mu to wychodzi. Uwielbia poświęcać każdej osobie kilka długich sekund; oni zwykle wtedy odwracają w strachu wzrok, starając ignorować się ostrze w jego ręce. A on korzysta z ich reakcji, uzupełniając informacje w swojej głowie. Aż wreszcie Arie dostrzega bladego chłopaka i niczym pełnokrwisty drapieżnik kieruje swoją uwagę tylko na niego. Jego dłoń mocniej zaciska się na puszcze Pandory, ale pewne – wyuczone – myśli każą mu przestać. I tylko to pozwala mu na rozluźnienie ściśniętych mięśni i uspokojeniu nagłego podekscytowania.
             Król nie tylko wybrał Arie’go do wykonania jednego z zadań, ale też i pozwolił mu na spotkanie się z jego kwiatuszkiem. Chłopak nawet nie próbuje zamaskować swojego szczęśliwego uśmiechu, który rozciągnął się na jego twarzy. Gorące palce stykają się z zimną szyją bruneta, a szalone oczy wpatrują się w te zagubione i przerażone. 
             I kolejne wspomnienia przemykają przez głowę Arie’go. Te są dobre, tłumaczy, pozwalając im na przypomnienie szczęśliwych momentów z kwiatuszkiem.
- Dawno się nie widzieliśmy – mówi, delikatnie zaciskając palce na skórze chłopaka. Nieszczęśliwie wybrał zupełnie inne przedmioty niż Hiacynthe. Przeklina, gdy czuje wzdrygnięcie się bruneta. Zdejmuje dłoń nagle, jakby z pewnym obrzydzeniem i ponownie zerka na resztę grupy. Jest drapieżnikiem. Nie ma się czego obawiać. Przecież król go wybrał.
             Chwilę później dostrzega , a dłoń z ostrzem zaczyna pulsować. Przeszłość wraca. A Arie cholernie nie był na to gotowy. Wzrokiem wraca do kwiatuszka i pragnie otworzyć puszkę Pandory, która woła o jej otwarcie. Ale tylko chowa ostrze, do tylniej kieszeni, solidnie je zabezpieczając. I wreszcie ma dwie wolne dłonie. Zimne dłonie, które pragną ocieplić się na jednej, bladej szyi znajdującej się tuż przed nim.


POSZUKUJĘ DWÓCH OSÓB DO TEGO OPOWIADANIA i kupię TO
https://66.media.tumblr.com/654bca20de4a0d87bbaad18d3cee5493/tumblr_ownzw2J4zH1qd3oebo1_500.gif

Offline

#19 28-12-2019 o 15h07

Straż Cienia
Acerola
Akolita Jednorożców
Acerola
...
Wiadomości: 372

DINAH BABOUCHE

          — Dinah? Dinah! Musimy wybrać wreszcie piosenkę na recital! Na miłość boską, dziecko, otrząśnij się... — nie ważne jednak ile nauczyciel nawołuje, ile prosi i grozi, dziewczyna milczy. Smukłe, kremowe palce gdzieniegdzie owinięte bandażami zaciskają się mocniej na plastikowej obudowie telefonu. W złotych oczach odbija się hipnotyzujący blask ekranu, kiedy powoli i z odpowiednim namaszczeniem wchłania każde słowo. To zaledwie dwa zdania - nawet mniej gdyby ktoś chciał czepiać się szczegółów - ale Dinah czuje się nagle tak, jakby czekała na nie przynajmniej całe swoje życie. Długie tygodnie bez słowa, bez jakiegokolwiek sygnału spędzała rozmyślając nad swoją przyszłością. Bo co jeśli... Jeśli ktoś wreszcie odkrył prawdziwą twarz króla przed nią? Jeśli wymierzył mu samozwańczą sprawiedliwość tym samym na zawsze kończąc grę? Wiadomość jest ukojeniem, którego oczekiwała. Namacalnym dowodem na to, że wciąż ma szansę. W ten chłodny, późnojesienny poranek ciepło wypełnia ją całą zaczynając od czubków czerwieniejących uszu, poprzez brzuch i znajdujące się w nim trzewia, aż po czubki palców u stóp oraz rąk. Król nie zapomniał o niej. Poprzez tą wiadomość, poprzez grę którą ona rozpocznie, Dinah znów będzie mogła poczuć się przynajmniej trochę bliżej nieuchwytnej istoty swojej miłości. Dzisiaj o 17:30 w sali 38b oficjalnie rozpocznie się dla niej ostatni rok bezkarnej nienormalności i tym razem zamierza go dobrze wykorzystać.
          Wreszcie podnosi głowę, uśmiecha się łagodnie do pobladłego ze zmartwienia opiekuna. Ze sterty kartek starannie ułożonych na rogu pianina wyciąga jeden arkusz, natychmiast rozpoznając nerwowe, choć wciąż bardzo eleganckie pismo.
Chyba wiem, proszę Pana.

~❀~

          Równo o 17:00 musi wziąć leki. Z każdym dniem biała buteleczka robi się coraz lżejsza, ale Dinah nie czuje się ani trochę lepiej. W bladoróżowych kapsułkach smakujących sztucznym roztworem malinowym nie znajduje żadnego ukojenia, tylko niewygodny obowiązek. Nie lubi czuć ich w przełyku, nie lubi pierwszych kilku chwil po zetknięciu z kwasem żołądkowym, kiedy czuje się otumaniona. Widywany raz na miesiąc lekarz twierdzi, że jej tragiczny na rozpoczęciu terapii stan zdecydowanie się polepsza, przypisując całą chwałę swoim magicznym specifykom. Bo przecież nie wie, a nawet gdyby wiedział to nie uwierzy, że tak naprawdę uzdrawia ją miłość. Jak zawsze powie to, co usłyszeć chce ojciec. Cóż, na tym polega przecież życie i ona nie jest wcale wyjątkowa. Chcąc poczuć się potrzebna szuka sensu w tej chorej grze, prowadzącego ją szaleńca stawia na boski piedestał próbując wmówić sobie uczucie, które wcale nie istnieje. Wszystko, by poczuć się lepiej z tą gównianą szkołą i życiem, jakie musi w niej prowadzić.
          Opuszcza swój jednoosobowy pokój umiejscowiony w dormitoriach nieopodal szkoły powolnym krokiem. Jej głowa pulsuje od nadmiaru sprzecznych myśli, jak zawsze po tych głupich lekach. Chcąc uspokoić panującą w głowie wojnę, przystaje na moment w cichym korytarzu upewniwszy się wcześniej, że nikogo więcej tu nie ma, po czym opiera ostrożnie o chłodną szybę. Za oknem panuje wieczorny mrok zapadający o kilka chwil wcześniej im bliżej do zimowego przesilenia. Pobliskie tereny zielone rozświetlają białe lampy i kilka sylwetek przemyka wybrukowanymi ścieżkami, rozrzucając dookoła martwe liście lśniące od deszczowych kropli. Widok ten powinien być przynajmniej urokliwy, ale Dinah nie może się wyzbyć poczucia obrzydzenia na myśl o gnijącej naturze.
Ciekawe jak się czuła, gdy po kolana brodziła w błocie — szepcze do siebie z zamkniętymi oczami, na powiekach przywołując obraz z przeszłości tak dawnej, że minąć mogło już tysiąc lat —  Miała ze sobą tylko płócienny worek. Musiało być jej ciężko zdecydować co zabrać. Zawsze była rozrzutna, zostawiła wiele gratów.
Ciekawe czy jest teraz szczęśliwa.
         Z chłodnego wspomnienia wybudza ją wibracja telefonu w kieszeni sukienki. To powiadomienie o zbliżającym się spotkaniu, na które definitywnie nie chce się spóźnić. Pod odpowiednie drzwi dociera szybko, rozmieszczenie sal zna już prawie na pamięć po dwóch latach. Zresztą, tutaj swego czasu zaczęło się wszystko. Bierze głęboki wdech. Wchodzi. W środku znajduje się już całkiem sporo osób. Kilka z nich to zdecydowanie pierwszoroczni - uroczego albinosa poznałaby na kilometr, natomiast dwójka jego towarzyszy choć o wiele mniej wyróżniająca się z tłumu, wciąż biła młodzieńczą świeżością. W pierwszym odruchu to do nich zamierzała podejść. Wydawali się najzabawniejsi w pomieszczeniu, a wizja zawiązania nowych znajomości z tak wielobarwnym towarzystwem napełnia jej żołądek motylkami. I robiąc krok w ich stronę dostrzega jego. Tych fioletowych kudłów nie da się pomylić.
          Cokolwiek by się nie działo, dla Ariego Eduana nie ma konkurencji. W szczególności gdy stoi tak blisko innego, drobniejszego chłopca z oczami wlepionymi w jego odsłoniętą szyję. To wręcz błagało o interwencję. Przyspiesza, a im bliżej jest swojego ideologicznego przyjaciela, tym bardziej wzbiera w niej ekscytacja. Oczywiście, sytuacja jest potencjalnie niebezpieczna, ale bardziej niż to Dinah nie może przestać myśleć o tym, jak bardzo stęskniła się za dzieleniem z nim przedmiotów.
Arieeee! — z dziewczęcym piskiem wlatuje między dwójkę nastolatków, oczy świecące niewinną radością niczym choinka na gwiazdkę — Tak dawno się nie widzieliśmy... W tym roku nie mamy razem żadnych zajęć, to bardzo bardzo przykre!
Ostrożnie sięga po jedną jego dłoń tak, jak zwykła to robić na powitanie. Szybko wyczuwa jednak jej okropny chłód i natychmiast łapie także drugą, próbując schować je między swoimi o wiele drobniejszymi palcami.
Aleś mroźny, ojejku. Nie wiem czy to coś da... Czy twoje ręce urosły? — zajęta oglądaniem wziętych w niewolę kończyn przyjaciela oraz jego jak zwykle nienagannie pomalowanych paznokci, Dinah na dłuższą chwilę zapomina o trzeciej osobie obecnej przy ich rozmowie. Kiedy orientuje się jak bardzo nietaktownie potraktowała znajomego z wyglądu, ale niekoniecznie z imienia, kolegę natychmiast kieruje w jego stronę przepraszający uśmiech.
Wybacz, nie chciałam cię tak nieuprzejmie zignorować! Jak-- ah... — instynktownie spogląda w stronę oczu chłopaka i traci nagle powietrze w płucach. Piękny błękit zlewający się z szarością wypełnia jej wizję niczym deszczowe niebo w pierwsze dni wiosny. Na palcach czuje krople porannej rosy oraz miękkie płatki przebiśniegów zakwitających w domowym ogrodzie - Ahah, znowu się gapiłam, prawda? Przepraszam jeśli poczułeś się niekomfortowo, po prostu... hm, ah, to nieistotne! Miło mi cię poznać w takich okolicznościach. Nazywam się Dinah. A ty?


You’re running lemonade at  thirty-six degrees centigrade

- - - - - - - - - - - - -  DOPAMINE_MACHINE  - - - - - - - - - - - - -

Inside your lemon veins and your heart’s a lemon grenade

Offline

#20 28-12-2019 o 16h45

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 13 251

______________https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/658638193851367447/napisik_hiacyncik.png
    Wcale nie patrzy na widok za oknem. Składa myśli – chce uciekać. Myśli jak bardzo będzie bolało jeśli wyskoczy. Wcale nie patrzy na to, co się dzieje poza salą. Zapytany nie potrafiłby powiedzieć czy trawa przypadkiem nie stała się niebieska. Przyłapuje się na tej myśli i natychmiast sprawdza czy trawa na pewno nie zmieniła się w niebo. Jednak trawa nadal była zielona.
    Odetchnąłby z ulgą, gdyby nie ciepła dłoń na jego szyi. Powoli odwraca spojrzenie od zewnętrznego świata. Z zaskoczeniem odkrywa, że to Arie pojawił się przy nim, chociaż nikt inny nie zaciskałby jego szyi. Chłopak nie jest wiele wyższy od Hiacynta, jednak ten kurczy się na sam jego widok. Maleje w oczach. Kolana mu miękną. Dłonie delikatnie drżą.
    Drga gdy czuje ścisk. Jest przerażony. Boi się, że gdy zacznie uciekać, Arie wyrzuci go przez okno. Arie udaremniłby wszystkie próby ucieczki. Hiacynthe nie rusza się z miejsca. Stara się przybrać uśmiech na słowa chłopaka.
    -Cześć Arie – odpowiada mu. Cicho i niepewnie. Co się mówi w takich sytuacjach Hiacynthe? Co się mówi, kiedy się z kimś dawno nie widziało? Myśl, Hiacynt, myśl. Czemu nie wiesz co się mówi w takich sytuacjach? – Wyglądasz całkiem dobrze. Bardzo podobają mi się twoje fioletowe włosy – dodaje nieco głośniej, kiedy straszy chłopak zabiera dłoń z jego szyi.
    Nie odetchnął z ulgą. Zaczerwienił się. Co on mu właśnie powiedział?! Autentycznie cieszy się, że nabił sobie śliwę pod okiem – nie było widać tak bardzo jak jego twarz nabrała kolory przebrzmiałego pomidora. No homo, Hiacynt, no homo - powtarza sobie w myślach, bojąc się tego powiedzieć na głos.
    Nie wstydzi się długo. Skupiony tylko na starszym chłopaku, nie dostrzega zbliżającej się dziewczyny. Znowu drga niespokojnie, jednak uspokaja się zignorowany. Podnosi wzrok i zaczyna się przypatrywać. Nie widzi dużo poza włosami, ale też nie potrafi skupić wzroku. Jest zdenerwowany.
    Kiedy zaczyna do niego mówić najpierw nie odrywa wzroku. Podobają mu się jej złote oczy. Przypominają mu koronę. Na głowie dziewczyny ładnie wyglądałaby korona. Ponownie się rumieni, gdy orientuje się, że patrzy się w jej oczy za długo. Odwraca wzrok. Z deszczu pod rynnę, zaczyna się wpatrywać w Arie.
    -Nic się nie stało – odpowiada, ponownie odwracając wzrok. – Jest w porządku – dodaje, by upewnić się, że na pewno tak jest. Nic się nie działo, prawda? Jest w pomieszczeniu z którego chce uciec, jest przy nim Arie i nieznajoma i nie wie jak ma się zachowywać… Tak, na pewno było w porządku. To normalne, że ręce mu drżą przy nieznajomych. Tak jest zawsze gdy poznaje się nowych ludzi, w szczególności znajomych Arie.
    -Jestem Hiacynthe – przedstawia się, przybierając nieśmiały uśmiech. Niepewnie odwraca swoje spojrzenie w stronę Arie. Nie jest pewny czy powinien coś dalej mówić. Z jednej strony nie mógł mu nic zrobić rękoma, które zajęła Dinah. Z drugiej miał jeszcze zęby i nogi. -Czy wszystko jest w porządku? – pyta przenosząc wzrok na cztery dłonie ułożone między sobą. Tak, to chyba było dobre pytanie, Hiacynt, możesz się uśmiechnąć i być z siebie dumny. 


https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412262414319616/ookami2.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412276486471710/ookami3.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412294370721793/ookami1.gif

Online

#21 31-12-2019 o 17h26

Straż Obsydianu
Raspberry
Akolita Sylfy
Raspberry
...
Wiadomości: 1 117

___________________________Nevanka Jovanović

    Mieszałam ciasto na kolejną partię babeczek w rytm jednej z symfonii Beethovena, tym razem czekoladowych tak jakby to ciasto mi coś zrobiło, a ja za bardzo do serca wzięłam sobie słowa Boba Rossa “Beat the devil out of it”. To co robiłam w kuchni często zależało od mojego humoru, gotować różnego potrawy lubiłam gdy byłam po prostu szczęśliwa, miałam dobry dzień, natomiast pieczenie zawsze oznaczało u mnie to, że się stresowałam, albo że była zła. Więc tak oto powstała góra babeczek o różnych smakach i nic nie zapowiadało ich końca, a to wszystko przez jeden sms, który zrujnował cały mój plan na przyszłość.
Początkowo nie chciałam wierzyć, że taka zabawa istnieje, uznawałam to tylko za jakieś głupie ploty, a króla za osobę która w ogóle nie istnieje. Jedną z moich teorii było to, że ktoś po prostu naoglądał się za dużo “Plotkary” i teraz robi sobie jaja z młodszych studentów. Jednak im dłużej przebywałam w tej instytucji, tym bardziej uświadamiałam sobie to gdzie wylądowałam i w jakiej chorej grze właśnie miałam brać udział. Czy król naprawdę znał mój sekret? Czy możliwym było to, że jedna osoba mogła mieć taką wiedzę? I jak je zdobył. Może jest jakimś hakerem, albo po prostu obrzydliwie bogatym dzieciakiem, który się nudzi i ma na to jakieś swoje sposoby. Kim by on nie był, to musiałam się dowiedzieć kim jest. Chciałam ratować nie tylko moją przyszłość, ale i tą moich najbliższych, których prz okazji nie chciałam zawieść. Jednak na razie nie mogłam ryzykować, przez pewien czas musiałam trzymać głowę nisko i bawić się w tą grę. Może nie będzie tak źle? Może ud mi się nawet ominąć dostanie jakiegokolwiek zadania. W końcu po co król miałby się interesować akurat mną?
Włożyłam już ostatnią partię babeczek do piekarnika i sprawdziłam godzinę na telefonie. Zostało mi dokładnie tyle czasu ile potrzebowałam na ładne zapakowanie wszystkich babeczek i ogarnięcie się, żeby jeszcze trochę przed czasem dotrzeć na miejsce spotkania. Nie chciałam się spóźnić, lepiej było się nie narażać, ani zbytnio nie wychylać przed szereg. Obrzuciłam wzrokiem stół pełen babeczek, który wygladała jakby szykowała się jakaś grubsza impreza. Zdecydowanie muszę zajrzeć dzisiaj do domu i podrzucić im trochę wypieków, a może uda mi się opchnąć trochę w szkole. Może powinnam zacząć robić catering na takich spotkaniach. Na pewno musiałam trochę zapakować Cadrielowi, może przynajmniej jedna osoba dzisiaj będzie miała trochę lepszy humor. W co ja się wpakowałam?
Okazało się, że jako jedna z pierwszych pojawiłam się w sali, może jednak byłam trochę zbyt nadgorliwa. Westchnęłam i wyciągnęłam z torby książkę, próbując za wszelką cenę robić dobrą minę do złej gry. Nie chciałam dać po sobie poznać, że w jakikolwiek sposób przejmuje się tą całą sytuacją. To tylko wzmożyło by ciekawość ludzi i może nawet sami próbowali by dochodzić do tego czym jest moja tajemnica, a do tego dopuścić nie mogłam. Swoje myśli próbowałam skupić na przyjemnej lekturze, która miała za zadanie poprawić mi humor, jednak skończyło się na tym że nie mogłam przebrnąć przez ani jedną stronę cały czas czytając to samo. Na całe szczęście z tej bezsensownej pętli wyrwał mnie Cadriel. Uśmiechnęłam się szeroko do chłopaka i przyjrzałam mu się uważnie. Zdecydowanie nie wyglądał jakby sobie radził najlepiej z tą sytuacją, w tamtej chwili poczułam jak włączają się we mnie wszystkie matczyne instynkty, a może nawet i takie babcine. Często się przyłapywałam na tak zwanym “matkowaniu” moim znajomym, ale nie mogłam nic na to poradzić, po prostu już tak miałam. Przez chwilę zastanawiałam się, czy go po prostu nie przytulić, ale nie byłam pewna czy byliśmy na tym etapie znajomości i mogłoby to wyjść po prostu głupio i niezręcznie.
— Wszystko w porządku? — zapytałam, odkładając książkę na bok. Jednak gdy usłyszałam pytanie chłopaka o jedzenie na mojej twarzy pojawił się wyraz pełen ulgi, dzięki albinosowi będę w stanie pozbyć się choć części z upieczonych babeczek z pewnością, że nic się nie zmarnuje. No i może choć trochę uda mi się mu poprawić humor. Nie lubiłam marnować jedzenia i zawsze czułam się źle gdy w szale robiłam czegoś za dużo.
— Co prawda niczego nie gotowałam, bo nie miałam na to weny, ale za to ostatnio dość dużo piekłam… po prostu testowałam pewne rzeczy. — Mówiąc wyjęłam z torby pudełko śniadaniowe o całkiem sporych rozmiarach w którym babeczki były zapakowane aż po same brzegi.
—  Niektóre są z nadzieniem, są zwykłe waniliowe, jakieś małe eksperymenty kuchenne… z resztą sam zobaczysz, spróbujesz. Oczywiście liczę na twoją opinię jako mojego ulubionego krytyka kulinarnego, którym właśnie zostałeś —  powiedziałam uroczyście wręczając mu pudełko, po czym puściłam mu oczko.
— Następnym razem postaram się ci coś ugotować. Tylko muszę wybadać jeszcze twoje preferencje kulinarne, żeby przypadkiem nie zrobić ci czegoś czego nie lubisz. —  W tym momencie miałam zająć i jego myśli chłopaka jakże zajmującej rozmowie o gotowaniu, jednak ten plan przerwał mi nieznajomy gość, który wydawała się aż za bardzo zaaferowany wyglądem i samym faktem istnienia mojego kolegi. Skrzyżowałam ręce i spojrzałam na niego spod zmarszczonych brwi, będąc w każdej chwili gotowa się go pozbyć jeżeli tylko mój przyjaciel wyrazi do niego jakąkolwiek niechęć.

Ostatnio zmieniony przez Raspberry (31-12-2019 o 17h26)


https://66.media.tumblr.com/dfea7e1d7e7a06413200bdf6dfdab473/42362c770b411ebc-16/s400x600/d8e44335cbadfb45c62d04b7a6e862936a71ea6b.gif https://66.media.tumblr.com/b1d01a12ed4a2de9e362aaa53aeefbd0/42362c770b411ebc-ed/s400x600/f2ef17c5152ff211c7bc15d2d62889c197f0cc46.gif

Offline

#22 31-12-2019 o 22h22

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 23 540

.....................................................................https://i.imgur.com/SpFqBpC.png     
     Sala 38b, godzina 17:30. Poznacie tam treść pierwszego zadania.
     Sala 38b, godzina 17:30.
     Sala 38b.

     Żelazo rozgrzane do białości — to najgorsze określenie. Tak… ogniste, bolesne, przerażające. Przedmiot rozgrzany aż do białości — nie do żółci czy czerwoności — jest najniebezpieczniejszy.
     Biel jest najniebezpieczniejsza. Prawidłowa odpowiedź, pada gdzieś jakiś nieistniejący głos, tworząc nieistniejące echo odbijające się od przerażająco istniejących białych ścian. Biel tego przeklętego labiryntu korytarzy otula chłopaka niczym najciaśniejszy szal, który już za chwilę odetnie mu dostęp do powietrza, biel jego twarzy zamieniając w szkaradny fiolet.
     Biel. Nicość pośród kolorów. Oślepiające światło maksymalnie zawężające pole widzenia. Biel zacieśniająca wszystkie ścieżki, prowadząca tylko w to jedno miejsce.
     Do sali 38b.
     Nie pamiętał, jak tam trafił. Nie pamiętał, co wtedy czuł, jak odnalazł drogę. Nie pamiętał, czy przyszedł we właściwym czasie, czy przybył tam znacznie wcześniej czy może się spóźnił. Nie pamiętał, jak wyglądały drzwi, które dla niego zdawały się wrotami do piekieł. Nie pamiętał dotyku chłodnej klamki, której przekręcenie wywoływało u niego dreszcze niczym w febrze. Nie pamiętał potwornego zaduchu, który uderzył mu w twarz, gdy wszedł do środka.
     Czym pachniało powietrze w sali 38b? Topionym metalem. Kurzem. Solą. Pachniała uciskiem, strachem, terrorem.
     Zrzucił torbę na ziemię. Ile miał w niej książek? Może cztery, pięć. Jak się czuł, gdy zrzucił z ramienia tę paczkę? Jakby narzucił na siebie istną tonę kamieni. Coś potwornie przygniatało go do ziemi, uświadamiając mu, że z chwilą zrzucenia podręczników na posadzkę, przestał być uczniem, stając się winowajcą. Brutalnym zwierzęciem, potworem, złoczyńcą, bestią. Kimś, kto zasługiwał na najsurowszą z kar. Kimś, kto tę karę z całą pewnością otrzyma.
     Jesteś już dojrzałym mężczyzną. Szesnaście lat to poważny wstęp do dorosłości. Już teraz musisz się wykazywać nadzwyczajną dojrzałością, by brutalność dorosłości w niczym cię nie zaskoczyła. Byś mógł tę brutalność chwycić za rogi i pokierować nią tak, jak tylko tego zechcesz. Wszak tylko ty jesteś kowalem swojego losu.
     Ileż to razy słyszał we snach te słowa swojego ojca? Miliony. Ile razy przeprosił go za to, że go rozczarował? Kolejne miliony. W myślach. Każdego dnia od tego felernego siedemnastego lipca.
     Paradoksalnie poczuł się jeszcze gorzej, gdy uderzyła w niego odpowiedź na jedno proste pytanie: co Nevanka, tak miła, kochana dziewczyna, mogła robić w tak przerażającym miejscu? Oczywiście to samo co on. Zalał go zimny dreszcz, gdy pomyślał, że nawet ona miała w sobie jakiś potworny sekret. Jak każdy, szeptał uporczywy głosik. Jak każdy. Jakże bowiem żyć, postępując idealnie według zasad wyznaczonych przez bojaźliwych głupców? Jakże żyć, jeśli miast żyć jedynie egzystujemy?
     Z ponurych rozmyślań wyrwał go dźwięk otwieranych drzwi. Nawet nie zdążył się przerazić, że być może sami z Nevanką będą musieli postawić się Królowi, kiedy to tej piekielnej sali dołączył kolejny potępiony. Średniego wzrostu blondyn z wyraźnymi czarnymi odrostami wpadł do sali, wpatrując się w obecnych tam studentów z wyraźnym zmieszaniem. Zapewne nie miał pojęcia, że Cadriel czuł się tak samo zażenowany — oczywiście poza Nevanką, która jak gdyby nigdy nic wyjęła z torby babeczki.
     — Z tym gotowaniem tylko żartowałem — mruknął przez ściśnięte gardło, raz jeszcze próbując się uśmiechnąć. Kątem oka dostrzegł, jak nowo przybyły zaraz po niemrawym powitaniu usiadł na podłodze gdzieś w kącie. Wówczas Cadriel bardzo docenił towarzystwo Nevanki — gdyby miał tu sam jak palec oczekiwać Króla, najprawdopodobniej oszalałby z nerwów i paniki. — Poza tym tak — odpowiedział koleżance na wcześniejsze pytanie, nawet nie próbując brzmiąc przekonująco — wszystko w porządku. A… a u ciebie?
     Domyślał się, że to pytanie brzmiało absurdalnie w obliczu sytuacji, w jakiej się wszyscy znaleźli. Tym bardziej, że jeszcze więcej dziwności nadał kolejny przybysz. Czegoś podobnego Cadriel w życiu by się nie spodziewał, a jednak do sali wpadł ciemnowłosy chłopak. I może nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, zwłaszcza że uczeń nie wyróżniał się niczym nadzwyczajnym, gdyby nie fakt, że gdy tylko dostrzegł albinosa, natychmiast do niego podbiegł z taką miną, jakby dostrzegł co najmniej jakieś nadprzyrodzone stworzenie. Cadriel momentalnie się napuszył, rozwścieczony faktem, że ktoś znowu zamierzał potratować go jak okaz w zoo. I to tylko przez jego dość specyficzną przypadłość, jaką był albinizm. Żyjemy w XXI wieku!, wrzasnął w myślach, coraz bardziej oburzony i przerażony coraz rychlejszą konfrontacją z ciemnowłosym chamem.
     Lecz to, co ten ciemnowłosy cham wykrzyczał chwilę później, kompletnie Cadriela zatkało.
     — Odynie...! Toż to najprawdziwsza Augusta Seger! Niesamowite! Jesteś Albino!
     Na początku Cadriel nie miał pojęcia, o czym ten chłopak bredził, mimo że coś przysłowiowo dzwoniło mu w głowie. Początkowo był jednak zbyt wściekły, by połączyć fakty, dlatego odłożył w połowie zjedzoną babeczkę na ławkę i wysunął się przed szereg, by zaatakować bruneta.
     — Czyżbyś był aż tak zacofany, że nigdy w życiu nie widziałeś albinosa?! — syknął wściekle. — Czy to aż takie dziwne?! Nie jestem zwierzęciem w zoo!
     Powtarzał swoje stałe formułki, ponieważ bardzo często musiał się nimi bronić. A, jak wiadomo, najlepszą obroną był atak. Mimo to spuścił z tonu, kiedy zamiast obrazy, ujrzał na twarzy chłopaka szczere zdumienie. I dopiero to zdumienie kazało Cadrielowi połączyć fakty. Augusta Seger, tak zwana Albino — supebohaterka komiksów Marvela. Komiksów, na których podstawie powstawały uwielbiane przez Cadriela filmy.
     Znał tę bohaterkę! Co więcej, bardzo ją lubił. Dlatego też gdy zdał sobie sprawę ze swojego nietaktu i ogromnego błędu, spuścił wzrok z zawstydzeniem.
     — P-przepraszam — wybąkał ze wstydem. — A-ale… Albino jest kobietą, jeśli mnie pamięć nie myli… a ja nią nie jestem — dodał z wyraźnym zażenowaniem, nie będąc w stanie dłużej patrzeć na nowego, jakże niemiło poznanego kolegę. — Przepraszam — wyjąkał raz jeszcze, wyraźnie skruszony. — Ja… jestem… Cadriel — mruknął. Nie był pewien, czy brunet zechce podać mu swoje imię na znak zawarcia znajomości. Nie zdziwiłby się, gdyby tego nie chciał, lecz on czuł, że powinien wyjść z tą inicjatywą.
     Potwornie poruszony tą krótką wymianą zdań, był pewien, że ten dzień nie może być jeszcze gorszy. Chwycił niedokończoną babeczkę i odszukał spojrzeniem Nevankę, która z zainteresowaniem wsłuchiwała się w tę dość niecodzienną wymianę zdań.
     — Chętnie zostanę twoim testerem — odparł z lekkim uśmiechem.
     Pilnie potrzebował zmiany tematu, a że koleżanka znakomicie gotowała, chętnie zajadał się jej wytworami. Co więcej, bardzo poruszyła go postawa Nevanki, która była gotowa bronić Cadriela przed atakiem bruneta. Jak się okazało, całkiem niepotrzebnie, a liczył się gest i albinos był pewien, że nigdy jej tego nie zapomni.
     — Hm, czego ja nie lubię — zaczął zastanawiać się na głos, przy okazji przyglądając się nowym przybyłym. Starał się zająć myśli czymkolwiek, byle tylko nie wracać do rzeczywistości opętanej przesz Króla.
     Obserwował więc, jak do sali z impetem wpadła dziewczyna w krótko ściętych, czarnych włosach, ogarniająca ciekawskim wzrokiem wszystkich zgromadzonych. Patrzył, jak zaraz za nią w środka wchodzi wysoki, ciemnowłosy chłopak, robiąc niemniej efektowne wejście poprzez otworzenie drzwi na oścież i uderzenie nimi w stojący nieopodal mebel. Chłopak wydawał się tym bardzo poruszony, a Cadriel z ciekawością obserwował w nim tę wrażliwość, odprowadzając go wzrokiem aż do momentu, gdy przysiadł na parapecie i zaczął wpatrywać się w obraz za oknem. Najciekawsze wejście i tak zaliczyła uczennica o kruczoczarnych, długich włosach, wnoszona przez ochroniarza. Wprawdzie i Cadrielowi nie brakowało pieniędzy, ale nie wpadłby na to, by zatrudnić jakiegoś wielkoluda, by robił za jego osobiste nosze. Cóż, co kto woli. Przynajmniej ten chłopak w kącie będzie miał towarzystwo, pomyślał Cadriel patrząc, jak dziewczyna siada obok blondyna na podłodze. Prędko się okazało, że praktycznie każdy z potępieńców miał taką osobę, którą już wcześniej znał: gdy do sali wszedł fioletowowłosy student, natychmiast podszedł do tego na parapecie, a tego z kolei po chwili zgarnęła jakaś brązowowłosa wariatka, która krzyczała na tyle głośno, że Cadriel z łatwością wychwycił każdy strzępek rozmowy. Co więcej, ta sama wariatka już od progu wychwyciła Cadriela wzrokiem i przez moment wyglądało na to, że podejdzie właśnie do jego grupy. Niemal odetchnął z ulgą, gdy ostatecznie zmieniła kierunek.
     — Dobrze, że tu jesteś, Nevanka — mruknął cichutko, naprawdę doceniając fakt, że nie był tam sam. I nawet w towarzystwie tego znawcy komiksów, który być może już zdążył się obrazić, a może jeszcze nie, czuł się jakoś tak raźniej.
     O ile tylko pozwalała na to sytuacja.
     — Daliby już tego Króla — szepnął z jawnym przerażeniem Cadriel. — Chcę mieć to już za sobą. Chcę mieć to już za sobą…
     Nie miał pojęcia, na jakiej zasadzie będzie się to odbywało. Przecież Król nie pokaże się przed nimi na żywo. A może jednak? Albo przyśle jakiegoś wysłannika? Miał nadzieję na to drugie.
     Bo był pewien, że nie zdoła spojrzeć Królowi w oczy. Zwłaszcza że on wiedział.

Offline

#23 12-01-2020 o 23h17

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 403

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAhttps://1.bp.blogspot.com/-eeocUb5ujsU/XgaS0p2PPzI/AAAAAAAAD_0/Je-2sOsebqgIyg_WyTAu3XjRxvDJr2dxQCLcBGAsYHQ/s1600/naip.png
          Ciepło dłoni Dinah powoli ogrzewało lodowate ręce chłopaka – czuł nieprzyjemne mrowienie, które pojawiło się w kilku miejscach na jego palcach. Jakby jego temperatura zmieniała się zbyt szybko; jakby on zupełnie tego nie chciał, a mimo to Dinah stale trzymała jego dłonie. Nie był idiotą – wiedział, dlaczego to robiła.
          Uśmiechnął się pod nosem, potwierdzając, że choć nie widział dziewczyny rok, to ona jej charakter i zachowanie nie uległo zmianie. Tak, jej miękkie, puszyste włosy były nieco dłuższe niż zapamiętał, a skóra wydawała się być żywsza, może bardziej nawilżona. Ale o resztę nie musiał się bać. Nadal była dość bezkonfliktową dziewczyną, którą poznał prawie trzy lata temu, na samym początku liceum.  Nadal bała się, że pewnego dnia wewnętrzna bestia, która siedzi w Arie’m, zapragnie się wydostać na zewnątrz. Nadal pilnowała, by do tego nie doszło.
          Jego wzrok tylko na chwilę ponownie zatrzymał się na innych osobach znajdujących w pomieszczeniu. Klasa wypełniła się mnóstwem twarzy, które albo Arie kojarzył, albo zwyczajnie ignorował i nie chciał mieć żadnego pojęcia o ich istnieniu. I z goryczą stwierdził, że Król nie wybrał go jako jedynego do wykonania zadania. A szkoda, powtarzał uparcie. A mimo to gdzieś z tyłu jego głowy pojawił się pomysł, iż to wcale nie jest koniec rozkazu króla. Coś podpowiadało mu, że to początek. Miał taką nadzieję. Naprawdę pragnął się zabawić, jego dusza i bestia potrzebowała tego, by móc powrócić do normalnego zachowania. Bo teraz nie zachowywał się normalnie.  A potem Hiacynthe odezwał się, więc Arie z powrotem odwrócił w jego stronę wzrok.
          Wreszcie wyrwał swoje dłonie z uścisku dziewczyny – miał dosyć bycia potulnym tak, jak ona by tego chciała. Przymknął na chwilę swoje oczy - w jego głowie pojawiło się nieznośne tykanie zegara, które stawało się coraz gorsze. Jakby zagłuszało każdy dźwięk z zatłoczonej klasie. I Arie wiedział, że jego bestia pragnie wyskoczyć na powierzchnię, więc sięgnął powoli dłonią do kieszeni, gdzie uprzednio schował ostrze. Tykanie zegara ucichło, jak tylko chłopak poczuł zimny metal przesuwający się po jego palcu. Gdy wreszcie otworzył oczy, uważnie obserwował Hiacynthe, który nadal stał tuż przed nim.
- Tak – badał, jak słowa brzmią w jego ustach – wszystko już w porządku, kwiatuszku – dodał, uśmiechając się po wilczemu. Tykanie zegara powracało. Arie czuł to doskonale. Czuł ekscytację i adrenalinę. Nie mógł się doczekać. Nie wierzył, że Król po prostu ściągnął tu kilka osób, by nawiązali przyjaźnie. Arie nie mógł być wezwany do tak błahej rzeczy. Nie mógł. Nie chciał. – Mam nadzieję, że zaraz będzie jeszcze lepiej. – Nachylił się do ucha bruneta, kontynuując: - Dla mnie i dla ciebie, kwiatuszku.
Tik, tak. Tik, tak.
            A Arie czekał na rozkaz.



..............AAAAAAAAA.......................................https://1.bp.blogspot.com/-UmmG22kS-mM/XgUnwTAckGI/AAAAAAAAD_o/B_EYPeBZNEo0CJD9y-P-LsnVbCls07nmwCLcBGAsYHQ/s1600/kr%25C3%25B3l.png

Mistrz Gry napisał



           Wchodząc do sali, przerywam ciszę i wtedy wszystkie oczy skierowane są na mnie - przerażone, ciekawe, jak i wypełnione złością oczy ludzi, którzy nie mają pojęcia co ich czeka. Prostuje się, zabierając ręce do tyłu. Podnoszę wzrok do góry i omiatam stojący w rogu sali stół zakryty bordową kotarą. Bordowy jest bardzo interesującym kolorem, bo z jednej strony symbolizuje miłość, pasję, radość, a z drugiej strony jest to kolor determinacji, krwi, strachu. Dosłownie krzyczy „walcz lub uciekaj”. Klaskam w ręce, czując przypływającą ekscytacje faktem, co będzie ich czekać. Hasło „walcz lub uciekaj” pasuje tu idealnie. Niektóre osoby wzdrygają się przez niespodziewany dźwięk. „Wspaniale!” - myślę. Właśnie do tego dążę. Do władzy absolutnej i niezaprzeczalnej, a to, że  nie zdają sobie sprawy z tego, kim jestem, jedynie ułatwia mi sprawę. Śmieje się cicho. Najlepszym aspektem całej gry jest fakt że nie musze nawet plamić sobie rąk. Kilka zdań, jeden sekret, a dana osoba po prostu przestaje istnieć - rozpada się z każdą pojedynczą łzą, która drąży ścieżki po bladym z przerażenia policzku. Są zależni ode mnie - od tego, co im powiem. To ich życie jest w moich rękach. Mogę z dumą powiedzieć, że jestem ich bogiem, bo decyduje o tym, czy mogą kontynuować swoje marne życia, czy też nie. Nie uważam się za szaleńca - po prostu lubię się bawić.
            Znowu zaczynam klaskać i śmieję się głośno, a oni wszyscy na mnie patrzą i się boją. To znaczy niektórzy się boją, bo inni chyba nie. Inni są trochę ciekawi, niektórzy nawet się chyba cieszą, co jest głupie, ale niech będzie. Ja wiem, ja wiem wszystko, więc wiem też, że niektóre z tych ofiar mi kibicują i myślą pewnie, że dzięki temu łagodniej się z nimi obejdę. Klask, klask! Ha! Ha! Ha! Jaka szkoda, że te wszystkie dźwięki dzieją się tylko w głowie. Mojej głowie i ich głowach, bo oni wiedzą, że Król się z nich śmieje i z nich drwi. Poza tym Król jest tam razem z nim - ja jestem tam razem z nimi, obok, czekając na wezwanie. Nikt tego nie wie, a może ktoś podejrzewa, nie wiem. Nie ważne, bo i tak nic nie mogą zrobić. A poza tym, gdyby podnóżki zaczęły rozumieć króla, to nie byłoby już takie zabawne. Niezrozumienie i chaos są przecież najlepszymi początkami każdej przygody, nie? Ta panika! Ta świadomość, że stoisz tu i nic nie rozumiesz! Ta próba zorganizowania się, prowadząca do dezintegracji! W końcu mały rozpad osobowości to doskonały początek czegoś głębszego, zwłaszcza u Króla.
PRZEGLAD KRÓLESTWA‼!
            To nie ja jestem ważny, tylko oni są ważni i ich sekrety. Nie wszystkie są takie ciekawe, lubię tylko niektóre z nich. Dinah to śmieszna dziewczyna, ale nudna, bo są tu ciekawsi od niej. Potencjał ma Oliver, bo jego zabawy mogą być kiedyś opisywane w telewizji i Internecie i stanie się gwiazdą dzięki temu. Hiacynt jest wspaniały, liczę na niego bardzo w tym. Bo on też ma potencjał i chyba większy jeszcze niż Oliver. Nevanka jest dopiero śmieszna! Ha! Ha! Jest śmieszniejsza niż Dinah, ale też nie aż tak ciekawa, chociaż kto wie, może będzie fajniej. A Pietro za to ma bardzo ciekawy sekret i mam nadzieję, że trochę się pobuntuje, bo bardzo chętnie go poszczypię jego małym sekrecikiem. Tak samo tego małego albinoska, jego tajemnica jest poważna, chociaż on jest nudny. Anne to moja ulubienica. I Arie to też mój ulubieniec. Lubię ich i oni też siebie lubią. Nawet bardzo. Najmniej lubię Lumikki, bo ona jest nudna i jej sekret też, dlatego nie będzie z nią dobrej zabawy. Może śmieszniej będzie z Anniką, ona jest ciekawsza. 
W kącie stoi stół i stół jest przykryty bordową kotarą. Pod kotarą leży ich zadanie. Jeszcze troszeczkę i aplikacja zadziała, więc wszyscy poznają treść swojej misji. Trzy, dwa, jeden…


Podejdźcie do długiego stołu i odsłońcie kotarę.
Na stole leżą zdjęcia wszystkich uczniów tej szkoły i wasze też.
Macie wybrać sobie jeden portret. Możecie znać tę osobę albo i nie. Mogą to być osoby też z tej sali.
Macie wybrać sobie jedną osobę, której macie zadać krzywdę. Jaką chcecie, ale ma być poważna.
Warunki są dwa, pierwszy jest taki, że ten atak ma widzieć co najmniej pięciu uczniów, nie licząc nikogo z tej sali, a drugi warunek jest taki, że macie na to dwa dni. Nikt nie może mieć wątpliwości, że jesteście winni.


POSZUKUJĘ DWÓCH OSÓB DO TEGO OPOWIADANIA i kupię TO
https://66.media.tumblr.com/654bca20de4a0d87bbaad18d3cee5493/tumblr_ownzw2J4zH1qd3oebo1_500.gif

Offline

#24 13-01-2020 o 22h42

Straż Absyntu
Naya
Straż na szkoleniu
Naya
...
Wiadomości: 209

https://i.imgur.com/neCDYN9.gif

     Widząc reakcję chłopaka, którego zaczepił, zmieszał się odrobinę. Po raz kolejny powiedział coś szybciej, niż pomyślał. Nie mógł się powstrzymać, tak bardzo żył na co dzień światem fikcyjnym, że dość często się zapominał. Niby, jak zwykle, mógłby próbować wytłumaczyć, o co mu chodziło, ale zdążył się już przekonać, jakie to bezużyteczne. Ludzie zawsze odchodzili w swoją stronę, zanim zdążył dojść do meritum swoich wyjaśnień, posyłając mu niezbyt przychylne wspomnienia.
     — Czyżbyś był aż tak zacofany, że nigdy w życiu nie widziałeś albinosa?! — Nagły atak chłopaka, zbił go z tropu. Cofnął się o pół kroku. — Czy to aż takie dziwne?! Nie jestem zwierzęciem w zoo!
     Z taką wściekłością się jeszcze nigdy nie spotkał, a swoje za uszami miał. Nie wiedział, jak zareagować. Było to jego winą, owszem, ale nie miał nic złego na myśli. Najzwyczajniej w świecie był pod wrażeniem, widząc wcielenie słynnej Augusty w tej szkole sztywniaków. Już miał otwierać usta, by przeprosić, gdy humor jego przypadkowej ofiary uległ zmianie.
     - P-przepraszam. A-ale… Albino jest kobietą, jeśli mnie pamięć nie myli… a ja nią jestem - oczy Pietro rozszerzyły się w szczerym zdumieniu. Ktoś ją znał! - Przepraszam. Ja… jestem... Cadriel - przedstawił się i wrócił do dziewczyny, którą Pietro właśnie zauważył, a która nie patrzyła przychylnie w kierunku jego osoby.
     - Wypas! - wyrwało mu się. Zacisnął zęby, karcąc się w myślach. - Znaczy nie wypas. Znaczy… - Miał problem z wysłowieniem się. Odetchnął głęboko i na nowo zaczął. - To ja przepraszam, że tak ni z gruchy, ni z pietruchy wystrzeliłem, ale… wow… No wyglądasz wypas! I wypas, że znasz Albino! Raczej niewielu o niej słyszało, więc… wypas. Przepraszam. - Mimo wszystko wyszło mu dość chaotycznie i szczerze wątpił, że Cadriel się połapał w jego monologu. - Jestem Pietro. - Rzucił na koniec. Wepchnął dłonie w kieszenie spodni i zakołysał się na stopach. Trochę słaby początek znajomości, ale ostatecznie mogło się skończyć gorzej. Na przykład prywatna Happy Augusty mogłaby go znokautować. - Naprawdę podziwiam.
     Powiedziawszy to, obrócił się na pięcie, żeby znaleźć sobie miejsce. Z rozbawieniem przyjrzał się niezdarnym wyczynom nowoprzybyłego chłopaka, który wyglądał, jakby nie za bardzo orientował się, po co jest w sali i dlaczego sala jest pełna krzeseł. Sam zgrabnie przelawirował między ławkami, kierując się w przeciwnym do chłopaka kierunku. Opadł bokiem na krzesło, plecami opierając się o ścianę. Miał stamtąd idealny widok na całe pomieszczenie. Zadowolony ze swojego strategicznego miejsca, wyciągnął z kieszeni smartphone’a. Przykleił wzrok do jego ekranu, wyłączając się całkowicie na odgłosy wypełniające salę. Nie przyszedł do niej, by zawierać znajomości. Jego cel był zupełnie inny. Mógł więc tylko czekać, jednocześnie będąc gotowym do przejścia do działania.
     Bezwiednie przesuwał palcem po ekranie, ale jego oczy nie podążały za treścią. W myślach odliczał ostatnie sekundy do wybicia godziny zero, do momentu, gdy powinien otrzymać kolejną wskazówkę. Chciał być pierwszy. Musiał być pierwszy. W końcu zawsze był online, to do niego należały pierwsze wyświetlenia i reakcje pod wszystkim, co obserwował. Nie lubił nie wiedzieć, być w tyle za innymi.
     W końcu jego ekran zalało powiadomienie z aplikacji. Nowa wiadomość. Treść zadania. Poczuł nagły przypływ adrenaliny. Wraz z przeczytaniem pierwszej linijki podniósł się i ruszył w odpowiednim kierunku, resztę doczytując w trakcie. Na jego twarzy pojawił się mimowolny wyraz, gdy dotarł do niego ostateczny cel zadania. Poważna krzywda. Poczuł momentalną pustkę w umyśle. Nie tego się spodziewał na dobry początek. Gwałtownym ruchem pociągnął za kotarę. Spojrzał pobieżnie po zdjęciach, szukając swojego. Zawahał się. Mógł spróbować grać nieczysto. Mógł wybrać siebie. Trochę kusiło, choć nie był pewny, czy będzie w stanie zaszkodzić samemu sobie. Słyszał kroki pozostałych. I tak było źle, i tak niedobrze. Na szybko spojrzał na zbliżającą się do niego grupkę. Nie było czasu. Musiał wybrać. Wziął zdjęcie z drugiego końca stołu. Zdjęcie chłopaka z rozmarzonymi oczami.
     Odwrócił zdjęcie przodem do siebie, by nikt nie mógł rozpoznać, kogo wybrał. Odsunął się od stołu, robiąc miejsce reszcie, a gdy przestali zwracać na niego uwagę, szybko opuścił salę.



https://78.media.tumblr.com/212b7ca6cb968cff17ee5093d9829f24/tumblr_pe0ldu0PIJ1u3v6c8o4_640.png

Offline

#25 13-01-2020 o 23h47

Straż Absyntu
Ilian
Obrońca Straży
Ilian
...
Wiadomości: 13 251

______________https://media.discordapp.net/attachments/644632102343802902/658638193851367447/napisik_hiacyncik.png
    Hiacynthe patrzy kątem oka, jak Arie wyswabadza się z uścisku. Dinah mu imponuje tym, że potrafiła to zrobić tak lekko. Złapać go za ręce. Brunet boi się dotknąć starszego chłopaka bez pozwolenia, a co dopiero chwycić jego dłonie. Dłonie, które były teraz wolne i mogły zrobić chłopakowi dużo rzeczy.
    Uśmiechnął się lekko i niepewnie, kiedy Arie zwrócił na niego swoją uwagę. W środku oddycha z ulgą – zadał dobre pytanie, może następnym razem wybierze dobrą opcję dialogową, bez wahania? Nabrał doświadczenia, może nawet wskoczył poziom wyżej? Może jeśli będzie ćwiczył rozmowy z Arie w końcu uda mu się zagadać do jakiejkolwiek dziewczyny…
    Wszystkie myśli ulatują, kiedy chłopak się nad nim nachylił. Hiacynthe rumieni się potężnie. Czuje jego oddech na sobie. Słyszy jego słowa. Zwraca uwagę na to, że wcześniej nazwał go kwiatuszkiem i nie potrafi nie wyobrazić sobie za dużo. Zdecydowanie za dużo. Jest cały ciepły od wszystkich myśli i emocji, które przewijają się w obrazach w jego głowie. Obrazach na których on i Aire robią bardzo nieodpowiednie rzeczy…
    Drży niespokojny, ale zbiera w sobie odwagę. No homo wydaje się już być zapomnianym wyrażeniem. Nie patrzy już w podłogę, ale spogląda na złote oczy. Czuje się bardzo mały w ich spojrzeniu. Podobają mu się. Są dzikie i nieprzewidywalne. Nie jest jednak pewien czy podoba mu się to jak na niego patrzą. Głośno przełyka ślinę.
    -Tak – odpowiada mu, nie wiedząc co powiedzieć. – Wszystko będzie dobrze dla nas dobrze – nie do końca jest świadomy przez siebie słów. Jest zbyt bardzo zaaferowany oczyma i obrazami w swojej głowie. Skoro nie potrafi się ich pozbyć, ani oderwać wzroku od niego, to znaczy, że Arie mu się podoba?  A czy on, podoba się Arie?
    Z myśli, które mogłyby go doprowadzić za daleko, odciąga go dzwonek powiadomienia. Podskakuje zaskoczony. To był rozkaz od króla. Wyciąga telefon z bluzy i czyta wiadomość. Lekko się trzęsie, po czym patrzy na Arie. Hiacynthe nie wie co robić. Nie chce nikogo krzywdzić. Nie jest pewny czy potrafiłby kogokolwiek skrzywdzić.
    Na nogach, które wydają mu się z galarety, pochodzi do stołu. Patrzy się na te wszystkie fotografie. Oczy ma szeroko otwarte, a w nich tylko przerażenie.  Nie wie kogo ma wybrać. Nie chce nikogo krzywdzić. Nie wie czy potrafi kogoś skrzywdzić.
    -Aire, jesteś tu? – pyta cicho, spoglądając w stronę chłopaka. Po tych wszystkich scenach, które rozgrywały się między nimi w jego głowie, Hiacynthe myli je trochę z rzeczywistością. Wydaje mu się, że niektóre już się wydarzyły. Wydaje się pewien ich uczuć i tego co jest pomiędzy nimi – Pomożesz mi, proszę? – prosi nieco głośniej.
    Dopiero wypowiadając te słowa, przypomina sobie, że nigdy nic takiego nie było. Rumieni się i odwraca wzrok. Znowu zaczyna się trząść. Najpierw wydaje mu się, że robi z siebie idiotę. Jest idiotą. Potem przypomina sobie, że miał wybrać zdjęcia i już w ogóle nie wie, co siedzi mu w głowie.


https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412262414319616/ookami2.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412276486471710/ookami3.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/679412294370721793/ookami1.gif

Online

Strony : 1 2