Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2

#1 27-06-2020 o 21h17

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 774

https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726440973244039205/NAGOWEK3.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726184692642087002/linia.gif
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/723633562917797968/strzykawka1.gif       https://s7.gifyu.com/images/ezgif-6-151ea4148169.gif
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726184692642087002/linia.gif
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726458443547934740/fabua_2.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726184692642087002/linia.gif
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/723633536023658516/podpis1.gif       https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/723634371176824943/the_end_1.gif
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726184692642087002/linia.gif
-Wygląd Realny-
-Nabór zamknięty-

Ostatnio zmieniony przez Chitaru (29-06-2020 o 19h51)


https://66.media.tumblr.com/b4ac04f6749a0c42a8e08856621e6251/bf341a0123c81b2c-a8/s400x600/c78a5708b4869cf9cb53b0b37afd6669b5dd53a1.gifv   https://66.media.tumblr.com/c678af5ebb7ee97015b4bbf30cb14f72/bf341a0123c81b2c-26/s400x600/3a860303c04b67c6090a385daea33d993adc4bf6.gifv

Offline

#2 27-06-2020 o 21h18

Straż Obsydianu
Pani
Żołnierz Straży
Pani
...
Wiadomości: 532

https://imgur.com/2fCV0IK.png
https://i.ibb.co/x8MgXGx/q1.gif https://i.ibb.co/yyNJ2Bn/q3.gif https://i.ibb.co/MDkg8Kg/q2-1.gif
https://imgur.com/qdMUaut.png

D A N E    P O D S T A W O W E     
──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────
[    q u e n t i n   t y r e l l    ]     i m i o n a                                                           [    s a l v e r s o n   ]     n a z w i s k o
[    m ę ż c z y z n a    ]     p ł e ć                                                      [    d w a d z i e ś c i a   t r z y   l a t a   ]     w i e k
[    t r z e c i   p a ź d z i e r n i k a    ]     u r o d z i n y                                     [    l i s a   i   s o r e n    ]     r o d z i c e

──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────

W Y G L Ą D    Z E W N Ę T R Z N Y     
──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────
[    s m u k ł y    ]         s y l w e t k a                              [    m e t r   o s i e m d z i e s i ą t   s z e ś ć    ]     w z r o s t
[    b l o n d    ]     w ł o s y                                                                                                      [    b r ą z o w e   ]     o c z y

──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────

❝❞
T  H  E  R  E         A  R  E         S  O         M  A  N  Y          F      R     A     G     I     L     E          T  H  I  N  G  S  ,          A  F  T  E  R         A  L  L  .
P  E  O  P  L  E      B     R     E     A     K      S  O     E  A  S  I  L  Y ,     A  N  D    S  O     D  O     D  R  E  A  M  S     A  N  D     H  E  A  R  T  S  .


──────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────────

Ostatnio zmieniony przez Pani (23-07-2020 o 23h43)


https://s7.gifyu.com/images/ezgif-4-2407663d5b78.gif
T   H   E        P   O   E   T   R   Y        I   N   S   I   D   E        M   E        I   S         W   A   R   M        L   I   K   E        A        G   U   N
b   a   b   y              r   e   m   e   m   b   e   r              i   '   m               n   o   t             d   r   i   n   k   i   n   g              w i n e

https://s7.gifyu.com/images/ezgif-4-87a39d465b9f.gif

Offline

#3 27-06-2020 o 21h19

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 774


https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726561589817245726/tumblr_ozo6whwukv1r5jrizo8_400.gif     https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726561627423375397/tumblr_ozo6whwukv1r5jrizo7_400.gif
ZOE        SANZ          KOBIETA          30 LAT         BISEKSUALNA         31 GRUDNIA         170 CENTYMETRÓW          61 KILOGRAMÓW
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726561653168013362/0fa421a870b54e27b023585b15edf30c.gif
KIEDYŚ:              PSYCHOPATKA               MORDERCZYNI               SIEROTA           WYCHOWANA PRZEZ SERYJNEGO MORDERCĘ
https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726561657987530862/tumblr_ozo6whwukv1r5jrizo3_400.gif     https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/726561674718347364/tumblr_5fe502380f25513319210e19b17703b3_5e2b0677_400.gif
FRANCUZKA                                  OD DWÓCH TYGODNI W OŚRODKU                                OD PÓŁTORA TYGODNIA POZA POKOJEM

Ostatnio zmieniony przez Chitaru (30-06-2020 o 23h06)


https://66.media.tumblr.com/b4ac04f6749a0c42a8e08856621e6251/bf341a0123c81b2c-a8/s400x600/c78a5708b4869cf9cb53b0b37afd6669b5dd53a1.gifv   https://66.media.tumblr.com/c678af5ebb7ee97015b4bbf30cb14f72/bf341a0123c81b2c-26/s400x600/3a860303c04b67c6090a385daea33d993adc4bf6.gifv

Offline

#4 27-06-2020 o 21h20

Straż Absyntu
Neyu
Pokonała kurę
Neyu
...
Wiadomości: 794



─────────────────────────────────────────


Y O U ' R E                                                        E - V - I - L
Y O U ' L L   B U R N   T H I S   P L A C E   T O   H E L L



─────────────────────────────────────────


fc. Sabrina Carpenter
https://data.whicdn.com/images/318242298/original.gif https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/1294c380-8b19-4203-b844-c9a2f095ba39/dcf9vi3-89ffb6bc-cb65-4e13-a3b9-2498786a1017.gif?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOiIsImlzcyI6InVybjphcHA6Iiwib2JqIjpbW3sicGF0aCI6IlwvZlwvMTI5NGMzODAtOGIxOS00MjAzLWI4NDQtYzlhMmYwOTViYTM5XC9kY2Y5dmkzLTg5ZmZiNmJjLWNiNjUtNGUxMy1hM2I5LTI0OTg3ODZhMTAxNy5naWYifV1dLCJhdWQiOlsidXJuOnNlcnZpY2U6ZmlsZS5kb3dubG9hZCJdfQ.rcsYJDKpQN3pjOr2_85fMhZ5au8fTFJ1OFNBepDbbYY

L U C R E C I A     M A R I G O L D
─────────────────────────────────────────


E - V - I - L ,    T H E Y ' R E   A L L   U N D E R   Y O U R   S P E L L
B U T   I T   W O N ' T   M A T T E R   W H E N   Y O U ' R E    D E A D



─────────────────────────────────────────
B A S I C     I N F O R M A T I O N
─────────────────────────────────────────

Lucrecia  Marigold     ♡     dla  przyjaciół  Lu     ♡     23  lat     ♡     ♀     ♡     demiseksualna     ♡      biromantyczna
pochodzi    z    Miami      ♡      amerykańskie      korzenie      ♡      urodzona     11     maja      ♡      zodiakalny     byk
grupa     krwi     A  RH+     ♡     fotograf     ♡     ma      bzika      na      punkcie      podróżowania    dookoła    świata
chora   psychicznie        ♡        rozdwojenie     jaźni       ♡       przejawia   jednak   więcej   niż   dwie   osobowości
najczęściej objawia się ta o imieniu  Astaroth  ♡  ojciec zapisał ją do projektu z nadzieją, iż ta po wymazaniu
pamięci
   stanie   się   normalna     ♡     matka:    nieznana     ♡     ojciec:    Connor   Marigold,   informatyk   (48)
brak    rodzeństwa    ♡    realistka     ♡     melancholik     ♡     ambiwertyk     ♡     perfekcjonistka     ♡     ateistka
wrażliwa      ♡      impulsywna       ♡       nieprzewidywalna       ♡       myśliciel       ♡      altruistka      ♡     pedantka


─────────────────────────────────────────
A P P E A R A N C E
─────────────────────────────────────────

sto  pięćdziesiąt  dwa  wzrostu   ♡   czterdzieści   sześć  kilogramów   ♡   podłużna  blizna  na  brzuchu,  brak
znamion   ♡   piercing:  standard  lobe,    brak  tatuaży    ♡    zazwyczaj  mocny  lub  lekki  makijaż   ♡   drobna,
zgrabna,   szczupła   ♡   niska,  lekka   ♡   brak   widocznych   kości   ♡   gładkie   dłonie   ♡   łamliwe   paznokcie
blada,   mleczna   cera     ♡     blondynka     ♡     niebieskie   oczy     ♡     pełne   usta     ♡     mały   i   prosty   nos


─────────────────────────────────────────
O T H E R S
─────────────────────────────────────────

1      imię  "Lucrecia"  jest  pochodzenia  łacińskiego,  wywodzącego się z rodu  Lukrecjuszów  i  oznacza ono
"zysk,                                                      łakomstwo                                                     lub                                                     korzyść"
2      posiadaczka            malkantofobii;              strach,           chorobliwa           niechęć           do            śpiewania
3      ma               dokuczliwą                alergię               na               ryby               i            inne         owoce             morza
4.      jej            druga             osobowość            przejawiła            się           w           bardzo            młodym         wieku
5      od        dziecka         bardzo         lubiła        czytać        powieści        fantastyczne         oraz         kryminalne
6      w  podstawówce   -   Astaroth przejmując kontrolę nad Lucrecią   -   wbiła ołówek w dłoń siedzącej obok
dziewczynie,      która       znęcała      się     nad     Lucrecią     niemiłosiernie     ją     denerwując     i     frustrując
7      Astaroth   objawia  się  w  najmniej  spodziewanych  momentach, aczkolwiek  najczęściej,  gdy  Lucrecia
jest            zdenerwowana,            zestresowana,             bądź             gdy            czuje            się            zagrożona
8      w  szkołach miała problemy z dyrekcją, rozmawiała często z pedagogiem i psychologiem szkolnym, lecz
przy nich zachowywała  się jak normalna  osoba nie mająca żadnych kłopotów czy zaburzeń psychicznych,
dlatego też trudno było im uwierzyć w te wszystkie skargi o jej napadach  agresji, jak i również o jej sięganiu
po              niebezpieczne               narzędzia               zagrażające               życiu               wszystkim               wokół
9      zmartwiony  ojciec  zapisał  ją  na  konsultacje  z  psychiatrą,   lecz  nawet  ten   niczego  nie  wykrył,   co
ogromnie  zszokowało  mężczyznę,  gdyż  po  dłuższym   obserwowaniu   córki  był  pewien,  iż  z  pewnością
odziedziczyła                jakąś                 chorobę                  psychiczną                 po                 swojej                 matce
10      w                                ośrodku                                przebywa                                okrągły                                miesiąc



https://data.whicdn.com/images/294728358/original.gif https://data.whicdn.com/images/294728396/original.gif

more~

ozdobniczek♥

Ostatnio zmieniony przez Neyu (31-07-2020 o 15h31)


https://i.imgur.com/zgPPpzo.gif

Offline

#5 27-06-2020 o 21h22

Straż Cienia
Lashanti
Straż na szkoleniu
Lashanti
...
Wiadomości: 155

______________https://cdn.discordapp.com/attachments/402965983314313216/726562099655868456/EliasClifford.png

https://cdn.discordapp.com/attachments/402965983314313216/726552899739713587/19559ba76d5fb783319da9f9dc097c44.jpg


❆ Confidential Profile ❆


❆ Elias Clifford ❆ 27 lat ❆

❆ Mężczyzna ❆ Biseksualny ❆

❆ Amerykan ❆ Jedynak ❆

❆ Lew ❆ Urodzony 24.07 ❆

❆ Matka - Niestabilna ❆ Ojciec - Oziębłe Stosunki ❆

❆ Dżentelmen z Zewnątrz ❆ Sadysta w Środku ❆

❆ Leworęczny ❆ Egoista ❆

❆ Voice Aktor ❆ Uzdolniony Muzycznie ❆

❆ Narcyz ❆ Nieuzdolniony w malarstwie ❆


♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦


❆ Confidential Profile - Appearance❆


❆ Włosy - Brąz ❆ Oczy - Błękitne ❆

❆ Wzrost - 178 cm ❆ Waga - 75 kg ❆

❆ Grupa Krwi - AB+ ❆ Styl Ubrań - Elegancki ❆


♦ ♦ ♦ ♦ ♦ ♦


❆ Confidential Profile - Additional Information ❆


❆ Jest przyzwyczajony do ukrywania swoich emocji ❆

❆ Wziął udział w projekcie z czystej ciekawości. Chciał się dowiedzieć czy wymazane wspomnienia będą miały efekt nad jego "popsutą stroną" osobowości. ❆

❆ Jego sytuacja rodzinna jest skomplikowana i Elias zerwał z nią więzy w wieku dwudziestu trzech lat. ❆

❆ Jest kolekcjonerem książek i przed wymazaniem pamięci miał ich całkiem sporo. Kto wie? Może zostawił w jakiejś wskazówkę dotyczącą jego przeszłości. ❆

❆ Jest w ośrodku już od jakiegoś czasu. ❆

Źródło Zdjęcia w KP


Ostatnio zmieniony przez Lashanti (30-06-2020 o 23h30)

Offline

#6 27-06-2020 o 21h26

Straż Absyntu
Ilian
Przyjaciółka Jamona
Ilian
...
Wiadomości: 14 648

https://media.discordapp.net/attachments/676414603835736064/726764943835398234/phil.png
kryptonim ´hiszpañska alternatywka´
https://media.discordapp.net/attachments/676414603835736064/726760914325602374/kss1.png   https://media.discordapp.net/attachments/676414603835736064/726760916481343498/kss2.png

Philip de Savedra Cervantes      estadounidense español      hombre     23 años       7 de enero
1,87m de altura     delgado     el pelo negro, rizado     los ojos gris-verde     piercing en el nariz
viene de una familia pobre     conexión con un cártel mexicano     contrabandista     fumador
a menudo predente que no hable inglés. supo demasiado, tuvo que participar en el proyecto




Philip Savedra Cervantes    -   Spanish American   -   mężczyzna   -   23 lata   -   7 stycznia
1,87m wzrostu   -  szczupły  - czarne, kręcone włosy  -  zielonoszare oczy  -  przekuty nos
pochodzi z biednej rodziny  -  koneksje z meksykańskim kartelem  -  przemytnik -   palacz
często udaje, że nie mówi po angielsku.  wiedział za dużo, musiał wziąć udział w projekcie


po hiszpañsku spejcalnie dla airi, pozdrawiam

Ostatnio zmieniony przez Ilian (29-06-2020 o 22h51)


https://cdn.discordapp.com/attachments/676415353835749396/740887548532097114/1.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/740887548045295616/2.gif

Offline

#7 27-06-2020 o 22h23

Straż Absyntu
Rissie
Porucznik Straży
Rissie
...
Wiadomości: 10 633

http://www.pomniejszacz.pl/files/img-20200629-113843.jpg
http://www.pomniejszacz.pl/files/b72ce055-a16e-4d2c-a0c8-581d39.png http://www.pomniejszacz.pl/files/7a8bf88b-919b-4b52-874f-2a6255.png http://www.pomniejszacz.pl/files/743b21eb-f6fe-4cca-8bd5-ebe56c.png
─────────────────────────────────────────
                                                                                »    P   E   R   S   O   N   A   L       D   A   T   A   
                                                                                newton     bartholomeus    wellington            usa,    florida                 atheist                   bisexual
                                                                                forty     five     yo              5'8½"              one   hundred   and   seventy   four  lbs            divorced

                                                                                »    O   T   H   E   R        I   N   F   O   R   M   A   T   I   O   N
                                                                                former:         harvard's   medical   school   teacher           rapist             alcoholic             smoker
                                                                                two   young   daughters   -   tessa   (3)   and   pepper (5)              ex-wife   -   donna   spencer

                                                                                »    T    H    O   U   G   H   T   S        O   N        H   I   M   S   E   L   F
                                                                                i   did   a   lot   of   bad   things,  thinking   only   about   what    i    wanted.    i    abandoned
                                                                                my  daughters  and  let myself be self-indugled.  this  project  is  the  last  chance  for  me
                                                                                to  become  a  better  human...  i  guess.

─────────────────────────────────────────
http://www.pomniejszacz.pl/files/screenshot-20200629-123559_4.jpg

Ostatnio zmieniony przez Rissie (29-06-2020 o 12h43)


https://images92.fotosik.pl/358/7c6dfee3113b9eb0.png

Offline

#8 27-06-2020 o 23h46

Straż Cienia
Airi
Akolita Sylfy
Airi
...
Wiadomości: 1 157


https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727645921675837471/unknown.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727618159217213550/unknown.png
https://cdn.discordapp.com/attachments/485218685229727773/727617106920603698/janebe.gif https://66.media.tumblr.com/f67a8a61e915e181f6caeffb38d638bf/tumblr_ob1qg56Pts1qijnxzo10_250.gifv
https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727618159217213550/unknown.png

Florence Clarke       dwadzieścia cztery lata       urodzona czternastego grudnia w Anglii       irlandzkie korzenie
pracowała jako nauczycielka                                  pozbawiła życia mężczyzny, który próbował zrobić jej krzywdę
jasne włosy          niebieskie oczy          sto siedemdziesiąt cztery centymetry wzrostu           szczupła sylwetka

https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727618159217213550/unknown.png

Ostatnio zmieniony przez Airi (01-07-2020 o 00h06)


https://64.media.tumblr.com/7f661055ba2a00f462ee511771163249/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo8_400.gifv https://64.media.tumblr.com/5a3cbd2b39ab5691ea66d08fbf163f39/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo3_400.gifv

Offline

#9 28-06-2020 o 19h01

Straż Lśniąca
Hidney
Zbieg Okoliczności
Hidney
...
Wiadomości: 4 919


https://i.imgur.com/QTuRZWW.png
─────────────────────────  T O  R E A L I Z E  T H A T  A L L  Y O U R  L I F E — Y O U  K N O W ,
A L L  Y O U R  L O V E ,  A L L  Y O U R  H A T E ,  ───────────────────────────────────

all your memories, all your pain—it was all the same thing. it was all the
S A M E                  D R E A M ,                  A                  D R E A M                  T H A T                  Y O U                  H A D
─────────────────────  I N S I D E  A  L O C K E D  R O O M ,  ─────────────────────

A           D R E A M           A B O U T           B E I N G            A            P E R S O N .

https://i.imgur.com/N2BR1O9.gif https://i.imgur.com/C56rrAB.png

Josephine Norton     29     urodzona 12 października     pochodzi z USA
szczupła sylwetka     długie, brązowe włosy     niebieskie oczy     171 cm
zdecydowała  się  na  usunięcie  pamięci,  ponieważ  cierpiała  na  silną
depresję     wywołaną     utratą     męża     na     misji     w     Afganistanie
była   policjantką,   ale   z   uwagi  na  tę  chorobę  zwolniła  się  z  pracy


https://i.imgur.com/qJtYYmO.gif https://i.imgur.com/C56rrAB.png



I ’ M    T H E    P E R S O N    L E A S T    L I K E L Y    T O    B E    F O R G O T T E N .
https://64.media.tumblr.com/3fbe6a1f9a8ed8a587df1311f5e4e136/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o7_400.gifv https://64.media.tumblr.com/68ad7d72798d46a13eb3694052cc76d6/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o2_400.gifv

Offline

#10 28-06-2020 o 20h33

Straż Cienia
Hayal
Pokonała Dahu
Hayal
...
Wiadomości: 2 517


Map of nowhere is in my hand
The roads are blurred


─────────────────────────────────────────────
D i v y a   T a l v a r
─────────────────────────────────────────────

https://i.imgur.com/kJaHRsQ.gif

─────────────────  DI :: 29 LAT :: UK ─────────────────

:: 175 cm, ciemne włosy i oczy
:: urodzona 17.08 w zamożnej rodzinie Hindusów z Londynu
:: szybko porzuciła tradycyjne wartości, według których ją wychowano
:: pracowała jako reporterka, kochała życie w biegu, zabawę i podróże
:: była podczas nagrania relacji ze stadionu, gdy stał się on celem ataku terrorystycznego


─────────────────────────────────────────────

aesthetic


Ostatnio zmieniony przez Hayal (15-07-2020 o 19h54)



https://i.imgur.com/bne8BcV.gif

Offline

#11 28-06-2020 o 22h19

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 758

https://fontmeme.com/permalink/200628/4da6534688ecc431b1bb1b2bfe728fb5.png

https://thumbs.gfycat.com/AmpleNaiveBluegill-size_restricted.gif

https://fontmeme.com/permalink/200628/789f6a5896b060770405bd175b9b293c.png

https://zapodaj.net/images/ec6350f02e3ed.png

https://media.discordapp.net/attachments/380840133429035049/726884446418108526/eegreg.png


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#12 01-07-2020 o 20h35

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 774

-------------------------------------------https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/727954509464338493/nagowek.png
     Minęły dwa tygodnie odkąd Zoe się obudziła, ale prawie nic się nie zmieniło od tego czasu. Nadal czuła się niespokojna i nie potrafiła zaadoptować. Lekarze byli mili, przynosili jej leki i tłumaczyli, że w końcu poczuje się lepiej. Rzeczywiście, kiedy je brała wiele rzeczy wydało się prostsze, ale kilka tabletek nie mogło naprawić wszystkiego, na przykład amnezji. Nie braku wspomnień z całego życia, wiedziała przecież, że poddała się zabiegowi, jednak podczas tych dwóch tygodni też pojawiały się dziury w jej pamięci. Traciła przytomność, potem budziła się w całkiem innym miejscu, a przedmioty nie znajdowały się tam, gdzie je zostawiła. Ludzie czasem traktowali ją dziwnie, jakby zrobiła coś o czym nie pamięta. Mówiła o tym lekarzom, a oni obiecali się temu przyjrzeć, ale póki co, nic nie zrobili.
      Od półtora tygodnia rutyna Zoe wyglądała tak samo. Jak co rano doktor Wright przyniósł tacę z lekami. Sanz wzięła je bez najmniejszego sprzeciwu.
       — Czy od wczoraj stało się coś o czym powinienem wiedzieć? — spytał Wright przysiadając na fioletowym fotelu w rogu pokoju.
       — Wieczorem, zanim pielęgniarka przyniosła mi leki, miałam silny ból głowy — przyznała kobieta.
     Doktor szybko zapisał jej odpowiedź, a ona obserwowała jego dłoń.
       — A co z amnezją? Pamiętasz wszystko, co wydarzyło się od naszego poprzedniego spotkania? — Padło kolejne standardowe pytanie.
       — Chyba.
     Rozmowa nie trwała długo. Padło jeszcze kilka pytań, które Zoe słyszała codziennie. Dostała też kilka pocieszających słów, że wszystko się ułoży, a ona poczuje się lepiej i gdy lekarze będą pewni, że jest w świetnym stanie, wyjdzie na zewnątrz z pokaźną sumą na rozpoczęcie nowego życia. Na tym skończyła się kolejna wizyta dr Wrighta.
       Mniej przyjemną częścią porannej toalety była irygacja nosa, która wypłukiwała nadal zbierającą się krew z zatok. Na szczęście nie trwała długo i Zoe szybko mogła wskoczyć w wygodne ubrania, żeby potem bez malowania czy większych przygotowań opuścić biało fioletowy pokój i zejść piętro niżej na śniadanie.
     W stołówce Zoe znów była pierwsza. Może to przez słaby sen, który towarzyszył jej od dnia operacji. Okrążyła wielki jadalniany stół i poszła do kuchni. Odkąd zaczęła opuszczać pokój musiała sama robić sobie śniadania i drobniejsze posiłki, choć obiady były przygotowywane przez pracowników ośrodka. To miało oswajać pacjentów z codziennymi obowiązkami, które będą ich czekać w życiu, gdy opuszczą ośrodek, tak powiedział jej dr Wright.
     Po kilku dniach robienia najprostszych kanapek Sanz zdecydowała się w końcu na coś ambitniejszego. Z lodówki, w której znajdowały się tylko zdrowe i lekkostrawne składniki, wyjęła dwa jajka z zamiarem zrobienia jajecznicy.
     Trzy minuty później zasiadła przy stole z mocno przypaloną mieszanką jajek i zbyt dużej ilości przypraw. Jej dzieło nie wyglądało zachęcająco, ale nie chciała go marnować. Choć jajecznica nie powinna być chrupiąca Zoe jadła ją z namaszczeniem, jako pierwszy własnoręcznie zrobiony posiłek ambitniejszy niż kanapka. Między kolejnymi kęsami usłyszała, że drzwi do stołówki się otwierają. Odruchowo odwróciła wzrok od dania i spojrzała w kierunku nowo przybyłej osoby.

Ostatnio zmieniony przez Chitaru (01-07-2020 o 20h46)


https://66.media.tumblr.com/b4ac04f6749a0c42a8e08856621e6251/bf341a0123c81b2c-a8/s400x600/c78a5708b4869cf9cb53b0b37afd6669b5dd53a1.gifv   https://66.media.tumblr.com/c678af5ebb7ee97015b4bbf30cb14f72/bf341a0123c81b2c-26/s400x600/3a860303c04b67c6090a385daea33d993adc4bf6.gifv

Offline

#13 01-07-2020 o 23h52

Straż Cienia
Lashanti
Straż na szkoleniu
Lashanti
...
Wiadomości: 155

______________https://cdn.discordapp.com/attachments/402965983314313216/726562099655868456/EliasClifford.png

   Czy człowiek może wymazać swoje prawdziwe oblicze? Maskę, którą nosi przed innymi, nazywając ją „osobowością”? Czy może po wymazaniu wspomnień ukaże on najprawdziwszą wersję siebie? Elias był już w ośrodku niecałe dwa miesiące oraz doszedł do wniosku, że wziął udział w eksperymencie z czystej ciekawości. Jego dedukcja wynikała z otrzymania listu, jaki napisał, zanim przeprowadzili na nim zabieg. Po tym zaczął się fascynować tematem „persony” z jungowskiej psychologii. Także logiczną konkluzją było, że zaczęła go interesować przybyła dwa tygodnie temu kobieta, którą większość innych pacjentów ignorowała lub niesubtelnie unikała.
   W ośrodku często rozchodziły się plotki o nowo przybyłych pacjentach, więc naturalnym kursem rzeczy należało im się przysłuchiwać, by poznać swoich przyszłych znajomych. Normalnie uprzykrzałby poranki komuś innemu, lecz dziś miał inny cel, a mianowicie cel w zapoznaniu się z kobietą sprawiającą szum w ośrodku. Być może ciągnęło go do niebezpieczeństwa, choć on sam do bezpiecznych osób mógł nie należeć. Ostatnio miał mnóstwo podejrzeń co do jego prawdziwego oblicza, pozbawionego jego obecnej persony. Nie mógł się doczekać rezultatów w tej małej zabawie, jaką sobie zaplanował.
    — Czy wczoraj stało się coś dobrego? O czymś, o czym powinnam wiedzieć?  — zapytała Kimberly Cross, przydzielona do niego pani doktor. W schludnym koku okrągłą buzią z wąskim ustami i jasną cerą wyglądałaby całkiem przyzwoicie, gdyby wdzianko lekarskie na nią pasowało. Podobno większość myślała, że żywiła głębszymi uczuciami doktora Aculę, ale sam Elias nie wiedział ile w tym prawdy. Siedzenie w ośrodku przez dwa miesiące z minimalną wiedzą o zewnętrznym świecie raczej działało na jego niekorzyść, jeśli chodzi o ocenianie innych.
     — Wczorajszy dzień przebiegł całkowicie normalnie, poza drobnym bólem głowy. Po prostu dzisiejszy dzień zapowiada się wspaniale, my lady  — odpowiedział z lekkim ukłonem. Biblioteka miała przeogromny zapas książek i Elias spędzał tam najwięcej czasu, aż do tego stopnia nikt nie dziwił się go w bibliotece ujrzeć.
     — Doskonale. Pamiętasz nasze ostatnie spotkanie?  — zadała kolejne, standardowe pytanie.
    — Oczywiście, że tak. — Kondycja mężczyzny była w miarę stabilna już od dłuższego czasu, nawet jeśli tęsknił za pięknymi pielęgniarkami przychodzącymi do jego pokoju ze śniadaniem, to niestety musiał już sam sobie je robić.
   Ich rozmowa się na tym zakończyła, a on skierował swoje kroki do stołówki. Co powinien sobie przygotować? Tosty, naleśniki, a może omlet?
   Z niesamowitą lekkością otworzył drzwi i zauważył, że obiekt jego zainteresowań je spaloną jajecznicę.
    — Ach, zapewne ty jesteś tą pacjentką, która niedawno tu przybyła. Można się przyłączyć?  — Posyłając w jej stronę czarujący uśmiech, Elias sam zajrzał do odpowiedniej lodówki i zaczął przygotowywać kilka omletów. Gdy zakończył swoje dzieło, usiadł naprzeciwko sławnej Zoe i przyjrzał się jej z niezmierną ciekawością.
     — Jestem Elias, czyż mogę się zapoznać z imieniem uroczej panienki?  — zagaił, żeby zacząć rozmowę o czymkolwiek. Zastanawiał się, czy powinien wyrzucić jej spaloną jajecznicę i dać jej część jego śniadania, nawet jeśli nie chciał oznajmić wprost, że przypalone jajka są niedobre dla  zdrowia na początku ich znajomości —  Skusiłabyś się na jakiś napój? Kawa, herbata, woda, sok? Czasami gotuję, żeby ułatwić życie nowym pacjentom — dodał, nie przerywając jego obserwacji.
   Po prostu czuł, że znajomość z kobietą zapewni mu rozrywkę i moment, w którym ten moment zabawy nadejdzie, jest tego warty, a Elias był cierpliwą osobą, bardzo cierpliwą osobą. Jak ktoś lub coś mu taką rozrywkę mogło zapewnić, potrafił czekać wieczność. Nigdzie się nie śpieszył oraz zamierzał poświęcić swój czas, żeby wszystkich tu lepiej poznać z różnych powodów i nie zamierzał z nich rezygnować.
   Czy to będzie miało pozytywne lub negatywne skutki dla niego i innych? Na pewno dowie się po upływie przeznaczonego im czasu. O ile go będą mieli...

Ostatnio zmieniony przez Lashanti (02-07-2020 o 00h09)

Offline

#14 02-07-2020 o 13h23

Straż Cienia
Airi
Akolita Sylfy
Airi
...
Wiadomości: 1 157

-
----------------------------------------------
https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727645921675837471/unknown.png


     - Dlaczego uderzyła pani doktora Riordana?
     - Nie wiem. Mówiłam już, że bardzo mi przykro z powodu jego guza na czole.
     Florence Clarke naprawdę nie wiedziała. Ilekroć próbowała przypomnieć sobie ten impuls, w którym zamachnęła się na mężczyznę i z całej siły zdzieliła go w głowę, w jej głowie pojawiała się pustka identyczna jak po przebudzeniu. To musiał być długi sen, myślała. Sen, w którym przeżyła całe dzieciństwo, lata edukacji podstawowej, średniej, może nawet i wyższej – przeżyła to wszystko, by obudzić się zbyt gwałtownie i cały ten sen, tak o, zapomnieć. Chciała tak to sobie tłumaczyć; jako sen. Brzmiało to o wiele przyjaźniej niż wieść o operacji, której ponoć poddała się sama, zbyt surrealistyczne jednak było to dla niej, aby nie wymyślała do zaistniałej sytuacji własnych teorii. Miała własny, przytulny pokój i osobistego lekarza, który codziennie wykonywał jej rutynowe badania i zapewniał, że krwotoki z nosa wkrótce ustąpią. Czwartego dnia, kiedy doktor Riordan zbliżył do czoła Florence dłoń z elektronicznym termometrem, uderzyła go. Mężczyzna spadł z krzesła, które stało opok łóżka, a kobieta momentalnie zerwała się na równe nogi, aby sprawdzić, jak mocno go uderzyła. Oboje byli w szoku.
     To był siódmy dzień po przebudzeniu się i drugi, w którym mogła opuścić swoje cztery ściany. Kiedy wyszła po raz pierwszy, był już wieczór – przed ciszą nocną zdążyła jedynie zajrzeć do biblioteki i zorientować się, w którym kierunku powinna pójść, aby następnego dnia udać się do kuchni. Czuła ekscytację na myśl o pierwszych, samodzielnych czynnościach, takich chociażby jak przyniesienie sobie samej książki do pokoju lub zrobienie śniadania.
     - Może się pani wystraszyła? – dopytywała lekarka, choć prawdopodobnie zauważyła, że Florence jest myślami gdzieś indziej.
     - Może, tak – Clarke pokiwała głową.
     - Gdyby coś było nie tak, proszę od razu informować.
     Słyszała to zdanie już tyle razy.
     - Tak, oczywiście.
     Kiedy nowa pani doktor, Serah lub Sarah (Florence nie zdołała przeczytać identyfikatora, przysłoniętego przez długie włosy kobiety, a ta się nie przedstawiła) już wyszła, blondynka podniosła się z siadu i wolnym krokiem ruszyła do okna. Patrzyła przez kilka minut na tereny otaczające budynek i zacisnęła zęby na myśl, że spędzi w zamknięciu aż rok. Co strasznego musiało się wydarzyć, aby zgodziła się pozbawienia siebie wszystkich wspomnień, aby dobrowolnie zamknęła się na innych ludzi?
     Ach właśnie. Ludzi.
     Pragnęła towarzystwa, jednakże, kiedy poprzedniego wieczora usłyszała kroki w bibliotece, momentalnie schowała się za regałem i wstrzymała oddech. To musiało zabawnie wyglądać na kamerze.
     Założyła skromną sukienkę sięgającą do połowy łydek i pewnym krokiem opuściła pokój. Idąc korytarzem, okiełznała blond fale i związała włosy w kok, aby przeglądając się w błyszczącym panelu przycisków windy, zawinąć jeszcze jeden z kosmyków za ucho. Zastanawiając się, co mogłaby zjeść, bo zapewniono ją, że w kuchni znajdzie niemal wszystko, pozornie spokojnie wkroczyła do pomieszczenia. Kiedy próbowała uśmiechnąć się do dwójki osób, które zastała w środku, kąciki jej ust nawet nie drgnęły do góry.
     - Dzień dobry – powiedziała niemal oficjalnie, neutralnie zerkając na ciemnowłosą kobietę i mężczyznę, któremu wzrostem by dorównała, gdyby założyła nieco wyższe buty. Pytała siebie w myślach, czy może przeszkodziła w rozmowie, czy swoją obecnością dołożyła im niezręczności, ale nie wyglądała, jakby się czymkolwiek przejmowała. Do momentu, w którym nie zbliżyła się do kuchenki. Te wszystkie rzeczy były obce, a ona nie chciała się rządzić. Czuła się nieswojo, chodź zapewniano, że kuchnia jest pomieszczeniem wspólnym, dla wszystkich pacjentów – jedynych potencjalnych osób, z którymi mogła przejść na „ty”.
     Spojrzała jeszcze raz ku parze. Musieli być nieco starsi od niej, ale czy wiele? Może nie mieliby jej za złe, gdyby wtrąciła się jakoś do rozmowy?
     - Zagotuję wodę – oznajmiła. – Czy któreś z was będzie piło herbatę? – zapytała. I wreszcie udało jej się uśmiechnąć. Miała nadzieję, że nie zrobiła tego w sposób odstraszający i żadne z nich nie poczuje się urażone, że bez pytania potraktowała ich w mowie tak, jakby wszyscy byli ze sobą równi.

Ostatnio zmieniony przez Airi (02-07-2020 o 13h32)


https://64.media.tumblr.com/7f661055ba2a00f462ee511771163249/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo8_400.gifv https://64.media.tumblr.com/5a3cbd2b39ab5691ea66d08fbf163f39/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo3_400.gifv

Offline

#15 02-07-2020 o 17h42

Straż Absyntu
Ilian
Przyjaciółka Jamona
Ilian
...
Wiadomości: 14 648

https://media.discordapp.net/attachments/676414603835736064/726764943835398234/phil.png
    Doktor Henry Adams położył leki i wodę do popicia na stoliczku przy łóżku. Philip powoli, zbyt opieszale, jakby robił mężczyźnie na złość, wziął tabletki i od razu popił je wodą.
    -Mogę podejść bliżej? – spytał. Odkąd pierwszego dnia go dotknął, a Philip wybuchł, zwyzywał go i prawie uderzył, dr Adams zachowywał dystans – o dotykaniu nie było mowy. Czy wynikało to z jakiejś fobii czy z przesadnej podejrzliwości – chłopak nie był do końca pewien, jednak zdecydowanie wolał, gdy lekarz zachowywał dystans.
    -Po co?
    -Chciałbym zmierzyć ci temperaturę.
    -Nie mam gorączki, ani stanu podgorączkowego – odpowiedział mu, mając nadzieję, że ucina temat, a lekarz sobie pójdzie i zostawi go samego. Nie do końca samego – nigdy nie było się samym, jeśli kamera uważnie obserwowała każdy twój krok.
    -Jeśli dasz sobie zmierzyć temperaturę, będziesz mógł stąd wyjść i dołączyć do reszty pacjentów – poinformował go lekarz. Philip od razu spojrzał mu w oczy. Byłoby miło wyjść z pomieszczenia, jednak nie mógł odgonić od siebie podejrzliwości.
    -Będziesz mógł sam przygotować sobie śniadanie, jak zejdziesz na dół – dr Adams znowu go zachęcił, jednak nie wytłumaczył się. Philip nic nie mówił i nadal patrzył mu prosto w oczy. Wbrew pozorom nie był wybredny, tylko nieufny – również w stronę pielęgniarek, które przynosiły mu jedzenie. Wszystko rozdrabniał na kawałeczki i segregował, a ostatecznie często nie zjadał nawet połowy.
    -Nasz zespół lekarzy uważa, że pomimo znikomej chęci współpracy, jesteś już gotowy na dołączenie do reszty pacjentów.  – Philip nadal nie był przekonany.
    -Do tego, by dopuścić mnie do reszty, potrzeba wam mojej temperatury? – spytał. Na świecie nie szalała pandemia, więc ten wymóg uznawał za dziwny i niepotrzebny. Lekarz westchnął – poddał się. Minęły już cztery dni, a Philip nadal był równie podejrzliwy i nieufny jak na samym początku. Może nawet bardziej, odkąd dostał swój list, w którym wyraźnie napisał, że nie zgłosił się do projektu z własnej woli. Wiedział, że to nie lekarze go zmusili – inaczej nie dostałby tego listu, ale nadal im nie ufał.
    -Dobrze, wygrałeś – powiedział wyraźnie zniechęcony. -Mam nadzieję, że nie jeśli naprawdę coś ci się będzie działo, zwrócisz się do mnie – poinformował, chociaż musiał zdawać sobie sprawę, że to byłaby ostatnia rzecz którą Phil zrobiłby. Podszedł do drzwi i je otworzył. -Do zobaczenia – dodał i wyszedł. Drzwi pozostawił otwarte.
    Philip jednak nie wyszedł od razu. Zgodnie z tym, co robił zwykle – po wizycie lekarza szedł do łazienki. Pierwszą toaletę zaliczał tuż po wizytacji. Porządnie szczotkował zęby i płukał buzię, byleby jak najmniej boleśnie wypluć i wyrzucić z siebie zażyte leki. Jeszcze nikt go nie przyłapał lub nikt nie chciał sobie tym zawracać głowy.
    Po wyjściu z łazienki drzwi nadal były otwarte. Chłopak skorzystał i wyszedł z pomieszczenia. Uważnie stawiał kroki i nasłuchiwał czy nikt go nie idzie zgarnąć, bo otwarte drzwi były jednak zostawione przypadkowo. Nic się takiego nie stało – zszedł na dół spokojnie i nikt mu w tym nie przeszkodził.
    Skierował się w stronę kuchni. Otworzył drzwi i stanął w nich. Pomieszczenie wypełniało już kilka osób. Philip nawet nie ukrywał, że im się nie przygląda – dokładnie zlustrował mężczyznę i obydwie kobiety, jednak nie rzucił im nawet zwykłego dzień dobry. Obrócił się i zamknął za sobą drzwi. Mogło być to odebrane za dziwne, ale nie miał zamiaru się tym przejmować. Nie był głodny, a na pewno nie miał ochoty na robienie sobie śniadania przy obcych ludziach.
    Tym razem korzystając z windy, udał się prosto na dach. Philip szybko zorientował się, że nie było mowy o zeskoczeniu z niego, albo chociażby zejścia na dół po linach - dach okrywała kopuła. Było dość wcześnie, a Philip kolejny raz się skrzywił. Westchnął zmęczony i usiadł w altance. Odruchowo poklepał się po kieszeniach, jakby czegoś szukał. Zamarł na chwilę.
    Szukał papierosów. Był o tym przekonanym. Musiał być palaczem. Wcześniej często przykładał palce do ust, jednak nie zwrócił na to uwagi. Dopiero teraz – kiedy chciał znaleźć paczkę, zdał sobie sprawę z tego i wcale nie sprawiło, że się uśmiechnął. Nie pytał, ale był przekonany, że nie ma co liczyć na dostanie papierosów. Może plastry nikotynowe były dostępne? Philip westchnął i opadł na twarde oparcie. Wszystko było beznadziejne i nic mu się nie podobało.


https://cdn.discordapp.com/attachments/676415353835749396/740887548532097114/1.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/740887548045295616/2.gif

Offline

#16 02-07-2020 o 21h48

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 758

..............................................................................https://fontmeme.com/permalink/200628/4da6534688ecc431b1bb1b2bfe728fb5.png

   Pieczenie pod powiekami nie dawało mu spokoju, na tyle że w końcu zmusił się do otwarcia oczu. Dobrze wiedział, co zobaczy zaraz po przebudzeniu, a jednak do ostatniego momentu łudził się ujrzeć coś zupełnie innego. Brakowało mu błękitu nieba, a może czegoś innego? Nie był pewien, czy to, co czuł było tęsknotą, czy rozżaleniem, czy jednak był po prostu w******** Jeśli miałby obstawiać, to wybrałby ostatni wariant. Biały sufit przyprawiał go o mdłości, zmuszał do egzystencjalnych przemyśleń, na które nie miał ani siły, ani tym bardziej ochoty. Podniósł się powoli do siadu, przecierając po raz setny, w ciągu minuty, zaspane jeszcze oczy i westchnął tak głośno, że słyszeli go pewnie w sąsiednim pokoju. Zdążył zaledwie wstać, a już usłyszał pukanie do drzwi.
  - Dzień dobry, Danielu. Jak się dziś czujesz? - usłyszał do przesady słodki głos kobiety w podeszłym wieku, która wślizgnęła się do pokoju z dziwnym wyrazem twarzy, jak gdyby nie do końca wiedziała, co właściwie robi. Poczuł zapach starych ludzi, jakby ktoś właśnie odpalił mocne kadzidło i bujał mu nim przed nosem. Skrzywił się lekko, zastanawiając się na ile zadziałała teraz jego wyobraźnia, a na ile lekarka pachniała jakby właśnie była na ostatniej prostej do Domu Bożego. Nigdy nie był przesadnie religijny i nie miał pojęcia, jak wygląda cały ten proces, ale był pewny w stu procentach, że starsi ludzie poznają to po zapachu. Nie chciało mu się nawet poprawiać kobiety w związku z tym, że po raz kolejny przekręciła jego imię. Albo była tak zapracowana, że jakimś trafem umknęło jej to lub miała tylu pacjentów. Co prawda brał pod uwagę jeszcze jedną ewentualność, ale skoro było lekarką, to ileś tam tego IQ musiała jednak mieć. Mało prawdopodobne było, że dostała posadę za piękne oczy. No, chyba że miała dodatkowy chromosom, to już zmieniało postać rzeczy. Sprawnie przeszedł kontrolę, odpowiadał na pytania szybko i zwięźle, bo i po co miałby przedłużać ten moment? I tak nie było na czym oka zawiesić.
   - Właściwie, to miałem sen. Stałem nad brzegiem jeziora, a może to był inny zbiornik wodny. Była mgła, ale nagle zobaczyłem przed sobą malutkie światełko, ledwo dostrzegalne. Tliło się tak słabo, jakby potrzebowało mojej pomocy. Poczułem ciepło na całym ciele i ruszyłem w jego stronę. Z wody wyłonił się jednorożec z syrenim ogonem i zaproponował żebyśmy zagrali w pokera. Co to może oznaczać? – opowiadał wszystko z takim zaangażowaniem i powagą w głosie, jakby faktycznie miał taki sen. Kobieta poprawiła okulary na nosie i spojrzała na niego z politowaniem, ale on wiedział, że tak naprawdę go pragnie. Zapisała coś szybko i bez słowa opuściła pokój, kręcąc głową. Dante wyszczerzył się sam do siebie, odczuwając swego rodzaju satysfakcję. Lubił sobie pożartować, a przynajmniej tak mu się wydawało, zwłaszcza jeśli miał przed sobą kogoś tak niegroźnego, kogoś kto aż sam się prosił. Był pewien, że przed wymazaniem pamięci zajmował jakieś ważne miejsce w społeczeństwie, był może jakimś mówcą motywacyjnym czy innym czarodziejem.
   Wciągnął na siebie rzeczy, które leżały rzucone niedbale w kącie. Luźny podkoszulek i jeansy z dziurą na lewym kolanie nie były zbyt gustownym odzieniem, ale przecież nie brał udziału w pokazie mody. Przez chwilę bił się z myślami, czy nie wyskoczyć na gołej klacie, bo miał się czym pochwalić, ale uznał, że nie chce uchodzić za okolicznego erotomana gawędziarza.
   Na korytarzu nie było nikogo, a właściwie w tej części korytarza, w której mieścił się jego pokój. Zamknął drzwi, znacznie ciszej niż uczyniła to chwilę temu Gloria i ruszył niespiesznie w stronę windy, by zjechać na niższe piętro. Stołówka nie była jego ulubionym miejscem w budynku, ale chcąc nie chcąc od kilku dni samodzielnie musiał organizować dla siebie posiłek. Gdyby nie to, że nudziło mu się już w pokoju, to poudawałby jeszcze trochę, że źle znosi rekonwalescencje. Kiedy tak rozmyślał na temat swojej obecnej sytuacji, pogrążył się na tyle w myślach, że praktycznie nie zauważył stojącego przy oknie Newtona i gdyby nie to, że mężczyzna zamknął książkę z głośnym trzaskiem, to pewnie minąłby go niczym ducha.
  - Stary! Co ty tak się tu czaisz? - zagadnął, podchodząc do niego z szerokim uśmiechem na twarzy. Poklepał go po ramieniu, ale ten pozostał niewzruszony.
  - Byłeś już na dole? Są jakieś nowe? - zaczął dopytywać, przeczesując włosy palcami, jakby jego fryzura miała cokolwiek zmienić w braku relacji z kobietami. Newton trzymał dystans, a Dante właściwie to mu się trochę narzucał. Zazwyczaj on coś mówił, a starszy słuchał albo udawał, że to robi. Czasem coś tam odpowiedział, ale długą konwersacją nie można było tego nazwać. Ciężko jest być znajomym kogoś, o kim nie wie się praktycznie nic, ale Fiore postanowił że się nie podda i znajdzie drogę do serduszka mężczyzny, by ten w końcu otworzył się przed nim i razem mogli wyrywać panny na stołówce.


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#17 03-07-2020 o 01h28

Straż Cienia
Hayal
Pokonała Dahu
Hayal
...
Wiadomości: 2 517

──────────────
D i v y a   T a l v a r
──────────────

- To ile już minęło?
     Stała przy oknie, przesuwając palcami po powierzchni stojących na parapecie sukulentów. Nie widziała jednak tego, co za szybą, ani nie czuła wbijających się w skórę igiełek. Odkąd przebudziła się w tym pokoju, jedynym świadomie odbieranym bodźcem pozostała obecność lekarza, często rozpoznawana tylko po bladym świetle minilampki, wypełniającym sam róg pokoju. Były takie momenty, gdy Di nie dawała rady nawet unieść głowy, ale światełko samo znajdowało się w polu widzenia, a z nim przychodziła pewność, że on tam jest.
- Równe dziesięć dni, Divyo. Nie sądzisz, że najwyższy czas wyjść z pokoju?
     Przykryła kaktusa w kształcie kuli dłonią, ale zamiast bólu pojawiło się Nic.
- Już mówiłam, że nie podoba mi się to imię.
     Di odwróciła się twarzą do siedzącego w fotelu mężczyzny. Cały czas miała wrażenie, że ogląda go przez jakiś filtr, jakby nosiła dawniej okulary, a po operacji ktoś zapomniał jej je oddać. Zapytała o nie po paru dniach od przebudzenia i potem kilka razy, ale doktor za każdym razem zapewniał ją, że widzi doskonale. To zabieg, któremu postanowiła się poddać, spowodował opóźnienie w docieraniu pewnych bodźców do mózgu, efekt ten miał zniknąć z czasem. Tak przynajmniej twierdził lekarz, a ona nie miała dość energii, by wątpić w jego słowa.
     Tym razem jednak, dostrzegła w dobrze znanej sylwetce doktora jakiś obcy szczegół. Potrzebowała chwili, by zauważyć, że na tle jego białego stroju wyróżnia się spory, jaskrawy kawałek materiału, który trzymał w dłoniach.
- Co tam masz? - spytała, czując coś na kształt zainteresowania.
- Strój dla ciebie na dziś. Powiesz mi, co to za kolor?
     Zachęcił ją gestem, by podeszła i wzięła od niego materiał, który, po rozwinięciu, okazał się długą bluzką, ciemnożółtą, wyszywaną wokół zapinanego na małe guziczki dekoltu. Ich idealna krągłość rozproszyła Di na moment, mimo to, dość szybko odnalazła w pamięci odpowiednie skojarzenie.
- M i o d o w y - wypaliła z satysfakcją, podnosząc wzrok na lekarza. Ten opadł na fotel, wzdychając, choć nie bez lekkiego uśmiechu.
- Niech będzie, wolę to niż kolor sosu mango-curry albo ,,barani kebab”.
- Miałeś sweter w kolorze kebabu z barana! Możemy udawać, że tak nie było, ale po co, kebab jest pyszny. Pamiętam to.
     Usiadła po turecku na podłodze i uniosła przed sobą bluzkę tak, by cienką tkaninę przenikało światło. Przez tę zasłonę ledwie widziała lekarza, ale i tak domyśliła się, że ją obserwuje.
- Dlaczego mi to dajesz? Jest moja? - zapytała, sprawdzając jednocześnie, co się stanie, gdy spróbuje spojrzeć przez dwie warstwy materiału.
- Była na samym spodzie twojej walizki, a z nią kilka innych kolorowych rzeczy. Powinnaś je nosić, Divyo, takie intensywne barwy to dobra stymulacja. Podobnie jak wyjście z pokoju i próba rozmowy z kimś, kto nie jest mną. Kto wie, może przy okazji zjesz coś dobrego?
- Kebab? - dopytała, opuszczając trzymaną bluzkę do połowy twarzy, tak, by widzieć doktora bez pośrednictwa żółtej zasłony. Materiał muskał teraz jej nos i mogła poczuć jego zapach - przyjemny, trochę cytrusowy, a trochę zwyczajnie ładny, bez specjalnej nazwy.
     Twarz doktora rozjaśniła się jeszcze szerszym uśmiechem
- Tego nie mogę obiecać, ale coś z pewnością przypadnie ci do gustu. Muszę już iść. Postarasz się, prawda?
- Tak - odparła po chwili, straciwszy od razu to coś, co pojawiło się na chwilę i mogło być nazwane dobrym nastrojem. Lekarz już chyba nawet tego nie słyszał, a przynajmniej wtedy, gdy podniosła głowę, nie było go w pokoju.
     Zapatrzyła się w niedomknięte drzwi, za którymi zniknął - im dłużej tam spoglądała, tym bardziej miała wrażenie, że wszystko wokół zanurza się we mgle, a ona jest w niej jedynym żywym punktem. Zacisnęła mocno palce na żółtym materiale, by odgonić to wrażenie. Wcale nie chciała opuszczać pokoju. W tych chwilach, gdy Di nie zajmowała wizyta doktora, próbowała przeglądać książki, spacerować, nazywać na głos przedmioty, choćby po to, by upewnić się, że coś zostało w jej głowie po wyczyszczeniu pamięci. Miała jednak wrażenie, że nie panuje ani nad własnym mózgiem, ani nad resztą ciała. Jej uwaga odpływała, zapominała o tym, co przed chwilą zamierzała zrobić, by finalnie zasnąć w losowym miejscu pokoju. Zawsze potem budziła się, czując w każdej komórce ogromny ciężar, mogąc poruszyć jedynie gałkami ocznymi na tyle, by dostrzec tę cholerną lampkę, nieme świadectwo obecności obserwującego ją lekarza.
     Mimo wszystko, jeśli chciała to zakończyć, miała chyba tylko jedno wyjście.
     Wsunęła na siebie nowo otrzymany strój i wstała z podłogi, podchodząc do drzwi. Zrobiła to bardzo powoli, ale i tak poczuła mdłości, na tyle, że musiała oprzeć się o ścianę korytarza by nie upaść. Mur był zimny, czuła to przez materiał bluzki. Skupiła się na tym odczuciu, oddychając głęboko, tak, jak radził jej postępować lekarz, gdyby znów miała zawroty głowy. Ostre światło jarzeniówek nie pomagało - zacisnęła więc powieki i zaczęła powoli iść dalej wzdłuż ściany, przesuwając stopniowo dłoń z miejsca na miejsce, aż faktura tynku pod jej palcami zmieniła się w chłodny metal. Drzwi windy.
     Uchyliwszy ostrożnie powieki, rozejrzała się wokół, ale nic nie odpowiedziało jej na pytanie, czy i dokąd powinna pojechać. Ostatecznie, wciśnięcie przycisku na samej górze zaprowadziło ją na dach budynku - pełen zieleni, rozświetlony przez delikatne, dzienne światło, przenikające szklaną kopułę. O wiele przyjemniejsze niż białe żarówki w jej pokoju, a tym bardziej te, które napotkała w korytarzu. Di zamierzała podejść bliżej szyby, by za nią wyjrzeć, dostrzegła jednak, że nie jest na dachu sama.
- Cześć - powiedziała tylko, z braku lepszego pomysłu. Pooperacyjne problemy z koordynacją wiedziały jednak lepiej od niej, jak zdarzenia powinny się potoczyć - robiąc kolejny krok, oparła się o stojak z jakąś rośliną doniczkową. Zaskakująco lekką konstrukcją zachwiało pod naciskiem, a donica runęła w dół, roztrzaskując się w drobny mak.

Ostatnio zmieniony przez Hayal (03-07-2020 o 01h44)



https://i.imgur.com/bne8BcV.gif

Offline

#18 04-07-2020 o 00h14

Straż Obsydianu
Chitaru
Pokonała kurę
Chitaru
...
Wiadomości: 774

------------------------------------------------https://cdn.discordapp.com/attachments/574603564404572197/727954509464338493/nagowek.png
     Chrupiąca jajecznica nie wydawała się taka zła, kiedy zagryzło się ją kromką chleba, albo trzema. Zoe znów jadła w samotności jak przez kilka ostatnich dni. Zwykle wstawała bardzo wcześnie i tuż po ciszy nocnej schodziła na śniadanie. Tego ranka jednak była niesamowicie zmęczona,  jakby zasnęła dopiero ciemną nocą i obudziła się dość późno w porównaniu do poprzednich dni, nic dziwnego więc, że tym razem ktoś do niej dołączył.
       — Właściwie, jestem tu od dwóch tygodni — stwierdziła w odpowiedzi.
     Miała wrażenie, że to długi czas, w końcu wszystko, co pamiętała zawierało się właśnie w nim.
     Mężczyzna nie wydał się czekać na jej przyzwolenie, więc tylko skinęła głową, żeby nie wyjść na niegrzeczną. I tak nie miała prawa, żeby mówić, kto może przebywać w stołówce. Kiedy mężczyzna spytał ją o imię, odnotowała w umyśle, że jest to ich pierwsze spotkanie. Do tego momentu nie miała pewności. Zdarzyło się już, że spytała o imię osobę, która stwierdziła, że poznali się wcześniej, a Zoe nie miała o tym pojęcia. Słyszała od dr Wrighta, że w czasie obiadów spotykała się większość pacjentów, jednak nie mogła sobie przypomnieć, by uczestniczyła w choć jednym wspólnym posiłku. Nie mogła też jednak z całą pewnością stwierdzić, że nie brała w nich udziału. Teraz, pierwszy nie samotny posiłek spędzała w ciszy, kiedy mężczyzna zajmował się przygotowaniem swojego śniadania. W tym czasie ona skubała widelcem swoje dzieło.
       — Jestem Zoe — przedstawiła się. — Herbatę, o ile to nie problem.
     Już wiedziała, że nie potrafi odmawiać. Ani prośbom, ani propozycjom. Jednak nie poprosiła o śniadanie czy pomoc w gotowaniu. Dalej, uparcie jadła swoją jajecznicę jakby była najnormalniejszym w świecie śniadaniem. Po kolejnej chwili ciszy następna osoba odwiedziła stołówkę.
       — Dzień dobry — przywitała się cicho Zoe, jakby to ona była najmłodsza w towarzystwie,  bo oficjalny ton nowoprzybyłej pozbawił ją pewności siebie.
       — Ja poproszę — odezwała się po pytaniu o herbatę.
     Poprzedniego napoju jeszcze nie dostała, bo Elias nie skończył jeść i nadal siedział przy stole. Ona za to przełknęła resztkę swojej porażki i teraz zabierała talerz do kuchni. Podeszła do zlewu i zaczęła myć naczynie, a cisza jaka panowała w nowoczesnym pomieszczeniu dudniła jej w uszach. Nie wiedziała czy już wcześniej spotkała tę blondynkę, nie pamiętała, ale nie mogła też znieść tej ciszy. Zaryzykowała kilka słów z nadzieją, że w razie pomyłki amnezja będzie wystarczającą wymówką.
       — Jestem Zoe,  a ty? — zapytała, ciszej, niż miała zamiar.
     Choć z całą pewnością była najstarsza z ich trójki, wydawała się najmniej pewna siebie i wycofana. Miała ochotę wyjść i zamknąć się w swoim pokoju, jednak dzień wcześniej obiecała dr Wrightowi, że otworzy się na ludzi i choć spróbuje zawrzeć jakieś znajomości, nie myśląc o zanikach pamięci.
       — Przepraszam jeśli się już spotkałyśmy, a ja o to pytam — przerwała rozmówczyni, zanim ta wypowiedziała choć słowo. — Mam problemy z pamięcią.
     Po tych słowach opłukała talerz i odłożyła na suszarkę. Wtedy zdała sobie sprawę, że tuż obok jej nóg znajduje się zmywarka do naczyń.


https://66.media.tumblr.com/b4ac04f6749a0c42a8e08856621e6251/bf341a0123c81b2c-a8/s400x600/c78a5708b4869cf9cb53b0b37afd6669b5dd53a1.gifv   https://66.media.tumblr.com/c678af5ebb7ee97015b4bbf30cb14f72/bf341a0123c81b2c-26/s400x600/3a860303c04b67c6090a385daea33d993adc4bf6.gifv

Offline

#19 05-07-2020 o 21h59

Straż Lśniąca
Hidney
Zbieg Okoliczności
Hidney
...
Wiadomości: 4 919

__________________________https://i.imgur.com/QTuRZWW.png
                  - Byłoby dobrze, gdybyś w końcu odezwała się do kogoś. To dosyć niemiłe, gdy tak obserwujesz tych ludzi z daleka.
                  W pierwszym momencie myślałam, że się przesłyszałam. Podobno po moim przebudzeniu było coś nie tak z moim wzrokiem, ale na boga, nie ze słuchem. Parsknęłam cicho i pokręciłam głową z dezaprobatą. To chyba jakiś żart.
                  Ostentacyjnie oparłam się ramieniem o futrynę drzwi i skrzyżowałam ręce na piersiach. Potrzebowałam dobrej chwili, aby wyjść z podziwu dla spokojnego tonu lekarza.
                  - Doktorze, naprawdę będzie pan próbował uczyć mnie o tym, jak powinnam funkcjonować w społeczeństwie w TAKIM miejscu? Tu, w zamkniętym na cztery spusty, odciętym od reszty świata budynku? Monitorując każdy mój krok? To nic innego jak jakaś kpina. Wymaganie ode mnie tego, abym zachowała się jak człowiek w momencie, kiedy odbierano mi całe moje człowieczeństwo i wolność, było zwyczajnie śmieszne.
                  Swoją drogą, to wszystko było nieźle p**********. Wiedziałam, czym jest człowieczeństwo, wiedziałam, że aby coś powiedzieć, muszę otworzyć usta, wiedziałam też, że jak chce mi się sikać, to muszę iść do łazienki, ale jednocześnie nie miałam bladego pojęcia o tym, dlaczego w ogóle się tutaj znalazłam. Oczywiście pozwolono mi się zapoznać z materiałem przygotowanym specjalnie dla nowoprzybyłych pacjentów, ale tak na dobrą sprawę nic z niego nie wynikało – „jesteś tu, bo postanowiłeś usunąć sobie pamięć”, bla bla, „nie możemy ujawnić ci powodów twojej decyzji”, bla bla.
                  Frustrowała mnie moja niewiedza. Mogłam tylko patrzeć na siebie i spróbować domyśleć się, kim byłam kiedyś. Z jednej strony wyobrażałam sobie, że możliwe, że zostałam zmuszona do tego, aby wyczyścić swoje wspomnienia, ale z drugiej równie dobrze mogłam zdecydować się na to samodzielnie. A jeśli to drugie, to co takiego popchnęło mnie do aż tak drastycznych kroków? Wielokrotnie szukałam jakiś wskazówek, czegokolwiek, co pchnęłoby mnie na jakiś trop, ale zawsze kończyło się wyłącznie na irytacji.
                  Widziałam, jak doktor Walker jedynie lekko poprawił druciane oprawki swoich okularów, zupełnie ignorując mój nagły wybuch. Był moim opiekunem od ponad dwóch tygodni – jakoś wtedy się obudziłam – i już zdołał przyzwyczaić się do mojej bezpośredniości.
                  - Wolność odebrałaś sobie sama, moja droga. Pokazałem ci twój podpis pod umową – odrzekł tonem tak spokojnym, jakby właśnie informował mnie o tym, że gdy wyjdę z pokoju, to już mnie w nim nie będzie – Ja tylko daję ci pewne wskazówki. Skoro jeszcze nie nawiązałaś tu z nikim znajomości, to najwyraźniej sprawia ci to jakąś trudność. Opuszczając to miejsce, macie być przygotowani na rzeczywistość.
                  - O ILE je opuszczę – mruknęłam tylko, zanim nacisnęłam klamkę i wyszłam na korytarz. Mimo że miałam świadomość, że nadal pozostawałam pod ścisłą obserwacją kamer (rozkminiłam to już w pierwszym tygodniu swojego pobytu w tym miejscu, w kuchni, kiedy jadłam swoją pierwszą w nowym życiu kanapkę i zauważyłam kamerę w rogu pomieszczenia – dzień później już magicznie zniknęła, pewnie zostając zastąpiona przez mniej widoczny sprzęt), to bez fizycznej obecności kogoś obok czułam się jakoś lżej. Westchnęłam cicho i udałam się w stronę windy. Wcisnęłam guzik podpisany jako „dach”, kierując się tym, że nie miałam okazji jeszcze tam być.
                  Gdy wyszłam na zewnątrz, moim oczom ukazała się gama przeróżnych odcieni zieleni. Chłonęłam je wzrokiem, czując narastający spokój. Dopiero po chwili napotkałam wzrokiem na czyjąś sylwetkę. Zatrzymałam się mechanicznie, lekko ściągając brwi. Miałam, cholera, być tutaj sama.
                  Walker miał rację – wcześniej unikałam kontaktu z innymi pacjentami. W zupełności wystarczało mi spoglądanie na nich z daleka i analizowanie ich zachowań oraz tego, jak odnosili się do siebie nawzajem. Mimo że wszyscy startowaliśmy z podobnych pozycji, dało się zauważyć, że każdy z nas w jakiś sposób się od siebie różnił. Jednym z dużo większą łatwością przychodziły rozmowy z innymi, drudzy z kolei woleli milczeć i przyklejali na twarze dość mechaniczne uśmiechy, starając się wpasować. Ja nie pasowałam chyba ani do jednej, ani do drugiej grupy – moim jedynym celem była próba zrozumienia, dlaczego w ogóle się tutaj znalazłam i jak szybko mogłabym stąd uciec.
                  Dopiero po chwili zauważyłam w oddali jeszcze jedną sylwetkę – tym razem mężczyzny. Nie miałam najmniejszej ochoty ucinać sobie pogawędek z nowo poznanymi osobami i w każdym innym wypadku zwyczajnie bym sobie stąd poszła, ale stałam centralnie na polu widzenia tego faceta i nie było opcji, aby mnie nie zauważył. Może to właśnie miał być początek moich interakcji międzyludzkich? Ech, przynajmniej Walker się w końcu odczepi, jak to zobaczy.
                  Spostrzegłam, że pod stopami stojącej nieopodal mnie kobiety leżała rozbita na drobne kawałki doniczka. Podeszłam w jej kierunku, przyglądając się, czy aby przypadkiem nie pozostawiła po sobie jakiegoś pojedynczego, nieco ostrzejszego kawałka, którego warto byłoby zachować dla siebie. Nie wiedziałam jednak w jaki sposób miałabym to uczynić pod czujnym okiem personelu, dlatego też w zamian za to odezwałam się tylko:
                  - Wielka szkoda.


I ’ M    T H E    P E R S O N    L E A S T    L I K E L Y    T O    B E    F O R G O T T E N .
https://64.media.tumblr.com/3fbe6a1f9a8ed8a587df1311f5e4e136/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o7_400.gifv https://64.media.tumblr.com/68ad7d72798d46a13eb3694052cc76d6/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o2_400.gifv

Offline

#20 06-07-2020 o 11h40

Straż Cienia
Aryla
Akolita Jednorożców
Aryla
...
Wiadomości: 424

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

● • ●   S u z a n n e     A u t r y   ● • ●

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

https://i.imgur.com/KA11xkA.gif

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

                                                  S u z a n n e   A u t r y    2 3  l a t a    u r o d z o n a   2 3.0 9    F r a n c j a    u b o g a   r o d z i n a
                                                  C i e m n e    w ł o s y    p i w n e    o c z y    1 7 0   cm   w z r o s t u    s z c z u p ł a    s y l w e t k a
                                                  Kiedyś escort girl    Po utracie kontroli i wizerunku zdecydowała się na udział w eksperymencie
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

https://i.imgur.com/JUc7wPt.gif https://i.imgur.com/FQ0uGHQ.gif

▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

Ostatnio zmieniony przez Aryla (06-07-2020 o 16h55)

Offline

#21 07-07-2020 o 00h32

Straż Cienia
Aryla
Akolita Jednorożców
Aryla
...
Wiadomości: 424

● • ●   S u z a n n e     A u t r y   ● • ●


          Powiedzieć, że Suzanne po kilku dniach pobytu w Ośrodku czuła się nieswojo, to tak jakby stwierdzić, że wysokie budynki nie są duże, bo są wysokie. W zasadzie ciężko było opisać wybuchową mieszankę emocji, które towarzyszyły jej od momentu przebudzenia. Początkowy poważny atak paniki, który ją ogarnął okazał się jedynie wstępem do atrakcji takich jak: młodości o każdej porze dnia, halucynacje czy ostre migreny. Tych ostatnich miała serdecznie dosyć. Całe szczęście personel rozumiał potrzebę aklimatyzacji i postanowił ukoić ją środkami nasennymi. Rozregulowany rytm dnia i nocy to mała cena za otrzymany komfort.
          Obudziło ją coraz głośniejsze pukanie do drzwi. Chwilę zajęło jej zrozumienie, że ktoś próbuje dobić się do jej pokoju. To musiał być Wood, jako lekarz prowadzący odwiedzał ją codziennie.
         — Czy wszystko w porządku, Suzanne?! Jeśli nie dasz mi znaku życia to za chwilę wyważę te cholerne drzwi! — zagroził rozgorączkowanym głosem. W innych okolicznościach chętnie popatrzyłaby na taki pokaz siły, ale tym razem wolała go uniknąć. Suzzane podniosła się leniwie z łóżka i podeszła do drzwi.
          — Po co od razu wyważać? Przecież są otwarte — oznajmiła zaspanym głosem, po czym otworzyła szerzej drzwi, aby mężczyzna mógł wjechać do środka małym wózkiem.
          — Dlaczego ich nie zamknęłaś?
          Wood ustawił wózek przy łóżku, a sam jak to miał w zwyczaju usiadł na krześle przy biurku, obracając je w stronę dziewczyny. Rozłożył na kolanach teczkę z jej dokumentacją medyczną i pustymi raportami do wypełnienia.
          — A czy ma to jakieś znaczenie? Spałam jak kamień. Widzę, że dzisiaj też standardowy zestaw — wskazała na talerz ze śniadaniem i małą kasetkę z lekami.
          — I już ostatni...
          — Ostatni dzień w tych czterech ścianach? —  zapytała, nie pozwalając mu dokończyć. Arthur uśmiechnął się, kręcąc pobłażliwie głową. Sądząc po plotkach krążących w pokoju lekarskim i tak miał swego rodzaju szczęście, że trafił na Autry. Bezkonfliktowa, cicha i grzeczna. Przynajmniej nie musiał używać okładów z lodem, a odrobina ironii pacjentki nie przeszkadzała mu w wypełnianiu obowiązków.
          — Można tak powiedzieć, jeśli ograniczysz to do  t y c h  czterech ścian —  sprostował. — Koniec ze śniadaniami do łóżka. Od dzisiaj możesz korzystać ze stołówki. Uważam, że jesteś gotowa na to, aby poznać resztę pacjentów.
          Spodziewała się, że wkrótce dostanie taką wiadomość. Wyniki badań utrzymywały się mniej więcej w normie, dolegliwości znacząco złagodniały. Mimo to miała ochotę rozwlec w nieskończoność ostatni posiłek. Jadła powoli i w milczeniu, odpowiadając co jakiś czas na pytania lekarza. Choć starała się przed nim grać opanowaną i mało wymagającą, tak teraz trudno było to utrzymać. Wszystkie przemyślenia, chwile bezsilności zostawiała dla siebie. Nie wspominała mu o tym ani słowem, nie zamęczała dodatkowymi pytaniami.
         Bała się konfrontacji z innymi, a jednocześnie czuła, że tego potrzebuje. Kontaktu z kimś, kto stoi po tej samej stronie barykady. Dokończyła śniadanie, pożegnała się z mężczyzną, który przed wyjściem przypomniał jej o tym, że w razie potrzeby może skorzystać z podręcznego urządzenia i wcisnąć przycisk alarmowy lub odwiedzić go osobiście w jego gabinecie. Przytrzymała nie domknięte drzwi, aby podsłuchać czy ktoś kręci się po korytarzu. Nie usłyszała nic poza dźwiękiem windy. Wyjęła z szafy przetarte jeansy i zwykły, szary t-shirt. Najedzona, przebrana i po porannej toalecie uznała, że jest gotowa na wyjście.
         Wyszła na korytarz z nadzieją, że nikogo nie spotka. Pomyliła się. Przeszła zaledwie kilka kroków i zauważyła dwóch mężczyzn stojących przy oknie. Jeden z nich był wyraźnie starszy od drugiego, więc automatycznie uznała go za kogoś z personelu, lecz brak jakiegokolwiek uniformu zbił ją z pantałyku.
        — Oh, cześć... Jestem Suzanne —  przywitała się nieśmiało. Akurat załapała się na fragment o nowych, do których bezsprzecznie należała. Nie wiedziała czy powinna im podać dłoń, dlatego tego nie zrobiła. Domyśliła się, że wiedzą już więcej o tym miejscu. — To moje pierwsze wyjście, jak duży jest ten budynek? Jest tu jakieś miejsce, gdzie można zaczerpnąć świeżego powietrza?
        Ostatnie pytanie wynikało z potrzeby chwili, bo czuła, że w towarzystwie szatyna zaczyna jej brakować tlenu. Nie ze względu na jego miłą aparycję, a pewność siebie, która kontrastowała z jej narastającym zagubieniem.

Offline

#22 07-07-2020 o 15h34

Straż Absyntu
Ilian
Przyjaciółka Jamona
Ilian
...
Wiadomości: 14 648

https://media.discordapp.net/attachments/676414603835736064/726764943835398234/phil.png
    Philip czuł się dobrze pod kopułą która imitowała na zewnątrz. Zieleń roślin podobała mu się zdecydowanie bardziej niż surowa biel w jakiej spędził ostatnie dni. Nie brał siebie za osobę, która potrafiłaby opiekować się roślinami, jednak wiedział, że w ciągu kilku dni (o ile nadal będzie mógł swobodnie wychodzić z pokoju), kilka kwiatków i drzewek z pewnością zawitają w jego pokoju. Czy byłaby to kradzież? Pewnie tak, ale to było ostatnie czym chłopak martwiłby się.
    Jego względny spokój (bo trudno było mówić o wyciszeniu, kiedy rozpaczliwie brakowało mu papierosa) zakłóciła kobieta. Nie miał ochotę na towarzystwo, był bardzo zniechęcony do innych dzięki wątpliwej przyjemności obcowania z doktorem Adamsem. Obrzucił dziewczynę nieprzyjemnym spojrzeniem i w momencie w którym miał ją ostentacyjnie zignorować, ta zbiła doniczkę z kwiatem.
    -Dios mío!
    Jego mięśnie się napięły, a on nieznacznie się odsunął. Nie tego się spodziewał po zwykłym cześć. Spojrzał na dziewczynę obrzucając ją tym samym spojrzeniem co wcześniej. Gniewnie ściągnął brwi. Nie pamiętał niczego, ale coś mu podpowiadało, że żaden normalny człowiek nie zachowuje się w taki sposób. Przy okazji nie tylko dziwna dziewczyna oberwała takim spojrzeniem, a nieznana mu również.
    Jej słowa zwróciły jego uwagę na rozbitą doniczkę. Pewnie w każdych innych okolicznościach nie zwróciłby na ten incydent uwagi, ale teraz uznał to za wielką szansę. Musiał tylko szybko wymyślić jak do tego podejść. Kamery nie mogły zauważyć, że robi coś dziwnego -musiał wyglądać w nich jak najbardziej naturalnie. Przez myśl przeszło mu kilka sposób – niestety te w których był samodzielny były niemożliwe do zrealizowania.
    -Co robicie? Trzeba to posprzątać – zwrócił się do nich. Pod nosem wymruczał kilka niezbyt przyjemnych słów, ale nie miały one znaczenia. Podszedł do kobiet prawdopodobnie ze zbyteczną ostrożnością, ale brunetka wydawała mu się niepokojąca. Nawet jeśli usłyszał jak wypowiedziała dokładnie tylko jedno słowo. Zerkał na nią z widocznym niezadowoleniem, które mieszało się z niepewnością. Przykucnął nad zdemolowaną rośliną. Sprzątanie było idealnym sposobem na zamaskowanie tego, ale potrzebował przynajmniej jednej partnerki w tym, która przysłoniłaby kamerę.
    Wybór wydawał się dość oczywisty, ale Philip niestety nie znał żadnej z nich. Nie wiedział która była bardziej skłonna do naginania (a nawet łamania) zasad i lepiej wytrzymywała zachowanie sekretów. Nie miał w ogóle pewności czy którakolwiek wyłapie o co mu chodzi, ale miał zamiar skorzystać z tej szansy – lepsze mogły się nie trafić.
    -Na co czekacie? Musimy to pozbierać. – Jego ton nadal nie był w ogóle przyjemny, a mina mówiła sama za siebie. Był zły na sytuację w jakiej się znalazł. Prawie jak w więzieniu! Nie miał zamiaru udawać, że wszystko jest dobrze i pięknie, zwłaszcza mając świadomość, że obserwujący ich ludzie mogliby odebrać to za podejrzane. To był dopiero początek, a Philip już cały był nakręcony i oddany swojej sprawie.
    Zaczął powoli zbierać kawałki doniczki, czarną ziemię odsuwał na bok, a miłego kwiatuszka poprawił. W międzyczasie zerkał to na kamerę, to na dziewczyny, mając nadzieję, że którakolwiek z nich jest chętna do łamania zasad.
    -Trzeba będzie potem znaleźć pomieszczenie gospodarcze i go przesadzić – powiedział  wskazując na roślinę. Mogła być jego pierwszym trofeum, które zabierze do pokoju. -Przy okazji wyrzucić to co niepotrzebne – dodał, a ostre kawałki doniczki, w jego mniemaniu, zdecydowanie nie należały do takich rzeczy.

Ostatnio zmieniony przez Ilian (07-07-2020 o 15h41)


https://cdn.discordapp.com/attachments/676415353835749396/740887548532097114/1.gif https://media.discordapp.net/attachments/676415353835749396/740887548045295616/2.gif

Offline

#23 07-07-2020 o 19h52

Straż Absyntu
Rissie
Porucznik Straży
Rissie
...
Wiadomości: 10 633

nospokojesttemtypekfajniesiepiszehttp://www.pomniejszacz.pl/files/img-20200629-113843_1.jpg

    „Nie zmarnuj tej szansy.”
    Newton nie zakłada, że wcześniej był dramatopisarzem, ani pisarzem w jakimkolwiek tego słowa znaczeniu, jednak czytając jedyne zdanie, które pozostawił swojemu nowemu „ja”, ma dreszcze. Dni spędzone w pokoju roztrząsał je, analizował, próbował dzielić się swoimi przemyśleniami z lekarzami, jednak ci milczeli. I wciąż milczą, ale po takim czasie Wellington już tak tego nie odczuwa.
    Eksperyment przeszedł pomyślnie, bez żadnych komplikacji, chyba że wziąć by pod uwagę czarną dziurę w miejscu, gdzie kiedyś znajdowały się jego wspomnienia. Spodziewa się, że jego działania były dobre i coś nim powodowało, jednak teraz, samotny, w obcym miejscu, ucząc się czynności, które ma wrażenie, że powinien znać, czuje się zagubiony. Jest jak dziecko, dopiero uczące się chodzić, i potykające się na każdym kroku.
    Kartkę, którą napisał do siebie z przyszłości, zawsze nosi ze sobą, by nie zapomnieć, by czerpać z tego, co ma, garściami. Jakby nie patrzeć, młody już nie jest i nie będzie, a drobne siwe włoski w brodzie jeszcze dobitniej mu o tym przypominają. Lekarze twierdzą, że nie powinien przejmować się ciężarem przeszłości, toteż i Newton stara się o tym nie myśleć, jednak… jednak chyba z natury lubi roztrząsać takie rzeczy.
    Pierwsze dni po wyjściu z pokoju przechodził ciężko – teraz jest zdecydowanie lepiej, gdy zaaklimatyzował się w tym dziwnym, sterylnym światku, i nawet zdobył przyjaciela. Choć czy może tak nazywać Dantego? Czy przyjaźń to za mocne słowo? Newton go bardzo lubi – mężczyzna jest taki, jakim on sam chciałby być, taki przebojowy i z wiecznym uśmiechem na ustach. Wellington próbował takiego zachowania trzeciego dnia po wyjściu z pokoju i okazało się, że to nie dla niego.
    Często wczesnym rankiem, tuż po końcu ciszy nocnej, wymyka się z pokoju i idzie do biblioteki, by zabrać z niej kilka książek, tak na wszelki wypadek, gdyby złapała go w ciągu dnia nuda. Nieczęsto się tak dzieje, to fakt, bo dni w ośrodku, pełne badań i poznawania nowych, którzy dopiero co zostali wypuszczeni z pokoi, są intensywne, jednak Newton nie traci nadziei i zawsze ma ze sobą jakąś książkę Johna Tolkiena. Newt nie pamięta, czy czytał którąś z jego serii, ale to teraz nie ma znaczenia, bo i tak nic z nich by nie pamiętał. Uważa to za jeden z mocniejszych plusów eksperymentu.
    Opiera się więc o ścianę przed swoim pokojem z „Hobbit: czyli tam i z powrotem” i udaje, że jest pochłonięty lekturą, gdy jego myśli błądzą po zupełnie innych miejscach. Obiecał i sobie, i swojemu doktorowi, którego nazwiska nie pamięta, że nie będzie roztrząsał przeszłości – że liczy się tu i teraz, jednak nie jest w stanie pogodzić się z tym, że jego wspomnienia tak po prostu zniknęły. Czy mogą być gdzieś przechowywane? Czy może byłby w stanie odzyskać część z nich, choćby namiastkę prawdziwego życia, poza tym zamkniętym ośrodkiem?
    Zatrzaskuje książkę z hukiem, uprzednio nawet nie myśląc o zaznaczeniu strony zakładką. Nie ma sensu – i tak nie pamięta ostatnich rozdziałów, nie wie nic, bo wszystkie zlewają się w jedną całość. Odkłada tom na parapet i już ma zamiar udać się na bezcelowy spacer po budynku, gdy nagle zaskakuje go znajoma osoba.
    Dante nie należy do ludzi, których da się przegapić w tłumie, a nawet i w spotkanie tête-à-tête. Jest charakterystyczny i bardzo zwraca na siebie uwagę. Do tego też Newt uważa, że jest między nimi swoista przepaść wiekowa i sam dziwi się, że znaleźli wspólny język. A tym bardziej, że Fiore jest mu najbliższy ze wszystkich tu obecnych.
    - Cześć – odpowiada, lekko unosząc kąciki ust. – Próbowałem przeczytać trochę przed śniadaniem, ale widać to nie dla mnie…
    Bierze książkę z parapetu i stuka się nią w skroń w charakterystyczny sposób.
    - Jakby stwierdzili, że muszą przetestować pranie mózgu połączone z przekazywaniem wiedzy, to jestem pierwszym chętnym.
    Odkłada ponownie książkę, świadom, że będzie leżała w tym samym miejscu, gdzie ją zostawia, kiedy tylko zdecyduje się wrócić do pokoju. Nic materialnego w tym miejscu nie znika, nawet piżama zostawiona pod poduszką.
    - Nie byłem. Właściwie to czekałem na ciebie – oznajmia. – Ale nie sądzę, by ktoś nowy miał zjawić się tak…
    Przerywa na widok dziewczyny – nie wie, ile może mieć lat, ale zdecydowanie mogłaby być jego córką – której w życiu nie widział na oczy, zdecydowanie zagubionej i nie wiedzącej, w jaki sposób zagadać do obcych. Wellington nie jest pewien, co nim kieruje, jednak uśmiecha się do niej serdecznie.
    - Miło nam cię poznać, Suzanne. Jestem Newton, a to Dante. – Czuje potrzebę, by lekko się jej skłonić. Czyli jednak pozostało mu coś dziwnego, „staroświeckiego”. – Jest dość duży, ale myślę, że i dla mnie, i dla kolegi przyjemnością będzie oprowadzić cię chociaż po drobnej jego części. Później możemy zejść na dół zjeść śniadanie, pokażemy ci, jak to wygląda od strony kuchni. – Odwraca się do Fiore. – Prawda, Dante?

Ostatnio zmieniony przez Rissie (07-07-2020 o 19h55)


https://images92.fotosik.pl/358/7c6dfee3113b9eb0.png

Offline

#24 08-07-2020 o 07h10

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 758

.......................................................................https://fontmeme.com/permalink/200628/4da6534688ecc431b1bb1b2bfe728fb5.png


   Newton był najgorszym skrzydłowym na świecie. Czy on właśnie dygnął przed tą małą? Cholera, jeśli kilka chwil temu miał jakąś szanse na rikitikiczacza, to właśnie przepadła. On sam mógł tylko stać na brzegu i patrzeć ze łzami w oczach, jak odpływa w siną dal okręt zwany miłością. W pierwszej chwili Dante miał ochotę wziąć tą książkę i zdzielić go po łbie, ale koniec końców tego nie zrobił. Uznał, że musi wybaczyć mężczyźnie dziwne zachowanie, bo ten był ewidentnie skołowany. Zaczął nawet zastanawiać się, kim mógł być Newton w poprzednim życiu i o ile w jego głowie to pytani nie brzmiało wcale źle, to pewnie gdyby wypowiedział je na głos mogłaby zapaść niezręczna cisza. Fiore nie lubił niedomówień, dlatego nie zamierzał poruszać niewygodnych tematów. Wellington  był człowiekiem starej daty, ale chyba zostało w nim trochę ikry, żeby znaleźć sobie jakąś pannę i nie spędzić nowego życia, jako samotny wilk. Nikt nie decyduje się na wymazanie pamięci ze szczęścia. Dante był pewien, że każdy uczestnik projektu chciał od czegoś uciec i zacząć wszystko jeszcze raz, z czystą kartą. Nawet on sam. Nagle poczuł przypływ nadziei. Może nie wszystko było stracone, może mógł jeszcze jakoś uratować sytuacje i wyciągnąć z niej korzyść dla siebie, bo przecież o to właśnie chodziło w tym wszystkim.
  - Suzi, mogę tak do ciebie mówić? - zapytał, ale nie zamierzał czekać na jej pozwolenie. Wyszczerzył się w uśmiechu i dokładnie przyjrzał się dziewczynie. Była słodka, a on bardzo lubił słodycze. Jej drobna postura sprawiała, że wydawała się jeszcze bardziej krucha, więc mógłby zaopiekować się nią tej nocy, by nie stała się jej jakaś krzywda. W jego łóżku byłaby najbezpieczniejsza, ale nie chciał od razu na nią napadać i zaciągać do pokoju. Nie był przecież zwierzęciem. Myśleliście, że co? Rzuci się na nią zrywając gatki w locie? Mimo wszystko, to człowiek cierpliwy, który wie, że zwycięstwo najlepiej smakuje na zimno, który lubi delektować się nim powoli.
   - Oczywiście, że cię oprowadzę...oprowadzimy. Na dachu można odpocząć i trochę się zrelaksować. To dobre miejsce na pierwsze wyjście – stwierdził, a z jego twarzy zniknął zawadiacki uśmieszek. Postanowił spuścić trochę z tonu, by jej nie spłoszyć. Była dzika, jak sarenka. Jej wielkie, ciemne oczy były tak przerażone, że zaczął jej współczuć i gdzieś głęboko w duszy poczuł, że musi coś zrobić, by przestała się tak na niego gapić, bo dostanie wrzodów żołądka. Bała się, to przecież logiczne. On sam pierwsze kilka dni oswajał się z myślą, że w głowie ma czarną dziurę, jak po dobrej imprezie, ale niestety wspomnienia nie wróciły wraz z bólem głowy. Właściwie, to odczuwał go praktycznie cały czas, ale nie chciał się do tego przyznać nawet sam przed sobą, a co dopiero opowiadać o tym lekarzom. Musiał się z tym zmierzyć sam, udowodnić sobie, że jest w stanie przezwyciężyć ten stan i zaakceptował to, co się z nim działo. Musiał mieć z********* ważny powód, by zdecydować się na wzięcie udziału w eksperymencie.
  - Chcesz tam teraz pójść? - zaproponował, zerkając na przyjaciela stojącego obok w milczeniu. Wydawało mu się, że posłał mu jakieś porozumiewawcze spojrzenie, ale z boku wyglądało to raczej, jak tik nerwowy albo jakby miał dostać zaraz zapaści. Wyszedł z wprawy, tak mu się wydawało. A może wcale nie był typem faceta, który ugania się za kobietami. Miał tylko wielka nadzieję, że nie był życiowym przegrywem, który poświęcił życie na gry wideo. Gdyby miał brać pod uwagę swoje ciało, to mógłby pokusić się o stwierdzenie, że pracował w modelingu. Nie czekając na odpowiedź dziewczyny, odwrócił się do niej lekko bokiem i wskazał ruchem głowy drzwi windy, by tym samym dać znak, że tam należy się kierować. Mógłby złapać ją za rękę i pociągnąć w tamtym kierunku, ale pewnie skończyłoby się na wielkim krzyku i panice. Wolał uniknąć zamieszania, przynajmniej na razie. Wzbudzenie poczucia bezpieczeństwa i zaufania było teraz dla niego priorytetem i sprawiało o wiele więcej zabawy niż niecierpliwe naciskanie. Suzanne musiała sama się do niego przekonać, sama odkryć, że Fiore jest właśnie tą osobą, z którą chce spędzać wolny czas i zbliżać się małymi kroczkami do drzwi jego pokoju. Taki z niego podstępny lisek.


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#25 09-07-2020 o 18h15

Straż Cienia
Airi
Akolita Sylfy
Airi
...
Wiadomości: 1 157

-
----------------------------------------------
https://cdn.discordapp.com/attachments/502195365093572618/727645921675837471/unknown.png

     Nalała wody do czajnika i postawiła go ostrożnie na podkładce. Po naciśnięciu odpowiedniego guzika zmarszczyła brwi, zdzierając resztki uśmiechu z ust. Kiedy starsza od niej kobieta, ta, która wyraziła chęć napicia się herbaty, odsunęła krzesło i zbliżyła się do niej. Chciała umyć po sobie naczynia, ale Florence odruchowo zrobiła krok, aby się od niej oddalić. Czuła pewną niechęć do spoufalania się z innymi, z drugiej strony zdążyła już doświadczyć dłużącego się czasu i wiedziała, że prędzej czy później będzie musiała nauczyć się rozmawiać z innymi – choćby po to, aby wypełnić własną potrzebę odzywania się i słuchania kogoś. Nie mogła w nieskończoność unikać kroków, jak zrobiła to swojego pierwszego dnia – musiała stłumić w sobie tę niechęć i strach.
     Ciemnowłosa przywitała się cicho, jakby nieświadomie chciała sprawić, żeby Florence pożałowała tego kroku w tył.
     Zoe. Była ciekawa, czy znała kiedyś kobietę o tym imieniu. 
     - Florence. Ale chyba można skrócić, wtedy będzie prostsze i szybsze – powiedziała, kiwnąwszy głową.
     - Nie, nie, jest… och – i zaśmiała się, zdając sobie sprawę z tego, jak Zoe zażartowała, a później obie zdały sobie sprawę z tego, że do ich dyspozycji jest zmywarka do naczyń.  – Niestety, ja też i trwa to niemal od tygodnia – dodała w kwestii utraty pamięci, podejmując pewnego rodzaju grę. Kątem oka zerknęła na siedzącego przy stole mężczyznę, ale nie poświęciła mu wiele uwagi.
     Gwizdek czajnika zaczął piszczeć przeraźliwie. Florence szybko wyłączyła urządzenie i otworzyła szafkę w poszukiwaniu kubków bądź filiżanek. Kiedy je znalazła, zahaczyła palcem o uszy naczyń i pociągnęła do siebie.
     - Cholera! – wyrwało jej się.
     Jedna z nich wyślizgnęła jej się z dłoni, ale nim się roztrzaskała, złapała ją drugą dłonią i odetchnęła z ulgą. Powinna była od razu użyć obu rąk. Własny refleks jednak zaskoczył ją pozytywnie i poczuła chwilowy napływ zadowolenia.
     - Przepraszam, trochę niezdara ze mnie.
     Zamykając szafkę, postawiła filiżanki na blacie, po czym zaczęła przeglądać smaki herbat. Wybór był oczywiście przeróżny – nie była pewna, czy w najlepszych hotelach mieliby do dyspozycji aż tak wiele smaków. Nie wyobrażała sobie, żeby miała je wszystkie wyrecytować w propozycji dla Zoe, dlatego spojrzała na nią, sugestywnie wskazując głową  eleganckie pudełka. Im półka była dłużej otwarta, tym w powietrzu unosił się coraz to wyraźniejszy zapach suszonych owoców, mięty i imbiru. Jej wzrok przykuła herbata o smaku poziomki i truskawki.
     - Czy jest ich tyle, ile mamy spędzić tutaj dni? – zapytała retorycznie, niemal śpiewnie, mając na myśli przeróżne smaki.
     Kiedy zdała sobie sprawę z tego, że już niedługo dni mogą wydać jej się jeszcze bardziej monotonne, energicznie wrzuciła poziomkową torebkę do naczynia. Jej sytuacja była niezwykła, niemal abstrakcyjna; w tamtym momencie nie działo się nic ciekawego – o tak, po prostu, parzyła herbatę z jakąś dopiero co poznaną kobietą, niecałe trzy metry za ich plecami przy stole siedział mężczyzna o nieznanym imieniu i tak mijały kolejne minuty.
     Wlała wodę do naczyń i spontanicznie uznała, że zagra niecierpliwą.
     - Poziomkowa pięknie pachnie, też chcesz? – starała się utrzymać swobodny ton, choć trudno, oj trudno było.


https://64.media.tumblr.com/7f661055ba2a00f462ee511771163249/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo8_400.gifv https://64.media.tumblr.com/5a3cbd2b39ab5691ea66d08fbf163f39/tumblr_oe7bofxTHQ1uqslyuo3_400.gifv

Offline

Dyskusja zamknięta

Strony : 1 2