Odkryj magiczny świat Eldaryi!

Poznaj zwyczaje chowańców oraz mieszkańców Eldaryi. W tym fantastycznym świecie czeka na ciebie wiele przygód oraz romantycznych wątków! Bieg historii zależy od twoich wyborów.

Strony : 1 2

#1 26-07-2020 o 17h06

Straż Lśniąca
Hidney
Zbieg Okoliczności
Hidney
...
Wiadomości: 4 945

Opowiadanie stworzone przy pomocy @Charo oraz @Hayal, za co bardzo dziękuję <3


https://i.imgur.com/L5v8KrZ.png

https://i.imgur.com/I1mxtYL.png


Zasady udziału w OG



Zasady odnośnie gry fabularnej



Uniwersum



Kadra



S T U D E N C I
────────────────────────────────
1.    H i d n e y    →    Feliks Łukasiewicz    →    KP
2.    C h a r o    →    Antonina Potocka    →    KP
3.    H a y a l    →    Lidia Sagowska    →    KP
4.    L e x i    →    Mira Mazur    →    KP
5.    M e t h r y l i s    →    Daniel Wroński    →    KP
6.    N i e t z s c h e    →    Ignacy Szub    →    KP
7.    l V A N    →    Ludomir Baksiński    →    KP
8.    C a m i o    →    Nikołaj Jusupow    →    KP
9.    A s a m e    →    Olga Tereszczenko    →    KP
10.    P a r r i e    →    Florian (Filip) Kazicki    →    KP
11.    A k u    →    Dezydery Gawkowski    →    KP
12.    ...    →    imię i nazwisko    →    KP
13.    ...    →    imię i nazwisko    →    KP
14.    ...    →    imię i nazwisko    →    KP
15.    ...    →    imię i nazwisko    →    KP


I ’ M    T H E    P E R S O N    L E A S T    L I K E L Y    T O    B E    F O R G O T T E N .
https://64.media.tumblr.com/3fbe6a1f9a8ed8a587df1311f5e4e136/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o7_400.gifv https://64.media.tumblr.com/68ad7d72798d46a13eb3694052cc76d6/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o2_400.gifv

Online

#2 26-07-2020 o 19h46

Straż Lśniąca
Hidney
Zbieg Okoliczności
Hidney
...
Wiadomości: 4 945


https://i.imgur.com/1KA5Ise.png
https://i.imgur.com/zuOe1mx.gif

Feliks Łukasiewicz           25 lat           urodzony w Gdańsku           za specjalizację wybrał magię pradawną           V rok nauki
okularnik         piwne oczy        brunet        181 centymetrów wzrostu       liczne blizny po oparzeniach na prawym ramieniu
zawsze uśmiechnięty                    pewny siebie                   pełen uroku osobistego                   ambitny                   inteligentny
socjopata                    egocentryczny                     dobry obserwator                     perfekcyjny kłamca                      manipulator
nienawidzący              innych              ludzi             i              uwielbiający              bawić              się              ich              uczuciami
pragnie   osiągnąć   nieśmiertelność   za   pomocą   magii                                      wyznaje   zasadę   "po   trupach   do   celu"


https://i.imgur.com/MMEaEbY.gif



I ’ M    T H E    P E R S O N    L E A S T    L I K E L Y    T O    B E    F O R G O T T E N .
https://64.media.tumblr.com/3fbe6a1f9a8ed8a587df1311f5e4e136/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o7_400.gifv https://64.media.tumblr.com/68ad7d72798d46a13eb3694052cc76d6/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o2_400.gifv

Online

#3 26-07-2020 o 20h31

Straż Obsydianu
Nietzsche
Akolita Sargousetów
Nietzsche
...
Wiadomości: 4 906

https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/61125078-6479-48c6-a47f-4ef74fb3e871/de227im-18522773-df21-4e35-b7c0-db76cb332b07.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOiIsImlzcyI6InVybjphcHA6Iiwib2JqIjpbW3sicGF0aCI6IlwvZlwvNjExMjUwNzgtNjQ3OS00OGM2LWE0N2YtNGVmNzRmYjNlODcxXC9kZTIyN2ltLTE4NTIyNzczLWRmMjEtNGUzNS1iN2MwLWRiNzZjYjMzMmIwNy5wbmcifV1dLCJhdWQiOlsidXJuOnNlcnZpY2U6ZmlsZS5kb3dubG9hZCJdfQ.C_ZPuJ5KQDOdEnOCsjgHGLpdX5E_hBsrhPZpQlrbkCI


Urodzony i wychowany w Michałowie / 25 lat / zacięcie do zespalania ran i złamanych kości - zadatki na uzdrowiciela / skrycie zafascynowany komunikacją z umarłymi - na własną rękę próbuje zgłębiać metody reanimacji / sarkazmem i agresją słowną maskuje głęboki lęk egzystencjalny / wysublimowane poczucie humoru którego sam nie rozumie / fantazjuje o nauczycielach / subtelnie ekscentryczny / dużo pieprzyków i drobnych blizn rozsianych po całym ciele / jego pupilami są szczury laboratoryjne sztuk sześć / odrażający i ujmujący jednocześnie / pachnie wanilią / właściciel niepokojąco ruchliwych, długich palców i nieskończonego słownika inwektyw którymi rzuca z miłym uśmiechem/ 3 rok nauki


***

https://images-wixmp-ed30a86b8c4ca887773594c2.wixmp.com/f/61125078-6479-48c6-a47f-4ef74fb3e871/de227ih-3d102241-df69-4c8d-8d48-143ac0204ba3.png?token=eyJ0eXAiOiJKV1QiLCJhbGciOiJIUzI1NiJ9.eyJzdWIiOiJ1cm46YXBwOiIsImlzcyI6InVybjphcHA6Iiwib2JqIjpbW3sicGF0aCI6IlwvZlwvNjExMjUwNzgtNjQ3OS00OGM2LWE0N2YtNGVmNzRmYjNlODcxXC9kZTIyN2loLTNkMTAyMjQxLWRmNjktNGM4ZC04ZDQ4LTE0M2FjMDIwNGJhMy5wbmcifV1dLCJhdWQiOlsidXJuOnNlcnZpY2U6ZmlsZS5kb3dubG9hZCJdfQ.LXoopZlga94QfD-5ZxqDbpl4fecUxCiQo2xLMDRumYA

Ostatnio zmieniony przez Nietzsche (26-07-2020 o 23h58)

Offline

#4 26-07-2020 o 22h55

Straż Cienia
Hayal
Pokonała Dahu
Hayal
...
Wiadomości: 2 518

https://i.imgur.com/5eDUH4C.png?1


RELACJE


A E S T H E T I C

Ostatnio zmieniony przez Hayal (03-08-2020 o 00h35)



https://i.imgur.com/bne8BcV.gif

Offline

#5 27-07-2020 o 12h49

Straż Absyntu
Camio
Żołnierz Straży
Camio
...
Wiadomości: 626


https://iv.pl/images/038c3e2cb62a6a053d8798dc3b8c9729.jpg

https://iv.pl/images/2867404b516a3fa14e3d94d9ecd47a0a.jpg

https://iv.pl/images/038c3e2cb62a6a053d8798dc3b8c9729.jpg


Nikołaj Niko Jusupow

1 4. 0 2  Warszawa Polska
26  ♂   b i s e k s u a l n y  metamorfomag
*
183 cm  lekko  wysportowana sylwetka
błękitne oczy  popielato - blond  włosy
c z r n e  odrosty
jasna k a r n a c j a
*
arogancki | impulsywny | uparty


https://iv.pl/images/038c3e2cb62a6a053d8798dc3b8c9729.jpg


pół  Polak  ,  pół    Rosjanin    ze   strony   matki;   piąta  woda   po  kisielu  arystokrata.   jego   krewnym   był  Felix   Jusupow   biorący   udział   w   zabójstwie   Rasputina
►  po   roku   nieobecności  spędzonym
na   odwyku    wraca   do   Axis   Mundi; ostatni   rok   na   specjalizacji   alchemia
►  były   reprezentant   szkolnej   drużyny   Quddich'a;   rozgrywał    na    pozycji   o b r o ń c y .     

r e l a c j e

Ostatnio zmieniony przez Camio (01-08-2020 o 11h06)


https://i.imgur.com/iwkCVKZ.gif

https://images92.fotosik.pl/367/98ddf9c11b2d374a.gif


https://i.imgur.com/AYAvEnA.gif

https://i.imgur.com/iwkCVKZ.gif

https://images92.fotosik.pl/367/98ddf9c11b2d374a.gif

Offline

#6 27-07-2020 o 21h35

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 24 900

.


.........................................──────────────────────────────────────────────────
........................................ ▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉       D   A    N   I   E   L
........................................ ▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉       W  R  O  Ń  S  K  I
.........................................──────────────────────────────────────────────────

https://i.imgur.com/tRzSqsp.png
.........................................──────────────────────────────────────────────────
       2 3 . 0 2     2  2    L A T A ......▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉
       Z  O  O L I N G W I  S T  A  .....▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉▉

.........................................──────────────────────────────────────────────────


................................................pochodzi znad morza        blond włosy        brązowe oczy        1,74 cm        65 kg        szczupły        blady
................................................hetero         dobrze obeznany z technologią niemagicznych        skończył niemagiczną szkołę średnią     
................................................II rok nauki               uczy się na specjalizacji magizoologii              kocha gęsi i potrafi z nimi rozmawiać


....................................................┌────────────────────────────────────────────────────────────┐

........................................................U P R Z E J M O Ś Ć................................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉

........................................................O D W A G A ........................................................ ▉ ▉ ▉

........................................................Z Ł O Ś L I W  O Ś  Ć................................................

........................................................P O C Z U C I E    H U M O R U....................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉

........................................................N A I W N O Ś  Ć.....................................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉

........................................................T O W A R Z Y S K O  Ś Ć...........................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉

........................................................O B O W I Ą Z K O W O Ś Ć.........................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉

........................................................M I Ł O Ś Ć    D O    G Ę S I.........................................▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉ ▉

....................................................└────────────────────────────────────────────────────────────┘


R E L A C J E

Ostatnio zmieniony przez Methrylis (01-08-2020 o 15h28)





https://cdn.discordapp.com/attachments/333714204597157889/730155224378900541/image0.gif











                                                    ►  Instagram  ◄                                                         ► Fanklub Eza  ◄                                               ► FF  "za kurtyną nigredo"  ◄
https://i.imgur.com/ULp2qHo.png



https://i.imgur.com/eFVtyaU.gif

Offline

#7 27-07-2020 o 22h11

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 760

https://cdn.discordapp.com/attachments/736955099989016639/737402937650708630/ea9fb5875c0d6.png

Ostatnio zmieniony przez Charo (27-07-2020 o 22h17)


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#8 27-07-2020 o 23h07

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 986

WE          DON'T          WASTE           TIME           ON          THE           THINGS          WE          CAN'T          CONTROL
Yeah all my friends are fuck ups     ───────────────     I don’t be with fancy folks
PUT      P O I S O N      IN      OUR      BODIES               WE        D O N ’ T        N E E D        N O        A N T I D O T E
maybe      we      just      like      to      do                        anything      we      can      to      cope

https://1.bp.blogspot.com/-DD2GXsu77Fs/XyF_fQXLJOI/AAAAAAAAE4k/xgJA1JicE-Iqfyxfav2w6LZv_pKt7V7EwCLcBGAsYHQ/s400/hihihi.png

mirosława   M I R A    M A Z U R    dwadzieścia   cztery   lata     ¼ rusałka     czwarty   rok
urodzona    i    wychowana    w    łodzi        wybrała    demonologię   jako     specjalizację
kurdupel ²     mierzący  159  centymetrów      drobnej  budowy     ciemnobrązowe  oczy
INTELIGENTNA   pirat drogowy  bywa  roztargniona    nieco  szalona   może  lekkoduch
podporządkowuje się wtedy, gdy tego potrzebuje ignoruje to, czego zmienić nie może
łamie  zakazy     chciała  iść  na  zielarstwo,   ale  uczulenie  ją  pokonało
     może  udaje



https://i.imgur.com/wpjKsal.gif

Offline

#9 28-07-2020 o 08h06

Straż Obsydianu
Parrie
Akolita Jednorożców
Parrie
...
Wiadomości: 340

https://i.imgur.com/p2FvrvS.png

Ostatnio zmieniony przez Parrie (28-07-2020 o 08h27)


Wattpad   ⚝ F A R   T O O   C L O S E ⚝
https://i.imgur.com/PQsF3Zt.png
♡ made by @Aeriss ♡

Offline

#10 28-07-2020 o 13h21

Straż Obsydianu
lVAN
Młody rekrut
lVAN
...
Wiadomości: 18

https://i.imgur.com/VSiudKZ.png
https://i.imgur.com/5v9kNlz.jpg
D A N E          P O D S T A W O W E
Ludomir  ,,Ludo, Doggy''  Baksiński.  Polak  z  Dolnegośląska.
Czarodziej,      demonolog     i     rysownik     z     zamiłowania.
D w a d z i e ś c i a  c z t e r y  l a t a.   Z  d r u g i e g o  m a j a.
Syn     wiedźmy     i    niemagicznego,     magistra     farmacji.


W  Y  G  L  Ą  D
|   184 cm   |   Szczupły, często zmizerniały   |    Ciemne włosy, z jasnymi refleksami   |
[   Niebieskie oczy. Blizna od połowy pleców, do lewego obojczyka. Lekko się garbi.   ]


https://i.imgur.com/uC424qg.jpg

C Z E G O         O C Z Y         N I E         W I D Z Ą
https://i.imgur.com/lGObQ6g.jpg

Ostatnio zmieniony przez lVAN (29-07-2020 o 17h36)

Offline

#11 30-07-2020 o 11h58

Straż Obsydianu
Asame
Pokonała Dahu
Asame
...
Wiadomości: 2 715

https://1.bp.blogspot.com/-UPtRm5SkDvI/XyRbyPRIb4I/AAAAAAAAE5c/lEtUP-ttdww-h4upf0urv3w4sUMEtnxtACLcBGAsYHQ/s1600/asme.png
https://1.bp.blogspot.com/-EQq4bY6b8s4/XyRR69UahMI/AAAAAAAAE5Q/haNzNW1RNMseqx00T8S-u2HG6P52baougCLcBGAsYHQ/s1600/asadme.png https://1.bp.blogspot.com/-LuZytZ8MuIw/XyMuLyw1csI/AAAAAAAAE48/uM_eIfyZ7csqrjQDy9nxp7XZqBcvvklWACLcBGAsYHQ/s400/oBP5H3H.jpg https://1.bp.blogspot.com/-EQq4bY6b8s4/XyRR69UahMI/AAAAAAAAE5Q/haNzNW1RNMseqx00T8S-u2HG6P52baougCLcBGAsYHQ/s1600/asadme.png

   OLGA  TERESZCZENKO   •   kobieta   •   24 lata   •   ½  rusałka    •   ukraińska krew   •
•   urodzona w Przemyślu   •   IV rok nauki   •   specjalizacja:  u z d r o w i c i e l s t w o
•   blondynka   •    jasne oczy    •    porcelanowa cera    •   170 centymetrów wzrostu   •
•   wychowana przez surową babkę    •   wyrachowana    •   sumienna     •   mściwa    •
•     taktowna     •     jest  dla  ciebie  miła do momentu, w  którym  miły  jesteś  i  ty     •
•    chętnie wykorzystuje  swój  urok  osobisty  do osiągnięcia upragnionego celu    •
•       pragnie   -   tak  jak  każda  kobieta  w  jej  rodzinie   -   zostać  uzdrowicielką       •
•   zafascynowana zielarstwem  - uważa, że zioła czasem działają lepiej niż  magia    •

https://1.bp.blogspot.com/-EQq4bY6b8s4/XyRR69UahMI/AAAAAAAAE5Q/haNzNW1RNMseqx00T8S-u2HG6P52baougCLcBGAsYHQ/s1600/asadme.png https://1.bp.blogspot.com/-xqJCnt1WG1w/XyMuMgnq-YI/AAAAAAAAE5A/GqyrxhpaOg4VpfWelxgxl7xdFDRsTndOgCLcBGAsYHQ/s400/Jp0y1MN.jpg https://1.bp.blogspot.com/-EQq4bY6b8s4/XyRR69UahMI/AAAAAAAAE5Q/haNzNW1RNMseqx00T8S-u2HG6P52baougCLcBGAsYHQ/s1600/asadme.png

relacje

Ostatnio zmieniony przez Asame (31-07-2020 o 21h29)


https://i.imgur.com/IRv3670.jpg https://i.imgur.com/oaXDxSK.jpg

Offline

#12 01-08-2020 o 13h47

Straż Lśniąca
Hidney
Zbieg Okoliczności
Hidney
...
Wiadomości: 4 945

_______________________https://i.imgur.com/1KA5Ise.png
1 października 2020 roku, czwartek

                  Odruchowo zerknął na zegarek ulokowany na prawym nadgarstku. Srebrna tarcza wskazywała dokładnie osiemnastą czternaście, co oznaczało, że spotkanie zorganizowane na rozpoczęcie roku akademickiego powoli miało chylić się ku końcowi. Dyrektor Zgorzelska nigdy nie bawiła się w przemowy trwające dłużej niż dwadzieścia minut – jej uroczyste wystąpienia generalnie zawsze brzmiały dosyć podobnie: „Uniwersytet jest naszą chlubą. Owocem ciężkiej pracy wszystkich pokoleń, które przewinęły się przez jego mury”, „Magia, którą tu nauczamy, jest szczególna i należy traktować ją z należytym szacunkiem”, „Jesteśmy tu, by się kształcić i móc pozwolić wam wszystkim wejść w dorosłość zarówno z najlepszym możliwym przygotowaniem magicznym, jak i zorientowaniem na sprawy bieżące, które dotykają wszystkich czarodziejów na świecie”. Mimo to, Feliks zawsze słuchał jej z należytą uwagą – i robił to na tyle umiejętnie, że nie miał większego problemu z odwzorowaniem podobnych określeń w myślach, kiedy kobieta równo o godzinie osiemnastej zajęła miejsce przy magicznej mównicy i gestem dłoni sprawiła, aby jej szorstki i niezwykle wyraźny głos mógł dotrzeć do wszystkich osób znajdujących się w okolicy.
                  Poprawił rękaw błękitnej, eleganckiej koszuli i zerknął na znajdujących się nieopodal niego studentów. Co niektórzy wywracali oczami, inni wpatrywali się w przestrzeń ze znużeniem, a jeszcze inni byli bardziej zajęci szeptaniem ze sobą i wymianą wspomnień z tegorocznych wakacji. Mimo delikatnego uśmiechu błądzącego po jego twarzy, w środku postrzegał tych ludzi tylko i wyłącznie jako nędzną, szarą masę. Brzydził się ich zachowaniem, tym, jak bardzo bezwartościowi byli i jak wąskie były ich horyzonty. Niemalże widział w wyobraźni, jak rychło ginęliby w obliczu potęgi tej kobiety. Bo za taką właśnie ją postrzegał – doświadczoną, inteligentną, ambitną i z nadzwyczajnym wręcz szacunkiem do magii samej w sobie. Feliksowi niezwykle imponowała jej wiedza oraz to, z jaką łatwością przyszło jej opanowanie wszelkich procesów magicznych. Nikt tak jak ona nie potrafił wyjaśnić ich krok po kroku, przedstawić, jak w ciągu wieków kształtowało się przyswajanie magii przez ludzi czy skąd w ogóle wzięła się umiejętność rzucania zaklęć bez różdżki, o której tak często słyszało się poza granicami Polski. Pamiętał, że już na pierwszych zajęciach ze Zgorzelską zrozumiał, że będą one odpowiedzią na wiele trapiących go kwestii i pozwolą rozwinąć mu skrzydła.
                  - Nie da się jej słuchać – mruknął pod nosem Marcin Jarząbek, mężczyzna, który siedział tuż obok Feliksa. Obaj byli z tego samego rocznika, tylko uczęszczali na różne specjalizacje. W odpowiedzi na jego stwierdzenie Łukasiewicz jedynie poszerzył swój uśmiech, skinął głową i lekko poprawił okulary. Nawet nie próbował wyprowadzać kolegi z błędnego przeświadczenia, że popiera jego stanowisko. Dwadzieścia pięć lat stąpania po tej ziemi nauczyło go doskonałego maskowania swoich prawdziwych poglądów i tego, że lepiej ich nie okazywać – a przynajmniej nie byle komu. Takie zachowanie często przynosiło niespodziewane korzyści – znaczna część osób spowiadała mu się z różnych rzeczy, dzięki czemu niejednokrotnie zupełnie przypadkowo zostawał powiernikiem przeróżnych sekretów i innych ciekawych nowinek. Następnie wyciągał z tych skrawków informacji korzyści tylko i wyłącznie dla siebie, pozostawiając swoje zdekoncentrowane ofiary same sobie.   
                  Swoją drogą, wszyscy siedzieli na najbardziej niewygodnych krzesłach, na jakie tylko było stać uczelnię. Trzeszczały przy każdym, nawet najdrobniejszym ruchu. W takich momentach zawsze zastanawiał się, na co tak naprawdę szły jego pieniądze – brakowało jeszcze, by Axis Mundi zaczęło stawiać przed budynkiem przypadkowe fontanny, zupełnie jak Politechnika Gdańska. Podobno w jej przypadku niektóre sale naprawdę wymagały generalnego remontu, jednak to najwyraźniej dla osób zarządzających placówką nie stanowiło żadnego problemu.
                  Wszystkie te nieszczęsne krzesła rozstawione były na Zielonej Polanie, czyli ogromnym, specjalnie przystosowanym do odbywania tego typu uroczystości miejscu w lesie. Studenci wyższych roczników dobrze je znali – a tych, którzy byli tu po raz pierwszy, wcześniej informowano listownie o tym, jak należy się tu dostać. Sama trasa zresztą nie była szczególnie trudna do pokonania – trzeba było wyjść przez bramę ulokowaną w wysokich murach okalających zamek i przejść jeszcze z dwieście metrów piechotą w kierunku drzew, wyznaczających brzeg gęstej puszczy. Będąc już w lesie, należało skręcić w ścieżkę oznaczoną drewnianą tabliczką, zatytułowaną „Zielona Polana” i po niecałych trzech minutach można było już znaleźć się na miejscu.
                  Osiemnasta dwadzieścia. Tak, jak wykalkulował, przemówienie Zgorzelskiej dobiegło końca. Po ostatnich słowach powitania, jakie wygłosiła, znaczna część studentów zaczęła podnosić się ze swych dotychczasowych miejsc, chcąc jak najszybciej rozprostować obolałe kręgosłupy. Sam postanowił uczynić dokładnie to samo. Kątem oka zdążył jeszcze odprowadzić wzrokiem całą kadrę, która na odchodne postanowiła jeszcze złożyć studentom życzenia w postaci owocnych wyników w rozpoczynającym się roku akademickim. Łukasiewicz wyłapał, jak profesor Edward Hermanowicz puścił oczko do znajdujących się nieopodal uczennic i klasnął w dłonie, a w tym samym momencie z polany zniknęły wszystkie niewygodne krzesła, ustępując miejsca licznym kocom i pojedynczym namiotom.
                  Wykładowcy doskonale zdawali sobie sprawę z corocznych imprez integracyjnych, które odbywały się w tym miejscu i bynajmniej nie zamierzali się nimi w jakikolwiek sposób przejmować. Zielona Polana nie bez przyczyny była bowiem nazywana zieloną – mówiło się, że wieki temu została zaczarowana w taki sposób, aby nigdy nie zmieniać swojego kształtu. Wobec tego, nawet jeśli akurat panowała mroźna zima, a cała okolica została przykryta przez grube płachty śniegu, na polanie nadal można było zaznać uroku zielonej, pogodnej wiosny. Ponadto, miejsce to było całkowicie odporne na jakiekolwiek zniszczenia – co, w obliczu nieraz hucznych imprez organizowanych przez studentów, było niezwykle przydatną okolicznością.
                  Miejsce podzieliło się na kilka różnych sektorów. W jednym z nich można było usiąść na wyczarowanych przez Hermanowicza kocach czy w namiotach, aby odpocząć i porozmawiać ze sobą w mniejszym gronie. Kolejny obejmował ogromne, drewniane stoły, po brzegi zastawione przeróżnego rodzaju jedzeniem – chlebem, kiełbasą, dziczyzną, owocami, warzywami – oraz alkoholem. Nieco dalej usadowiła się magiczna kapela, która niemalże natychmiast zaczęła wygrywać przeróżnego rodzaju melodie. Na samym środku polany rozpalono ognisko, wokół którego niektórzy zaczęli tańczyć – w szczególności kobiety z pięknymi, różnokolorowymi wiankami na głowach. Nie brakowało również osób, które zdecydowały się bawić na wolnej przestrzeni, znajdującej się tuż obok. Słońce powoli zaczęło chylić się ku zachodowi, dlatego nad głowami wszystkich zgromadzonych pojawiły się magiczne świetliki, które wraz z ciepłymi płomieniami ogniska zaczęły rozganiać zbliżającą się pewnymi krokami ciemność.
                  Feliks podszedł w stronę stołów z alkoholem i sięgnął po butelkę piwa, a następnie otworzył ją za pomocą zaklęcia. Z szerokim uśmiechem podążył w stronę wolnej przestrzeni niedaleko ogniska, pijąc i kiwając się w rytm muzyki.


I ’ M    T H E    P E R S O N    L E A S T    L I K E L Y    T O    B E    F O R G O T T E N .
https://64.media.tumblr.com/3fbe6a1f9a8ed8a587df1311f5e4e136/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o7_400.gifv https://64.media.tumblr.com/68ad7d72798d46a13eb3694052cc76d6/tumblr_p34wdnrtJ51qkrmk9o2_400.gifv

Online

#13 01-08-2020 o 16h41

Straż Obsydianu
Asame
Pokonała Dahu
Asame
...
Wiadomości: 2 715

_______________________https://i.imgur.com/2Eik7Ou.png
        Wpatrywała się gruby warkocz dyrektor Zgorzelskiej jak zaczarowana, przypominając sobie wszystkie wywary, jakie mogłaby wykonać przy pomocy chociażby jednego tak gęstego pukla włosów. Choć doskonale rejestrowała to, co Dyrektor mówiła, to nie była szczególnie przejęta informacjami wypływającymi z jej ust, bo co roku mówiła dokładnie te same, utarte formułki wychwalające szkołę. Od zawsze wprowadzała nutkę strachu do swojej osoby, wszyscy mieli wrażenie, że nawet kadra obawia się tego, do czego jest zdolna. Pomimo melancholijnego tonu jej wypowiedzi, wciąż była niezwykle dostojna i bez wątpienia zasłużyła na miano Dyrektora, zresztą nikt tak jak ona nie potrafił uciszyć całej klasy jednym spojrzeniem. Na chwilę oderwała swój wzrok od gęstego warkocza tylko po to, żeby uciszyć dwóch chłopaków którzy nieznośnie szeptali za jej plecami na tematy na pewno niezwiązane z wygłaszanym przemówieniem.
        - Chłopcy, widzę, że jesteście pierwszoroczniakami. Sprawdźcie proszę w swoich książkach zielarskich co daje połączenie Helichrysum Aenarium i Potentilla Anserina, jak już znajdziecie to będziecie doskonale wiedzieli na co mam ochotę słysząc wasze irytujące komentarze. – powiedziała z delikatnym uśmiechem do wyraźnie zatrwożonych i zdezorientowanych studentów. Nienawidziła, kiedy ktoś przeszkadza komuś, kiedy ten coś mówi, tłumaczy lub próbuje przedstawić swój punkt widzenia, dlatego zawsze interweniowała, kiedy ktoś niepotrzebnie wtrącał się komuś w słowo.
        Olga zawsze bardziej doceniała tradycyjne formy radzenia sobie z problemami, nie była wielką fanką magii, ale uwielbiała uczyć się na temat historii jej magicznych przodków, a zielarstwo zawsze było jej pasją. Dlatego tak bardzo imponował jej profesor Bareja, który potrafił magnetyzować swoją wiedzą i zacięciem jakim darzył – jak wiele osób określa – „niepotrzebne chwasty”. To on podarował jej pierwszy profesjonalny podręcznik ziół słowiańskich, którego na tym etapie wtajemniczenia Olga potrafiła wyrecytować na pamięć. Poza tym, Bareja odbiegał od standardów typowego profesora uczelni, czuć było od niego jakby rodzinną aurę, pomimo jego stanowczego i dosyć surowego podejścia do nauki, nigdy nie gnębił uczniów i często podawał pomocną dłoń. Sama zauważyła go wśród kadry siedzącej za Panią Dyrektor. Wyglądał jak zawsze, włosy niezdarnie spięte w kucyk i kolejny sweter, których miał dość pokaźną kolekcje.
       Dziewczyna rozejrzała się po Zielonej Polanie, która niezmiennie emanowała świeżością i wiosenną aurą. To tutaj dziewczyna szukała spokoju i to w tych okolicach szukała pierwszych ziół leczniczych. Sama Polana była ulokowana w idealnym miejscu, wciąż w bezpiecznym od świata zewnętrznego, ale na tyle oddalona i ukryta w gęstwinach, że sprawiała wrażenie kompletnie innego świata. Kiedy przemowa Dyrektor Zgorzelskiej dobiegła końca i reszta kadry powiedziała kilka słów na pożegnanie, wszystkie krzesła na polanie zniknęły i zastąpiły je różnego rodzaju koce, klimatyczne namioty i stoły z których wręcz spadał nadmiar wszelkiego rodzaju jedzenia, od najprostszych jabłek po dziczyznę. Zwróciła uwagę na ogromne ognisko, którego płomienie pchały się w górę. Do jej uszu automatycznie napłynęła radosna muzyka.
        Stała w pobliżu ogniska i wpatrywała się w szalejące języki ognia. Przypomniał jej się rodzinny dom i imprezy w których uczestniczyła, kompletnie sielankowe, pozbawione zmartwień, trzymając rodziców za rękę cieszyła się, tańczyła i nie myślała o kompletnie niczym negatywnym. Z nostalgicznych wspomnień wyrwał ją nagły dźwięk rozbijanej butelki po piwie. Szybko wróciła do rzeczywistości, w której jej rodziców już nie ma. Teraz została sama ze swoją babką, która nie była tak litościwa jak jej rodzice. Tęskniła za rodziną, tęskniła i rozmyślała o niej tak mocno, że nawet nie zauważyła jak jej twarz zaczęła czerwienić się od ciepła z ogniska. Szybko się otrząsnęła i znów zaczęła trzeźwo myśleć, zaczęła przeciskać się przez tłum bawiących się ludzi i delikatnie stąpać pomiędzy rozłożonymi kocami na których studenci już zdążyli się rozgościć. Podeszła do ogromnego stołu na którym wręcz roiło się od różnokolorowych owoców i warzyw. Sięgnęła po najbardziej czerwone jabłko jakie tylko zdołała dojrzeć i zaczęła wypatrywać wolnego koca.
      Przeleciała wzrokiem po znajomych twarzach, które darzyła mniejszą lub większą sympatią. Część z nich kojarzyła ze szkolnego korytarza, część ze wspólnych zajęć. Ostatecznie rzucił jej się w oczy wolne miejsce, tuż pod dużym dębem, który swoimi konarami rzucał przyjemny cień na duży obszar przed nim. Pośpiesznie ruszyła w jego kierunku potykając się o butelki po różnego rodzaju alkoholach. Kiedy w końcu doszła do upragnionego miejsca i usiadła pod drzewem zaczęła wpatrywać się w tłum ludzi, którzy rozmawiali, bawili się i korzystali z ostatnich lekkich dni przed nowym rokiem akademickim, który zapewne jak zawsze będzie przepełniony ciężką pracą. Sięgnęła po jabłko i oparła się o drzewo.
       Miała tylko nadzieje, że nowy rok obędzie się bez niechcianych niespodzianek.

Ostatnio zmieniony przez Asame (01-08-2020 o 21h30)


https://i.imgur.com/IRv3670.jpg https://i.imgur.com/oaXDxSK.jpg

Offline

#14 01-08-2020 o 17h29

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 760

......................................................................https://i.imgur.com/1wIBjKh.png

   Czekała na ten dzień bardzo długo i gdyby nie to, że paraliżował ją strach, to skakałaby po sam sufit. Rodzice podjęli decyzję, że zostanie w domu najdłużej, jak to możliwe, by maksymalnie przygotować ją do samodzielnego życia. Ona jednak uważała inaczej, ale nie mogła się sprzeciwić, bo wiedziała czym to grozi i nigdy już nie chciała wystawiać na próbę ich cierpliwości. Kilka razy zdarzyło jej się chlapnąć coś niestosownego w towarzystwie , a później przez kolejne tygodnie konsekwentnie musiała uczyć się, jak nigdy więcej nie popełnić tego samego błędu. Były to nauki bardzo skuteczne, takie które zapamięta do końca życia, a nawet będzie je pamiętała jeszcze długo później, gdy trafi do krainy Welesa. Nie tylko rodzice byli surowi, bo przecież nie może być zbyt miło i kolorowo. Prywatni nauczyciele chcieli za wszelką cenę przypodobać się Szlachcie, więc robili wszystko, aby nastolatka osiągała jak najlepsze wyniki w nauce i to ze wszystkich przedmiotów. Antonina starała się, jak mogła, niestety z inżynierią nie było jej po drodze. Próbowano wszystkiego, łącznie z hipnozą i manipulacją snu. Czy to w niej leżał problem, czy winę ponosił profesor, który zamiast chęci przekazania jej wiedzy, kombinował tylko jak wyciągnąć więcej pieniędzy za dodatkowe godziny lekcji. Powoli zaczynało brakować jej doby na te wszystkie zajęcia i obowiązki, dlatego odetchnęła z ulgą, gdy Jakub oznajmił, że w końcu idzie do szkoły. Emocjom nie było końca, ale zamiast cieszyć się wśród najbliższych, zachowała to wszystko dla siebie. Jedyną przychylną jej osobą kiedykolwiek, był ogrodnik Jan, który nie raz ukrywał ją przed rozzłoszczoną guwernantką i opowiadał różne historie o leśnych skrzatach, elfach i rusałkach. Miał na lewej skroni głęboką bliznę, której dorobił się podobno na walce z Leszym, który miał swoje leże pod wsią Chochoły, gdzie wówczas mieszkał mężczyzna. Ona sama uważała, że raczej zaciął się podczas golenia po spożyciu naleweczki, ale nigdy mu o tym nie powiedziała. Lubiła słuchać jego opowieści nawet jeśli nieco naciągał prawdę.
  Serce waliło jej, jak oszalałe, gdy przemierzała dziedziniec, aby skierować się na Zieloną Polanę według otrzymanej wcześniej instrukcji. Mijała roześmianych uczniów, którzy witali się po wakacyjnej przerwie i czuła, jak powoli zaczyna dopadać ją nostalgia. Czy ona będzie w stanie nawiązać z kimś bliższe relacje? Czy za rok również będzie tak się z kimś witać? Nie miała czasu dłużej się nad tym zastanawiać, bo dotarła do wyznaczonego miejsca, gdzie odbyć się miała inauguracja roku. Zajęła pierwsze wolne miejsce i starała się skupić na przemowie Dyrektorki, jednak wokół niej było tak wiele nowości, że nie potrafiła zapamiętać choćby nazwiska kobiety. Zacisnęła mocniej ręce na broszurze, która do tej pory spoczywała na jej kolanach i na moment przymknęła oczy. No już, opanuj się. To nic takiego, to tylko zwykli ludzie. Przecież nikt cię tu nie zje. Chyba. Nie zachowuj się, jak dzikuska. Na szczęście uroczystość dobiegła końca i zmianie uległ również cały wystrój Polany. W pierwszej chwili Antonina chciała iść do pokoju, ale gdyby to zrobiła, to nie zdołałaby nikogo poznać, a po to właśnie było to przyjęcie. Czuła się nieswojo, ale postanowiła zwalczyć to i zostać z innymi studentami. Najpierw rozejrzała się nieco, aby wyłapać kogoś, z kim mogłaby się zapoznać. Pierwszą osobą okazał się ciemnowłosy chłopak w okularach, ale z jakiegoś powodu nie mogła wykonać nawet pół kroku w jego stronę. W uszach dudniły jej niesłyszane dotąd melodie, zewsząd dobiegał gromki śmiech, a z ogniska wesoło trzaskały iskry w różnych kolorach zapewne za sprawą jakiegoś zaklęcia. Dziewczyna odwróciła się w drugą stronę, gdzie dostrzegła całującą się parę, którzy nic nie robili sobie z tego, że wokół są inni ludzie. Poczuła, że jej policzki nabierają rumieńców i w jednej chwili zrobiło się jej gorąco i zimno, czego nigdy wcześniej nie doświadczyła. Jak wiele ją ominęło do tej pory? Bała się nawet o tym myśleć. Powróciła wzrokiem do ogniska i ruszyła w jego stronę, by po zaledwie dwóch krokach stanąć twarzą w twarz z jakimś chłopakiem. Kiedy chciała odsunąć się w prawo, on robił to samo i trwało to przez dłuższą chwilę, tak że żadne z nich nie mogło iść w swoją stronę. Miał jasne, zmierzwione włosy i brązowe, wesołe oczy. Zdążyła to dostrzec przez ułamek sekundy, kiedy odważyła się spojrzeć na niego.
  - Przepraszam, pan pierwszy – odezwała się i przystanęła, aby mógł ją ominąć. Kultura wypowiedzi zawsze była ważnym punktem na lekcjach w domu Potockich. Nie była odbierana jako słabość, ale stanowiła o sile danej jednostki. Etos dworu nauczał, że wszelkiego rodzaju donosicielstwo, podsłuchiwanie czy wynoszenie na zewnątrz informacji zasłyszanych w prywatnych rozmowach jest niewybaczalną niestosownością. Uczono szacunku zarówno dla przyjaciół, jak i wrogów, lojalności, a także empatii. Rodzice dbali, aby Antonina właściwie traktowała służbę oraz zwierzęta, a także oddawała cześć bogom. Żywiono przekonanie, że słowo szlachcica to rzecz święta, a jego dotrzymanie jest gwarancją rzetelności i honoru. Nie wolno było jej kłamać w żadnej kwestii, ale nie potrafiła nigdy otworzyć się na tyle przed rodzicami, by przyznać się do słabości, czy porażki.
Zwracanie się per pan nawet do równolatka nie było więc dla niej niczym niezwykłym, bo tak przecież wypadało, tak ją uczono. Inną kwestią był fakt, że dobre wychowanie i ogólne zasady nieco się już zatarły, a ona ugrzęzła w 1789 roku.

Ostatnio zmieniony przez Charo (01-08-2020 o 17h29)


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#15 01-08-2020 o 22h26

Straż Obsydianu
Nietzsche
Akolita Sargousetów
Nietzsche
...
Wiadomości: 4 906

_________________----------------------------Ignacy Sz.   



   Ignacy uważał się za całkiem dobrego słuchacza, ale przemówienia rozpoczynające rok nigdy jakoś wybitnie nie trafiały w jego gusta. Utrzymując się ostatnimi resztkami sił na granicy skupienia i na krawędzi drastycznie niewygodnego siedzenia, starał się nie odbiegać myślami zbyt namiętnie w kierunku obnażonych przez podwinięte rękawy koszuli przedramion Hermanowicza. Spod opuszczonych rzęs śledził przemieszczające się pod skórą mięśnie - silne i giętkie jak węże, zajęte tańcem subtelnej gestykulacji. Tłumaczył coś zajadle Malczewskiemu, starając się jednocześnie nie interferować w przemowę dyrektorki.
Skończyła się ona szybko jak zwykle, choć Ignacy miał wrażenie, że siedzi na krześle studenckich tortur przynajmniej od godziny. Został na nim jednak nieco dłużej niż reszta studentów, odprowadzając przeciągłym spojrzeniem profesora. Błysk jego zębów posłany w kierunku grupy rozemocjonowanych uczennic wzbudził w Ignacym ukłucie czegoś, co oscylowało między irytacją a niechęcią. Prawdopodobnie były to uczucia zbliżone do tych, które Lidia Sagowska odczuwała względem jego sąsiedztwa podczas tych przydługich dwudziestu minut - ulga malująca się na jej znudzonej twarzy po tym, gdy wstała ze swojego krzesła uwalniając się od rozsiewanej przez jego ubranie dojmującej woni szczurzego moczu, była trudna do przeoczenia. Odprowadził żwawo oddalającą się z zasięgu jego towarzystwa dziewczynę wzrokiem, nieco rozczarowany, że nie zaszczyciła go najoszczędniejszym nawet z powitań. Nie oszukiwał się, że zapałała do niego sympatią po kilku zdaniach zamienionych przed wakacjami z okazji wspólnych wątpliwości dotyczących programu nauczania historii magii. Z drugiej jednak strony, ta drobna więź dzielonej niechęci dała mu iskrę nadziei na zdobycie "znajomej twarzy". Pośród twarzy, które z reguły wydawały mu się tutaj wrogie, oceniające. Nieżyczliwie obojętne.
   W końcu wstał. Jako jedna z ostatnich osób skierował się w stronę roztaczającego się na Polanie tłumu, powłócząc drobnymi stopami w gęstej, soczyście zielonej trawie i czując jak krążenie wraca powoli do zasiedzianych, zmęczonych bezczynnością mięśni.
Nie umknęło jego uwadze przygodnie trafione w jego osobę taksujące spojrzenie Feliksa Łukasiewicza, którego znał tylko i wyłącznie z tych krótkich, enigmatycznych spojrzeń posłanych najczęściej w komplecie z uśmieszkiem - jednym spośród wielkiej gamy wieloznacznych uśmieszków - oraz plotek. Nie zamierzał tego stanu rzeczy zmieniać.
   Wędrując bez określonego celu między uczniami starał się nie myśleć o tym, że czeka go kolejny rok zmarnowanego czasu, który mógłby poświęcić na własne studia, praktykę kliniczną, zbieranie materiałów - wszystko, czego w zakresie medycyny magicznej żadna szkoła nie jest w stanie mu zapewnić. Poczucie wewnętrznego niepokoju raptownie zalało mu żołądek zimną falą, nie pozwalając znaleźć spokojnego miejsca w gąszczu rumianych, uśmiechniętych twarzy.

Ostatnio zmieniony przez Nietzsche (01-08-2020 o 22h36)

Offline

#16 02-08-2020 o 00h05

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 24 900

....................................................https://i.imgur.com/nTrdiKp.png

     Tegoroczna jesień, ku zaskoczeniu wielu, zapowiadała się całkiem ciepło; niektórzy mniej lub bardziej żartobliwie twierdzili, że oto objawiła się sprawiedliwa Matka Natura, która zechciała zrekompensować im, biednym, nic nieznaczącym ludziom, chłodne i deszczowe lato. I rzeczywiście, wakacyjna pora nie popisała się pogodą: po wyjątkowo zimnym lipcu nastał parny, lecz ulewny sierpień, co nie sprzyjało żadnym urlopowym wyjazdom i wycieczkom. Dopiero później, gdy marudne dzieci szturmem ruszyły do szkół, złośliwy wrzesień odsłonił polską złotą jesień, ujawniając na idealnie niebieskim niebie już nie tak ostre, lecz wciąż radujące serca słońce, przetykające swymi promieniami żółknące z wolna liście.
     W ten sposób Matka Natura odsłoniła kawałek lata jesienią, wzbudzając tym samym konsternację wśród ludzi. I tak oto na rozpoczęciu szkolnym jedni nosili lekkie, choć cieplejsze kurtki, inni zaś paradowali w cienkich sweterkach, radzi z równie ciepłej, co niezwykłej pogody o tej porze roku.
     Samo rozpoczęcie wzbudziło w Danielu mniej emocji niż jeszcze rok temu, gdy słuchał go po raz pierwszy. Mimo to nadal był pod ogromnym wrażeniem swoistej siły, które emanowała od dyrektor Zgorzelskiej; jej stalowe spojrzenie w połączeniu z łagodnymi rysami twarzy, a także czarne jak listopadowa noc włosy kontrastujące z jasnymi, ciepłymi oczami tworzyły wyjątkową kompozycję dobroci oprawionej w stalową zbroję. Chyba właśnie dlatego Daniel tak bardzo cenił panią dyrektor: bo choć silne osobowości go przerażały i sprawiały, że momentalnie się wycofywał, tak w tym przypadku wyraźnie czuł, że była to postać o wielkim sercu.
     Właśnie ze względu na ten szacunek, Daniel nie odważył się zerwać z rozpoczęcia wcześniej, niż przewidywał to rozkład. Wprawdzie i tak powinien być wdzięczny, że powitalna przemowa trwała około dwudziestu minut, jednak gdyby na miejscu Zgorzelskiej stał ktoś inny, mniej charakterny, student Wroński zaraz potajemnie by się ulotnił, okrężnymi ścieżkami wędrując w stronę głębokiego, ciemniejącego naturalną zielenią lasu.
     Dlatego właśnie, gdy przemowa dobiegła końca, Daniel był jednym z pierwszych, którzy wstali ze swoich twardych, niewygodnych krzeseł. Większości uczniów nigdzie się nie spieszyło, czekając, aż pojawią się długie, zastawione pysznym jedzeniem stoły, szerokie parkiety taneczne i butelki z alkoholem. To wszystko wyglądało naprawdę wspaniale i sam Daniel nie mógł się doczekać, aż tego wszystkiego doświadczy, lecz trunki i zabawa musiały poczekać.
     Krocząc dobrze sobie znaną, ledwie widoczną ścieżką porośniętą dzikimi krzewami i przepełnionymi kleszczami mchami, Wroński przypominał sobie, jak jeszcze rok temu odkrywał cały teren po raz pierwszy. Porażony wspaniałością i pięknem świata, do którego miał szczęście należeć, wchłaniał wszystkie nowości i zaskoczenia, jakie go spotykały na tej nowej drodze do czarodziejskiej potęgi. Lecz to nie ta potęga go tak cieszyła, a świadomość, że tak wielu rzeczy jeszcze nie odkrył, tak wielu nowości nie poznał i tak wielu terenów nie zwiedził. W przeciwieństwie do większości, Daniela zachwycał ten ogrom niewiadomych, naiwnie wierząc, że przez kolejne dziesięciolecia swojego istnienia zdoła zgłębić choć trochę więcej tych wszystkich wspaniałości.
     Klucząc między grubymi pniami o koronach tak gęstych, że detronizowały niebo, Daniel napawał się zapachem lasu, który bardzo powoli układał się do głębokiego, kilkumiesięcznego snu. Rześki wiaterek plączący się między gałęziami wywoływał u Daniela gęsią skórkę, lecz ani myślał zawrócić. Musiał się przecież powitać ze swoimi przyjaciółmi.
     Gdy dotarł na miejsce, od razu przywitał go nieprzyjemny, delikatny zapach zgnilizny. Marszcząc nos, nie zawahał się ani chwili: wiedząc, że jest już na miejscu, przedarł się jeszcze przez kilka kolczastych krzewów, zdając sobie sprawę, że gdy któryś z nauczycieli zobaczy go w tak brudnym i podartym ubraniu, pewnie nieźle na niego nawrzeszczy. Lecz gdy ujrzał stertę wysoko rosnących pałek wodnych, a wokół rozbrzmiewała symfonia klekotania i skrzeczenia, uśmiechnął się szeroko, rad, że wreszcie dotarł do celu.
     Zoolingwistyka była specyficznym rodzajem magii i być może dlatego wciąż nie została dokładnie zbadana. Nadal do końca nie rozumiano, co decydowało o pozyskaniu danej umiejętności i wyborze zwierzęcia, z którym czarodziej potrafił się porozumieć. Nie rozumiano także, jak to możliwe, że wszyscy przedstawiciele wybranego gatunku zwierzęcego jak gdyby automatycznie wyczuwali magika, który ich rozumiał, samoistnie do niego lgnąc. Jednak tak też było w przypadku ukochanych przez Daniela gęsi, które momentalnie zaskrzeczały radośnie, wyłaniając się zza pałek wodnych. Gęsi znały Wrońskiego z zeszłorocznych wędrówek, dlatego bez wahania rzuciły się w jego stronę.
     Przeszczęśliwy Daniel obserwował, jak białe, beżowe i brązowe ptaki tupały w jego kierunku chwiejnym krokiem, kłapiąc dziobami w geście zniecierpliwienia. Wroński zachichotał na ten widok: te pokraczne ptaszyska były wyjątkowo złośliwe, zawistne i chciwe, z czym wcale nie próbowały się kryć. Jednak to w niczym Danielowi nie przeszkadzało, dlatego po chwili usiadł na trawie, tym samym zapraszając do siebie wszystkie chętne gąski.
     Te — jak zwykle — nie miały ochoty na żadne ckliwe powitania, zamiast tego wyskakując z charakterystycznym dla siebie tekstem:
     — Dawaj ziarno!
     — Masz ziarno?!
     — Dawaj ziarno!
     Westchnąwszy cichutko, Daniel postanowił trochę się z nimi podroczyć.
     — Nie mam ziarna — odparł z szerokim uśmiechem. — Ale widzę wśród was kilku nowych towa…
     Niedane było mu skończyć, ponieważ najwyraźniej gęsi nie znały się na żartach.
     — Dlaczego nie masz ziarna?!
     — Oddaj ziarno!
     — Nasze ziarno!
     — Dawaj ziarno!
     Wroński raz jeszcze się roześmiał, czochrając ciemnoniebieską gęś o czubku łba. Nie był w stanie ocenić, czy ptakowi się to podobało czy nie, zwłaszcza że ich wspólny wrzask był trudny do zniesienia.
     — A gdzie Godwina? — zagadnął Daniel, pytając o swoją zeszłoroczną ulubioną gęś. Nie do końca wierzył, że zdoła ją jeszcze kiedyś ujrzeć, ale wolał spytać.
     — Z Marianem — wyjaśniła cierpliwie jakaś śnieżnobiała gęś stojąca w głębi tego małego, gęsiego tłumu.
     — O nie — jęknął z żalem.
     Teraz był pewien, że już nigdy nie ujrzy swojej ulubionej Godwiny. Te wyjątkowe ptaki, znalazłszy swoją parę, były razem już na zawsze, odłączając się od stada i wspólnie żyjąc z dala starej rodziny. Wyglądało więc na to, że będzie sobie musiał znaleźć nowego ulubieńca. Jego wzrok od razu padł na smukłą, nieco drobniejszą niż reszta gęś o ciemnobrązowym ubarwieniu. Wskazując na nią palcem, zastanowił się nad imieniem.
     — Ty… ty będziesz się nazywał… Felek. A ty…
     — Felek! Ja jestem Felek! — zaskrzeczała ciemnobrązowa gęś, najwyraźniej zachwycona swoim nowym imieniem.
     — Ja jestem Felek! — odparła na to inna, jasnobrązowa gąska.
     — To ja jestem Felek! — zaskrzeczała inna.
     — Nie, tylko ten — wytłumaczył cierpliwie Daniel, pacnąwszy ciemnobrązową gęś po dziobie — nazywa się Felek. Wam nadam inne imiona…
     — Ale ja chcę być Felek!
     — Ja jestem Felek!
     — Felek! Felek!
     Daniel zachichotał, kiwając z politowaniem głową. Mógł się spodziewać, że tak to się skończy, jednak uwielbiał słuchać tych gęsich kłótni. Zresztą sam często był ich inicjatorem.
     — Jesteście strasznie niegrzeczni — odparł Wroński karcącym tonem. Wciąż miał ochotę trochę się podroczyć ze swoimi ukochanymi zwierzątkami. — Nie dostaniecie ziarna.
     — Dlaczego nie dasz ziarna?!
     — Oddaj ziarno!
     — Nasze ziarno!
     — Jestem Felek!
     — Dawaj ziarno!
     Daniel, rozłożywszy ramiona, aby zachęcić gąski do podejścia bliżej, zaczął dumać nad tym, że te ptaki nie były najgodniejszym zwierzęciem, jakie mógł sobie wybrać. Nie miały szlachetnych cech, ich wizerunki nie widniały na herbach najznamienitszych rodów, mało też było przysłów związanych z gęsiami, chyba że takich związanych z tchórzostwem i nieporadnością. Co więcej, nie prezentowały się najprzyjemniej, a ich uzębione dzioby niejednego przyprawiały o ciarki. Dlaczego więc Danielowi przyszło rozmawiać właśnie z nimi? I dlaczego to właśnie na punkcie tych ptaków miał małą obsesję? Wroński wiedział, że jedno nie łączyło się z drugim: znał kilku zoolingwistów, którzy wprost nie znosili zwierząt, z którymi potrafili się komunikować. Ba!, niektórzy nawet bali się tych stworzeń, nie umiejąc wykorzystać swoich umiejętności do załagodzenia konfliktu.
     Tym szczęśliwszy, że tak dobrze dogadywał się z wybranymi mu zwierzętami, wyjął z kieszeni niewielki materiałowy worek, z którego wysypał trochę mieszanki zboża z dodatkiem z mielonej marchewki. Gdy tylko gąski to dostrzegły, migiem rzuciły się w tamtą stronę, jak mantrę wykrzykując: „Ziarno! Ziarno!”. Tylko kilka gęsi podziękowało gdzieś pomiędzy dzikim biegiem a brutalną walką o miejsce przy paszy, choć Daniel nawet tego nie oczekiwał. Uśmiechnięty od ucha do ucha, jeszcze przez chwilę obserwował tę szaleńczą szamotaninę, zanim podniósł się z ziemi i ruszył w stronę Zielonej Polany, aby dołączyć do zabawowiczów witających nowy rok szkolny.
     Gdy powitał go charakterystyczny, głośny gwar śmiechów i rozmów, Daniel uśmiechnął się pod nosem. Lubił ten klimat i poczucie, że wszyscy byli radośni i szczęśliwi, dlatego sam wkrótce planował się poddać temu nastrojowi. Nie za bardzo jednak wiedział, od czego powinien zacząć: może od znalezienia jakichś znajomych twarzy? Pomyślał, że może znajdzie gdzieś Filipa, z którym będzie mógł pogawędzić o wakacjach, być może porozmawia z Ignacym o jego szczurach lub oberwie od Miry jakąś kolejną ciekawą książką. Na myśl przyszła mu jeszcze jedna osoba, a gdy wyobraził sobie jej jasną, rumianą twarz oraz długie blond włosy które w odpowiednim świetle ujawniały rudawe nutki, poczuł, jak płona mu policzki. Daniel nie był pewien, czy to z powodu rumieńców czy pobliskiego ogniska, lecz był tak zamyślony, że o mało co by nie wpadł na jakąś dziewczynę.
     Pech lub traf chciał, że oboje nie mogli się wyminąć — gdy on szedł w prawo, ona szła w prawo. Gdy on spróbował ją wyminąć od lewej, ona szła na lewo. Ten pokraczny taniec wraz z powtarzanymi jak mantrę przeprosinami pewnie trwałby jeszcze długo, gdyby studentka nie ustąpiła i go nie przepuściła. Daniel pomyślał ze wstydem, że to on powinien tak zareagować jako pierwszy, puszczając damę przodem, a to poczucie winy wzrosło, gdy przyjrzał się jej twarzy. Drobna blondynka o anielskiej, piegowatej twarzy okolonej jasnymi włosami, patrzyła na niego z niemym lękiem, a rumieńce na policzkach aż zbyt wyraźnie pokazywały jej niepewność. Danielowi od razu przyszło na myśl, że to pierwszoroczna — wszystko dlatego, że on sam jeszcze rok temu wyglądał na tak samo zagubionego. Momentalnie czując, jak współczuje tej dziewczynie i jak dobrze ją rozumie postanowił, że jeśli będzie umiał jej pomóc, to tak zrobi.
     — Żaden pan — zagadnął wesoło, wyciągając rękę w geście powitania. — Jestem Daniel, bardzo mi miło.
     Ująwszy dłoń blondynki, delikatnie musnął jej nadgarstek ustami, oddając jej tym samym pełen szacunek. Tego rodzaju maniery wtłoczono mu w dzieciństwie i choć zdawał sobie sprawę, że to dość starodawne, nie zamierzał z tego rezygnować.
     Zastanawiał się, czy powinien potwierdzić swoje podejrzenia dotyczące roku nauki tej damy, lecz uznał, że to mogłoby zabrzmieć niegrzecznie. Zamiast tego postanowił uderzyć nieco łagodniej.
     — Jak ci się podoba Zielona Polana? Dobrze się bawisz?
     Widząc, że dziewczyna wciąż pozostawała nieco niepewna, próbował rozładować napięcie swoim gadulstwem.
     — Pamiętam, że jak pierwszy raz ją ujrzałem, byłem pod ogromnym wrażeniem — wyznał całkowicie szczerze. — Po prawdzie to nadal jestem, bo to dopiero mój drugi rok. Ale nie tak sobie wyobrażałem rozpoczęcie roku, wiesz? — zaśmiał się wesoło. — W niemagicznych szkołach, do jakich chodziłem, czegoś takiego nie było. Wprawdzie ominęły mnie niemagiczne studia, bo wolałem oszczędzać czas, energię i pieniądze na tę szkołę, ale nawet w liceach dużo się imprezowało, a jednak nie było tam tak hucznych rozpoczęć roku. To niesamowite, prawda? — spytał radośnie.
     Miał szczerą nadzieję, że — o ile dziewczyna rzeczywiście była pierwszoroczna — niedługo trochę się rozluźni i zechce bawić wraz z innymi, tak jak robiła to większość uczniów. Daniel oczywiście zdawał sobie sprawę, że samotna zabawa nie sprawiała żadnej przyjemności i właśnie dlatego Wroński, zamiast szukać swoich znajomych, pragnął potowarzyszyć nowo poznanej tak długo, aż ta rzeczywiście poczuje się swobodnie.
     W końcu każdy kiedyś zaczynał. Każdy kiedyś był pierwszorocznym.
     I każdy był głodny nowości.

Ostatnio zmieniony przez Methrylis (02-08-2020 o 00h06)





https://cdn.discordapp.com/attachments/333714204597157889/730155224378900541/image0.gif











                                                    ►  Instagram  ◄                                                         ► Fanklub Eza  ◄                                               ► FF  "za kurtyną nigredo"  ◄
https://i.imgur.com/ULp2qHo.png



https://i.imgur.com/eFVtyaU.gif

Offline

#17 02-08-2020 o 09h01

Straż Cienia
Charo
Pokonała kurę
Charo
...
Wiadomości: 760

............................................................https://i.imgur.com/1wIBjKh.png

Zasady Savoire-Vivre Daniela Wrońskiego pozostawiały wiele do życzenia i gdyby teraz była tu jej opiekunka, panna Paulina Śliwińska, to chłopak nieźle by oberwał. Antonina doceniała bardzo fakt, że pocałował jej dłoń, choć ona sama nie wyszła z taką inicjatywą, więc nie powinien tego robić. Co więcej, byli pod gołym niebem, a w towarzystwie znajdowały się inne kobiety. W tym przypadku nie ma zmiłuj – pocałowałeś jedną, to należy uczynić to z każdą. Nie zamierzała go jednak upominać, bo przecież to nie ładnie wytykać błędny i pomyłki już na samym początku znajomości, a nie chciała uchodzić za czepialską już pierwszego dnia. Trzymała nieco opuszczoną głowę, ale w końcu odważyła się na niego spojrzeć ponownie i również lekko się uśmiechnąć.
  - Antonina Potocka, bardzo mi miło cię poznać. - powiedziała na tyle głośno, aby mógł ją usłyszeć mimo głośnej muzyki, która rozbrzmiewała pewnie w całym lesie. Ciekawiło ją, czy wszystko zostało wygłuszone zaklęciem, bo mimo że okoliczne wsie znajdowały się w znaczniej odległości od szkoły, to echo mogło nieść dźwięki nawet kilkanaście kilometrów dalej. Wiedziała, że Magiczni stosują takie zaklęcia, aby uchronić się przed niechcianymi gośćmi, których mogłyby ściągnąć dziwne odgłosy dobiegające z domów, czy lasów, gdzie odprawiane są rytuały. Jej rodzina również stosowała takie zabezpieczenia w swoich posiadłościach, choćby w tej w Rymanowie, gdzie najczęściej przebywała. Pamiętała pewne zdarzenie, gdy miała jakieś siedem lat i bawiła się w ogrodzie z Panem Muszką, kotem którego dostała na urodziny. Nagle pojawił się przy niej nieznajomy mężczyzna, silnie wystraszony i proszący o pomoc. Antonina zawsze była wrażliwa na ludzkie nieszczęście, dlatego od razu pobiegła po ojca, by ten udzielił schronienia nieznajomemu przybyszowi. W całym domu zapanował wielki harmider, służba biegała w nerwach, Jakub i Delfina w towarzystwie Jana oraz pana Kowalskiego, który odpowiadał za służbę, udali się do ogrodu, a ją zaprowadzono do pokoju i zamknięto. Słyszała później plotki, które służba przekazywała sobie szeptem, jakoby utopiono w bagnie nieszczęśnika, bo ten zobaczył zbyt wiele. Od tamtej pory wprowadzono duże zmiany dotyczące ochrony terenów należących do posiadłości, jak również zagrodzono część lasu i utworzono rezerwat dla wilków, które miały być swego rodzaju zaporą odstraszającą śmiałków i ciekawskich.
  - Tak, to mój pierwszy rok. Podoba mi się to miejsce, nigdy nie była na takim przyjęciu - odpowiedziała, kiwając przy tym lekko głową. Zaczesała kilka kosmyków włosów za ucho i rozejrzała się raz jeszcze. Atmosfera była bardzo sprzyjająca zabawie, ale pewnie nigdy nie zdobędzie się na odwagę, by w niej uczestniczyć. Już sam fakt, że tu była był wielkim wyczynem. Miała wrócić do pokoju i przygotować się do zajęć, tego oczekiwali od niej rodzice. Poświęcili długie godziny na rozmowy o tym, czym powinna zająć się na uczelni i że lepiej trzymać się z dala od takich zgromadzeń, bo można popaść w kłopoty. Jasno wytyczyli jej cele i oczekiwali rezultatów w postaci ocen i sprawozdań od Pani Dyrektor, z którą rzecz jasna Jakub Potocki żył w bardzo dobrej komitywie, co miesiąc dokonując pokaźnych wpłat na konto szkoły, a także utworzył dodatkowe stypendium, aby mniej zamożni Magiczni również mogli skończyć dobrą szkołę.
Nagle coś do niej dotarło, jakby dopiero obudziła się z głębokiego snu.
  - Chodziłeś do niemagicznych szkół? A czy to prawda, że tam … - ściszyła głos do szeptu i przysunęła się nieco do chłopaka, aby dalszą część wypowiedzieć wprost do jego ucha.
  - To prawda, że mają tam wspólne toalety, z których korzysta cała szkoła? - odsunęła się i spojrzała na niego przejęta, jakby pytanie dotyczyło zupełnie czegoś innego. Słyszała kiedyś, jak dziewczyna pomagająca w kuchni opowiadała kucharce, że jej kuzyn był kiedyś w takiej szkole i widział publiczne toalety, gdzie do ścian przymocowane były dozowniki z mydłem w płynie, które zawsze i tak są puste. Na ścianach wypisane były tak dziwne słowa, że aż nie wypadało ich powtarzać, a drzwi do toalet obcięte były w taki sposób, że można było bez problemu zobaczyć nogi korzystającego i bądź co bądź, jego opuszczoną bieliznę.
Ależ to było uwłaczające. Podobno mieli te dziwne urządzenia do rozmowy na odległość, ale toalety jak za czasów ''króla Ćwieczka”


https://i.pinimg.com/564x/82/82/32/828232d55b87f72e38db38c569b34947.jpg

Offline

#18 02-08-2020 o 19h16

Straż Absyntu
Camio
Żołnierz Straży
Camio
...
Wiadomości: 626

N i k o ł a j   J u s u p o w


  Wypuszczając w powietrze szarawo-brunatny obłok dymu palonego przez siebie papierosa, podał go stojącemu obok czarownicy, podnosząc wzrok na rozciągającą się przed nimi Zieloną Polanę. Przyszli spóźnieni, ale równie dobrze mogli być jednym ze zgromadzonych tam czarodziejów lub czarownic, podekscytowanymi i żywo dyskutującymi o czymś studentkami pierwszego roku, poprawiającymi makijaż, ich starszymi rokiem koleżankami lub rówieśnikami wiercącymi się niespokojnie na swoich miejscach, czy tak jak on teraz, spoglądających w ekran swoich smartfonów. W tym czasie oficjalna część powoli dobiegała końca. W miejsce krzeseł pojawiły się koce i ozdobnie wyszywane poduszki. W samym centrum stanoł zaś wielki namiot, z biegnącym po środku Polany, ręcznie tkanym dywanem, a  w tle rozbrzmiała melodnia nucona przez skupione wokół ogniska, tańczące dziewczęta.

  - "Tylko spójrz na niego. Żałosne." , skwitowała z typową dla siebie złośliwością, kierując jego wzrok na grupkę młodych czarownic skupionych wokół profesora demonologii, Edwarda Hermanowicza. Łatwo było zapomnieć o prawdziwej naturze dziewczyny, a noc stanowiła świetną okazją by ta dała o sobie przypomnieć. Jej psotna i złośliwa natura północnicy, która objawiała się pod wpływem negatywnych emocji sprawiała, że rusałce trudno było nad sobą zapanować. -"Mówisz o Hermanowiczu? Jeśli o mnie chodzi to sam chciał bym mieć takie powodzenie, będąc w jego wieku.", odparł na co dziewczyna zmierzyła go wzrokiem i rzuciła w niego petem. - "Co do-...?!",nie zdążył nawet zareagować, kiedy jakaś obca para rąk zawiesiła mu się na szyję, a jeszcze inna objęła go od tyłu. - "Nico!!! ". Należały one do dwóch, lekko skośnookich, tatarskiej urody czarownic. Były bliźniaczkami, które tak jak Olga uczęszczały na zajęcia zielarstwa. Dziewczyna miała mu długo za złe, że ten wykorzystał sposobność, wciągając w to i ją, i przespał się z obiema.  - "Czyli to prawda co mówili..." - "A co mówili...?", wtrąciła się rusałka, wciąż nie odrywając wzroku od nauczyciela demonologii. Bliźniaczki postanowiły ją jednak zginorować, nazbyt zaabsorbowane obecnością metamorfomaga. - "To, że ostatni rok spędziłeś na odwyku." wtrąciła druga z nich.

  Wewnątrz namiotu; który w środku wydawał się być dwa razy większy niż mogło by się to wydawać na pierwszy rzut oka, w samym jego centrum stał długi, pozastawiany w srebrne patery stół. W miejsce pustych talerzy, pojawiały się nowe, zapełnione po brzegi kolejnymi daniami, które akurat były przewidziane w menu na ten wieczór. W powietrzu unosiły się dzbanki świeżej kawy, w większym lub mniejszym towarzystwie cukierniczki, czy dwóch lub więcej filiżanek. -"Może zjesz z nami?" odezwały się niemal jednocześnie, odwracając się do czarodzieja i towarzyszącej mu czarnowłosej rusałki. Pozostało mu już tylko zgodzić się lub znaleźć jakąś wymówkę. - "To ja pujdę zapalić.", odezwała się  i wyszła z powrotem na Polanę. - "Chyba jej nie uraziłyśmy." Mówiąc to spojrzały po sobie po czym, przeniosły wzrok na Nico, który zaczął napełniać swój talerz wszystkim na co akurat miał ochotę, owocami w cukrze, kolorowymi makaronikami, różnego rodzaju sernikami; tradycyjnymi, jak i tymi na zimno, bezami czy nadziewanych budyniem ptysiami. - "Przejdzie jej." odparł, wymachując szufelką do ciasta na wszystkie możliwe strony. Mijając stolik przy którym siedział teraz tylko Antoni Frącz, sięgnął jeszcze po postawiony przed mężczyzną, nie ruszony pucharek lodów, a następnie skierował swoje kroki na zewnątrz namiotu. Atmosferera widać udzieliła się już wszystkim. Obchodząc namiot, skręcił w lewo, gdzie teren stawał się nieco bardziej pochyły, podszedł do rozciągniętych na trawie koców, tuż nad skrajem rosnącego wokół lasu. -"Długo kazałeś na siebie czekać." Siadając obok, położył przed nią talerz pełen ciasta i owoców, biorąc jedną z bez i podsuwając ją dziewczynie do spróbowania. - [colour=#8c8c8c]"Jak na rusałkę jesteś strasznie bezpośrednia."[/colour] odgryzł się, z włożoną między usta łyżeczką do lodów. -"A co z bliźniaczkami rodem z Kubric'a?". Nico przewrócił teatralnie oczami. - "Poprosiłem je by dotrzymały towarzystwa Antoniemu. Wydawał się tak przybity, że nawet nie ruszył lodów."- "P******** arystokrata"

Ostatnio zmieniony przez Camio (02-08-2020 o 19h41)


https://i.imgur.com/iwkCVKZ.gif

https://images92.fotosik.pl/367/98ddf9c11b2d374a.gif


https://i.imgur.com/AYAvEnA.gif

https://i.imgur.com/iwkCVKZ.gif

https://images92.fotosik.pl/367/98ddf9c11b2d374a.gif

Offline

#19 02-08-2020 o 19h39

Straż Cienia
Methrylis
Tester eliksirów
Methrylis
...
Wiadomości: 24 900

....................................................https://i.imgur.com/nTrdiKp.png

     Wesoła, skoczna muzyka grana przez równie skocznych i gibkich muzyków zdawała się równie magiczna, co całe otoczenie: niby zwykła melodia, a jednak cienkim, niewidzialnym strumyczkiem oplatała serce, napełniając je radością i wnikała do umysłów, odłączając od myśli wszelkie smutki i troski. Ciało, jeszcze chwilę temu tak ociężałe, przez moment jakby zapomniało o działaniu grawitacji, chcąc wznieść się ponad drzewa w radosnym, lekkim tańcu wolności.
     Wolności, która przecież niebawem według wielu miała się zakończyć. Wszak świętowano początek roku szkolnego: początek zajęć, początek wczesnych pobudek i nauki do późnej nocy. Miał to być początek stresu i natłoku pracy, początek nerwów, złości i zmęczenia. Lecz mimo to wszyscy się bawili: wznosili toasty, przytulali swoich dawno niewidzianych znajomych, tańczyli i śpiewali. Cieszyli się, bo dlaczego miałoby być inaczej?
     Także Daniel, oglądając się dookoła, rozsyłał nieznajomym szerokie uśmiechy, jak gdyby chcąc im wszystkim pokazać, że podziela tę wszechpanującą radość. I nawet gdy kilka dziewcząt spojrzało na niego spod zmarszczonych brwi, najwyraźniej zniesmaczone jego pocałunkiem w rękę, Wroński nie przejął się tym specjalnie mocno. Wprawdzie złe maniery — nawet mimo jak najlepszych intencji — nie powinny cieszyć, lecz z podobnymi spojrzeniami Daniel był od dawna obeznany. Chciał czy nie chciał, tak chłopak został obdarzony dość specyficznym darem, a dar ten dotyczył jeszcze bardziej specyficznych zwierząt. Już samo to sprawiało, że większość dalszych znajomych uważało Wrońskiego za dziwaka. Także w swojej rodzinnej wsi, gdy już za dzieciaka latał za gęsiami, uważano go za co najmniej niespełna rozumu. Bywały momenty, w których chłopak bał się, że jego wrodzona odmienność została mu podarowana w zamian za szczęście — któż bowiem chciałby się choćby zaprzyjaźnić z kimś, kto gada do gęsi? 
     W niczym też nie pomagał specjalny czepek, który był jednocześnie siedliskiem dla gęsi. Paradując z czapką, na której siedziała gąska, znakomicie odstraszał od siebie potencjalnych znajomych.
     Z czasem nauczył się z tym żyć, pogodził się ze swoją odmiennością, a następnie się z nią polubił. Właśnie dlatego zawsze chodził taki uśmiechnięty, to dlatego był niepoprawnym optymistą i dlatego starał się czerpać z życia całymi garściami.
     Nawet jeśli bywały noce, kiedy sobie myślał, że nikt nigdy go nie zechce i będzie musiał radować się swym optymizmem w samotności.
     Karcąc się w duchu za to chwilowe odpłynięcie, ponownie skupił wzrok na swojej towarzyszce. Pogratulował sobie decyzji o niepytaniu wprost o rok nauki, ponieważ Antonina sama mu wyjawiła ten mały sekret. Daniel przyglądał się koleżance w milczeniu i obserwował, jak ta kawałek po kawałku poznaje całą Polanę, wciąż nieco niepewna i nieśmiała. Wyglądała na taką, która myślała, że potrzebuje pisemnej zgody na wzięcie udziału w zabawie i Wroński wcale się temu nie dziwił — on sam jeszcze rok temu czuł się dokładnie tak samo. Ucieszył się więc, gdy Antonina poruszyła temat niemagicznych szkół. Roześmiał się gromko, gdy koleżanka z prawdziwą zgrozą opowiadała o brudnych toaletach. Mówiła to takim tonem, jakby wciąż nie mogła uwierzyć, że podobne szkoły, a raczej warunki w nich panujące, naprawdę istniały.
     — Wspólne toalety z pustymi dozownikami na mydło? — powtórzył, udając największą powagę. — O taaaak — szepnął, naśladując tajemniczy ton, którego nie powstydziłby się najlepszy opowiadacz strasznych historii. — Mają wspólne toalety, w których są trzy kabiny oddzielony cieniutką, plastikową ścianką. Przy czym z tych trzech kabin zwykle czynna jest tylko jedna…
     Zaśmiał się krótko na widok miny dziewczyny, po czym przeszedł do sprostowania:
     — Tak naprawdę to nie wiem, ale możliwe, że jest tak w szkołach publicznych. Wiesz, jak to jest: publiczne znaczy niczyje, to i nikt o to należycie nie dba. Ja chodziłem do prywatnego gimnazjum i liceum i choć tam nie mieliśmy takich luksusów jak tu, było względnie czysto i schludnie. Wiesz — kontynuował lekko zamyślonym tonem — niektórzy z nas uważają niemagicznych za brudne, niewarte uwagi fleje, ale to nieprawda. Dla mnie to szokujące, bo sam, wychowując się w niemagicznej wsi i chodząc do niemagicznych szkół, zupełnie nie odniosłem tego wrażenia. Na szczęście również to czarodziejskie środowisko, w którym się wychowałem, zawsze bardzo szanowało naszych niemagicznych przyjaciół. A ty, jak rozumiem, uczyłaś się w domu? To podobnie jak moja siostra, która nie była zainteresowana niemagicznymi szkołami i wolała czekać na Axis Mundi, które już zresztą skończyła. Napijesz się czegoś? — zagadnął, gdy zbliżali się do stołu zastawionego napojami. Niedaleko stał jeden wolny stolik, co Daniel uznał za sprzyjającą okoliczność.





https://cdn.discordapp.com/attachments/333714204597157889/730155224378900541/image0.gif











                                                    ►  Instagram  ◄                                                         ► Fanklub Eza  ◄                                               ► FF  "za kurtyną nigredo"  ◄
https://i.imgur.com/ULp2qHo.png



https://i.imgur.com/eFVtyaU.gif

Offline

#20 02-08-2020 o 21h06

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 986

----------------------------------------------M I R A   M A Z U R
           Muzyka zawsze była ważnym fragmentem życia Miry - uwielbiała ją: pozwalała się jej wkradać z zakamarki pamięci, które od dawna były zakryte innymi wspomnieniami. Magiczna kapela przypominała jej festiwale, w których rudowłosa uczestniczyła będąc małą dziewczyną. Pochodziła w Łodzi, ale jej matka zawsze pragnęła, by dziewczyna zaznała też nieco innego życia – może mniej współczesnego? Może bardziej magicznego? Bardziej niż bycie w jednej czwartej rusałką i to, że czasem – zupełnym przypadkiem, bo Mira nigdy nic chciała tego wykorzystywać - rzucała urok na chłopców z jej klasy.
           Na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech, gdy pozwoliła zamknąć sobie oczy – muzyka płynęła przez nią. Wydawałoby się, że dziewczyna została otoczona jej delikatnym dotykiem; jakby jej ciało wchłaniało kolejne brzmienia instrumentów. Nawet się nie zdziwiła, gdy w pamięci sięgnęła po skrzypce, które obecnie kurzyły się leżąc w pokrowcu na szafie. Jak bardzo pragnęła porwać się ten muzyce?
           Rozpoczęcie roku nie różniło się od każdego poprzedniego – było tak samo formalne i nudne, że Mira zaczęła wyobrażać sobie owce i je liczyć. Mało brakło, by nie stworzyła jakieś niewinnej iluzji futrzastych zwierząt, by móc robić to całkowicie legalnie. Ubrała się elegancko, jednakże wszystko było wygodne i pasowało do późniejszej okazji – imprez integracyjnej. Jej ciało otulała biała bluzka z bufiastymi rękawami oraz czarna spódniczka z wysokim stanem. Idealna do tańca, idealna do wyglądania profesjonalnie dla nauczycieli.
           Otworzyła oczy, gdy ktoś wpadł na nią – zwróciła wzrok na blondyna, który wymamrotał przeprosiny w ziemię. W pierwszej chwili pragnęła go zaczepić; powiedzieć, żeby następnym razem uważał. A potem przypomniała sobie, że jest wysokości pachołka i wcale nie powinna się gniewać na to, że ktoś jej nie zauważył. Spotykała wyższe psy niż ona sama. Może. Lub nie. Jak stały na dwóch łapach.
           Ruszyła w stronę stołów, na których znajdowało się jedzenie i alkohol. Szukała tego drugiego – chwyciła butelkę piwa i zauważyła znajomą twarz dziewczyny z tego samego roku. Renacie nie umknął fakt, że Mira idąc ku niej, prawie zdzieliła kogoś butelką piwa. Trzy razy. Przywitały się jak znajome – nie były kimś więcej, ale rudowłosa pozwoliła sobie na delikatny uśmiech. Rozmawiały opróżniając butelkę z zimnego piwa.
           Ale muzyka nadal ją wołała, wzywała do dzikiego tańca. Mira czuła to w kościach. Może była szalona, może jej się zdawało, ale czuła, że ktoś wyzywa ją niemalże na pojedynek. Na pokaz umiejętności. Może jakieś wewnętrze „ja” Miry stwierdziło, że rudowłosa świetnie odnajdzie się w roli tancerza, jeśli bycie czarodziejem nie wypali. A skoro na zioła jest uczulona i musiała zrezygnować z tej specjalizacji, to Mira nawet się nie zdziwi, jeśli jakiś demon kiedyś wkroczy przez bramy, które uchyli jakimś zaklęciem dziewczyna i zeżre ją jak odkurzacz. Może jak ją wypluje to Mazur zrozumie, że magia nie jest dla niej. Taniec jednak się wydawał być super pomysłem.
           Pożegnała się z Renatą i ruszyła ku ognisku, gdzie szalało kilka innych dziewczyn. Część z nich kojarzyła, część była całkowicie obca. Jej wzrok przesunął się po kolejnych fragmentach polany – namioty, koce, drzewa. A pod jednym z nich dostrzegła znajomą jej blondynkę. Olga nie mogła zostać niezauważoną. Jej urok rusałki przyciągał niejedno spojrzenie – i to nie tylko mężczyzn. Nawet jeśli rusałki nie działały na kobiety, to Olga sama w sobie była na tyle urocza, ze czasem i dziewczyny przystawały, by na nią popatrzeć. Ale Mira się nie zawahała, wiedziała, że znalazła idealną towarzyszkę do występu. Boże, rozwalą to nieprofesjonalne zgromadzenie, mruknęła, ruszając w stronę współlokatorki.
- Cześć, dawno się nie widziałyśmy – zaczęła potok słów, gdy tylko znalazła się na tyle blisko, by nie musieć podnosić głosu. Sięgnęła ku swoim włosom i związała je w wysoką kitkę. – Jak minęły Ci wakacje? Nauczyłaś się czegoś nowego? – spytała raczej z grzeczności. – Znowu jesteśmy współlokatorkami, dobrze, że się przynajmniej znamy – dodała pospiesznie, a potem palnęła: - Mam nadzieję, że dobrze trzęsiesz pośladkami – zaśmiała się, pociągając Olgę ku górze. Blondynka wyraźnie jej na to pozwoliła, nie sprzeciwiała się też, gdy Mira z powrotem ruszyła ku ognisku. – Mam zamiar zatańczyć tak, że jurorzy w tańcu z gwiazdami daliby mi same dziesiątki – powiedziała pewnie, stając przy źródle ciepła. Musiała podnieść głos, bo rozmowy i muzyka mogłyby ją zagłuszyć. – A ty zatańczysz ze mną – w jej oczach pojawiły się radosne ogniki. Znów dźwięki instrumentów otoczyły jej ciało i pozwoliła im na to. Zaczęła poruszać się jak gałęzie na wietrze, nie starała się ujarzmić muzyki. Starała się być nią. Jednością. Może tak po prostu miały potomkowie rusałek? A potem Mira ruszyła, dołączając do okręgu przy ognisku. Kątek oka złapała, że Olga podążyła za nią. Możliwe, że rudowłosa sama ją pociągnęła. A potem tańczyła i tańczyła. I zamierzała złapać więcej osób do tańca, bo była przecież dziką bestią. I była pewna, że niektórzy nadal pamiętają zeszły rok i to, jak ładnie rozkręciła tańce. Może w tym roku nikt nie spadnie ze stołu, urządzając striptiz. Może w tym roku będzie cenzuralniej.
           Albo i nie. Ale Mira wiedziała, że zaraz rozkręci się i nieprędko zatrzyma. Ewentualnie na kogoś wpadnie i wciągnie do tańca. Obie opcje brzmiały zachęcająco. I tak po prostu: dała się porwać.



https://i.imgur.com/wpjKsal.gif

Offline

#21 02-08-2020 o 21h37

Straż Obsydianu
Parrie
Akolita Jednorożców
Parrie
...
Wiadomości: 340

____________________https://i.imgur.com/NyT378v.png

Co roku dzień przed inauguracją wylewnie żegnał swoich niemagicznych znajomych i co roku tak samo mocno żałował, że zagubił gdzieś swój alkoholowy hamulec. Zgorzelska wygłaszała zwyczajową przemowę, a Florian cierpliwie słuchał, myślami jednak będąc w ciepłym posłaniu. Marzył, żeby przyłożyć głowę do poduszki i zdrzemnąć się choć chwilę, ale jednocześnie wiedział, że nie będzie mu to prędko dane. Kaca pożegnalnego bowiem, leczył chlaniem powitalnym.
    Zawsze miał trochę wrażenie, że na okres wakacyjny udaje się do zupełnie innego świata. Pochodził co prawda z rodziny magicznej, obfitej w długie tradycje, ale wychował się wśród zwykłych ludzi i ich zwyczajów. Jego wieloletni znajomi nie mieli pojęcia o magii, a choć Florian cenił sobie swoje korzenie i możliwości za nimi idące, lubił czasem się odciąć. Jednocześnie niemniej lubił powroty do świata, w którym od kilku lat spędzał większość czasu.
    Do Axix Mundi udał się natychmiast po ukończeniu szkoły średniej, niezainteresowany zupełnie poszerzaniem swojej wiedzy względem tych bardziej przyziemnych spraw. Odkąd jego świętej pamięci dziadek wyjawił swojemu ulubionemu wnukowi historię rodziny Kazickich, od zawsze zafascynowany rozwojem magicznym Florian, wszedł na jeszcze wyższy poziom tejże fascynacji i wszelkie inne rzeczy straciły na swoim znaczeniu. Teraz jego życie kręciło się głównie wokół zgłębiania historii rodzinnej, którą jego rodzice ze skwaszonymi minami nazywali „l e g e n d ą”, a także na celu, do którego miały przybliżyć go zdobyte informacje.
    Spadek, który dostał po dziadku, pozwolił mu na znaczne poszerzenie swojej wiedzy na temat demonów, a szczególnie tego, który interesował go najbardziej – Leszego. Miał w swoim posiadaniu notatki sięgające kilkuset lat wstecz i choć te najstarsze wymagały rozszyfrowania, Florian się nie zniechęcał. Wręcz przeciwnie, im więcej udawało mu się odkryć, tym bardziej jego zapał się zwiększał. Najbardziej jednak absorbujące były poszukiwania. Szukał księgi, do której klucz miał przywieszony na rzemyku u swojej szyi. Był on niepozorny w swojej maleńkości i właściwie ledwie przypominał klucz, bo jego podłużna część miała kształt pięknie wyszlifowanego trójkąta, wskazującego, że i zamek musi być w tym kształcie. O tym, że jest to środek do otwarcia jednej z ksiąg, Florian wiedział tylko z pozostawionych przez dziadka notatek, a pewności dodawał mu fakt, że miał już w posiadaniu takie, które otwierane były przez podobne kluczyki.
    Ta jedna, której szukał teraz, była wyjątkowa. Miała doprowadzić go do potęgi, do tajemnicy tego, jak w zamierzchłych czasach jednemu z jego przodków udało się zniewolić Leszego i dodać tym nazwisku Kazickich respektu, majątku, a w czasach największej świetności – również strachu, jakie wzbudzało u innych czarodziejów. Największą ambicją Floriana było ponowne przyzwanie Leszego i wymuszenie bądź nakłonienie go do podległości. Chciał odbudować wizerunek swojej rodziny sprzed lat, a także choćby musnąć potęgi stworzenia fascynującego go tyle czasu, a z którym czuł niesamowitą, niewyjaśnioną bliskość.
    Zupełnie tak, jak z najpiękniejszą istotą, jaką do tej pory przyszło mu spotkać w ciągu swojego dwudziestoczteroletniego życia. Pełną majestatu, wprawnie i hipnotyzująco cudownie grającą mimiką, chowającą w oczach pokłady pogardy dla świata i ludzi, a jednocześnie uśmiechającą się tak nieziemsko, że rzucała na kolana wszystkich, którym dane było na nią spojrzeć.
    Feliksa Łukasiewicza.
    Feliksa, na którego Kazik przez całe dwadzieścia minut przemówienia zerkał ukradkiem, analizując każdą, nawet mikroskopijną zmianę powstałą w czasie wakacji na przystojnej twarzy. Tak, z nim też czuł ogromną bliskość mentalną i emocjonalną, cóż z tego, że nigdy nie zamienili słowa? Kazik tak bacznie obserwował mężczyznę na przestrzeni lat, że w zasadzie czuł, jakby znał go od podszewki.
    Może jego fascynacja była trochę dziwna. Dobrze. Bardzo dziwna. Kazik wiedział. Ale jednocześnie uznał, że jest to najmniej szkodliwa z jego dziwności, a przy tym nikomu nie robi krzywdy, więc nie ma co się nad tym rozwodzić. Pewne rzeczy trzeba po prostu zaakceptować. Kazik akceptował swoje niezdrowe uczucia do – miał dużo czasu, by to dostrzec – toksycznego w swej naturze magika o seksownym spojrzeniu, skrywającym pokłady mroku, w których sidła dał się złapać, jako niedoświadczony, głupiutki pierwszoroczniak. Kazik podrósł, ale zauroczenie nie minęło. Wręcz przeciwnie, tylko przybrało na sile. I nie przejmował się tym, że nigdy zapewne nie zamienią słowa ze sobą. Nawet mu to odpowiadało. Lubił podziwiać Feliksa z daleka i tak naprawdę nie potrafił sobie nawet wyobrazić, by miał z nim wymienić choć jedno zdanie, bo nieważne czego by nie powiedział, w jego towarzystwie i tak poczułby się jak skończony idiota. Trzeba tu zaznaczyć, że Florian nigdy nie był nieśmiały, wstydliwy ani skryty. Nie miał też kompleksu mniejszości. Feliks był jedyną osobą jak do tej pory, która tak na niego działała i chłopak nie był w stanie racjonalnie tego wyjaśnić. Nie czuł nawet takiej potrzeby.
    Zdążył jeszcze odprowadzić plecy Feliksa spojrzeniem, nim sam również podniósł się z miejsca, dopiero teraz uświadamiając sobie, jakie było ono niewygodne. Cóż, patrzenie na Łukasiewicza najwyraźniej łagodziło wszelki ból i niewygody, a teraz jego spersonifikowany ibuprofen  oraz Xanax w jednym, zostawił go w bólu opuszczenia i skostniałych kończyn. Ale to nic, poszuka ukojenia w alkoholu.
    Jak planował, tak też zrobił i już kilka chwil później, przeciągnąwszy się solidnie, powiódł nogami w kierunku miejsca, w którym oczekiwał zastać piwo. Jego oczekiwania szczęśliwie się spełniły, więc następnym krokiem (zaraz po skontemplowaniu bujającego się w rytm muzyki, zaskakująco nieskazitelnego w swojej arcywspaniałości Feliksa), było poszukanie jakiejś znajomej mordki, której mógłby podokuczać.
    Aha! Danielek!
    Kiedy widział jego słodką buźkę, zawsze mu się trochę świat rozjaśniał. Na początku ich znajomości, młodszy kolega trochę, a nawet bardzo, bawił Kazika i nie mógł on zrozumieć, jak w ogóle można być tak naiwnym. Ale teraz uważał to za całkiem urocze i Dani okazał się na tyle ciekawym, entuzjastycznym stworzeniem, że nawet tak złośliwa dusza, jak ta Kazika, uznała go bez oporów za bardzo pozytywnego i niezastąpionego przyjaciela.
    Ale proszę, jakże się mu niewinny pierwszaczek rozkręcił! Czyż to nie zadziwiająco piękna kobieta stała u jego boku? Kazik zupełnie jej nie kojarzył, a miał pamięć do twarzy, więc wnioskował, że dziewczyna jest nowa na uniwerku.
    Nie zastanawiając się długo, podszedł do wspomnianej dwójki, zachodząc Daniela od tyłu i na powitanie ułożył swoją wielką łapę na jasnej czuprynie, czochrając ją solidnie i może nieco gwałtownie. Ale za to z jakim uczuciem!
    – Kupę lat, gęsiarzu – wypalił z charakterystycznym dla siebie, trochę pozytywnym, a trochę złośliwym uśmiechem. Jego oczy za to wyrażały jednoznaczne, całkowicie szczere szczęście z ponownego spotkania. – Nie próżnujesz, widzę.
    Uniósł tęczówki na blondynkę, starając się, żeby jego uśmiech nabrał nieco więcej sympatii. Mina złośliwca przywarła do niego już tak bardzo, że czasem ciężko było mu się jej pozbyć.
    – Kazik – przedstawił się, wyciągając do dziewczyny dłoń w geście powitania. – To znaczy Filip, ale wszyscy mówią mi Kazik – naprostował, niezrażony zupełnie aurą powagi, jaką roztaczała wokół siebie pierwszoroczna. Kazika ogólnie ciężko było zrazić.
    – Jak tam, pogadałeś już sobie z kumplami? – wrócił zainteresowaniem do przyjaciela, nawiązując oczywiście do nieodłącznej części jego jestestwa, czyli gęsi.

Ostatnio zmieniony przez Parrie (02-08-2020 o 23h02)


Wattpad   ⚝ F A R   T O O   C L O S E ⚝
https://i.imgur.com/PQsF3Zt.png
♡ made by @Aeriss ♡

Offline

#22 02-08-2020 o 22h34

Straż Obsydianu
Asame
Pokonała Dahu
Asame
...
Wiadomości: 2 715

______________________https://i.imgur.com/2Eik7Ou.png
        Wciąż siedziała przy drzewie i oglądała słońce, które leniwie ciągnęło się ku zachodowi. Pomimo upływającego czasu, ludzi wciąż nie ubywało, a wręcz przeciwnie – coraz więcej ludzi tańczyło, nie siedzieli już sztywno rozmawiając ze sobą, ale patrząc na ilość pustych butelek po różnego rodzaju alkoholach nie było w tym nic zaskakującego. Olga jedynie śmiała się pod nosem widząc kolejnych studentów, którzy w wirze tańca potykali się o własne nogi.
        W jednej chwili przed jej oczami wyrosła, ni stąd ni zowąd postać niskiej, rudowłosej Miry. Znała ją bardzo dobrze, nie dość, że była jej współlokatorką, to razem zaczęły naukę na uniwersytecie. Miały ze sobą jeszcze jeden wspólny punkt – obydwie miały w sobie krew rusałki. I choć wydawałoby się, że ich pierwotne pochodzenie rodziłoby mnóstwo wspólnych cech, to prawda była zupełnie inna. Dziewczyny różniły się od siebie diametralnie, nie tylko usposobieniem, a również podejściem do ich wrodzonych umiejętności. I choć właśnie te różnice często powodowały mniejsze lub większe zgrzyty, to dziewczyny szczerze się lubiły i wiedziały, że mogą na sobie polegać
        Mira zasypywała różnymi pytaniami Olgę, ale na ani jedno pytanie nie uzyskała odpowiedzi, bo zanim ta wydukała z siebie choćby jedną sylabę, Mira zadała już kolejne i każde następne było kompletnie od czapy. I jak na początku Olga czuła się speszona tak dużą lawiną pytań, tak z czasem była na to kompletnie zobojętniała. Znała Mirę doskonale i wiedziała, że ona nie oczekiwała od niej szczegółowych odpowiedzi czy wymyślnych historii, chciała jedynie wypuścić ze swojej gorącej głowy natłok myśli. Mira zawsze była narwana, dlatego kiedy jednym ruchem pociągnęła ją do tańca, ta nie stawiała oporu, ba! Nie chciała pozostać dłużna swojej przyjaciółce  i postawiła sobie na cel wyeliminować swoją „rywalkę” w tanecznej bitwie.
        Kiedy Mira wypruła na środek polany, gdzie rozbrzmiewała skoczna muzyka, Olga, zachowując resztki manier przepraszała kolejno osoby, przez które się przeciskała. Z tej dwójki to zdecydowania Olga była tą „przyzwoitą”, która często musiała wyciągać z kłopotów tą drugą. Koniec końców trafiła na miejsce, gdzie włosy jej przyjaciółki już wirowały we wszystkie strony, a ona sama sprawiała wrażenie, jakby wpadła w taneczny trans. Od razu złapały jeden rytm i wspólnie tańczyły. W wirze tańca wydawało jej się, jakby ludzie próbowali odsuwać się na tyle, żeby ręka którejś z dwóch rusałek nie wylądowała na ich twarzach, ale nie przejmowała się tym. Pierwszy raz od kilku miesięcy pozwoliła sobie nie przejmować się niczym, a jedynie bawić się u boku swojej przyjaciółki z którą spędzi kolejny rok na wspólnej nauce, zabawie, płaczu i Swaróg wie czym jeszcze.
        Choć Olga uważała się za dobrą tancerkę, tak z biegiem czasu uświadomiła sobie, że jej koleżanka z pokoju bije ją na głowę swoją wytrzymałością na kolejne piruety. Kiedy ta zaczynała zwalniać tempa aby złapać jakiekolwiek ochłapy regularnego oddechu, druga nie pozwalała jej choćby na chwile wytchnienia. Po kolejnym utworze, i kolejnym i chyba jeszcze jednym w końcu Olga puściła dłonie swojej towarzyszki i próbowała przekrzyczeć głośną muzykę przeplatającą się z głośnymi rozmowami i śmiechem innych uczestników imprezy.
      - Mira! Litości! Potrzebuje chwili przerwy! – zaczęła krzyczeć do swojej koleżanki, która nie przejmowała się szczególnie słowami wychodzącymi z ust Olgi.
      - Idę po coś do picia, dołącz do mnie potem, okej? – powiedziała jakby błagalnym tonem, tracąc nadzieję na jakikolwiek kontakt z kompanką. Wzruszyła jedynie ramionami w geście poddania się i ruszyła w stronę stołów z napojami, na odchodne krzyknęła w stronę dziewczyny;
      - Uważaj na siebie, na litość!
       Radosnym krokiem przedzierała się przez tańczący tłum, nikt tak jak Mira nie potrafił poprawić jej humoru nawet najmniejszymi gestami. Kiedy w końcu dobiła się do stołu z kolorowymi napojami, próbowała doprowadzić swoją fryzurę do ładu po wielokrotnym rzucaniu jej we wszystkie strony świata. Sięgnęła po zimny napój w którym wciąż dryfowały kostki lodu, który nigdy się nie rozpływał pod wpływem zaklęcia. Organizatorzy imprezy integracyjnej zawsze dopinali wszystko na ostatni guzik, od idealnej, tanecznej muzyki do zapewnienia kostek lodu w każdej szklance stojącej na stole.
        Dopiero po chwili poczuła, jak jej nogi zaczynają sztywnieć - od razu zdała sobie sprawę, że od dawna nie ruszała się tak intensywnie i jej kończyny zapewne odmówią posłuszeństwa następnego ranka. Jedynym pocieszeniem w tej sytuacji był fakt, że doskonale znała ziołowy sposób na zwalczenie nieprzyjemnych skutków zakwasów. Potrzebowała jedynie odrobinę jałowca i dzikiej róży, co więcej,  doskonale wiedziała, kogo wyśle jutro z samego rana po potrzebne składniki – swój wzrok skierowała na rude pukle, które wirowały gdzieś pomiędzy wszystkimi uczestnikami imprezy na polanie. Zaśmiała się pod nosem i pokiwała głową, choć wiedziała, że jej przyjaciółka ma alergię na większość ziół, wciąż ochoczo wykorzystywała ją do swoich badań jako swoistego zbieracza ziół wszelakich.
        Poprawiła ramiączka swojej bluzki i ruszyła w kierunku wybawienia – wolnego stolika, przy którym mogła usiąść i chociaż chwilę odsapnąć. Chwyciła jeszcze jeden drink dla przyjaciółki i pośpiesznie ruszyła w wyznaczonym kierunku.  Usiadła przy wolnym stoliku i odetchnęła z ulgą pozwalając chociaż na chwilę odpocząć jej obolałym nogom.

Ostatnio zmieniony przez Asame (02-08-2020 o 23h43)


https://i.imgur.com/IRv3670.jpg https://i.imgur.com/oaXDxSK.jpg

Offline

#23 03-08-2020 o 00h21

Straż Cienia
Hayal
Pokonała Dahu
Hayal
...
Wiadomości: 2 518

Lidia Sagowska

       Największe dzieła to ponoć te zrodzone z cierpienia. Tak przynajmniej było z preludium ,,deszczowym”, stworzonym przez Chopina na Majorce, bajecznej wyspie, która, miast uzdrowić, wyniszczała powoli jego biedne płucka. Lidia wykonała ten utwór podczas recitalu dyplomowego, poruszona niemal do łez dramatyczną des-dur oraz własnym kunsztem. Czuła duchową więź z pozbawionym swego fortepianu Fryderykiem, zwłaszcza teraz, otoczona szarą, choć różnokolorową, masą studentów Axis Mundi. Nic to, że sama była w doskonałym zdrowiu, nie licząc podchodzącego cyklicznie do gardła wspomnienia zjedzonych po drodze hot-dogów oraz czekoladek. Pochłonęła ich trochę, robiąc w trasie na uczelnię liczne zbędne przystanki, mające, w zamyśle, odwlec to, co  było i tak nieuniknione.
       Finalnie, musiała wszakże zasiąść na Zielonej Polanie, niezależnie od wizyt na podrzędnych stacjach benzynowych, jak również próby udawania nagłego ataku jelitówki przed własną matką. Lidia uśmiechnęła się do siebie na wspomnienie tego epickiego spektaklu, popsutego skutecznie przez rodzicielkę groźbą zmierzenia temperatury per rectum. Nawet jeśli w jej głowie niekiedy odzywał się głos mówiący, iż tego typu zachowanie nie przystoi już dwudziestopięciolatce, nader rzadko wsłuchiwała się w jego słowa.
       Tak samo było z przemówieniem dyrektor Zgorzelskiej, inaugurującej nudnawymi wywodami nowy rok akademicki. Stwierdziwszy po kilku pierwszych minutach, że nie usłyszy nic nowego, Lidia skupiła się na podziwianiu wielobarwnych matów i chropowatości, obecnych w głosie starszej pani. Z tą koroną jasnych włosów oraz przenikliwym spojrzeniem mogłaby grać cesarzową Marię, prawdziwie królewską, odległą, promieniującą tajemnicą. Lidia, która spędziła minione wakacje dorabiając jako akompaniatorka na obozie musicalowym, przeżywała aktualnie renesans dawnej pasji do śpiewania i marzyła o roli księżniczki Anastazji. Ponieważ jako mała dziewczynka oglądająca film animowany była zdecydowanie fanką Rasputina, nie młodego Dimitriego, odczuwała jednocześnie pewien konflikt wewnętrzny, jako że w wersji musicalowej brak było tego pierwszego. Jak najbardziej widziałaby w roli jego odtwórcy profesora Hermanowicza, właściciela płonących czernią oczu i kontrowersyjnej reputacji. Można było, doprawdy, zapomnieć zarówno o przemówieniu dyrektorki, jak całym zgromadzonym tłumie, obserwując arię jego półuśmiechów, subtelnej gestykulacji czy pełnego zamyślenia zaczesywania włosów do tyłu.
    Co innego Gawroński, ten parszywy dziad, który zaledwie kilka tygodni temu, podczas wizyty w domu Sagowskich, powiedział jej, że preludium to banalny wybór na dyplom, a później dołożył do pieca pytaniami o to, czy podczas obozu ćwiczyła zaklęcia obronne. Lidia, która upodobanie do dramatu eksponowała głównie w wewnętrznych monologach, względnie przed ludźmi naprawdę dobrze znanymi, musiała się naprawdę mocno starać, by nie powiedzieć temu człowiekowi kilku słów prawdy. Gawroński, istna gwiazda sztywniackiego środowiska łódzkich magów, był bliskim znajomym jej rodziców i nie wątpiła, iż miał swój udział w wepchnięciu jej do Axis Mundi. Ciekawe, jak gra i śpiew dziewczyny z pozycji pożądanej w towarzystwie rozrywki ewoluowała w jego i Sagowskich oczach do dziwacznego hobby, traktowanego z pobłażliwością, tak długo, jak nie stanęło ono na drodze do edukacji jedynej słusznej, tej magicznej.
    Jako ukochana jedynaczka naprawdę nie spodziewała się tego, że rodziciele, sfinansowawszy trzy lata jej nauki w Paryżu, zechcą wypełnienia obietnicy o przeniesieniu na magiczną uczelnię. ON wspierał ich w tym roszczeniu, tego nie mogła profesorowi wybaczyć, nawet gdyby nie traktował jej z góry, jednocześnie wymagając subtelnie, acz zauważalnie, więcej niż od innych studentów.
       Aktualnie jakby wyczuł oskarżycielskie spojrzenie dziewczyny, spojrzał bowiem prosto na nią swoimi chłodnymi, błękitnymi oczyma, niby bez wyrazu, ale - tego była pewna - z przyczajoną w głębi ironią. Odruchowo uciekła wzrokiem w stronę Ignacego, kolegi z roku, wiotkiego bruneta, wyglądającego trochę tak, jakby poddawał wszystko i wszystkich nieustannej ocenie. Nie mogła mieć o to pretensji - sama czuła się w otoczeniu innych studentów obco i wolała raczej obserwować, niż zawrzeć jakąkolwiek bliższą znajomość.
       Przez pierwsze dwa lata skupiła się całkowicie na nauce, z irracjonalną nadzieją, że im więcej będzie pracować, tym szybciej minie jej czas. Postawie tej sprzyjały ewidentne zaniedbania, które poczyniła we wcześniejszych latach edukacji - zwyczajnie, musiała nadrabiać, w czym wybitnie pomagała jej obecność współlokatorki. Chuda arystokratka, jakkolwiek nazywana przez Lidię w głowie Spiętą Konstancją, była szalenie przydatna, zarówno dzięki wtykom u bibliotekarek, jak czerpaniu przyjemności z popisywania się własną wiedzą w formie napuszonych wykładów. Stanowiła jednocześnie pewną iluzję towarzystwa i kiedy Sagowska przypomniała sobie, że ta specyficzna towarzyszka ukończyła już wszakże edukację w Axis Mundi, jej żołądek ścisnął nagły niepokój. Kto wie, kogo dadzą jej do pokoju tym razem?
       Skurcz pod mostkiem i fala nudności miały także inne podłoże - to dyskusyjnej świeżości parówki ze stacji dawały o sobie znać. Całe szczęście, że Zgorzelska przestała w końcu mówić i można było ewakuować się w bardziej zaciszne miejsce. Lidia wstała gwałtownie, zmierzając w stronę lasu, na tyle szybkim krokiem, by zdążyć przed tłumem, ale i by nie zwrócić na siebie przesadnej uwagi.
      Choć, nie da się ukryć, i tak nikt ze zgromadzonych na Polanie by się nią nie przejął. Kiedy w końcu przystanęła, skryta za dość dużym drzewem, oddychając głęboko, by oddalić mdłości, pierwszy raz pomyślała, że to w zasadzie przykre. Nie tak jak fakt, że zanim skończy tę szkołę, będzie już za stara by zagrać Anastazję - ale nadal.

Ostatnio zmieniony przez Hayal (03-08-2020 o 00h27)



https://i.imgur.com/bne8BcV.gif

Offline

#24 03-08-2020 o 00h45

Straż Lśniąca
Lexi
Nemesis
Lexi
...
Wiadomości: 4 986

----------------------------------------------M I R A   M A Z U R
            Kiedy Mira zaczynała tańczyć, zapominała o całym świecie i wszystkim, co mogło ją dotyczyć. Jej mama zawsze uznawała to za coś niesamowitego – dziewczyna oddawała się muzyce jak wierna kochanka; namiętna, porywcza, dzika. Rudowłosa uwielbiała te chwile – kiedy wiatr muskał jej twarz, dłonie oraz odkryte nogi. Zderzał się z gorącem, które otaczało dziewczynę i walczyło o dominację. Ale wszyscy wiedzieli, że przegra. Przynajmniej przegrywał, dopóki Mira ruszała się wokół ogniska wraz z Olgą. Dawno się tak nie bawiła: wakacje spędziła miło. Raczej normalnie, jak na człowieka przystało. Ale tęskniła za szaleństwem. Za wszystkim, co magia robiła jej z życiem. I za tymi zwyczajami. Bo choć wszyscy widzą tylko taniec wokół ogniska, Mira traktowała to niemal jak świętość.
Ale…mama myliła się, mówiąc, że zapomnienie w tańcu było czymś niesamowitym. Nie było – potomkini rusałki nie czuła nic podczas dzikiego rytuału. Nie czuła zmęczenia, które powinno już dawno zmusić ją do upadku. Nie czuła pragnienia, które powinno wyżreć ją od środka. Nie czuła zimnego powietrza, które uderzało w nią raz po raz.
            Dopiero gdy Olga wspomniała o przerwie, rudowłosa faktycznie pomyślała, że i jej by się taki odpoczynek przydał. Ale to wszystko tak kusiło. Blondynka ją opuściła, a Mira poczuła się na chwilę samotna. Samotna na tyle, by się zatrzymać i ruszyć po coś do picia.
            Ale to wszystko minęło, gdy ktoś podchwycił ją do tańca. Spoglądała w dużo wyższego od niej chłopaka, może rok młodszego od Miry. Uśmiechał się, czuła od niego woń alkoholu, ale nie na tyle silną, by bać się o siebie. Nawet gdyby to po pijaku też umiała rzucać mydelniczkami, przypomniała, pozwalając sobie na cichy śmiech. Chłopak przytrzymał Mirę jeszcze na jeden utwór, ale wreszcie poczuła, że ma problem z utrzymaniem równowagi. Boże, jak ona była zmęczona. Szcześliwie zmęczona. Wiedziała, że musi choć na chwilkę przysiąść. Pooddychać. Pogadać. Potem może ruszać z powrotem do tańca. Może zaciągnie więcej osób – w końcu w grupie jest zabawniej.
            Otarła mokre czoło od potu i ruszyła ku stołom z napojami. Poczuła ogromną ulgę, gdy dostrzegła Olgę przy jednym z wolnych stolików. Zamachała do niej i ślimaczym krokiem zbliżyła się, by usiąść naprzeciwko niej. Jej nogi zaczęły trząść się jak u nowonarodzonej sarenki. Poprawka, nowonarodzona sarna chodziła pewniej niż Mira obecnie.
            Nim odezwała się z podziękowaniami, chwyciła swojego drinka i upiła z niego kilka łyków. Dopiero wtedy stwierdziła, że jest na tyle gotowa, by przemówić.
- Dziękuję ci – oznajmiła, przebijając się przez liczne rozmowy i krzyki – nie mogę uwierzyć, że znowu trochę – szukała odpowiedniego słowa, pociągając kolejny łyk. Rozejrzała się dookoła siebie, ale tylko na tyle, na ile pozwalały jej na to oczy bez ruszania głowy – przesadziłam? Za bardzo się skupiłam na tańcu – stwierdziła niepotrzebnie. Domyśliła się, że nie wygląda tak pięknie jak Olga. Chociaż i blondynka była zmęczona, to rumieńce już znikały z jej porcelanowej skóry. A Mira mogła obstawiać tylko, że jeszcze jest dosyć czerwona. Kilka wdechów i wydechów później poczuła, że ciepło opuszcza jej ciało. Wiatr w końcu wygrał walkę o dominację z ogniskiem. Nie było to trudne, skoro rudowłosa odeszła od źródła ognia tak daleko. Boże, jak było jej zimno. Machnęła ręką, skupiając się i otulając się jakby płaszczykiem z magii. – Ty jakoś zawsze wiesz, kiedy powinnaś przystopować. – Powiedziała zbyt szybko. Może zabrzmiało to jak zarzut, więc skrzywiła się, pokazując, że nie chciała, by zabrzmiało jak obraza. – Powinnaś mnie siłą już wtedy zaciągnąć do tego miejsca. – Zaproponowała ciszej. – Byłoby łatwiej się poruszać. Teraz nie wstanę zbyt szybko – Podniosła lewą rękę, by zerknąć na zegarek. Noc była młoda, to ledwo wieczór. Dopiła drinka, ale nie czuła się na tyle pewnie, by wstać po kolejnego. Poczekam na Olgę, pomyślała – No dobra – przyznała, szczerząc się do współlokatorki – minie jakieś dziesięć, piętnaście minut – dopowiedziała spokojnie. Zerknęła wzrokiem ku stołom z alkoholem. Podniosła się, opierając cały ciężar na drewnie. Dopiero po niezręcznych trzydziestu sekundach poruszyła się w stronę napojów – Przyniosę nam więcej picia, a ty może załatw jakichś przystojniaków do towarzystwa – zaczęła, podśmiewając się. Olga była piękna, więc Mira nawet by się nie zdziwiła, jeśli faktycznie wracając do stołu, zastanie całą watahę mężczyzn – albo jakieś towarzystwo w ogóle – przystanęła, jakby nie była pewna, czy jej nogi naprawdę przestały się trząść – I opowiedz mi, jak minęły wakacje, laska – dodała, ruszając do stołu z alkoholem. Chwyciła dwie butelki piwa, a w drugą dłoń jakieś mniej lub bardziej niezidentyfikowane drinki. Pachniały jakimś sokiem, może ziołami. Na pewno nie tymi, na które była uczulona.
- Tylko się nie przewróć – upomniała się, krocząc dzielnie w stronę stołu, ku Oldze. – Jak się przewrócę, to nie wstanę – stwierdziła chłodno, przeciskając się między wyższymi od siebie ludźmi. Była krasnalem wśród trolli. A chwilę później, z gracją bardziej trolla niż krasnala którym przecież niby miała być, poczuła, jak jedna z butelek piwa wyślizguje się jej z dłoni. Zobaczyła znajomą twarz. Na pewno chciałaby go unikać w tego typu sytuacji. Już samo mijanie go na korytarzu było bardzo niezręczne. Ale Feliks Łukasiewicz miał niesamowity refleks. Mira zapamietała to doskonale, gdy uniknął cudem jej samochodu. Prawie skróciła go o głowę, ale miał refleks. Więc teraz mogła na niego liczyć.
- Hej, złap tę butelkę!  – Krzyknęła ku niemu. Widziała, jak podniósł na nią wzrok. Mogła zgadnąć tylko, że blask w jego piwnych oczach mógł oznaczać zdziwienie – proszę – dodała w ostatnich sekundach, gdy lewą dłoń zrobiła rozpaczliwy zamach. Butelka z otwartym piwem poszybowała w górę i skierowała się w stronę przystojnego chłopaka. Drinki zatrząsnęły się jej w dłoni. Drugą butelkę ledwo utrzymała, rozstawiając nogi na boki – nowonarodzona sarenka groziła upadkiem. Na pewno nie zrobiła tego z gracją rusałki, ale żyła i nic nie wylała. A potem podniosła wzrok na Feliksa, kolegę z roku wyżej, modląc się, że złapał to piwo i się nim nie oblał.



https://i.imgur.com/wpjKsal.gif

Offline

#25 03-08-2020 o 01h43

Straż Obsydianu
Nietzsche
Akolita Sargousetów
Nietzsche
...
Wiadomości: 4 906

Ignacy Sz.

   Ojciec, który za wszelką cenę próbował zatrzymać go przy rodzinnym interesie, obiecywał mu, między krzykami i szlochami rozhisteryzowanej matki, że szkoła będzie dla Ignacego rozczarowaniem. Większym niż on sam stał się rozczarowaniem dla rodziny.
   Żywe wspomnienie każdego słowa wykrzyczanego w złości i wykrzywiona twarz starego ogrodnika powracały do niego silniej niz kiedykolwiek, paliły w środku jak rozgrzane żelazo - Ignacy czuł nic innego, jak wywróżone mu rozczarowanie i złość na to, że pozwala sobie na to, by je odczuwać.
   Próbował lawirować w tłumie, który w ciągu kilku ostatnich minut zagęścił się i zawrzał jak rój szerszeni wokół jednego z ognisk - rudowłosa rusałka z tak zawrotną prędkością kręciła na tle ognia koła i piruety, że Ignacemu od samego patrzenia zakręciło się w głowie. Nienawidził tłumu, nienawidził ognia, nienawidził rusałek i wszelkiego rodzaju zamieszania. Nienawidził też siebie za tęsknotę. Mała, przybudowana do kuchni szklarnia, wyposażona w długie, betonowe stołu na których ojciec nocami pikował sadzonki iglaków wydała mu się teraz anielskim azylem, nawet z obecna tam osobą tego ostatniego. Potarł mocno wierzchem dłoni bladą, pokłutą przez komary twarz w próbie sprowadzenia swoich myśli na ziemię po której aktualnie stąpał. I po której z zawrotną szybkością stąpała też Mira zmniejszając dystans między nimi. Wyglądała jakby w ogóle nie dotykała stopami podłoża, w jej nieobecnych oczach odbijały się płomienie, a włosy rudym obłokiem otaczały jej głowę zupełnie tak, jakby znajdowała się pod wodą. Wyglądała jak szalona, albo opętana, niezależnie jednak od tego wyglądała też zjawiskowo i Ignacy musiał na chwilę przystanąć, by zostać na odrobinę dłużej świadkiem tego tanecznego objawienia. Z chudą dłonią nadal przytkniętą do nosa i w pół kroku musiał wyglądać nadzwyczajnie niemądrze. Uświadomił to sobie dobitnie, gdy dziewczyna nie zwracając na niego najmniejszej uwagi nagle zatrzymała się podczas wykonywanego z niezwykłym rozmachem piruetu, jak figurka baletnicy na starej pozytywce. Odeszła w stronę stołów zostawiając swojego obserwatora z jeszcze większym ładunkiem negatywnych uczuć względem samego siebie i świata ogółem.
   Jednym z jego pomniejszych motywów do badań nad istotą śmierci i wskrzeszenia niewątpliwie był fakt, że martwi skutecznie wymykali się pradawnemu urokowi potomkiń wszelakich upierdliwych boginek, niezależnie od stopnia dolewki magicznej krwi w ich żyłach.
   Otrzymawszy na odchodne soczyste uderzenie łokciem w kościsty bok od nieuważnego uczestnika zabawy, szybko oddalił się w stronę rosnącego na obrzeżach Polany dębu - jego monstrualnych rozmiarów pień i ponury cień rzucany przez rozłożystą koronę zachęcały obietnicą zacisznej kryjówki, w której można bezpiecznie przetrwać do końca cyrkowego przedstawienia mającego toczyć się jeszcze przez dłuższy czas.
   Kolejne ukłucie rozczarowania - po żwawym obejściu drzewa dookoła zauważył skrzętnie ukrytą, przytuloną do kory kobiecą sylwetkę. Miał ochotę albo kląć, albo odwrócić się na pięcie i odejść, ale jego słabe od czytania przy świetle latarki oczy przywykły do zmiany natężenia światła w samą porę, by rozpoznać w tej lekko pochylonej pod ciężarem zmartwienia Lidię. Ona też go zauważyła, ale nie dawała tego po sobie poznać. Być może w nadziei, że zostanie to odczytane jako niechęć do dalszych interakcji.
   Ignacy przez chwilę obserwował jej długie, smukłe palce niecierpliwie ostukujące zmurszałą korę, zanim zbliżył się. Nieco niepewnie, starając się trzymać głowę w górze - byle nie pokazać, że się obawia. Czego się tu obawiać? Odrzucenia? Kpiny? Oceny?
Spojrzenie które mu posłała było na tyle oceniające, że poczuł chłód.
- Wszystko z tobą w porządku? - jego pytanie zawisło w powietrzu wygłoszone wysokim, pretensjonalnie melodyjnym głosem. Kolejny element którego Ignacy w swoim własnym towarzystwie nienawidził i nie zdziwi się, jeśli Lidia również nie wykaże entuzjazmu względem perspektywy dalszej wymiany zdań.

Ostatnio zmieniony przez Nietzsche (03-08-2020 o 01h48)

Offline

Strony : 1 2