Forum

Strony : 1

#1 02-10-2026 o 23h31

Straż Obsydianu
Berrine
Nowa
Berrine
...
Wiadomości: 4


https://fontmeme.com/permalink/261002/561f51aa.png

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjYj3PO8rDIGqfIr-i1wrXWtnG4HYSItjBr01WQYe83YfsgyxJXMKG5x2ZIQAlpLznX5NX9U-eYlc_c-Il-TFr3qd5kAyuMqIVhc_HDZ81kL0gWc2lbuz7cs9OYqaXfW1TauSehd2tg6G9qTKSAM7KhaevUJIO6AnJGVyJeOZsz71m-WHrgB8wls32WWqU/s1600/berr%20(1).jpg

Czasy się zmieniły. Szybkie samochody, korporacje, konsumpcjonizm i wszechobecna automatyzacja...
Wampiry w okolicy żebrające o legalne oddanie krwi, yeti napastujące swoją obecnością górskich wczasowiczów...
We współczesnym świecie nie ma miejsca na fantazyjne historie o postaciach z podań i wierzeń, a co gorsza wyznawanie ich. Na nikim nie robią już wrażenia, a w dodatku bywają uciążliwe, niehigieniczne i nieestetyczne. A ich dieta? Nieetyczna. Nie pasują do idealnej wizji przyszłości. Z obecnymi narzędziami wyłapanie ich nie okazało się szczególnie trudne. Gdzie ta potęga, o której tak głośno było w dawnych czasach?

Potwory ras wszelakich zostały masowo zwiezione do dedykowanego ośrodka, którego nazwano Potwornym Miastem (trochę zacofanym technologicznie, bo po co im doczesne rozrywki) - poradzą sobie.



https://fontmeme.com/permalink/261002/d13451a8.png

Dafni Lethe Phorkydes - gorgonka - @Rosaviel
Chi Ming Yue - huli jing - @Lexi
Leopold - ghul - @Morenn
Kaneonuskatew - wendigo - @Suzuya
Ignacja Polymia Gniewosądka - skrzat domowy - @Berrine
Samuel Lichocki - licho - @Satomin
X - rasa - @

Maksymalnie jeden przedstawiciel każdej rasy.



https://fontmeme.com/permalink/261002/686615f7.png

1. Przestrzegamy regulaminu forum i OG. Mamy również na uwadze tematy wrażliwe.
2. Szanujemy i zachowujemy się kulturalnie wobec autorów somsiadów. Tylko postacie mogą skakać sobie do gardeł.
3. Zastanów się dziesięć razy przed dołączeniem do somsiadów. Zjedz coś, przejdź się na drugą część globu, prześpij się.
A jak już zdecydujesz - zgłoś się w wiadomości prywatnej.
4. Karta postaci powinna zawierać wygląd w postaci artów (starajmy się unikać AI) i relacje (jeśli postaci znały się wcześniej).
5. Dłuższą nieobecność proszę zgłaszać do zarządcy.
6. Czytamy uważnie nasze posty. Nie chcemy rozbieżności np. w opisach pomieszczeń.
7. Wulgaryzmów nie lubimy, a sceny +18 piszemy w wiadomościach prywatnych.
8. Wszystkie uwagi, pytania, zażalenia i wyznania miłosne proszę kierować na PW.
9. Dobrze się bawmy i nie roznieśmy tego ośrodka!

Ostatnio zmieniony przez Berrine (04-11-2026 o 11h24)


https://cdn.discordapp.com/attachments/497827664804053023/584164827296038936/chic2.gif

Offline

#2 03-10-2026 o 10h44

Straż Lśniąca
Lexi
The Crimson Witch
Lexi
...
Wiadomości: 626

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXMfaIs6CYFZL5FbKRncmwUwzh_O60m5_ORHmhPxmSaovA-_1EZX7TQfQOM38jZY2-C4-Ol_GytI7Nl2BrontNr4J1VmVZhu7f-fD9NjNPVaIpjjCJthModkFyBwzSEN62bYPOQYT09w0J-qMdy4uydkU2vK5AUG0dIvVXz0OEpYza14Sa6f-1rwb7pbE/w400-h225/1.jpg
Huli Jing  狐狸精  Chi Ming Yue  赤 明月  mężczyzna  189 lat  panseksualny
172 centymetry wzrostu   złote oczy   jarzące w ciemności  długie, rude włosy
z pojedynczymi pasemkami   uszy lisie  trzy puchate ogony   lisie dolne łapy
lubi ciepło i ciemności   chowa rzeczy w różnych miejscach   jest terytorialny
zostawia znaczniki zapachowe po uszach, ogonie można rozpoznać co czuje
zawsze  gdzieś w  pobliżu znajdą się dwa lisy, Ren i Ama, które psocą  wokoło
ogólnie to dzikus  ma bardzo dobre instynkty i  duże zdolności magiczne jak
na  swój stosunkowo  młody wiek  jest  ciekawski  lubi obserwować z  ukrycia
tworzy złudzenia     wpływa   na  emocje,  sny  i  pragnienia,  czasem niechący
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1nM-9IFv8wBTvZYZSc2Upe8WA3ZWo2tVjW8NGL6xnflWQlM7hJavz0EOyUXeZMOu-HikToxn4xn7M1EBtred4BOoQTEdhM56w6ONyswsNhodVstXX9cUcteDzttGr6DxnZQYVao8TO30Cez3x9RnrvUyvfgp_OL3NvPnOkIYWIDFEWuP5DjhCihuPUzk/w400-h225/2.jpg
Huli Jing - dziewięcioogoniasty lis, w chińskim folklorze to postać, która działa jak lustro dla ludzi. Potrafi być figlarna
i uwodzicielska, ale też mądra,  wierna i  opiekuńcza. Najkrócej mówiąc  —  to  duch lisa, który  z  wiekiem  i praktyką
zyskuje  coraz  większą  moc, aż  w  końcu „dorasta” do dziewięciu  ogonów. I  właśnie   ta   dojrzałość  jest  tu kluczowa:
dziewięć ogonów to znak najwyższego poziomu przemiany, sprytu i życiowej mądrości. Najbardziej znana umiejętność
to przemiana. Huli jing może wyglądać jak człowiek — zwykle jak piękna, tajemnicza kobieta, ale nierzadko także jak
elegancki młodzieniec czy uczony. Drugi znak rozpoznawczy to urok i iluzja: lis potrafi wpływać na wrażenia, nastrój,
a  nawet  szczęście  spotkanych  osób.  To  jednak  nie tylko  „sztuczki”. W wielu historiach lis pomaga: wyciąga bohatera
z opałów, leczy, podsuwa dobre decyzje, a bywa, że po prostu zostaje wiernym towarzyszem na lata. To postać ambiwa-
lentna. W jednych opowieściach lis osłabia pyszałków i żeruje na cudzej naiwności; w innych nagradza dobroć i pracowi-
tość, a karci chciwość. Ta rozpiętość nie jest sprzecznością — raczej przypomnieniem, że świat rzadko dzieli się na czarne
i białe. Huli Jing to symbol zmiany. Dziewięć ogonów to doświadczenie, a przemiana  to  proces  dojrzewania.  Po drugie
— to postać granicy: przypomina, że świat nie składa się z osobnych szufladek. Ktoś może  być  i  dobry, i  słaby; potężny
i  kruchy. Po trzecie  —  lis  jest  człowieczy  w  swoich wyborach:  kocha,   psoci,  zazdrości,  bywa  dumny  lub  czuły.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPP0xSLwpRoZIgnP0KPTL5jVf2dMcKBHxr91W8Td3XtRy9urHH2AOcrtRDFnNwHuG_RKvZGGrB5w3Uiu0f5HMqY11HgyTWxLXtlyGq1UbM4a-sfMzWqaCQtIkXLD0aKRmfTbGjgqllNMOG__NIV0XABcBBy10s-BzYr8FmEOemCLnQ0VWBboXGP8kij40/w400-h200/ef7cadf2-6a28-45bc-b1f3-49688da35abc.png


https://cdn.discordapp.com/attachments/479207850493607960/868521614478807071/Lexi.gif

Offline

#3 03-10-2026 o 19h22

Straż Obsydianu
Berrine
Nowa
Berrine
...
Wiadomości: 4

https://i.ibb.co/0yppxfD0/Projekt-bez-nazwy-3.png
https://i.ibb.co/6cYy4hK3/Ignacja.png

imię   Δ   I G N A C J A
drugie imię   Δ   P O L Y M I A
trzecie imię   Δ   G N I E W O S Ą D K A

wiek   Δ   1 5 2 7   L A T
płeć   Δ   K O B I E T A   
orientacja   Δ   P A N S E K S U A L N A
rasa   Δ   S K R Z A T   D O M O W Y

włosy   Δ   C Z A R N E   oczy   Δ   O G N I Ś C I E   P O M A R A Ń C Z O W E
wzrost   Δ   1 5 4   C E N T Y M E T R Y   
sylwetka   Δ  D R O B N A   karnacja   Δ   J A S N A


https://i.ibb.co/PzCGLCB4/Projekt-bez-nazwy-2.png

S K R Z A T Y   D O M O W E  w zależności od regionu zwane domowikiem, domowojem, ubożęciem, skrzakiem, chowańcem albo boginem.
To niewielkie opiekuńcze duchy  z mitologii  słowiańskiej i europejskich wierzeń  ludowych,   związane z ludzkimi domostwami.
Dawniej zajmowały miejsca za piecem, w kominie lub na strychu, skąd dyskretnie pilnowały mieszkańców,  zwierząt i zapasów.
Pomagały  w  gospodarskich  obowiązkach,  strzegły domu przed  pomniejszymi  demonami,  a  czasem  sprowadzały na  swoich
gospodarzy niespodziewany dobrobyt. Wierzono,że potrafiły podkradać zboże lub pieniądze z innych, bogatszych gospodarstw,
aby przynieść je swoim  domownikom.   Ludowe opowieści  najczęściej przedstawiały je jako małych,  brodatych starców,  ale też
identyfikowano je z niektórymi zwierzętami  -  mogły przybierać kształt kota,  psa,  węża, koguta, szczura lub innego domowego
zwierzęcia, stawać się niewidzialne i zmienić się w ognisty płomyk zdolny wślizgnąć się przez komin, okno albo wąską szczelinę.
Mimo swoich niedużych rozmiarów   domowoje  miały władzę nad wszystkimi innymi demonami domowymi.  Potrafiły również
przywoływać demony negatywne w celu ukarania swoich gospodarzy za złe traktowanie, ponieważ przede wszystkim,  każdemu
żyjącemu  skrzatowi zależało na zapewnieniu mu wygodnych  warunków i okazaniu zainteresowania przez ludzkich towarzyszy.
Skrzaty  pomagały  tylko wtedy,  gdy domownicy  żyli w zgodzie i  szanowali ich obecność.   Aby utrzymać z nimi dobre stosunki,
tradycyjnie zostawiano im resztki jedzenia (np. miseczkę mleka, kaszy lub miodu). To bardzo kapryśne stworzenia. Jeśli rodzina
była kłótliwa,  leniwa lub zapominała o poczęstunku, skrzaty potrafiły się zemścić.  Tłukły wtedy naczynia, straszyły zwierzęta,
hałasowały nocami, a w skrajnych przypadkach mógły nawet podpalić dom i odejść. Pochodzenie skrzatów pozostaje niejasne.
Według różnych podań były duchami przodków, duszami zmarłych, potomkami boginek, czy wygnańcami z piekła.

Δ     Δ     Δ

[ 1 ]  Bardzo ciepłolubna. W ludzkich domach upodobała sobie miejsce za piecem, a także
w kominie.  Niestety we współczesnych budynkach skazana była na byle grzejniki.

[ 2 ]  Potrafi zmniejszyć się na tyle, żeby zmieścić się w słoiku na ciasteczka (zdarzało jej się
tam sypiać), zniknąć i zmienić postać na kształt zwierząt domowych, czy płomyka.

[ 3 ]  Ma skłonności do kradzieży (zazwyczaj w dobrej wierze, choć w ostatnich latach
weszło jej to w złośliwy nawyk)

[ 4 ]  Szybko powiązano ją z masowymi pożarami. Ludzi przestała obchodzić jej obecność
w domach, a ona cóż... ma dosyć ognisty temperament i dużą potrzebę docenienia.

[ 5 ]  Posiada trzy imiona. Jedno, które otrzymała przy ludzkich narodzinach,
a pozostałe nabyte w toku życia jako domowy duch.

[ 6 ]  Xxx



W EDYCJI, SIĘ TWORZY JESZCZE

Ostatnio zmieniony przez Berrine (10-10-2026 o 23h27)


https://cdn.discordapp.com/attachments/497827664804053023/584164827296038936/chic2.gif

Offline

#4 04-10-2026 o 18h07

Straż Absyntu
Rosaviel
Nowa
Rosaviel
...
Wiadomości: 2

workin workin



Δάφνη Λήθη Φόρκυδη   
  ◆     Dafni Lethe Phorkydes

https://i.ibb.co/yccQKTnP/gorgonka-1-330-x-330-px.png

◆                                                                                               βασικές πληροφορίες
gorgona,   najmłodsza w rodzinie,  jedna z córek Forkysa i Keto
jako dzień narodzin przyjęła 16 lipca,  wiek bliżej nieokreślony
ciemnoczerwone    oczy    o    białych,       pionowych    źrenicach
ciało pokrywa w niektórych miejscach perłowofioletowa łuska
identyczna jak ta pokrywająca węże na jej głowie                             
zmiennocieplna meteopatka - wyczuwa zmiany pogody,  kilka
dni  przed  zaczyna  ubierać  się  w  dodatkowe  warstwy  i  koce
rozwidlony język służy jej za wzmocnienie zmysłu powonienia
ma słaby wzrok i  nosi okulary z anty-mordo-fleksem o szkłach
z lustra weneckiego
  - kto w nie spojrzy zobaczy swoje odbicie
węże pełnią funkcję wsparcia jej wzroku                                                   
[     P O D    W A R U N K I E M,    Ż E    M A J Ą    A K U R A T    L E P  S Z Y    H U M O R     ]


◆  ◆  ◆

Γνωρίστε την τοπική σας Γοργόνα                                                                   ◆
grecy od wiek wieków powtarzali historie o istotach    starszych  od  olimpijskich  bogów,
mieszkujących odległe krańce świata,   a przedstawiali je jako potworne,  żeńskie istoty o
wężach  w  miejsce  włosów,  kłach  dzika,  brązowych  dłoniach  i  złocistych  skrzydłach
ich wygląd miał budzić grozę, spojrzenie - posiadać moc przemieniania żywych w kamień

w rzeczywistości gorgony są istotami na wpół ludzkimi, na wpół potwornymi - ich głowy
porastają żywe,  często silnie jadowite węże,  posiadają także ostre kły i pazury,   próżno
jednak szukać u nich śladów skrzydeł, krzyżowań z dzikami, czy brązu                                               
większość z nich jest nieśmiertelna a  poza morderczym wzrokiem dysponuje niepodobną
śmiertelnym siłą i szybkością                                                         POZIOM ZAGROŻENIA: ★★★★★

WĘŻE           są połączone z ciałem gorgony i to z niego czerpią niezbędne do życia składniki
mimo tego nie są w żadnym stopniu pozbawione własnej woli -  daleko im do bezmyślnej,
egzotycznej  dekoracji;  potrafią  atakować  niezależnie  od  swojej  pani,  miewają  własne
charaktery, humorki,  zatarczki  (zarówno między sobą, jak i istotami,  które napatoczą się
pod ich rozwidlone języki)                                                                                                                                                 

https://i.ibb.co/9HHpMZzy/mini-gorgonki.png

❶   szerszemu gronu znane są jej  trzy  (dużo)  starsze siostry -
Steno, Euriale i Meduza  -  Dafni tak jak większość rodzeństwa
dorastała w ich cieniu,  bardzo  długo  nieświadoma opinii do
której powstania przyczyniła się zwłaszcza ta ostatnia                   
ma bardzo liczna rodzinę,    o stosunkowo chłodnych relacjach
❷   jej węże to  zatwardziali  monogloci  -  w przeciwieństwie
do Dafni zatrzymały się w epoce, w której greka rozwiązywała
wszystkie problemy; teraz rozwiązuje je za nie dwunożna         
mimo bariery językowej zawsze są gotowe wciąć się w dyskus
ję lub zbluzgać rozmówcę, czasem jednoczenie                                 
❸   kolejna ciekawostka się ładujeeeee                                                   .
❹   kolejna ciekawostka się ładujeeeee                                                   .
❺   kolejna ciekawostka się ładujeeeee                                                   .


[ main art cc ]


Spoiler (kliknij, aby zobaczyć)

Ostatnio zmieniony przez Rosaviel (27-10-2026 o 20h49)

Offline

#5 04-10-2026 o 21h03

Straż Absyntu
Morenn
Nowa
Morenn
...
Wiadomości: 2

https://cdn.discordapp.com/attachments/631822868845690884/1565772268892594286/Picsart_26-10-30_17-59-49-113.jpg?ex=6ae61e8f&is=6ae4cd0f&hm=1c0cabaa1250c2dd857104b6265f406325eadacfa7aee88475d52b7e2c2b6671

E  d  g  y    &    c  h  a  o  t  i  c     g  h  o  u  l

L     e     o     p     o     l     d         ( L     e     o )


Dawniej znany jako Samir (z arabskiego nocny rozmówca / miły towarzysz),
ale      co      oczywiste      imię      pasowało      mu     jak     kwiatek   do   kożucha

K i e d y ś    m o ż e    m i a ł    n a z w i s k o,    a l e    t o    d a w n o    i    n i e p r a w d a

O r i e n t a c j a         s e k s u a l n a :         h o p e         i t 's         n o t         i l l e g a l

Z  m  i  e  n  n  o  k  s  z  t  a  ł  t  n  y,     potrafi     podszyć     się     pod     każdego
(włącznie    z    twoją    starą,    lepiej    nie    pytaj    skąd    wie    jak    wygląda)
ale  po  pierwsze  drenuje  to  jego  energię,  a  po  drugie  iluzje  nigdy  nie 
s ą        i d e a l n e        i        p o z n a ć        g o        m o ż n a        p o        k o p y t a c h

Kiedy  akurat  się  nie  podszywa  jest  chudym,  bardzo  bladym,  wysokim
mężczyzną (??) o trudnym do określenia wieku z ciemnymi białkami oczu,
o wiele za długim jęzorem i ostrymi jak brzytwy zębami od ucha do ucha.

Zwykle     nosi     maseczki,     c h y b a    ż e    b a r d z o    k o g o ś    n i e    l u b i
(    a l b o       k t o ś       b a r d z o       s m a c z n i e       w y g l ą d a  )

P  r  a  c  u  j  e      n  a      n  o  c  n  e  j      z  m  i  a  n  i  e      n  a      c  m  e  n  t  a  r  z  u .
T w i e r d z i,     ż e     w c a l e     n i e     p o     t o,     p o     co     w s z y s c y     m y ś l ą
ż e      t a m      p r a c u j e ,     
a      m i ę s k o      w o l i      ś w i e ż e

...


A l e    z    d r u g i e j    s t r o n y    t o    s t r a s z n y    m i t o m a n


Pochodzenie ghuli

Ostatnio zmieniony przez Morenn (30-10-2026 o 18h59)

Offline

#6 11-10-2026 o 19h13

Straż Cienia
Suzuya
Stażystka
Suzuya
...
Wiadomości: 58

Tutaj będzie wendigo o skomplikowanym imieniu :3

https://i.pinimg.com/736x/1b/70/1c/1b701c9a44d9651da5d35134e6591d63.jpg
original
https://fontmeme.com/permalink/261102/890fbc3c.png
jego  rdzenne  imię  brzmi  Kaneonuskatew,   co  dosłownie  znaczy  tyle  co  "ten,  który  chodzi  na  czterech  pazurach"
lud nazywał go też Kuun w ramach przestrogi, ale po reformie przyjął imię Tobias na znak solidarności z skrzywdzonymi
trudno określić dokładny wiek,  potencjalnie ma kilka setek lat,  choć wygląda jakby niedawno przekroczył dwudziestkę
mężczyzna        przedstawiciel kanadyjskich wendigo        poczęty srogą zimą w ramach wierzeń dotyczących kanibalizmu
pochodzi z Kanady z okolic Wielkich Jezior,   których tereny zamieszkiwały ludy plemion algonkiańskich   (Cree,  Ojibwa)
chorobliwie blada cera, prawie przezroczysta       czarne, zmierzwione włosy     czarne oczy      plemienny tatuaż na twarzy
drobny, raczej niewysoki, utrzymuje wagę niepełnych czterdziestu ośmiu kilogramów mierząc ledwo metr siedemdziesiąt
najpierw się go słyszy i dopiero później widzi, a to wszystko za sprawą kościanej biżuterii (lepiej nie wnikać z czego jest zrobiona)
nieodłącznym elementem jego ubioru jest wilcza czaszka z porożem, gdyż oba stworzenia związane są z wyobrażeniem wendigo
zwykle bazowo ubiera się na czarno i warstwowo                  już od wielu lat nie nosi rdzennych strojów, a nie przywykł też do nagości

zęby Kaneonuskatewa są na tyle twarde,  a  szczęki dość silne,  że są w stanie kruszyć kości  i  rozgryzać w papkę zmrożone mięso
jego paznokcie są naturalnie czarne,  a palce nieco zsiniałe.   przypomina to skutki odmrożenia,  jednak nie są one dla niego groźne
jest istotą mięsożerną, choć by zagłuszyć głód często można usłyszeć, że rozgryza kostki lodu. w wyniku głodu zdarza mu się trząść
w swojej prawdziwej formie ma około trzy/cztery metry wzrostu i cztery pazury u każdej łapy. potrafi też naśladować ludzkie głosy
ponadto   nie   razi   go   słońce.   oczy  Kaneonuskatewa  polaryzują  światło  słoneczne,    by  nie  musiała  mu  grozić  ślepota  śnieżna
zdecydowanie  jest  zimnolubny. ze względu na pochodzenie oraz genezę preferuje ujemne temperatury - dlatego pracuje w chłodni

Ostatnio zmieniony przez Suzuya (02-11-2026 o 13h34)


https://64.media.tumblr.com/4c9153591bd11b6f5bc681e84f1aa8d6/21cf7730123c3bbf-ee/s400x600/b8c1d966b15b5f96d26ecd83b1e273c8abfff172.jpg

Offline

#7 18-10-2026 o 19h53

Straż Absyntu
Satomin
Nowa
Satomin
...
Wiadomości: 2

https://i.pinimg.com/736x/cd/a1/b4/cda1b472f14d020ff90cd241ba8697f0.jpg

imię   ♦   S A M U E L 
nazwisko♦   L I C H O C K I

wiek   ♦   3 4 6   L A T
płeć   ♦   M Ę S K A   
rasa   ♦   L I C H O

włosy   ♦   C I E M N Y   B R Ą Z   oczy   ♦   C Z E K O L A D O W E
wzrost   ♦   1 8 6   C E N T Y M E T R Y   
sylwetka   ♦  W I E S Z A K   karnacja   ♦   O P A L O N A


R A S A  Licho jest dość pechową rasą. Swą sławę zawdzięcza umiłowaniu
do podróży oraz charyzmie, która kazała niegdyś ludziom dołączać do jej przedstawicieli
w licznych podróżach, które nie zawsze miały szczęśliwe zakończenia. Nikt jednak nie pamięta,
że to oni, jak nikt inni, znają się na ludziach i potrafią rozpoznać tych 'złych' od tych 'nie złych'.

♦     ♦     ♦

[ 1 ]  Uwielbia wszelkiego rodzaju spacery, wędrówki i wyjazdy
(szczególnie te niezaplanowane!)

[ 2 ]  Potrafi nieźle czytać z ludzi i czuje,
gdy ktoś go okłamuje

[ 3 ]  Lubi zbierać przedmioty, które przynoszą tak samo szczęście
(podkowy, koniczyny) jak i pecha (sól, która mu się notorycznie rozsypuje,
odłamki zbitego lustra ze śmietnika)

[ 4 ]  Ciąży nad nim niezły pech, którym zadraża
[ 5 ]  Uwielbia zwierzęta z okolicy, ale żadnego nie przygarnął, bo boi się,
że to mogłoby być dla nich niebezpieczne



Ostatnio zmieniony przez Satomin (05-11-2026 o 20h19)

Offline

#8 06-11-2026 o 13h40

Straż Obsydianu
Berrine
Nowa
Berrine
...
Wiadomości: 4

https://i.ibb.co/0yppxfD0/Projekt-bez-nazwy-3.png
Listopad, godzina 18:00 - autobus, a potem dom nr 6


____Była godzina 18, ale na zewnątrz panowała już prawie całkowita ciemność. Pojedyncze lampy uliczne dawały niewiele, żółtego, niewyraźnego światła. Potworne Miasto wyglądało jak wyjątkowo ponura scena w starym, angielskim filmie. Brakowało jedynie ostrego zapachu dymu z czasów palenia w kominach i może morderczego szaleńca, czającego się w cieniach wąskich uliczek.
____Kiedy autobus się zatrzymał, firanka w najbliższym, oświetlonym oknie, poruszyła się chaotycznie. Na zewnątrz budynku wybiegł ciemnowłosy chłopak z teczką pod pachą i lekko przekrzywionymi okularami. Drzwi do autobusu otworzyły się z piskiem i sykiem. Nieznajomy wsadził głowę do pojazdu i rzucił szybki komunikat, aby wysiadać. Ignacja ociągała się odrobinę. Z reguły nie pozwalała sobie rozkazywać… z reguły również sama wybierała sobie gdzie podróżuje i jak, ale to nie była standardowa sytuacja. Jechała wygodnym, choć przestarzałym już autobusem, tylko dlatego że zdecydowała się współpracować. Inaczej jej transport przebiegłby… zdecydowanie mniej komfortowo. Gdy postawiła stopę na zewnątrz, w jej policzki uderzyła fala zimnego powietrza, a do nosa dotarł swąd - kto by się spodziewał - faktycznego dymu. Rozejrzała się naprędce i odkryła, że całe to miejsce nie wygląda zbyt współcześnie. Zastanawiała się, jak miały działać w nim zabezpieczenia przeciw “potworom”, skoro co druga budowla wyglądała, jakby sama potrzebowała zabezpieczeń, żeby się nie zawalić.
____– Za chwilkę wręczę Wam listę zameldowania i mapy ośrodka. Jutro jest sobota, więc poza formalnościami, nie macie żadnych zaplanowanych zajęć. W poniedziałek o godzinie ósmej, widzimy się na obowiązkowym szkoleniu, podczas którego, nasi eksperci wyjaśnią… – Polymia odebrała wygnieciony już plik kartek od kobiety, która dołączyła do śmiertelnika.
____Między papierami znajdował się też kolorowy folder, wydrukowany na błyszczącym papierze. W tak słabym oświetleniu, trudno było odczytać, co się na nim znajdowało, ale w oczy rzucał się od razu wizerunek uśmiechniętego, jasnego, włochacza. Obstawiała, że yeti, ale nie posiadała zbyt rozległej wiedzy na temat mitycznych stworzeń, poza tymi z najbliższego, słowiańskiego podwórka, jak Baby Jagi, Południce i inne, tak chętnie mordowane przez ludzi w grach o Wiedźminie. Yeti był bardzo szczęśliwy, że zamieszkał w ośrodku, zamiast w ośnieżonych górach swoich rodzimych stron… Dlaczego? Nie potrafiła rozczytać.
____Kiedy całe wprowadzenie się skończyło, udała się do oznaczonego na mapie budynku. Był to niewielki dom, z kategorii tych wąskich budowli, upychanych jedna przy drugiej i stykających się ścianami, aby maksymalnie zaoszczędzić przestrzeń. Oświetlała go tylko mrugająca żarówka przy wejściu, więc nie mogła przyjrzeć się jego detalom. Podobno uprzejmością było wprowadzanie ich do bardziej prywatnych budynków, bo wcześniej upychano wszystkich “nadprzyrodzonych” do klitek w dawnych szpitalach dla obłąkanych, więzieniach, czy akademikach.
____Potworne Miasto miało zapewnić im “godne miejsce spoczynku wobec zmieniających się czasów i cywilizacji”. Ignacja szczerze w to wątpiła. Najbardziej godnym miejscem jej spoczynku, byłby ciepły dom rodzinny z ogromnym kominkiem i wspaniałą atmosferą. Byłyby w nim codziennie przygotowywane dla niej ciasteczka, gorące kakao, miseczka kaszy… Przede wszystkim byliby w nim ludzie, którzy docenialiby jej obecność i ciężką pracę w utrzymaniu ogólnego porządku…
____Kiedy otworzyła ciężkie drzwi, w środku panował taki sam ziąb, co na zewnątrz. Włącznik okazał się potrzebować dobrych kilku sekund na uruchomienie lampki na środku brzydkiego, zatapetowanego dwoma różnymi wzorami kwiatowymi, korytarza. Przeszła się po domu, szukając idealnego miejsca do spoczynku. Dolne piętro składało się ze staroświecko urządzonej kuchni, z palnikiem, stołu z trzema krzesłami, zamiast czterech, części salonowej z kanapą, jakimś regałem i rozwaloną szafką… U góry natomiast była skromna łazienka i dosyć spora sypialnia z balkonem. Pod ścianą, bliżej prawej strony pomieszczenia znajdował się kominek, który służył chyba za ogrzewanie w całym domu.
____Ignacja zrzuciła swoją małą torbę na jedno z dwóch łóżek, (oczywiście to znajdujące się bliżej piecyka) i rozpoczęła grzebanie po wszystkich możliwych szafach, szafkach i szufladach. Chciała wiedzieć, co otrzymała w ramach “gościnności” ludzi zarządzających i chyba również poprzednich lokatorów (sądząc po napleśniałej kanapce w kuchni). Przeczesując dolne piętro odnalazła plecione miotły, współczesnego mopa i kilka książek. Jedna z nich uraziła ją swoją okładką. “Jak pozbyć się niechcianych domowników - istoty nadprzyrodzone, tom 2”. Problemem był nie tyle tytuł, w końcu istniało wiele szkodliwych istot, których głównym celem było szkodzenie mieszkańcom, a obrazek. Przedstawiał standardowe wyobrażenie skrzata domowego. A przecież skrzaty były dobre! Dlaczego ktoś miałby je wyganiać?! Cóż za…@#X%@!
____Książka płonęła w kominku, pięknie trzaskając i powoli ogrzewając zimne powietrze górnego piętra. Polymia planowała jeszcze wszędzie posprzątać, zajrzeć do budynku obok… Ale najpierw zdecydowała się odpocząć. W końcu zasłużyła na to. Rzuciła poduszkę pod ściankę piecyka, zmieniła się w wygodną postać małego szczura i ułożyła do snu na wzorzystej tkaninie.

Ostatnio zmieniony przez Berrine (06-11-2026 o 15h44)


https://cdn.discordapp.com/attachments/497827664804053023/584164827296038936/chic2.gif

Offline

#9 13-11-2026 o 12h19

Straż Absyntu
Satomin
Nowa
Satomin
...
Wiadomości: 2

Listopad, godzina 18, uliczki, a później dom numer 6


Uwielbiał przechadzać się mroźnymi dniami po dworze. Kiedy to policzki szczypały, a nozdrza wypełniały wonie tak samo naturalne, jak i te mniej (w tym wypadku był to raczej dym i spaliny). Ach życie.
W zasadzie latem także uwielbiał chodzić, kiedy to słońce przyjemnie łaskotało jego skórę, pozostawiając na nim swoje muśnięcia.
No i jesienią, gdy liście opadały, a woda chlupała w butach.

Chyba po prostu lubił chodzić.

Zbliżało się wpół do dziewiętnastej, a więc należało wrócić do domu na ukochany program telewizyjny. Czy podobało mu się w odgrodzonej od ludzi sekcji dla potworów? Oczywiście! Był zachwycony możliwościami, jakie ta daje! Póki co żaden kot na drodze nie doznał krzywdy, gdy przechodził w pobliżu, zupełnie jakby ich nieszczęście się niwelowało. No, może poza tym razem, po którym dalej bolał go dół pleców, ale wtedy oboje sobie zaszkodzili, więc chyba byli kwita? Mógł spacerować całymi dniami i nikt nie patrzył na niego dziwnie. Jakby się nad tym zastanowić, w ogóle nikt na niego nie patrzył, bo wszyscy byli zbyt zajęci przetrwaniem. Co prawda w przyszłości nie wyobrażał sobie nie pojechania w jakąś dłuższą podróż, ale miał nadzieję, że jeśli będzie współpracować, to dostanie podobny przywilej. Nawet się zgłosi na jakieś wolontariaty! Ależ świat był piękny!

W doskonałym nastroju wracał więc do domu, a jego buty na podwyższonym obcasie wesoło uderzały o nierówny, zdemolowany bruk. Już miał wejść do wąskiego bloku, gdy jego oczy dostrzegły światło. Czyżby kolejny samozapłon w okolicy? Rany to by był już drugi w tym tygodniu! A przecież odprawił wszelkie rytuały w środę! Nie czekając, aż ktoś posądzi go o przynoszenie słowa na P, zapukał.
-Wchodzę! – zapowiedział i wszedł jak do siebie.
Istotnie w środku trzaskał ogień. Niewiele myśląc zdjął płaszcz i ruszył, by gasić nim płomienie.

Ostatnio zmieniony przez Satomin (13-11-2026 o 12h19)

Offline

#10 Dzisiaj o 12h30

Straż Absyntu
Morenn
Nowa
Morenn
...
Wiadomości: 2

https://cdn.discordapp.com/attachments/631822868845690884/1574023680667816037/Picsart_26-11-22_12-27-16-668.jpg?ex=6b042349&is=6b02d1c9&hm=6252be3afa3a53dd4044ae303e2ef333595608e536f4eae25a0c453ee5df9171&

Ciemna uliczka niedaleko domków


          Cicha i ponura okolica sprzyjała rozmyślaniom. Mleczna mgła, przesuwająca się leniwie tuż przy ziemi, stanowiła idealną scenerię - uwielbiał listopad właśnie za ten chłód, ciemności które spowijały świat, wydłużając noc. Zwiększając szanse na świeżutką kolację, która sama do niego przyjdzie.
           Nie to, żeby był naprawdę szczególnie głodny. Po prostu się nudził. A poza puszczaniem muzyki tak głośno, że drżały szyby w oknach sąsiadów, próbą wywołania pożaru (nieudaną, a z domku numer 15, który zamieszkiwał w towarzystwie wiedźmy, został bezpardonowo wywalony. Wiedźma, w akcie zemsty, wyczarowała mu ogon - nie mógł się go pozbyć i strasznie uwierał go w gacie) i wystarszeniem na śmierć grupki wracających z imprezy nastolatek, nie miał wiele do roboty, poza nocnymi zmianami na cmentarzu. Był jedynym z pierwszych potworów, które zostały przesiedlone do tej sekcji (najpewniej z powodu koszmarnych uprzedzeń ludzi), ale w żadnym z domków nie potrafił dotąd zagrzać miejsca. Bardzo dziwne, ale wyglądało na to że nawet innym potworom nie podobał się syf, który robił dookoła i stan do jakiego doprowadzał wspólną lodówkę. Miał nadzieję że domek numer 4, który miał być chyba jego ostatnią szansą, będzie trochę przyjemniejszym miejscem.
Mogłoby przydać się towarzystwo - najlepiej takie podzielające jego skłonność do wywoływania chaosu. Albo, z drugiej strony, bardzo na niego podatne.
          Bardzo starannie dostosował przebranie do polowania, na które zamierzał się wybrać przed ostateczną przeprowadzką (ładne określenie biorąc pod uwagę, że jego rzeczy leżały obecnie w workach na śmieci na trawniku przed domkiem numer 15, bo wiedźma zagroziła że jeśli jeszcze raz przekroczy próg to zamieni go w tasiemca. Mimo wszystko wolał nie ryzykować), wybierając sobie wizerunek atrakcyjnego, wysokiego i smukłego blondyna - niezbyt muskularnego, by ofiarę zwabić, a nie przestraszyć, co wyrobił sobie latami praktyki - a ponieważ badania matrymonialnego rynku inicjowaniem spotkań na portalach randkowych również miał opanowane, wiedział co ofiary przyciąga. Musiał być atrakcyjny, ale nie pozować na zagrożenie. I mieć strój motocyklisty, bo z niewiadomych przyczyn dodawał +10 do skuteczności, a poza tym w motocyklowych butach łatwiej było ukryć przeklęte kopyta.
           Gwiżdżąc przez zęby i z kaskiem motocyklowym pod pachą, skierował się w dół uliczki, próbując przybrać odpowiedni wyraz twarzy - nieco zatroskany, zagubiony, tak by mógł się po dostrzeżeniu swojej wybawczyni - lub wybawcy, wybredny nie był - rozchmurzyć w wyrazie bezbrzeżnej ulgi, że spotkał jakąś przyjazną duszę. W pewnym momencie w pędzie minął go autobus i nie zdążył uskoczyć, gdy chlapnął mu na spodnie wodą z kałuży przy chodniku. Diabli by to. Mrużąc oczy odprowadził autobus wzrokiem aż zniknął za zakrętem i pogardliwie prychnął. Zakodował w pamięci numer. Na wszelki wypadek zje wszystkich kierowców tej linii i tyle. Dobrze że skóra dobrze zatrzymała wilgoć, bo gdyby musiał iść dalej w lepiących się do nogi portkach, to chyba szlag by go trafił na dobre. Szczęśliwie daleko iść nie musiał, bo za załomem budynku zamajaczyła mu wreszcie jakaś postać, sądząc po posturze, raczej drobna, samotna kobieta. Zmieści się do lodówki. Idealnie, znaczy.
           Idąc w jej stronę już z odległości uniósł dłoń, by zwrócić jej uwagę i zasygnalizować przyjazne zamiary.
          - Przepraszam, znasz może okolicę? - zatrzymał się w bezpiecznej odległości, takiej, by móc ją dobrze wiedzieć, ale z drugiej strony nie wywoływać poczucia zagrożenia. Żałował, że nie widział jej oczu zza ciemnych szkieł okularów, za to doskonale widział swoje odbicie. Był absolutnie nieodparty - Złapałem gumę, a spadając z motocykla rozbiłem telefon. Poza tym rzuciła mnie dziewczyna i chodzę w kółko od dobrej godziny, zrobiłem się głodny jak wilk.
Każde kłamstwo jakie wypowiedział mrowiło satysfakcjonująco, ale udało mu się też wcisnąć w wypowiedź prawdziwe stwierdzenie. Najlepsze kłamstwa powinny być właśnie takie, zawierać ziarno prawdy. Uśmiechnął się bezradnie, przepraszająco i przekrzywił głowę.
           - Wybacz mi te żale, po prostu to był naprawdę okropny dzień. Nazywam się Gabriel, przy okazji. Mogłabyś mi pomóc? Stawiam Twoją ulubioną kawę. Albo piwo, cokolwiek lubisz.
        Włosy miała ukryte pod kapturem kurtki i dopiero po sekundzie zdał sobie sprawę, że jej skóra jest dziwnie blada, pachniała też nie do końca ludzko. Lekko, przelotnie zmarszczył brwi. Czy to możliwe, że się pomylił i nie była człowiekiem? Zdawało mu się czy naprawdę dostrzegł jakiś perłowy poblask w okolicach jej żuchwy?...

Ostatnio zmieniony przez Morenn (Dzisiaj o 12h43)

Offline

#11 3h28 minut temu

Straż Absyntu
Rosaviel
Nowa
Rosaviel
...
Wiadomości: 2

https://i.ibb.co/Mysm7SsH/Gorgonia-wklejka.jpg
[ ta sama ciemna uliczka co wyżej, z Leosiem od @Morenn ]


       Listopadowy wieczór nie zachęcał do spacerów. Był zimny, lepki i ciemny i już dwa pierwsze stanowiły nadzwyczaj skuteczny argument, by zarzucić na ramiona sweter, bluzę i zakopać się pod kilkoma warstwami koca, wieńcząc całość takim z grzałką. Gdyby jednak te okazać się miały niewystarczające, na domiar wszystkiego kładące się dookoła cienie i mgły odbierały resztki i tak marnego wzroku. W takich jak ta chwilach Dafni musiała odsunąć wszelkie niesnaski, puścić w niepamięć co ostrzejsze wymiany słów i sięgnąć po kilkanaście par bordowych oczu, skłonić je go współpracy,  nie tylko poszukiwania na każdego mijanego przechodnia i poruszający się.
       Jak każda przedstawicielka swego gatunku, tak i Dafni żywiła względem jesienno-zimowych miesięcy uczucia równie głębokie, co i oziębłe. Szczerze nienawidziła tej wszędobylskiej szarugi, za każdym jednym razem wyrzucając sobie, że zamieniła wygodne, gorące i odpowiednio nasłonecznione miejsce na to… coś.
       Zacisnęła wargi w wąską linię, w głowie raz jeszcze wyklinając na gadziny, które tak chętnie oferowały jej zmianę miejsca. Powinna była przecież zwietrzyć w tym podstęp od razu - w końcu jako jedyna poczyniła jakiekolwiek starania, by zrozumieć mowę ludzi, z wielkim trudem próbując opanować także i ich pismo (co będąc bardziej, niż mniej ślepą stanowiło wyzwanie). Powinna była wyczuć, że cała jej parszywa dziewiątka (i te pozostałe cztery biedaczki, które zachowywały w całym towarzystwie zdrowe zmysły). Łącznie miała więc nad sobą trzynaście łbów - czternaście jeśli liczyć też i ten jej - i większa ich część bawiła się wyśmienicie, czując jak łuskowane ciało przechodzą nieprzyjemne, paskudnie obślizgłe dreszcze.
       Εντάξει, αναταξινομώ επίσημα το είδος μας ως καταθλιπτικό ψυχρόαιμο πλάσμα. Αν δεν μας δώσουν σύντομα ένα καπέλο bobble, τα παρατάω.  - sykliwy, wysoki dźwięk pierwszego poniósł się tuż przy jej uchu, przerwany zaraz parszywej trzynastki. Ledwie zaczął, a Dafni skrzywiła się - cokolwiek chciał wygadywać, wiedziała, że nie będzie to względnie pomocne:
       Σώπα, αλλιώς θα καταλάβει ότι όλο αυτό το σχέδιο είναι απλώς για να τη βγάλουν από τη σπηλιά! Άλλωστε, έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να δει τίποτα με αυτά τα γυαλιά. Απλώς μισόκλεισε τα μάτια της. Εκείνες ήταν οι μέρες... οι νάνοι πάγωναν, οι άνθρωποι έτρεχαν μακριά, χεχε...
       Ή ίσως απλώς να της πούμε ότι είναι λεωφορείο και να πάμε... - dokądkolwiek chciał dojść ze swoim wywodem numer ósmy, przerwała mu szkliwa kłótnia, a Dafni wywróciła tylko oczami.
       — Αλλά ξέρατε ότι αυτές οι συζητήσεις λειτουργούν μπροστά σε κόσμο; — mruknęła, zakopując nos w grubym, plecionym szalu, a ręką wciskając jeden z łbów głębiej w kaptur. Ten (póki co) siedział cicho, tyle, że ciekawsko wystawiał ślepia i jęzor. — Łuskowane zasrańce.
       W jednym musiała przyznać im rację. W niektórych sytuacjach faktycznie bywała ślepa i to nie tylko na alarmujące sytuacje, czy potencjalne niebezpieczeństwo czające się za rogiem. Gdzie by nie spojrzała, wszystko wokół było rozmazane, pociemniałe, a większa część kolorów niknęła na blisko zielono-niebieskiej skali z nutą UV dla urozmaicenia. Tym co wyróżniało się dla niej najbardziej (i na czym zawsze polegała) były plamy ciepła. Reagowała na nie, dostrzegała z daleka i częstokroć służyły jej uniknięciu nieprzyjemnych sytuacji.
       Dlatego kiedy usłyszała głos, spięła się w tej samej sekundzie i zmrużyła ślepia. Rozejrzała się, próbując jak najlepiej określić kierunek i dopiero kiedy jego żródło odezwało się znów, spojrzała w jego stronę. Syknęła jeszcze na zbyt ciekawski jak na te okoliczności łeb szóstki, by cofnęła się w kłębowisko.
       Przechyliła lekko głowę, wsłuchując się w nieznajomy jeszcze głos, a z brzęczących greką półsłówek w jej kapturze ułożyło się jedno słowo. Trup.
       — Mhm — jeszcze raz spojrzała po miejscu, z którego wcześniej słyszała głos, z w którym widziała nieskładna plamę. Wcisnęła ręce bardziej w kieszenie. — Nie znam, też przyjechałam tu dziś wczesnym popołudniem.
       Stała tak, utrzymując pewna odległość między nimi. Wiedziała, że z tej odległości (sądząc po jego głosie) powinna go poczuć. Nie poczuła nic.
       — Ale musisz być brzydki — wyrwało jej się w końcu bez dłuższej chwili namysłu. Odchrząknęła i skinęła głową, by zachęcić kilka łbów do wychylenia się.— Ehkem. Pardon. Rozumiem, że spodziewałeś się obiady, niestety όχι αυτή τη φορά. Powiedz, jesteś trupem? Wszystkie zombie jakie spotkałam śmierdziały iemiłosiernie, ale od ciebie nie czuje nic.


cho pouczyć się greckiego

Ostatnio zmieniony przez Rosaviel (3h12 minut temu)

Offline

Strony : 1