Listopad, godzina 18:00 - autobus, a potem dom nr 6 ____Była godzina 18, ale na zewnątrz panowała już prawie całkowita ciemność. Pojedyncze lampy uliczne dawały niewiele, żółtego, niewyraźnego światła. Potworne Miasto wyglądało jak wyjątkowo ponura scena w starym, angielskim filmie. Brakowało jedynie ostrego zapachu dymu z czasów palenia w kominach i może morderczego szaleńca, czającego się w cieniach wąskich uliczek.
____Kiedy autobus się zatrzymał, firanka w najbliższym, oświetlonym oknie, poruszyła się chaotycznie. Na zewnątrz budynku wybiegł ciemnowłosy chłopak z teczką pod pachą i lekko przekrzywionymi okularami. Drzwi do autobusu otworzyły się z piskiem i sykiem. Nieznajomy wsadził głowę do pojazdu i rzucił szybki komunikat, aby wysiadać. Ignacja ociągała się odrobinę. Z reguły nie pozwalała sobie rozkazywać… z reguły również sama wybierała sobie gdzie podróżuje i jak, ale to nie była standardowa sytuacja. Jechała wygodnym, choć przestarzałym już autobusem, tylko dlatego że zdecydowała się współpracować. Inaczej jej transport przebiegłby… zdecydowanie mniej komfortowo. Gdy postawiła stopę na zewnątrz, w jej policzki uderzyła fala zimnego powietrza, a do nosa dotarł swąd - kto by się spodziewał - faktycznego dymu. Rozejrzała się naprędce i odkryła, że całe to miejsce nie wygląda zbyt współcześnie. Zastanawiała się, jak miały działać w nim zabezpieczenia przeciw “potworom”, skoro co druga budowla wyglądała, jakby sama potrzebowała zabezpieczeń, żeby się nie zawalić.
____– Za chwilkę wręczę Wam listę zameldowania i mapy ośrodka. Jutro jest sobota, więc poza formalnościami, nie macie żadnych zaplanowanych zajęć. W poniedziałek o godzinie ósmej, widzimy się na obowiązkowym szkoleniu, podczas którego, nasi eksperci wyjaśnią… – Polymia odebrała wygnieciony już plik kartek od kobiety, która dołączyła do śmiertelnika.
____Między papierami znajdował się też kolorowy folder, wydrukowany na błyszczącym papierze. W tak słabym oświetleniu, trudno było odczytać, co się na nim znajdowało, ale w oczy rzucał się od razu wizerunek uśmiechniętego, jasnego, włochacza. Obstawiała, że yeti, ale nie posiadała zbyt rozległej wiedzy na temat mitycznych stworzeń, poza tymi z najbliższego, słowiańskiego podwórka, jak Baby Jagi, Południce i inne, tak chętnie mordowane przez ludzi w grach o Wiedźminie. Yeti był bardzo szczęśliwy, że zamieszkał w ośrodku, zamiast w ośnieżonych górach swoich rodzimych stron… Dlaczego? Nie potrafiła rozczytać.
____Kiedy całe wprowadzenie się skończyło, udała się do oznaczonego na mapie budynku. Był to niewielki dom, z kategorii tych wąskich budowli, upychanych jedna przy drugiej i stykających się ścianami, aby maksymalnie zaoszczędzić przestrzeń. Oświetlała go tylko mrugająca żarówka przy wejściu, więc nie mogła przyjrzeć się jego detalom. Podobno uprzejmością było wprowadzanie ich do bardziej prywatnych budynków, bo wcześniej upychano wszystkich “nadprzyrodzonych” do klitek w dawnych szpitalach dla obłąkanych, więzieniach, czy akademikach.
____Potworne Miasto miało zapewnić im “godne miejsce spoczynku wobec zmieniających się czasów i cywilizacji”. Ignacja szczerze w to wątpiła. Najbardziej godnym miejscem jej spoczynku, byłby ciepły dom rodzinny z ogromnym kominkiem i wspaniałą atmosferą. Byłyby w nim codziennie przygotowywane dla niej ciasteczka, gorące kakao, miseczka kaszy… Przede wszystkim byliby w nim ludzie, którzy docenialiby jej obecność i ciężką pracę w utrzymaniu ogólnego porządku…
____Kiedy otworzyła ciężkie drzwi, w środku panował taki sam ziąb, co na zewnątrz. Włącznik okazał się potrzebować dobrych kilku sekund na uruchomienie lampki na środku brzydkiego, zatapetowanego dwoma różnymi wzorami kwiatowymi, korytarza. Przeszła się po domu, szukając idealnego miejsca do spoczynku. Dolne piętro składało się ze staroświecko urządzonej kuchni, z palnikiem, stołu z trzema krzesłami, zamiast czterech, części salonowej z kanapą, jakimś regałem i rozwaloną szafką… U góry natomiast była skromna łazienka i dosyć spora sypialnia z balkonem. Pod ścianą, bliżej prawej strony pomieszczenia znajdował się kominek, który służył chyba za ogrzewanie w całym domu.
____Ignacja zrzuciła swoją małą torbę na jedno z dwóch łóżek, (oczywiście to znajdujące się bliżej piecyka) i rozpoczęła grzebanie po wszystkich możliwych szafach, szafkach i szufladach. Chciała wiedzieć, co otrzymała w ramach “gościnności” ludzi zarządzających i chyba również poprzednich lokatorów (sądząc po napleśniałej kanapce w kuchni). Przeczesując dolne piętro odnalazła plecione miotły, współczesnego mopa i kilka książek. Jedna z nich uraziła ją swoją okładką. “Jak pozbyć się niechcianych domowników - istoty nadprzyrodzone, tom 2”. Problemem był nie tyle tytuł, w końcu istniało wiele szkodliwych istot, których głównym celem było szkodzenie mieszkańcom, a obrazek. Przedstawiał standardowe wyobrażenie skrzata domowego. A przecież skrzaty były dobre! Dlaczego ktoś miałby je wyganiać?! Cóż za…@#X%@!
____Książka płonęła w kominku, pięknie trzaskając i powoli ogrzewając zimne powietrze górnego piętra. Polymia planowała jeszcze wszędzie posprzątać, zajrzeć do budynku obok… Ale najpierw zdecydowała się odpocząć. W końcu zasłużyła na to. Rzuciła poduszkę pod ściankę piecyka, zmieniła się w wygodną postać małego szczura i ułożyła do snu na wzorzystej tkaninie.
Ostatnio zmieniony przez Berrine (06-11-2026 o 15h44)